د پیسو په دې تعریف کې، په توکو او خدماتو کې موجود ګټه او زیار د پیسو په واسطه اندازه کیږي. له همدې امله، پیسې هغه واسطه ده چې په هغې ټول توکي او خدمات اندازه کیږي. پر همدې بنسټ د یوه توکي بیه او د یوه کارګر مزد، مثلاً، د ټولنې د دغه توکي د ارزښت او د هغه کارګر د زیار اټکل څرګندوي. بانډونه، شیرونه او نور دې ډول اسناد پیسې نه ګڼل کیږي.

Money is the standard by which we measure the benefit found in the commodity and in the effort i.e. goods and services. Therefore, money is defined as being the medium by which all goods and services are measured. Hence the price of a commodity and the wage of a worker for instance, each represents the society’s estimate of the value of that commodity and the effort of that worker. Bonds, shares and the like are not considered money.

دا د توکو او خدماتو د ارزښت اټکل په ټولو هیوادونو کې د واحدونو په ذریعه څرګندیږي. دا واحدونه هغه پیمانه کیږي چې په هغې سره د یوې توکي څخه ترلاسه شوی ګټه او د یوې خدمت څخه ترلاسه شوې ګټه اندازه کیږي. دا واحدونه د تبادلې د منځګړي په توګه کار کوي، او دا واحدونه پیسې دي.

This estimation of the value of goods and services is, in all countries, expressed by units. These units become the measure by which the benefit obtained from a commodity and the benefit obtained from a service is measured. These units would act as a medium of exchange, and these units are money.

جب اسلام نے تجارت اور اجارے کے احکام مقرر کیے تو اُس نے کوئی ایسی خاص چیز متعین نہیں کی جس کے ذریعے اشیاء، خدمات اور منافع کا تبادلہ لازمی طور پر کیا جائے۔ بلکہ اسلام نے انسان کو اختیار دیا ہے کہ وہ تبادلے کے معاملات جس بھی ذریعے سے چاہے انجام دے، بشرطیکہ تبادلے میں باہمی رضامندی پائی جائے۔ چنانچہ کسی مرد کا کسی عورت سے اس طرح نکاح کرنا جائز ہے کہ وہ اسے قرآن سکھائے، جیسے کسی شخص کے لیے جائز ہے کہ وہ کوئی چیز اس کے مالک کے لیے ایک دن کام کر کے خریدے، یا کسی کے لیے ایک دن کام کرے اور اس کے بدلے کچھ کھجوریں وصول کرے، وغیرہ۔ لہٰذا تبادلہ اُن چیزوں کے ذریعے بھی ہو سکتا ہے جنہیں لوگ چاہیں۔ تاہم جب کسی چیز کا تبادلہ کسی خاص زری اکائی کے ساتھ کرنے کا معاملہ ہو تو اسلام نے ہماری رہنمائی اُس زری اکائی کی طرف فرمائی ہے جس کے ذریعے تبادلہ ہونا ہے۔ اُس نے مسلمانوں کو ایک خاص قسم کے زر، یعنی سونے اور چاندی، تک محدود کر دیا ہے۔ اسلام نے یہ معاملہ معاشرے پر نہیں چھوڑا کہ وہ اشیاء یا خدمات سے حاصل ہونے والے منافع کے پیمانے کا اپنا اندازہ، خواہ مقررہ زری اکائیوں سے ہو یا متغیر زری اکائیوں سے، جیسے چاہے طے کرے اور اس کا انتظام کرے۔ بلکہ اسلام نے خود وہ زری اکائیاں متعین کی ہیں جن کے ذریعے معاشرہ اشیاء اور خدمات کی قدریں، یعنی ان کی قیمتیں، بیان کرتا ہے۔

When Islam decreed the rules of trading and hiring, it did not determine any specific item with which the exchange of goods, services and benefits had to be compulsorily conducted. Islam has rather given the human being the choice to conduct the transactions of exchange with whatever medium He chooses, as long as mutual consent prevailed in the exchange. It is, therefore permitted for a man to marry a woman by teaching her the Qur’an, just as it is permitted for a person to buy a commodity by working for its owner for a day, or to work for someone for a day in exchange for a certain amount of dates etc. The exchange could therefore be conducted with whatever people wished. However, when it comes to exchanging a commodity with a specific monetary unit, Islam has guided us to the monetary unit by which the exchange is to take place. It has restricted the Muslims to a specific type of money, which is gold and silver. Islam has not left it to society to express its own estimation of the measure of benefit drawn out of goods or services, by either fixed or variable monetary units, which society could manage as it wished. Islam has rather specified these monetary units by which society expresses the values i.e. the prices of goods and services.

