بریتانیایی‌ها در دسامبر ۱۹۱۷ بیت‌المقدس را اشغال کردند و مورخان اغلب استدلال می‌کنند که فلسطین تا زمان ایجاد «فلسطین تحت قیمومت» توسط بریتانیا در ۱۹۱۸ به‌عنوان یک واحد اداری رسمی وجود نداشت. در واقع، همان‌طور که در ادامه خواهیم دید، فلسطین بیش از یک هزاره به‌عنوان یک واحد اداری متمایز و یک استان رسمی وجود داشت. نخست به‌صورت استان مشترک رومی «سوریه پالائستینا» (۱۳۵ تا ۳۹۰ میلادی) و سپس، به‌عنوان استانی جدا از سوریه، در قالب سه استان اداری فلسطین بیزانسی: پالائستینای اول (Палестина Прима) یا Palaestina I، پالائستینای دوم (Палестина Секунда) و پالائستینای سالوتاریس یا پالائستینای سوم (Палестина Терция). افزون بر این، این سه استان از سده چهارم تا آغاز سده هفتم میلادی عملاً از پالائستینای اول به‌صورت یک نظام واحد «سه‌در‌یک» از نظر سیاسی، نظامی و مذهبی اداره می‌شدند.

The British occupied Jerusalem in December 1917 and historians often argue that Palestine did not exist as an official administrative unit until the creation of Mandatory Palestine by the British in 1918. In fact, as we shall see below, Palestine existed as a distinct administrative unit and a formal province for over a millennium. This was first as the joint Roman province of ‘Syria Palaestina’ (135‒390 AD) and subsequently, as a province separate from Syria, in the form of the three administrative provinces of Byzantine Palestine: Palaestina Prima (Палестина Прима), or Palaestina I, Palaestina Secunda (Палестина Секунда) and Palaestina Salutaris or Palaestina Tertia (Палестина Терция). Moreover, these three provinces were effectively governed politically, militarily and religiously from Palaestina Prima as a ‘three-in-one’ polity from the 4th century until the early 7th century.

و بار دیگر، فلسطین به عنوان یک واحد اداری جداگانه وجود داشت، در قالب استان اداری عربی‌-مسلمان «جُند فِلَسطین». این استان اداری جُند فلسطین (به عربی: جند فلسطين) نزدیک به چهار و نیم قرن پابرجا بود؛ از فتح مسلمانان بر فلسطین در سال‌های ۶۳۷ تا ۶۳۸ میلادی تا تهاجم صلیبی‌های لاتین در سال ۱۰۹۹ میلادی.

And once again Palestine existed as a separate administrative entity in the form of the administrative Arab Muslim province of Jund Filastin. This administrative province of Jund Filastin (Arabic: جند فلسطين ) existed for nearly four and half centuries from the Muslim conquest of Palestine in 637‒638 until the Latin Crusader invasion of 1099 AD.

برای نزدیک به نیم هزاره، از دهه ۶۳۰ میلادی تا حمله صلیبیان به فلسطین در سال ۱۰۹۹ و تأسیس نخستین پادشاهی لاتین صلیبی در بیت‌المقدس (۱۰۹۹–۱۱۸۷)، استان اداری رسمی اسلامی-عربی «جند فلسطین» در چارچوب منطقه جغرافیایی گسترده‌تر «الشام» وجود داشت. در جغرافیا و نقشه‌نگاری مسلمانان، الشام («شمال») یک منطقه جغرافیایی (اقلیم: المقدسی ۲۰۰۲: ۱۳۵–۱۶۲) بود؛ منطقه‌ای وسیع که سرزمین‌های سوریه امروزی، فلسطین/اسرائیل، لبنان، اردن و جنوب ترکیه کنونی را دربر می‌گرفت. برای چندین قرن، الشام از چند استان اداری مسلمان تشکیل می‌شد که فلسطین نیز جزو آن‌ها بود. در سال ۱۸۹۰ گای لیسترنج (۱۸۵۴–۱۹۳۳)، پژوهشگر زبان‌های عربی و فارسی در دانشگاه کمبریج، اثر مهمی با عنوان *Palestine under the Moslems: A Description of Syria and the Holy Land from AD 650 to 1500* را منتشر کرد که در لندن و از سوی کمیته صندوق کاوش فلسطین چاپ شد. لیسترنج با ترجمه گسترده از آثار جغرافی‌دانان عرب سده‌های میانه، به‌طور مکانیکی و نادرست تمامی ارجاعات جغرافیایی عربی به «الشام» را «سوریه» ترجمه کرد. پس از آن، این یکی‌انگاری خودکار منطقه الشام با سوریه امروزی، از سوی برخی مورخان خاورمیانه معاصر و نیز بر اثر این واقعیت که شهر دمشق، پایتخت سوریه کنونی، در گذشته نیز «الشام» نامیده می‌شد، بر سردرگمی‌ها افزود. این شهر تاریخی الشام در سده‌های میانه مترادف با مرکز استان مسلمان دمشق (دِمَشق) شد.

