د ځان‌کفایت پالیسي - د اسلام اقتصادي نظام | Quran Course

د ځان‌کفایت پالیسي - د اسلام اقتصادي نظام | Quran Course

0% read · 1 min left

د اسلام اقتصادي نظام Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

د ځان‌کفایت پالیسي

25.8 Policy of Self-Sufficiency

by Taqiuddin an-Nabhani1 min readViewed 88 times

د خودکفالۍ پالیسي دا معنا لري چې یو هیواد هڅه کوي چې خپل ځان ته کافي شي او داسې یوه تړلې اقتصادي واحد جوړ کړي چې پر خپلو پښو ژوندی پاتې شي. دغه هیواد به نه کومې توکي واردوي او نه به یې صادروي. د دې پالیسۍ موخه، په دې حالت کې، د ساتنې‌ییزې نظریې څخه هم تېرېږي، د ملي اقتصاد له نظریې توپیر لري او د آزاد سوداګرۍ نظریې سره ټکر کوي.

The policy of self-sufficiency means that a country aims towards being self-sufficient and to form a closed economic unit that could survive on its own. This country would not import nor export any commodities. Her aim would, in this instance, go beyond the protectionist theory, differ from the theory of national economy and contradict the free trade theory.

د دوو نړیوالو جګړو ترمنځ عملي شوې د ځانکفایتۍ (خودکفالۍ) نظریه دوو بڼو کې روښانه شوې ده: د انزوا پالونکې ځانکفایتي او د پراخیدونکې ځانکفایتي. نازي آلمان هغه هیواد وو چې د ځانکفایتۍ پالیسي یې غوره کړې وه؛ دا د هغه اقدام وو چې د آلمان کورنیو او بهرنیو پالیسیو لخوا پیدا شوی وو، هغه پالیسیو چې نور د نړیوالې تجارت له قواعدو سره سمون نه خوړل.

The theory of self-sufficiency which has been implemented between the last two world wars has been highlighted in two forms: Isolationist self-sufficiency and expansionist self-sufficiency. Nazi Germany represented a model of a country which adopted a self-sufficiency policy; it was, for her, a measure triggered by Germany’s home and foreign policies, which no longer fitted with the rules of international trade.

اگرچې د خودکفالۍ پالیسي په حقیقت کې ډیرې داسې تدابیر وې چې سیاسي موخې یې درلودې، خو د دې پالیسۍ ملاتړي دا ګڼي چې دا یو بنسټیز اقتصادي اساس دی، چې لنډیز یې په دې خبره کې دی: هغه هیواد چې خام توکي، کیمیاوي مواد، ماشینونه او بشري ځواک لري، باید وکولی شي چې ژوند وکړي. اصلي خبره تنظیم دی. څه دی پیسې، دا ثانوي دي. دا حکومت دی چې د ځان لپاره سیاسي پروګرام غوره کوي، او اقتصادي او مالي مدیریت یې ته تسلیموي. د دې لپاره چې د خودکفالۍ پالیسي خپله موخه ترلاسه کړي، یعنې محلي اقتصاد داسې وګرځي چې پر ځان تکیه وکړي، حکومت باید د ډیرو خپلو اړتیاوو پرته د تیرولو لپاره چمتو وي؛ ځکه د خودکفالۍ پالیسي به هیواد داسې حالت ته ورسوي چې ټولې خپلې اړتیاوې پوره نشي کولی. د دې پالیسۍ لپاره مهمه دا ده چې د فرد، ملت او دولت بنسټیزې اړتیاوې یوازې د محلي اقتصاد پر بنسټ پوره شي، په داسې ډول چې هیواد پر پرمختګ لاره واچوي. له همدې امله هغه دولت چې د بهرنیو سوداګرۍ کې د خودکفالۍ پالیسي پلي کوي، ناچار به وي هغه هیوادونه ځانګړي کړي چې د خامو توکو، بازارونو، بشري ځواک، متخصصینو او نورو په لاسته راوړلو کې ورته اړتیا لري. دا ځانګړي کول به یا د مستقیم ادغام په بڼه وي یا د سوداګریزو تړونونو په بڼه. څه پوري چې د اقتصادي پولو له منځه وړلو خبره ده، دا به د هیواد ضمیمه کول معنی ولري، یعنې سیاسي پولې له منځه وړل، ځکه سیاسي پولې له منځه وړلو پرته اقتصادي پولې له منځه وړل ناشونې دي. که دولت هغه هیوادونه ځانګړي نشي کولی چې د هغو توکو د ترلاسه کولو لپاره ورته اړتیا لري چې نشته یې، نو په دې صورت کې باید د یو شمیر اړتیاوو پوره کولو پرته صبر وکړي، په داسې حال کې چې د بنسټیزو اړتیاوو د کمښت څخه ډډه کوي، ځکه په داسې حالت کې به صبر ونه شي کولی، پداسې حال کې چې غیر بنسټیزې اړتیاوې نشتوالی تحمل کیدای شي.

