۲.۴ فلسطین بر نقشه جهان بطلمیوس: کاربرد اصطلاح Palaestina نزد جغرافیدانان و مورخان یونانی در دوران امپراتوری‌های سلوکی و بطلمیوسی - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

۲.۴ فلسطین بر نقشه جهان بطلمیوس: کاربرد اصطلاح Palaestina نزد جغرافیدانان و مورخان یونانی در دوران امپراتوری‌های سلوکی و بطلمیوسی - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

0% read · 2 min left

فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۲.۴ فلسطین بر نقشه جهان بطلمیوس: کاربرد اصطلاح Palaestina نزد جغرافیدانان و مورخان یونانی در دوران امپراتوری‌های سلوکی و بطلمیوسی

2.4 Palaestina On The World Map Of Ptolemy: The Use Of The Term Palaestina By Greek Geographers And Historians During The Seleucid And Ptolemaic Empires

by Nur Masalha2 min readViewed 221 times

دیگر غول جهان هلنی، کلودیوس پتولمایوس (حدود سال ۱۰۰ تا حدود ۱۷۰ میلادی)، کارتوگراف و نویسندهٔ بسیار تأثیرگذار اسکندریه

Another giant of the Hellenistic world, the highly influential Alexandrian cartographer and writer Ptolemy: Claudius Ptolemaeus (c. AD 100–c. 170)

بطلیموس نخستین نقشهٔ شناختهشده‌ای را تهیه کرد که فلسطین را توصیف می‌کند؛ او به‌روشنی میان آنچه «سوریهٔ توخالی» نامیده می‌شد، فینیقیه و فلسطین تمایز قائل شد و این امر نشان می‌دهد که فلسطین به‌عنوان واحدی جدا و خودمختار تصور و با آن چنین رفتار می‌شده است. نام «سوریهٔ توخالی» یا «کوئلهسوریه» (یونانی: Κοίλη Συρία، Koíle Syría؛ لاتینی: Cava Syria؛ انگلیسی: Hollow-Syria) را برخی مورخان اغلب با اصطلاح جدیدِ ساختگیِ «سوریهٔ جنوبی» اشتباه گرفته یا برابر دانستهاند (مثلاً کوهن ۲۰۰۶: ۴۱). این راهبرد تا حدی به این منظور طراحی شده است که وجود فلسطین تاریخی را به‌عنوان یک واحد جغرافیایی-سیاسی پنهان کند و بدین ترتیب کاربرد گستردهٔ واژهٔ فلسطین را در سراسر دوران باستان کلاسیک انکار نماید.

با این حال، مورخان یونانی، که از هرودوت پیروی می‌کردند، عموماً تمایز روشنی میان کوئیلهسوریه و فلسطین قائل بودند، هرچند در مرز دقیق میان این دو واحد جغرافیایی-سیاسی اتفاق‌نظر نداشتند.3 اصطلاح کوئیلهسوریه در عصر باستان کلاسیک توسط برخی مورخان به معنای وسیع‌تری به کار می‌رفت تا «تمام سوریه» یا «تمام سوریه بدون فنیقیه» را نشان دهد (کوهن 2006: 41) و توسط جغرافیدانان و مورخان یونانی برای نشان دادن «تمام سوریه به استثنای فلسطین» به کار می‌رفت. این شامل بطلمیوس نیز می‌شد که نسل‌های بعدی جغرافیدانان و دانشمندان عرب با نام او به عربی یعنی «بطلیموس» از وی یاد می‌کردند. نقشه جهان بطلمیوس نقشه‌ای از جهانی است که جامعه هلنیستی در قرن دوم می‌شناخت. این نقشه بر اساس توصیفی است که در کتاب جغرافیای بطلمیوس، نوشته حدود سال 150 میلادی، آمده است. این اثر که برای قرن‌ها در غرب ناشناخته مانده بود، نزد اعراب و بیزانسی‌ها شناخته شده بود.

However Greek historians, following Herodotus, by and large made a clear distinction between Coele-Syria and Palaestina, although they were not in agreement as to the exact boundary between the two geo-political units.3 The term Coele-Syria was used by some historians in Classical Antiquity in a wider sense to indicate ‘all Syria’ or ‘all Syria without Phoenicia’ (Cohen 2006: 41) and by Greek geographers and historians to indicate ‘all Syria with the exception of Palestine’. This included Ptolemy, to whom later generations of Arab geographers and scientists referred using his name in Arabic: Batlymus. Ptolemy’s world map is a map of the world known to Hellenistic society in the 2nd century. It is based on the description contained in Ptolemy’s Geography, written c. 150. This work, which had been lost to the West for centuries, was known to the Arabs and Byzantines.

