د ملکیت له اسبابو څخه یو د ژوند د ضروریاتو لپاره د مال اړتیا ده. دا ځکه چې رزق هر انسان حق دی، نو هغه باید رزق د حق په توګه ولري، نه د انعام یا احسان په توګه. هغه لاره چې د اسلامي دولت یو ولسوال خپل معاش تامینوي کار دی. که د هغه لپاره کار موندل ستونزمن وي، دولت باید دا کار د هغه لپاره برابر کړي، ځکه دا د اتباعو ساتونکی دی او د دوی د اړتیاوو پوره کولو مسؤلیت لري. پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «امام ساتونکی دی او د رعیت په اړه مسؤل دی»، چې بخاري د ابن عمر رضي الله عنه څخه روایت کړی دی. که د هغه لپاره کار موندل ستونزمن وي یا ناروغۍ، زاړه والي یا کومې معلولیت له امله هغه کار نشي کولی، نو د هغه رزق د هغو کسانو په غاړه واجب کیږي چې شریعت د هغه د مالي ملاتړ مسؤلیت پر دوی اچولی دی. که داسې څوک نه وي، یا وي خو د مالي ملاتړ توان ونه لري، نو بیت المال یا دولت د اړینې مرستې برابرولو مسؤلیت لري. سربیره پردې، دغه کس د بیت المال څخه بل حق هم لري، هغه زکات دی. الله تعالی فرمایي:

One of the means of ownership is the need of property for sustenance. This is because sustenance is a right for every human being, so He must have sustenance as a right for him, and not as a grant or as a favour. The means by which a citizen of the Islamic State secures his livelihood is work. If it is difficult for Him to find work, the State has to make it available for him, because it is the caretaker of the citizens and is responsible for supplying their needs. The Prophet (pbuh) said: “The Imam is a caretaker (ra’i), and He is responsible for his subjects,” narrated by Bukhari from Ibn Umar. If it was difficult for Him to find work or He was unable to work due to sickness, old age or due to any reason of disability, then his sustenance becomes a duty upon those whom Shari’ah made responsible for financially supporting him. If there was no such person, or there was one but He was unable to financially support him, then the Bait ul-Mal, or the State becomes responsible for providing the required support. Moreover, such a person has another right from the Bait ul-Mal, which is the Zakat. Allah said:

«وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ» [المعارج: ۲۴-۲۵]۔ دا حق د هغو شتمنو خلکو باندې فرض دی چې باید يې ورکړي۔ الله (ج) د صدقاتو په آیت کې فرمايي:

“And in their wealth there is a right acknowledged. For the beggar and the destitute.” [Al-Ma’arij: 24-25] This right is obligatory upon the rich people who have to pay it. Allah (swt) says in the verse of Sadaqat:

صدقات یوازې د غریبانو او محتاجانو لپاره دي ... یو فرض چې د الله لخوا ټاکل شوی دی" [التوبه: ۶۰]، یعنې یو واجب حق. که دولت دا حق پرې ایښی وي، او د مسلمانو ټولنه هم دولت ته د حساب غوښتنه ونه کړي او محتاجانو ته د خوراک یا ملاتړ په ورکولو کې غفلت وکړي - که څه هم دا نه تمه کېږي چې مسلمانې ټولنه دې کار ته غفلت وکړي - نو دا کس دا حق لري چې د ځان د ساتلو لپاره هر هغه څه واخلي چې ورته پیدا کېږي، هر ځای چې وي، که د یو فرد مال وي او که د دولت ملکیت. په دې حالت کې وږی کس ته مړار خوړل روا نه دي، څومره چې د خلکو په لاس کې خوراک وي، ځکه هغه د داسې اړتیا له امله مړار خوړلو ته نه اړ کېږي چې د خلکو په لاس کې خوراک وي چې له هغې خوړلی شي. خو که هغه خوراک ونه شي ترلاسه کولی، نو د ژوند د ژغورلو لپاره مړار خوړل روا دي. دا ځکه چې خوراک د مال د ترلاسه کولو له وسیلو څخه یو وسیله ده. شریعت د قحط په وخت کې د خوراک اخیستل غل نه دي ګڼلي چې لاس یې باید پرې شي. د ابو امامه له لارې روایت شوي چې نبي ﷺ فرمایلي دي: «د قحط په وخت کې د لاس پرې کول نشته.» د خوراک لپاره د مال لرلو حق شریعت په قانون جوړونې او لارښوونې دواړو سره ساتلی دی. امام احمد روایت کړی چې نبي ﷺ فرمایلي دي: «هر ټولنه چې وي، که په هغې کې یو کس وږی شي، نو دوی د بابرکته او لوی الله د ساتنې څخه لرې کېږي.» البزار د انس څخه روایت کړی چې د الله رسول ﷺ فرمایلي دي: «هغه کس چې د خپل نږدې ګاونډي د وږي والي په حال کې خوب وکړي او دا پوهیږي، هغه په حقیقت کې زما په باور نه دی.»

“Alms are only for the poor and the needy.... a duty decreed by Allah” [At-Tauba: 60] i.e. an obligatory right. If the State neglected this right, and the Muslim community neglected to take the State to task and neglected to feed (support) the needy, though it is not expected that the Muslim community would neglect this, then this person has the right to take whatever He needs to support himself, from wherever He finds it, whether it was from an individual’s property or a State property. In such a case a hungry person is not allowed to eat carrion, as long as there is food with any of the people, as He is not driven by necessity to eat carrion when there is food in the hands of the people of which He can eat. However, if He could not obtain the food, then He is allowed to eat carrion to save his life. This is because the sustenance is one of the means to obtain property. Shar’a did not consider the taking of food in the time of famine as theft for which the hand must be amputated. It was narrated by Abu Umamah that the Prophet (pbuh) said: “There is no amputation in time of famine.” The right of the person to own property for sustenance was secured by the Shar’a through legislation as well as through direction. Imam Ahmad narrated that the Prophet (pbuh) said: “Any community, whosoever they are, if a person among them became hungry, they will be removed from the protection of Allah the Blessed, the Supreme.” Al-Bazzar narrated from Anas that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The one who slept (satisfied) while his close neighbour was hungry, and He was aware of that, would not have believed in me truly.”