دا مشخصه (تعیین) د څو شیانو څخه استنباط کېدای شي، او هغه دا دي:

This specification could be deduced from several matters and these are as follows:

۱۔ کله چې اسلام د مال ذخیره کولو (کنز) منع کړې ده، نو په ځانګړې توګه د سره زر او سپینو زرو ذخیره کول یې منع کړي، با وجود دې چې مال هر هغه شی دی چې د ملکیت وړ وي. مثلاً غنم هم یو ډول مال دی، کجوره هم، او پیسې هم. مګر ذخیره کول په پیسو کې منعکسیږي، نه په توکو او خدمتونو کې. د آیت منع کول د پیسو د ذخیرې په اړه دي، ځکه پیسې په عام ډول د تبادلې منل شوی وسیله ده، او ځکه چې د پیسو ذخیره کول هغه کار دی چې د منع کېدو اثر پیدا کوي، یعنې د گردش محدودول. په نورو توکو کې، د هغوی راټولول "کنز" (ذخیره) نه بلل کېږي، بلکې "احتکار" (بازار ټاکل) بلل کېږي. له همدې امله هغه آیت چې د سره زرو او سپینو زرو د ذخیرې منع کوي، په حقیقت کې د پیسو د ذخیرې په اړه دی. آیت هغه پیسې ټاکلې دي چې الله (سبحانه و تعالیٰ) زموږ لپاره د ذخیرې کولو منع کړې ده، کوم چې سره زر او سپین زر دي. الله (سبحانه و تعالیٰ) فرمایي:

1. When Islam prohibited the hoarding of wealth, it specifically prohibited the hoarding of gold and silver despite the fact that wealth includes any property that can be owned. Wheat for instance is a type of wealth, so are dates and money. However, hoarding is reflected in money, not in the goods and services. The prohibition in the verse refers to the hoarding of money, for it acts as the generally accepted medium of exchange, and because the hoarding of money is the matter that produces the effect of the prohibition i.e. restricting circulation. As for other commodities, their accumulation would not be known as Kanz, (hoarding), but as Ihtikar (monopoly). Hence the verse which prohibits the hoarding of gold and silver in fact refers to the hoarding of money. The verse has specified the money which Allah (swt) has prohibited us to hoard which is gold and silver. Allah (swt) says:

او هغه کسان چې سره زر او سپینه ذخیره کوي او هغه د الله په لاره کې نه خرڅوي، دوی ته خبر ورکړه چې یو سخت عذاب ورته انتظار کوي. [At-Tauba: 34]

“And those who hoard gold and silver and do not spend them in the way of Allah, let them know that a severe punishment is awaiting them” [At-Tauba: 34]

له همدې امله، منع پر نقدي تبادلې وسیلې (د پیسو) باندې متمرکزه ده، نو د سرو زرو او سپینو زرو زخیره کول حرام دي، که دا سکه شوي وي یا نه وي.

Therefore, prohibition is focused upon the monetary medium of exchange, thus the hoarding of gold and silver is forbidden, whether it was minted or not.

