انفرادي ملکیت یو الهي حکم دی چې د شي یا ګټې له مخې اټکل کیږي، او په دې ترتیب سره مالک ته دا وړتیا ورکوي چې له شي څخه ګټه واخلي او د هغه په بدل کې معاوضه ترلاسه کړي. دا کیدای شي د یو شخص د ملکیت په شکل وي، لکه د یوې ډوډۍ یا یو کور ملکیت. هغه د ډوډۍ په ملکیت سره کولی شي هغه وخوري یا وپلوري. همداسې د کور په ملکیت سره هغه کولی شي په کې اوسیږي یا یې وپلوري. په دواړو مثالونو کې ډوډۍ او کور شیان دي. هغه الهي حکم چې دوی پورې اړه لري د شارع لخوا د انسان لپاره اجازه ده چې دوی څخه ګټه واخلي، د خوړلو، د ګټې اخیستلو یا د تبادلې له لارې. د ګټې اخیستلو اجازه دا معنی لري چې مالک کولی شي ډوډۍ وخوري او په کور کې اوسیږي، او همداسې دا هم چې دوی وپلوري. د ډوډۍ په اړه، الهي حکم د شي له مخې اټکل کیږي، یعنې د خوړلو اجازه. د کور په اړه، الهي حکم د ګټې له مخې اټکل کیږي، یعنې د په کې د اوسیدو اجازه. نو ملکیت داسې تعریفیږي: د شارع اجازه چې د شي څخه ګټه واخیستل شي. په دې ترتیب، ملکیت هغه وخت نه ثابتیږي چې شارع یې اجازه ورنکړي او د هغې لارې ته اجازه ورنکړي. د شي د ملکیت حق له شي څخه نه راځي، یا د هغه له طبیعت څخه چې ګټور یا زیانمن وي. بلکې دا د شارع له اجازې او له هغو لارو څخه راځي چې یو شی په قانوني توګه د ملکیت وړ کوي. په دې سره شارع د ځینو شیانو ملکیت اجازه ورکوي او د نورو ملکیت منع کوي. همداسې هغه ځینې معاملې اجازه ورکوي او نورې منع کوي. نو شارع د مسلمانانو لپاره د شراب او خنزیر ملکیت منع کړی، او د اسلامي دولت د هیڅ اتباعو لپاره د سود او قمار له لارې ترلاسه شوي مال ملکیت منع کړی. هغه پلورل اجازه کړي، نو حلال یې کړي، او سود منع کړی، نو حرام یې کړی. هغه د "عنان" شرکت (د بدن او مال شرکت) اجازه کړی، او کوپراتیفونه، سهامي شرکتونه او بیمه منع کړي.