دا د بدنونو (ابدان) شراکت دی، یعنی دوه کسان خپلو مالونو سره شریکیږي او کار ویشي، او ګټه په خپل منځ کې ویشي. دې ته د عنان شرکت ویل کیږي، ځکه دوی د تصرف په حق کې برابر وي. "عنان" د کش کولو په یوه ماشه کې د دوو سوارانو معنا لري چې که د دوی آسونه برابر وي او دوړه یې برابره وي، نو د دوی ځنډي (عنان) هم برابرې وي. دا ډول شراکت د سنتو (د پیغمبر ﷺ) او د صحابه‌وو د اجماع له مخې جایز دی. خلک د پیغمبر ﷺ او صحابه‌وو له وخته راهیسې دې ډول شراکت ته لاس اچوي.

This is two bodies (Abdan) associating with their properties. Namely, two persons associate with their properties and share the work dividing the profit between them. It is called a company of ‘Inan because they are equal in their right of disposal where ‘Inan means two riders in a race if their horses are equal and their race is equal, so their bridles (‘Inan) are equal. This form of company is allowed by the Sunnah (of the Prophet) and Ijma’a of the Sahabah (consensus of the Companions). People have entered into this form of partnership since the time of the Prophet (pbuh) and the Sahabah.

په دې ډول شرکت کې سرمایه د پیسو په شکل وي، ځکه پیسې د ملکیتونو او پلورونو د ارزښت استازیتوب کوي. د سودا په ډول شرکت کول روا نه دي، مګر دا چې د قرارداد په وخت کې په پیسو ارزښت وټاکل شي. د دې وخت ارزښت سرمایه ښيي. دا شرط دی چې سرمایه معینه او د تصرف وړ وي. نو په نامعلومه سرمایه، په غائب ملکیت یا په پور باندې شرکت جوړول روا نه دي، ځکه سرمایه د ویش په وخت کې باید په ګوته شي، او پور په منډه تصرف ته نه شي وړل کېدای، حال دا چې د شرکت موخه همدا ده. دا ضروري نه ده چې د دواړو شریکانو ملکیتي برخې مساوي یا د یوې ډلې وي. مګر باید په یوه اندازه ارزول شي، ترڅو دواړه برخې یوه ملکیت شي. نو په مثال توګه د مصري او شامي پیسو سره شریکیدل روا دي، مګر دا باید په یوه ارزښت وارزول شي، ترڅو دواړو ترمنځ توپیر پاتې نه شي او یو ډول شي. دا هم شرط دی چې د شرکت سرمایه یوه ملکیت او د دواړو لپاره مشترکه وي، داسې چې هیڅ شریک خپل ملکیت له نورو ملکیت څخه نه شي جلا کولای. همدارنګه شرط دی چې دواړه شریکان په سرمایه واک ولري. د ‹عنان› شرکت په استازیتوب او باور ولاړ دی. شریکان یو بل ته د ملکیتونو په سپارلو او یو بل ته د تصرف د اجازې په ورکولو سره باور کوي. کله چې شرکت جوړ شي، یو واحد وجود ګڼل کېږي. شریکانو باندې واجب ده چې پخپله کار پیل کړي، ځکه شرکت د دوی په بدنونو ولاړ دی. هېڅ یو یې ته اجازه نه ده چې د خپل ځای په ټاکلو سره بل څوک د شرکت لپاره کار ته وګمارې. شرکت په مجموع کې هغه څوک ګمارلای شي چې غواړي، او هغه بدن کاروي چې خوښ يې وي، نه دا چې د یو شریک د کارکوونکي په توګه وکاروي.

In this type of company, the capital is represented by money, because money represents the value of the properties and the sales. It is not allowed to enter into partnership over merchandise unless it was evaluated in monetary terms at the time of contract. Its value at this time represents the capital. It is a condition that the capital be defined and disposable. The partnership is thus not allowed to be formed over an unknown capital, absent property or a debt as the capital has to be referred to at the time of division and because the debt cannot be disposed with immediately and this is the aim of the company. It is not necessary that the two property shares are equal or of the same kind. However, they must be evaluated by one measure so that both shares become one property. It is, therefore, valid to become partners with, for example, Egyptian and Syrian money, but these should be evaluated by one value so that there is no difference between them and they become one of the same kind. It is a condition that the capital of the company be one property and common for both such that neither partner can differentiate his property from the other’s. It is also conditional that the two partners have authority over the capital. The ‘Inan (equal) company is based on delegation and trust. The partners trust each other through handing over properties, and by delegating permission to each other to dispose of property. Once the company has been formed it becomes one entity. It is obligatory for the partners to start work themselves as the company is established upon their bodies. Neither of them is allowed to delegate another person to work for the company on his behalf. The company as a whole employs whom it wants and uses the body of whom it likes as its employee not as an employee for one of the partners.