۲۔ اسلام نے سونے اور چاندی کو مخصوص احکام کے ساتھ منسلک کیا ہے۔ اسی لیے جب اس نے دیت یعنی خون بہا مقرر کی تو سونے کی ایک معین مقدار متعین کی۔ اسی طرح جب اس نے چور کا ہاتھ کاٹنے کی سزا مقرر کی تو اس سونے کی کم از کم قیمت بھی متعین کی جس کی چوری پر ہاتھ کاٹا جائے گا۔ یمن کے لوگوں کے نام اپنے خط میں رسول اللہ ﷺ نے فرمایا، جیسا کہ امام نسائی نے عمرو بن حزم سے روایت کیا: ”ایک جان کی دیت سو اونٹ ہے… اور سونے والوں کے لیے ایک ہزار دینار۔“ امام بخاری نے بھی عائشہ رضی اللہ عنہا سے روایت کیا کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: ”ایک چوتھائی دینار یا اس سے زیادہ کی چوری پر ہاتھ کاٹا جائے گا۔“ لہٰذا دینار، درہم اور مثقال کے ذریعے ان احکام کا یوں مقرر ہونا کہ دینار اپنے وزن کے مطابق سونا اور درہم اپنے وزن کے مطابق چاندی ہو، ایک ایسی زری اکائی بنا دیتا ہے جس سے اشیاء اور خدمات کی قیمتیں ناپی جاتی ہیں۔ یہی زری اکائی وہ رقم ہے جو کرنسی کی بنیاد ہے۔ پس جب اسلام نے نصِ شرعی کے ذریعے ان احکام کو سونے اور چاندی کے ساتھ جوڑ دیا ہے، اور یہ احکام رقم سے متعلق ہیں، تو یہ اس بات کی دلیل ہے کہ کرنسی صرف سونے اور چاندی تک محدود ہے۔

2. Islam has linked gold and silver to a set of fixed rules. Hence, when it imposed the Diyyah i.e. blood money, it specified a fixed amount of gold. Also, when it decreed the penalty of cutting the hand of the thief, it specified the minimum value of gold that is stolen which would entail the cutting of the hand. In his letter to the people of the Yemen, the Messenger of Allah (pbuh) was reported by An-Nisai on the authority of Amru Ibn Hazm to have said: “The blood money for one soul would be 100 camels...and for those who deal in gold it would be 1000 dinars.” Bukhari also reported on the authority of Aisha (ra) that the Messenger of Allah (pbuh) also said: “The hand is cut for the theft of one-quarter dinar and upward.” Therefore, this fixing of certain rules by the Dinar, the dirham and the Mithqal, would make the Dinar with its weight in gold, and the dirham with its weight in silver, a monetary unit by which the values of goods and services are measured. This monetary unit would be the money, which is the basis of the currency. Therefore, the fact that Islam has linked the Shari’ah rules to gold and silver by text, when these rules are related to money, serves as evidence that the currency is solely restricted to gold and silver.

3. رسول اللہ ﷺ نے سونے اور چاندی کو بطور نقدی (پیسہ) مقرر فرمایا، انہی دونوں کو سامان اور خدمات کی قیمت جانچنے کا معیار بنایا، اور تمام لین دین کو انہی کی بنیاد پر کرنے کا حکم دیا۔ آپ ﷺ نے اس نقدی کی اکائیاں بھی مقرر فرمائیں، جو اونس، درہم، دانق (ایک درہم کا 1/6 حصہ)، قیراط، مثقال اور دینار ہیں۔ یہ اکائیاں رسول اللہ ﷺ کے زمانے میں نہایت معروف اور رائج تھیں اور تمام لوگ ان کو وسیع پیمانے پر استعمال کرتے تھے۔ یہ بات بھی ثابت ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے ان کی تائید فرمائی۔ تمام تجارتی اور نکاح کے معاملات سونے اور چاندی میں، بطور نقدی، طے پاتے تھے، اور یہ صحیح احادیث سے ثابت ہے۔ رسول اللہ ﷺ نے سونے اور چاندی کا وزن ایک خاص معیار سے مقرر فرمایا، جو اہلِ مکہ کا وزن تھا۔ ابوداؤد اور نسائی نے ابنِ عمر رضی اللہ عنہما سے روایت کیا کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "وزن اہلِ مکہ کا معتبر ہے۔" اسلام میں نقدی کے اوزان پر غور کرنے سے یہ نتیجہ نکلتا ہے کہ شرعی اونس 40 درہم کے برابر ہوگا، درہم 6 دانق کا ہوگا، دینار 24 قیراط کے برابر ہوگا، اور ہر 10 درہم 7 مثقال کے برابر ہوں گے۔ مدینہ کے اوزان بھی اسی ترتیب کے مطابق مقرر کیے گئے تھے۔