Although the policy of self-sufficiency represented in fact a host of measures which had political aims, the champions of such policy deem that it represents a fundamental economic basis, which is summarised in the fact that a country who possesses raw materials, chemicals, machines and manpower, should be able to survive. The point at hand would be organisation. As for capital, this is secondary. It is the government which chooses for itself a political program, to which they submit the economic and financial management. In order for the policy of self-sufficiency to achieve its aim, which would be to render the local economy able to be self-sufficient, the government should be prepared to manage without many of it’s needs; because the policy of self-sufficiency would make a country unable to fulfil all her needs. What is important for this policy is to be able to fulfil the basic needs of the individual, the nation and the State while relying exclusively on the local economy, in a manner that would set her in an upward trend. Therefore, the State which operates a policy of self-sufficiency in foreign trade would be obliged to annexe the countries she would need in order to acquire raw materials, markets, manpower, and experts etc. This annexation would either take the form of a direct merger, or that of commercial treaties. As for the abolition of economic frontiers, this would mean annexing the country i.e. abolishing the political borders, for it would be impossible to abolish economic borders without the abolishment of the political borders. If the State could not annexe the countries that she needs in order to acquire the materials she lacks, she should in this case persevere without fulfilling some of her needs, while aiming to avoid a shortage of basic necessities, for in such a case she would not be able to persevere, whereas lacking non basic necessities could be afforded.

این یو خلاصه د منزوي او توسعه‌پالو خودکفایي پالیسیو ده. منزوي پالیسي هغه ده چیرې چې اساسي اړتیاوې شتون لري، په داسې حال کې چې توسعه‌پاله پالیسي، په یوه ټاکلې ساحه کې، د الحاق یا تړونونو له لارې ترلاسه کیږي ترڅو ټولې اړتیاوې، که اساسي وي که تجملي، برابرې کړي. که څوک د خودکفایي پالیسۍ ته نږدې وګوري، نو به پوه شي چې دا د سوداګریزې یا اقتصادي حل په درجه نه رسیږي. دا یوازې یو لنډمهاله مخنیوی اقدام دی چې دولت یې د بهرني اقتصادي یا سوداګریزې محاصرې په وړاندې ترسره کولی شي. له همدې امله دا د بهرنیو اړیکو درملنه نه ده، بلکې یو عکس‌العملي اقدام دی چې یو هیواد کولی شي هغه وخت ترسره کړي چې د بهرني اقتصادي یا سوداګریزې بندیز لاندې راشي. نو دا د لارو او وسیلو برخه ده، نه د قواعدو. له همدې کبله، دا پوښتنه غلطه ده چې د دې پالیسۍ په اړه د شریعت حکم څه دی. همدارنګه دا ویل هم غلط دي چې دا د اسلام سره ټکر لري یا توپیر لري، ځکه دا یوازې یوه داسې طریقه ده چې کیدای شي وکارول شي. له همدې امله، دا پالیسي کولی شي د یوې طریقې په توګه ومنل شي، که چیرې عملي واقعیت ولري، یعنې که یو هیواد محاصره وي او د اساسي اړتیاو پوره کولو لپاره یوازې د کورني اقتصاد باندې تکیه ممکنه وي. دا پالیسي به هغه وخت نه کارول کیږي چې واقعیت ونلري او د دولت، امت او افرادو د اساسي اړتیاوو په اړه خودکفا کیدل ناشونې وي.

This is a summary of the isolationist and expansionist self-sufficiency policies. The isolationist is where the basic needs are available; whereas the expansionist policy, within a specific scope, is achieved by annexation or treaties in order to provide all the necessities, be they basic or luxuries. If one were to look closer at the policy of self-sufficiency, one would realise that it does not rise to the level of being a commercial or economic solution. It is merely a temporary preventive measure which the State would undertake against a potential foreign economic or commercial siege. Therefore, it is not a remedy for foreign relations, but a reactive measure that a country may undertake if she were subjected to a foreign economic or commercial embargo. Therefore it would form part of the styles and means and not the rules. It would therefore be wrong to ask what the Shari’ah rule is concerning this policy. It would also be wrong to say that it contradicts or differs from Islam, for it is merely a style that might be adopted. Therefore, this policy could be taken as a style if it were to have a practical reality i.e. if a country were under siege and it were possible to rely solely on the home economy to meet it’s basic needs. This policy would not be adopted if it had no reality and it was impossible to be self-inefficient regarding the basic needs of the State, the Ummah and the individuals.