For nearly half a millennium from the 630s until the Crusader invasion of Palestine in 1099, and the creation of the first Crusader Latin Kingdom of Jerusalem (1099‒1187), the official Arab Islamic administrative province of Jund Filastin existed within the wider geographic region of al-Sham. In Muslim geography and cartography, al-Sham (‘the North’) was a geographic region (iqlim: al-Maqdisi 2002: 135‒162) – a vast region which included the territories of present-day Syria, Palestine/Israel, Lebanon, Jordan and south Turkey. For several centuries, al-Sham consisted of several administrative Muslim provinces, Palestine included. In 1890 Guy Le Strange (1854‒1933), a scholar of Arabic and Persian at Cambridge University, published an important work entitled: Palestine under the Moslems: A Description of Syria and the Holy Land from AD 650 to 1500, published in London by the Committee of the Palestine Exploration Fund. Translating extensively from the works of the medieval Arab geographers, Le Strange conveniently and mistakenly rendered all geographic Arabic references to ‘al-Sham’ into ‘Syria’. Subsequently further confusion was added to this automatic conflation of the al-Sham region with modern Syria by some historians of the modern Middle East and by the fact that the city of Damascus, the capital of present-day Syria, was also historically called al-Sham. This historic city of al-Sham became synonymous with the capital city of the Muslim province of Dimashq (Damascus) in the Middle Ages.

امروزه هر کسی که با آثار جغرافیدانان مسلمان قرون وسطی و مورخان عرب آشنا باشد می‌داند که منطقهٔ الشام شامل یک ناحیهٔ جغرافیایی وسیع بود، از جنوب ترکیه در شمال تا فلسطین در جنوب، و چندین ولایت (المقدسی ۲۰۰۲: ۱۳۷‒۱۳۸). الشام در آثار جغرافیا و تاریخ اسلامی قرون وسطی مترادف با سوریهٔ امروزی نبود. این ناحیهٔ وسیع «شمالی» مبنای اصطلاح قرون وسطایی اسلامی برای منطقهٔ جغرافیایی بلاد الشام شد که اغلب به دو ولایت مسلمان‌نشین دمشق و حلب اشاره داشت.

تاریخ فلسطین، برخلاف روایت‌های افسانه‌ای عهد عتیق، آغازهای متعددی دارد، و اندیشهٔ فلسطین از میان این آغازهای متعدد به تدریج به یک مفهوم جغرافیایی-سیاسی و یک واحد سرزمینی و سیاسی مشخص تبدیل شده است. مفهوم فلسطین اغلب به شیوه‌ای انتزاعی یا غیرتاریخی بررسی می‌شود، نه به‌عنوان بازنمایی‌ای بافت‌مند از یک موجودیت که مرزهای (فیزیکی، اداری، سرزمینی و فرهنگی) آن طی سه هزار سال تحول یافته و تغییر کرده است.