3. The Messenger of Allah (pbuh) has determined that gold and silver be used as money, and exclusively made them the monetary measure to evaluate goods and services, and ensured that all transactions be conducted with them as their basis. He (pbuh) also established the units of this money, which are the ounce, Dirham, Daniq (equal to 1/6 Dirham), Carat, Mithqal and Dinar. These units were well known and widespread during the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh) and they were widely used by all people. It has also been established that the Messenger of Allah (pbuh) approved of them. All trade and marriage transactions were conducted in gold and silver, in their quality as money, and this has been established in the Sahih Ahadith. The Messenger of Allah (pbuh) has determined the weight of gold and silver with a specific weight, which was the weight of the people of Makkah. Abu Dawud and An-Nisai reported on the authority of Ibn Umar that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The weight should be that of the people of Makkah.” When reviewing the monetary weights in Islam, we would conclude that the legal ounce would equal 40 Dirhams, the dirham would be 6 Daniqs, the Dinar would equal 24 Carats and every 10 Dirhams would equal 7 Mithqals. The weights of Madinah were established according to this order.

4. کله چې الله (ج) د پیسو زکات فرض کړ، نو ده (ج) دا په سرو زرو او نقرو کې فرض کړ، او د سرو زرو او نقرو لپاره یې د زکات نصاب وټاکه. له همدې امله، د پیسو زکات د سرو زرو او نقرو په توګه وګڼل شي، نو پیسې به د سرو زرو او نقرو په توګه ثابتې شي۔

4.When Allah (swt) decreed the Zakat of money, He (swt) made it obligatory in gold and silver, and He (swt) determined a Nisab for the Zakat in gold and silver. Therefore, to consider the Zakat of money as being gold and silver would establish the money as being gold and silver.

۵۔ هغه قواعد چې د مالي معاملاتو په توګه یوازې د پیسو لپاره بیان شوي، یوازې د سرو زرو او سپینو زرو په اړه راغلي دي۔ همدارنګه، هغه ټول مالي معاملات چې په اسلام کې ذکر شوي، روایت شوي دي چې د سرو زرو او سپینو زرو په واسطه ترسره شوي دي۔ تبادله د یوې اسعارې د بلې اسعارې سره سوداګري ده۔ دا یا د ورته ډول اسعارې د ورته ډول سره سوداګري وي، یا د یوې اسعارې د بلې ډول اسعارې سره سوداګري وي۔ په بل عبارت، تبادله د یوې اسعارې د بلې سره بدلون دی۔ دا حقیقت چې شریعت تبادله، کومه چې یوازې یوه مالي معامله ده، یوازې د سرو زرو او سپینو زرو له لارې د پیسو سره تړلې ټاکلې ده، دا ښکاره دلیل دی چې پیسې باید یوازې د سرو زرو او سپینو زرو څخه وي او بل څه نه۔ امام ترمذي روایت کړی چې رسول الله ﷺ وفرمایل: "سره زر د سپینو زرو په بدل کې څنګه چې خوښ وي وپلورئ، مګر لاس په لاس (پرته له ځنډه)۔" امام بخاري هم روایت کړی چې رسول الله ﷺ وفرمایل: "سره زر د سپینو زرو په بدل کې سود دی، مګر دا چې لاس په لاس وي۔" له همدې امله، پیسې هغه مسئلې ده چې اسلام د هغې لپاره قواعد ټاکلي دي او دا د نظر او مشورې تابع مسئله نه ده، نه د اقتصادي او مالي ژوند د اړتیاوو تابع ده۔ د پیسو صفت د اسعارې د ځانګړي ډول او واحد په توګه، بلکه د شرعي حکم له لارې ټاکل کیږي۔ که څوک پورتني پنځه ټکي په ژوره توګه وڅاري، نو به وویني چې په اسلام کې د پیسو سره ډیر شرعي احکام تړلي او نښلول شوي دي۔ له همدې امله، د هغې ذخیره کولو منع کول، پرې د زکات واجبول، د هغې لپاره د تبادلې حکم ټاکل، د رسول الله ﷺ تایید چې له هغې سره معامله وشي، د دیت (وینې بیه) او د غل لاس پرې کولو حکم هم پرې تړل، دا ټول ځکه دي چې په داسې مسئله کې نظر یوازې د شرعي نص تابع دی۔ دا حقیقت چې شریعت د هغو قواعدو له لارې بیان کړی چې یوازې د سرو زرو او سپینو زرو پیسو پورې اړه لري یا پرې تړلي دي، دا ښکاره دلیل دی چې اسعاره باید سره زر او سپین زر وي، یا د سرو زرو او سپینو زرو پر بنسټ وي۔ له همدې امله، هغه ډول پیسې چې د شریعت احکامو لخوا ټاکل شوي دي، باید ومنل شي. نو په اسلام کې پیسې باید سره زر او سپینه زر وي۔

