با نوشتن فلسطین در تاریخ قرن هجدهم، ایدهٔ خودمختاری اجتماعی و اقتصادی فلسطینیان تحت حاکمیت عثمانی را بشارة دومانی (۱۹۹۵) با توجه ویژه به تاریخ اجتماعی جبل نابلس در قرن هجدهم به شکلی استادانه بررسی کرده است. این کار در چارچوب الگوی البرت حورانی دربارهٔ «اعیان شهری» (الأعیان) انجام شد: نخبگان سیاسی و اقتصادی در شهرها و شهرکهای عربی ایالات که میانجیان «اشرافی» میان پایتخت امپراتوری در استانبول و جامعهٔ ایالتی بودند و ایالات امپراتوری وسیع عثمانی را اداره می‌کردند. نخبگان اجتماعی شهری فلسطین، همچون سایر نقاط شرق عربی، می‌کوشیدند تجارت منطقه‌ای و دوردست را در کنترل داشته باشند و مالکیت زمین در روستاها را در اختیار گیرند.

Writing Palestine into the history of the 18th century, the idea of Palestinian social and economic autonomy under the Ottomans was masterfully explored by Beshara Doumani (1995) with special reference to the social history of 18th century Jabal Nablus. This was done within the framework of Albert Hourani’s paradigm of the ‘urban notables’ (a’ayan): the political and economic elites in provincial Arab cities and towns that served as ‘patrician’ intermediaries between the imperial capital in Istanbul and provincial society and governed the provinces of the vast Ottoman Empire. The urban social elites of Palestine, as in the rest of the Arab East, sought to control regional and distant trade and dominate landownership in the countryside.

با این حال، در فلسطین اواخر دوران عثمانی شهرها نسبتاً کوچک بودند و نخبگان شهری به حمایت عثمانی وابسته بودند و با روستاهای اطراف خود و توده‌ی دهقانان بی‌شمار روستاها پیوندی متقابل داشتند.

However, in late Ottoman Palestine cities were relatively small and urban social elites were dependent on Ottoman patronage and interdependent with their surrounding villages and the mass peasantry of the countryside.

اما تاریخ فلسطین در دوران عثمانی را نمی‌توان به سیاست اعیان شهری حورانی یا دیگر اشکال سیاست نخبگان محدود کرد، چه این سیاست بر زمین‌داران فئودال طماعی متمرکز باشد که از طریق نظام عثمانی التزام (بهره‌برداری از زمین) دهقانان فلسطینی را استثمار می‌کردند، و چه بر اشراف خیرخواه و اعیانی که بنیادهای وقف چشمگیری در این سرزمین برپا کردند. اگرچه این نخبگان شهری در برابر حکومت مستقیم عثمانی در فلسطین مقاومت می‌کردند، بیشترشان از همان طبقات اجتماعی برخاسته بودند و سیاستشان خانواده‌محور، به شدت رقابتی و عمیقاً پرتنش ماند (ماعوز ۱۹۶۸: ۱۱۳) و در نهایت ناکارآمد. همچنین، کل تاریخ فلسطین را نمی‌توان به یک پارادایم تقلیل داد: چارچوب حامی‌ـ‌پیرو امپراتوری و سیاست نخبگان. مهم‌تر آنکه این خودمختاری اجتماعی «عیان»های شهری در فلسطین نمی‌تواند ظهور چشمگیر خودمختاری سیاسی «از پایین» و «از درون» را توضیح دهد؛ یعنی ظهور موجودیتی تقریباً مستقل فلسطینی در قرن هجدهم، یعنی دولت ظاهر عمر در فلسطین، که نزدیک‌ترین چیزی بود که فلسطین به یک دولت مستقل مدرن داشت. با این حال، این پارادایم نخبگان یعنی «اعیان شهری» محلی بر نسلی کامل از مورخان خاورمیانه مدرن تأثیر گذاشته است. مورخان اغلب از به چالش کشیدن پارادایم‌های پذیرفته‌شده پرهیز می‌کنند و از آنجا که این‌همه کرسی دانشگاهی به آن‌ها وابسته است، این تا حدی توضیح می‌دهد که چرا دولت قدرتمند عمر در فلسطین، که نزدیک به نیم قرن دوام آورد، تنها به‌طور حاشیه‌ای مورد مطالعه قرار گرفته است.

But the history of Ottoman Palestine cannot be confined to the politics of Hourani’s urban notables or other forms of elite politics, whether this is centred on greedy feudal landlords who exploited the Palestine peasantry through the Ottoman iltizan land-cultivation system or on benevolent aristocratic patricians who set up remarkable charitable waqf foundations in the country. Although these urban elites resisted direct Ottoman rule in Palestine, they were drawn for the most part from the same social classes and their politics remained family-centred, fiercely competitive and deeply fractious (Mao’z 1968: 113) and, ultimately, ineffective. Also, the entire history of Palestine cannot be reduced to one paradigm: the imperial patron‒client framework and elite politics. Crucially, this social autonomy of the urban ‘ayans’ in Palestine cannot account for the dramatic emergence political autonomy ‘from below’ and ‘from within’ of an almost independent Palestinian entity in the 18th century, the al-ʿDhaher al-ʿUmar state of Palestine, which was the closest Palestine got to a modern independent state. However, this elite paradigm of local ‘urban notables’ has influenced an entire generation of historians of the modern Middle East. Historians are often wary of challenging established paradigms and, with so many academic careers depending on them, this partly explains why al-ʿUmar’s powerful state in Palestine, which lasted for nearly half a century, has been studied only marginally.