دوه یا زیات شریکانو څخه هر یو ته دا روا ده چې د شرکت د ګټې لپاره هر هغه ډول تجارت وکړي چې هغه ښه وګڼي. هر شریک ته همدا رنګه دا حق هم ورکړل شوی دی چې پیسې راټولې کړي او پیرود وکړي، د پور لپاره محاکمه وکړي او د پور ادا کولو غوښتنه وکړي، حواله ورکړي او حواله ومني، او عیبداره توکي بیرته ورکړي. هر یو ته دا هم روا ده چې د شرکت سرمایه کرایه کړي یا په کرایه ورکړي، ځکه د شرکت ګټې هم د توکو په شان دي، ورته د پلورلو او پیرلو په څیر. هر شریک ته دا روا ده چې یو شی، د بېلګې په توګه موټر، وپلوري، یا دا چې هغه د پلورل کېدونکي توکي په توګه کرایه کړي. د شرکت ګټه د توکي په شان کېږي او همغه ارزښت لري.

It is allowed for any of the two or more partners to trade in whatever way He feels is beneficial to the company. Each of the partners is also allowed to collect the price and make purchases, to litigate for and request payment of debt, to remit and accept remittance, and to return faulty goods. Each is allowed to hire and lease the capital of the company, as the benefits to the company are as good as the commodities, in a similar way to selling and buying. Each partner would be allowed to sell an item like a car for example, or to lease it in its capacity as a commodity for sale. The benefit to the company becomes like the commodity itself and is as good as this.

دا شرط نه دی چې دواړه شریکان مساوي برخې ولري، خو دا ضروري ده چې د تصرف په حق کې مساوي وي. سرمایې په اړه دا جایز دی چې شریکان مختلفې یا مساوي برخې ولري، پداسې حال کې چې ګټه هغسې ويشل کيږي لکه څنګه چې دوی شرط ایښی وي. پدې ترتیب د ګټې په مساوي ويش یا د یو تن ته د زیاتوالي ورکولو شرط جایز دی. د عبدالرزاق هغه روایت له مخې چې په الجامع کې یې نقل کړی، علي (رض) وویل: «ګټه هغه ده چې دوی یې شرط ایښی وي.» د عنان شرکت کې زیان یوازې د سرمایې د برخې له مخې دی. که د دوی برخې مساوي وي نو زیان هم په مساوي ډول ويشل کيږي، او که سرمایه درې برخې شوې وي نو زیان هم په درې برخو ويشل کيږي. که دوی له دې پرته بل شرط کړی وي، نو د دوی شرطونو ته ارزښت نه ورکول کيږي. د زیان حکم بیا د دوی د شرطونو پرته تطبیقیږي، په دې ډول چې زیان د دوی د سرمایې د برخو په نسبت ویشل کيږي. دا ځکه چې بدن (کار) مال نه ضایع کوي، بلکه یوازې هغه هڅه ضایع کوي چې لګول شوې وي. نو زیان په سرمایه باندې پرته وي او د شریکانو د برخو سره سم ویشل کيږي. دا ځکه چې شرکت د وکالت یوه ډول دی. قاعده دا ده چې وکیل د زیان مسؤل نه ګرځي، بلکه زیان د هغه چا په مال باندې پرېوځي چې وکیل یې ټاکلی. عبدالرزاق په الجامع کې د علي (رض) څخه نقل کړی: «زیان (الوضیعه) د سرمایې په اوږو دی، او ګټه هغه ده چې دوی یې شرط ایښی وي.»

It is not conditional that the two partners have equal shares, but it is necessary that they are equal in the right of disposal. With regard to the capital, it is valid that the partners have different or equal shares, while the profit is divided as they stipulate. It is thus valid to stipulate equality in the profit or to give preference. According to what ‘Abdurrazzaq narrated in Al-Jami’, ‘Ali (ra) said: ‘The profit is according to what they stipulated.’ With regard to losses in the ‘Inan company, it is according to the capital share only. If their shares are of equal value then the loss between them is divided equally, and if the capital is divided in thirds then the loss is divided in thirds. If they stipulated other than that, no value will be given to their stipulations. The rule on loss is then executed without regard to their stipulations, by dividing the loss based upon the ratio of their capital shares. This is because the body does not lose property; rather it loses the spent effort only. The loss is thus carried on the capital and it is distributed according to the shares of the partners. This is because a company is a form of representation (Wakala). The rule is that the deputy is not held responsible for the loss but the loss is carried upon the property of the deputising person. Abdurrazzaq narrated in Al-Jami’ from ‘Ali (ra): “The loss (Al-Wadhi’a) is upon the capital and the profit is according to what they stipulated.”