5. The rules of exchange listed under the monetary transactions only, have come in gold and silver alone. Also, all the financial transactions mentioned in Islam were reported to have been conducted in gold and silver. Exchange is the trading of one currency for another. It would be either trading of one currency with the same type, or trading of one currency for another type. In other words, exchange would be the swapping of one currency for another. The fact that Shar’a has determined the exchange, which is purely a financial transaction, linked to nothing else but money by gold and silver serves as a clear evidence that money should be in gold and silver and nothing else. At-Tirmidhi reported that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Trade gold for silver as you wish, but hand to hand (without delay).” Bukhari also reported that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Gold for silver would be Riba, unless it was hand to hand (without delay).” Therefore, money is considered one of the issues which Islam has laid down rules for and is not an issue subject to opinion and consultation, nor subject to the requirements of economic and financial life. The attribute of money as a specific type and unit of currency, is rather determined by a Shari’ah rule. If one were to ponder over the above mentioned five points, one would find a host of Shariah rules has been related and linked to the money in Islam. Therefore, the prohibition of its hoarding, the obligation of Zakat on it, the decreeing of the rule of exchange for it, the approval of the Messenger of Allah (pbuh) of dealing with it, the linking of the Diyyah (blood money) and the cutting of the hand in theft to it makes the opinion in such a matter subject to the Shari’ah text only. The fact that Shar’a has expressed through rules which are related exclusively to money in gold and silver, or are linked to it, serves as a clear evidence that the currency should be gold and silver, or based on gold and silver. Therefore, the type of currency determined by the Shari’ah rules must be adhered to. Thus, money in Islam should be gold and silver.

البته، یوازې د سرو زرو او سپینو زرو د ټاکلو معنا دا نه ده چې د سرو زرو او سپینو زرو پرته په نورو شیانو کې تبادله ناروا وي. د پیسو موضوع د تبادلې له موضوع څخه توپیر لري، بلکې دا د یوې پیسې د غوره کولو موضوع ده. له همدې امله، که څه هم خلکو ته اجازه ده چې هر څه سره تبادله کړي، خو د تبادلې او نورو شیانو لپاره د پیسو اندازه باید سره زر او سپین زر وي، ځکه په اسلام کې پیسه سره زر او سپین زر دي.

However, to exclusively determine gold and silver as money would not necessarily mean that it would be forbidden to conduct any exchange in other than gold and silver. The issue of currency in this regard would be other than that of exchange, it would rather be the issue of adopting a currency. Therefore, despite the fact that it would be permitted for people to exchange in anything they wished, the monetary measure for exchange and for anything other than exchange must be in gold and silver, for money in Islam is gold and silver.

پیغمبر ﷺ د سرو زرو او سپینو زرو مختلف ډولونه، چې سکه وهل شوي وي یا نه، د پیسو په توګه کارول. پیغمبر ﷺ یو ځانګړی پیسه، چې ځانګړي او ثابت ځانګړتیاوې ولري، سکه نه وه وهلې، بلکې د سرو زرو او سپینو زرو واحدونه د روميانو او فارسيانو سکې وې، لوې او وړې سکې، سربېره پر دې هغه سپین زر چې نه وو سکه شوي او نه يې نقش و نگار شوی و، او د يمن سکې هم. دا ټولې سکې پرته له کوم استثنا څخه په پراخه کچه کارول کېدې. خو دا سکې د شمېر له مخې یا دا چې نقش لري که نه، نه ارزول کېدې؛ يوازې د وزن له مخې ارزول کېدې. د سرو زرو يو ټوټه د هګۍ په اندازه هم وای، بيا هم خلک له هغې سره معامله کوله. په دې ډول تعریف د سرو زرو او سپینو زرو په ځانګړي کولو او د هر یو لپاره د وزن په ټاکلو سره کېده. نو د الله ﷻ حقونه، لکه زکات، د خلکو حقونه، لکه پور، او همدارنګه د توکو او خدمتونو بيې، د درهمونو او دیناروں پورې، یعنې د سرو زرو او سپینو زرو پورې اړه درلوده، چې د وزن له مخې ارزول کېدل.