The history of Palestine, unlike the myth-narratives of the Old Testament, has multiple ‘beginnings’ and the idea of Palestine has evolved over time from these multiple ‘beginnings’ into a geo-political concept and a distinct territorial polity. The concept of Palestine is often approached in an abstract or ahistorical way, rather than as a contextualised representation of an entity whose (physical, administrative, territorial and cultural) boundaries have evolved and changed across three millennia.

اما هیچ ایدهٔ ناب یا مفهوم آرمانی‌ای از فلسطین، فی‌نفسه، وجود ندارد؛ شواهد تجربی و تجربهٔ انسانی در شکل‌گیری اندیشه‌ها و دانش دربارهٔ فلسطین بنیادی‌اند. نکتهٔ کلیدی آن است که ما فلسطین را نه تنها «از بیرون» از طریق ادراکات و تعمیم‌ها می‌شناسیم، بلکه «از درون» نیز از راه تجربه‌های تن‌مند و عواطف می‌شناسیم. دانشمندان یونان باستان که از نخستین کسانی بودند که مفهوم فلسطین را رواج دادند، زمان را به دو شیوهٔ متمایز تصور می‌کردند: خرونوس (khronos)، یعنی شیوه‌ای که انسان زمان را به‌صورت کمّی و توالی‌یافته اندازه می‌گیرد: روزها، ماه‌ها، سال‌ها، قرن‌ها؛ و کایروس (kairos)، یعنی شیوه‌ای که انسان لحظات یا رویدادهای خاصی را از منظری ویژه تجربه و به یاد می‌آورد. این پژوهش با پیروی از این تمایز میان دو مفهوم متفاوت زمان، به بررسی تحول چندخطی مفهوم فلسطین و تجربه‌های فلسطین در طول زمان و در سراسر زمان می‌پردازد، و در عین حال بیشترین ارزش را به مطالعهٔ هم‌زمانی (معاصر) می‌دهد.

But there are no pure ideas or an ideal concept of Palestine per se; empirical evidence and human experience are fundamental to the formation of ideas and knowledge about Palestine. Crucially, we do not know Palestine only ‘from without’ through perceptions and generalisations but also ‘from within’ through embodied experiences and affections. The classical Greek scholars – who were among the first to popularise the concept of Palestine – conceived of time in two distinct ways: khronos, the way human beings measure time quantitatively and chronologically: days, months, years, centuries; and kairos, the way human beings experience and remember particular moments or events from and with a particular perspective. Following this distinction between the two different notions of time, this work explores the multi-linear evolution of the conception of Palestine and the experiences of Palestine through time and across time. While putting the highest value on synchronic (contemporary)

شواهد و گواهی‌ها؛ این اثر، تصور از فلسطین را در طول زمان، هم به‌صورت همزمانی و هم در امتداد تاریخی، تحلیل می‌کند.

در فلسطین، آگاهی جمعی بومی و اصطلاحات عربی برای «مردم فلسطین» (اهل فلسطین، ابناء فلسطین یا ابناء البلد) مدت‌ها پیش از اصطلاحات ناسیونالیستی جدید عربی، یعنی «شعب فلسطین» (مردم فلسطین) یا «الشعب الفلسطینی» (ملت فلسطین)، وجود داشت و پس از آن نیز ادامه یافت. البته معانی واقعی این اصطلاحات و بازنمایی‌های هویت‌های اجتماعی و جمعی در طول تاریخ تغییر و تحول یافته‌اند، و تحول هویت چندفرهنگی مردم فلسطین نیز از این قاعده مستثنا نیست. مفهوم اسلامی واژه عربی «شعب» به معنای مردم یا ملت، در قرآن کریم آمده و این واژه به شکلی مثبت و کثرت‌گرایانه توصیف شده است: «ای مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم … و شما را ملت‌ها [شعوب] و قبیله‌ها [قبائل] قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید».