این تمایز حیاتی که بطلمیوس میان سه سرزمین فلسطین، سوریهٔ توخالی و فنیقیه قائل شد، تأثیری بسیار گسترده داشت و بر شیوهٔ بازتولید تمایزهای مشابه توسط مورخان، جغرافیدانان، نقشه‌نگاران، مسافران، زائران و جویندگان ماجراهای عاشقانه در آینده اثر گذاشت. در قرن دوم پیش از میلاد این تأثیر در آثار آگاتارخیدس یا آگاتارخوس کنیدوسی (در ترکیهٔ کنونی) آشکار بود. آگاتارخیدس شخصیتی سیاسی مهم در روزگار خود بود و سرپرستی یکی از پسران بطلمیوس را بر عهده داشت. او در نگارش سخنرانی‌های خود از توسیدید تقلید می‌کرد که در وقار با او برابری و در روشنی بیان از او پیشی می‌گرفت. نقشهٔ جهان بطلمیوس، و تمایز میان سرزمین‌های فلسطین، سوریهٔ توخالی و فنیقیه، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط استرابون، پلینیوس بزرگ، دیودوروس سیکولوس، یوسفوس و فیلون اسکندرانی نقل شده است.

This crucial distinction made by Ptolemy between the three countries, Palaestina, Coele-Syria and Phoenicia, was hugely influential and impacted on the way future historians, geographers, cartographers, travellers, pilgrims and romance seekers would reproduce similar distinctions. In the 2nd century BC this was evident in the work of Agatharchides or Agatharchus of Knidos (in modern Turkey). Agatharchides was an important political figure of his time, and served as a guardian to one of Ptolemy’s sons. In composing his speeches Agatharchides was an imitator of Thucydides, whom he equalled in dignity and excelled in clarity. Ptolemy’s world map – and the distinction between the countries of Palaestina, Coele-Syria and Phenecia – was cited directly or indirectly by Strabo, Pliny the Elder, Diodorus Siculus, and Josephus and Philo of Alexandria.

همان‌طور که در ادامه خواهیم دید، «فلسطین» و «پالائستینا» در نقشه‌های جهان کارتوگراف‌هایی چون محمد ادریسی، پیترو وسکونته، مارینو سانودو و فرا مائورو در سده‌های دوازدهم، چهاردهم و پانزدهم میلادی نیز دیده می‌شوند. البته «نقشه‌های جهان» تنها بازنمایی فضا و واقعیت نبودند؛ آن‌ها برای کاربردهای عملی مانند رفت‌وآمد و کشتیرانی و برای استفاده بازرگانان و زائران اماکن مقدس طراحی می‌شدند. نقشه‌های جهان اغلب بیانی از قدرت و ابزاری برای تحقق آن بودند و برای امپراتوری‌ها و بنیان‌گذاران دولت‌ها تولید می‌شدند. نقشه جهان بطلمیوس نیز از این قاعده مستثنا نبود؛ این نقشه در طول قرن‌های متمادی برای پیشبرد برنامه‌های سیاسی قدرت‌های گوناگون تولید، بازتولید و بازنگری شد. نخستین کاربرد این نقشه در گسترش امپراتوری روم بود. در سده نهم میلادی، کتاب «جغرافیا» و نقشه بطلمیوس از یونانی به عربی ترجمه شد و در کارتوگرافی اصلاحی خوارزمی (۷۸۰ تا حدود ۸۵۰ م) در مناطق مدیترانه، خاورمیانه، آفریقا و آسیا نقشی ایفا کرد. کار علمی و نقشه جهان جغرافیایی او در خدمت تجارت جهانی مسلمانان و دولت عباسی با مرکزیت بغداد به کار گرفته شد. در اواخر سده نوزدهم میلادی، کلود ریگنیه کانِدر، از صندوق اکتشاف فلسطین بریتانیا، نقشه بطلمیوس را بازتولید کرد و برای پیشبرد آرمان‌های امپریالیستی بریتانیا در خاور نزدیک و فلسطین به کار برد.

As we shall see below, Filastin and Palaestina are also found on the world maps of cartographers Muhammad al-Idrisi, Pietro Vesconte, Marino Sanudo and Fra Mauro in the 12th, 14th and 15th centuries. Of course, ‘world maps’ were not just about representations of space and reality, they were designed for practical purposes of traffic and navigation and for the use of traders and pilgrims to the holy places; world maps often provided an expression and fulfilment of power and were produced for empires and state-builders. Ptolemy’s world map was no exception; it was produced, reproduced and revised to promote the political agendas of different powers across many centuries. The map was first used to expand the Roman Empire. In the 9th century Ptolemy’s Geography and map were translated from Greek into Arabic and played a role in the corrective cartography of al-Khawarizmi (780–c. 850) in the Mediterranean region, the Middle East, Africa and Asia, and his scientific work and geographic world map was used in the service of the Muslim global trade and the Baghdad-based Abbasid state. In the late 19th century Ptolemy’s map was reproduced by Claude Reignier Conder, of the British Palestine Exploration Fund, and used to advance British imperial ambitions in the Near East and Palestine.