The Messenger of Allah (pbuh) made various types of gold and silver as money, regardless of whether these were minted or not. He (pbuh) did not mint a specific money, with specific and fixed features, rather the units of gold and silver were Roman and Persian coins, both small and large coins along with silver coins which were neither minted nor engraved, as well as Yemeni coins. All of these coins were in use widely without exception. However, these coins were not considered by their number or whether they were engraved or not; they were only considered according to their weight. The piece of gold could be the size of an egg, and people would still deal with it. Thus, the definiition was by specifying gold and silver and specifying the weight for each of them. Therefore, the rights of Allah (swt) such as Zakat, the rights of the people such as debts, as well as the prices of goods and services, were related to Dirhams and Dinars i.e. to gold and silver, evaluated by weight.

په دې حالت دا وضعیت د رسول الله ﷺ د ژوند په ټول دوران کې، د څلورو خلفاو راشدینو په زمانه کې، او د بني امیہ د دورې په پیل کې دوام وکړ، تر دې چې عبدالملک بن مروان راغی، هغه داسې مناسب وګڼل چې ټول هغه سر او سپین زر چې په دې وخت کې په کار وو، شاید د سکې شوي او غیر سکې شوي دواړه، د یوې اسلامي سکې او کتیبې په بڼه واړوي، او یو معیاري او نه بدلېدونکی وزن ورله وټاکي، په دې توګه د دې ضرورت له منځه لاړ چې د سکو د وزن په اړه بیا بیا رجوع وشي. نو هغه ترټولو لوی او ترټولو کوچنۍ سکې راټولې کړې او د مکې د وزن له مخې یې سکه کړې. عبدالملک په ۷۵ هجري کال کې درهمونه له سپینو زرو او دیناران له سرو زرو سکه کړل، او له هغه وخت راهیسې اسلامي سکه شوي درهمونه او دیناران په ګرځنده توګه وو، یعنې د اسلامي دولت پیسې ځانګړې شوې، د یوې نه بدلېدونکې ځانګړنې درلودونکې. له همدې امله په اسلام کې د پیسو معیار سر او سپین زر وو. څه چې د اندازې، سکې، بڼې او کتیبې پورې اړه لري، دا ټول د ستایل برخه ده. نو کله چې د سر او سپین زرو الفاظ د شریعت په اصطلاح او ارزونه کې یادیږي، دوه شیان پکې شامل دي: هغه پیسې چې ګرځنده دي، که مسې وي یا کاغذي پیسې، تر هغو چې یو معادل (له سرو او سپینو زرو) ولري، او دواړه فلزات سر او سپین زر. هر هغه پیسې چې له سرو زرو یا سپینو زرو وي، پدې کې شمیرل کیږي، او هر کاغذي یا مسي پیسې یا ورته شیان چې په سرو یا سپینو زرو بدلېدای شي، هم شمیرل کیږي.

This State of affairs continued throughout the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh), that of the four Khulafaa Al-Rashideen, and the beginning of the era of Bani Umayyah, until the arrival of Abdulmalik Ibn Marwan, who deemed it appropriate to transform all the gold and silver that was in use at the time, minted and non minted alike, into an Islamic coinage and inscription, and gave it a standard and invariable weight, thus doing away with the need to make reference to their weight. So, He collected the largest and the smallest of coins and minted them according to the weight of Makkah. Abdulmalik minted the Dirhams in silver and the Dinars in gold in the year 75 AH, and ever since that time, Islamic minted Dirhams and Dinars were in circulation i.e. the currency of the Islamic State became distinguished, having the same invariable feature. Therefore, the basis of the monetary standard in Islam was gold and silver. As for size, coinage, form and inscription, these are all part of the style. Therefore, the words of gold and silver, when mentioned in the Shari’ah terminology and evaluation, would apply to two matters: The money which is in circulation, whether it is copper or paper money as long as it has an equivalent (from gold and silver), and the two metals of gold and silver. Any money that is from gold or silver, would thus be considered, and any paper or copper money or the like, which could be transferred into gold or silver would also be considered.