In Palestine, the indigenous collective consciousness of, and Arabic terminology for, ‘the people of Palestine’ (Ahl Filastin, Abnaa Filastin or Abnaa al-Balad) long preceded, but also followed, the modern Arabic nationalist terms Sha’b Filastin (the ‘people of Palestine’) or al-Sha’b al-Filastini (the ‘Palestinian people’). Of course, the actual connotations of terms and representations of social and collective identities have evolved and changed historically and the evolution of the multicultural identity for the people of Palestine is no exception. The Islamic reference to the Arabic term sha’b, people or nation, is enshrined in the Quran and the term is described positively and pluralistically: ‘O mankind! We created you … and made you into nations [pl. shu‘ub] and tribes [qabail], that ye may know each other’.

بنابراین، کثرت‌گرایی اجتماعی در طول تاریخ اسلام به یکی از ارکان بنیادین شکل‌گیری هویت‌های جمعی بدل شد. برای تحول مفهوم بومی «فلسطین» به‌ویژه، خودبازنمایی مردم فلسطین در نوشته‌های عربی بومی فلسطینی میان سده‌های پانزدهم و بیستم اهمیت دارد. این بازنمایی‌ها به شکل زیر چارچوب‌بندی می‌شوند: اصطلاحات عربی «أهل فلسطین» و «أرض فلسطین» («مردم فلسطین» و «سرزمین فلسطین») بارها توسط نویسندگان عرب بومی فلسطین در سده‌های دهم تا هجدهم به کار رفت، یعنی مدت‌ها پیش از پیدایش جنبش ملی فلسطینی نوپا در پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم. در نیمه دوم سده نوزدهم، اصطلاح عربی «أهل فلسطین» به «أبناء فلسطین» و «أبناء البلد» – یعنی «پسران و دختران فلسطین» (بومی) و «پسران و دختران کشور» – تبدیل شد؛ و این اصطلاحات در آغاز سده بیستم به «شعب فلسطین» – ملت یا مردم فلسطین – بدل شدند؛ و بار دیگر در نیمه دوم سده بیستم به «الشعب الفلسطینی» و «الكيان الفلسطيني» – مردم/ملت فلسطین و هستی فلسطینی – تبدیل شدند. همه این اصطلاحات («شعب فلسطین»، «الشعب الفلسطینی» و «الكيان الفلسطيني») به بیان و تثبیت هویت جمعی ملت فلسطین تحت تأثیر ناسیونالیسم سرزمینی فلسطینی مدرن اشاره دارند؛ اما اگر این اصطلاحات جمعی به‌صورت انعطاف‌پذیر و نه تحت‌اللفظی خوانده شوند، ریشه‌ای عمیق در آگاهی جمعی بومی پیشامدرن دارند که حول «أهل فلسطین»، «أرض فلسطین» و «أبناء البلد» شکل گرفته بود.

Thus, social pluralism became fundamental to the way collective identities were framed throughout Islamic history. Of particular relevance to the evolution of the indigenous concept of Palestine are the self-representation of the people of Palestine in indigenous Palestinian Arabic writings between the 15th and 20th centuries. These representations are framed as follows: the Arabic terms Ahl Filastin and Ard Filastin (‘people of Palestine’ and ‘land of Palestine’) were repeatedly used by indigenous Palestinian Arab writers in the 10th‒18th centuries, long before the emergence of a nascent Palestinian national movement in the late 19th and early 20th centuries. In the second half of the 19th century the Arabic term Ahl Filastin evolved into Abnaa Filastin and Abnaa al-Balad – the (indigenous) ‘sons and daughters of Palestine’ and the ‘sons and daughters of the country’ respectively; and these terms evolved into Sha’b Filastin – the nation or people of Palestine – in the early 20th century; and again into al-Sha’b al-Filastini and al-Kiyan al-Filastini – the Palestinian people/nation and the Palestinian entity – in the second half of the 20th century. All these terms (Sha’b Filastin, al-Sha’b al-Filastini and al-Kiyan al-Filastini) refer to the articulation and consolidation of the collective identity of the Palestinian nation under the impact of modern Palestinian territorial nationalism; but, read flexibly and not literally, these collective terms are also deeply rooted in a premodern indigenous collective consciousness centred around Ahl Filastin, Ard Filastin and Abnaa al-Balad.