عموماً جامعهٔ عربِ پیش از اسلام بی‌سواد بود و سنت‌های شفاهی و شنیداری بسیار غنی، داستان‌های حماسی و به‌ویژه شعر شفاهیِ بسیار ظریف را پرورش می‌داد؛ شعری که کهن‌ترین شکل ادبیات عربی است. افزون بر این، در قرن‌های متمادی پیش از اسلام، گسترش زبان عربی در فرهنگ عمدتاً شفاهی شبه‌جزیرهٔ عربستان و فراتر از آن، و عربی‌شدنِ بخش‌هایی از شام و عراق، از راه حفظ کردنِ سنت‌های شفاهی و شنیداری، حماسه‌ها، شعر عربی و قصیده‌های کلاسیک (برای نمونه، معلقات) انجام می‌گرفت. این شعرِ پیش از اسلام به منبعی اصلی برای زبان و بلاغت عربی و سندی غنی از زندگی سیاسی و فرهنگیِ آن دوران بدل شد. انتقال این سنت‌های شفاهی و شنیداری نیرومند و شعر پیش از اسلام، و حفظ حماسه‌ها، تنها به دست شاعران و راویان (داستان‌گویان) صورت نمی‌گرفت، بلکه بازرگانان عرب که در سفرها بودند نیز آن را منتقل می‌کردند؛ از راه زیارت سالانهٔ مکهٔ پیش از اسلام و مسابقه‌های شعری در بازارهای ادبیِ فصلی (نمونهٔ مشهور بازار عُکاظ، نزدیک طائف در حجاز بود). در این فرهنگ عربِ پیش از اسلام، شاعر نقش مورخِ شفاهی، داستان‌گو، منتقد اجتماعی، روشنفکرِ عمومی، کاهن و تحریک‌گرِ سیاسی را بازی می‌کرد.

By and large Arab pagan society was illiterate, cultivating immensely rich oral/aural traditions and epic stories and prizing, in particular, exquisite oral poetry, the oldest form of Arabic literature. Furthermore, for many centuries before Islam the spread of Arabic in the predominantly oral culture of Arabia and beyond, and the Arabisation of parts of the Levant and Iraq, were carried out through the memorisation of oral/aural traditions, epics, Arabic poetry and classic poems (for instance, the mu’allaqat). This pre-Islamic poetry became a major source for the Arabic language and rhetoric and a rich historical record of the political and cultural life of the time. This communication of powerful pre-Islamic oral/aural traditions and poetry and the memorisation of epics were transmitted not only by poets and rawis (storytellers) but also by travelling Arab traders, through the annual pilgrimage to pre-Islamic Mecca and poetry competitions at seasonal literary markets (a famous example was Souq ‘Ukath, near Ta’if in the Hijaz). In this pre-Islamic Arab culture the poet played the role of oral historian, storyteller, social critic, public intellectual, soothsayer and political agitator.

عربی شعر و ادبیات اور خواندگی، اور زیادہ تر زبانی/سماعی ثقافت اور زبانی روایات سے زیادہ تحریری عربی ماحول اور کتاب کے کلچر کی طرف منتقلی، ہیلنستی مسیحیت کے پھیلاؤ اور بعد ازاں اسلام کے ظہور سے بہت زیادہ متاثر ہوئی، نیز اس چیز سے جسے اسلام نے «اہلِ کتاب» کہا۔ اہم بات یہ ہے کہ ناخواندگی اور زبانی/سماعی روایات سے خواندگی اور تحریری ثقافت کی طرف یہ بتدریج منتقلی غسانی فرمانرواؤں کے مسیحی عرب دربارों نے بھی فروغ دی، جو فلسطین میں قائم تھے۔ ان درباروں نے فنون، خاص طور پر عربی شاعری کی فراخدلانہ سرپرستی کی۔ خواندگی کی یہ پیش رفت، اور ایپک (رزمیہ) اور کلاسیکی عربی شاعری کو زبانی یاد رکھنے کی اہم روایت، اسلام کے پھیلاؤ کے ساتھ جاری رہی، لیکن اہم بات یہ ہے کہ اس کے ساتھ ساتھ مقدس قرآن کو پڑھنے اور حفظ کرنے کا رواج بھی پروان چڑھا، جو معیاری عربی کے پھیلاؤ اور نئی قائم ہونے والی اسلامی سلطنت میں عربی کو عربیانے اور لingua franca کے طور پر قائم کرنے کا ذریعہ بنا۔ صوبہ فلسطین اور سابق صوبہ عربیہ کے عرب، اپنی زیادہ تر زبانی/سماعی ثقافت کے ساتھ، 5ویں اور 6ویں صدی میں عربوں کی ادبی زندگی سے بھی متاثر ہوئے، اور شعرا، راویوں اور عام لوگوں کی کلاسیکی عربی شاعری کو یاد رکھنے کی روایت سے بھی۔

Arabic poetry and Arabic literacy and the movement from a predominantly oral/aural culture and oral traditions to a more literate Arabic setting and book culture was hugely influenced by the spread of Hellenistic Christianity and later the rise of Islam and by what Islam termed the ‘people of the Book’ (ahl al-kitab). Crucially, this gradual movement from illiteracy and oral/aural traditions to literacy and written culture was also promoted by the Christian Arab courts of the Ghassanid phylarchs of Palestine. These courts generously patronised the arts, especially Arabic poetry. This movement to literacy, together with the important tradition of memorisation of epics and classic Arabic poetry, continued to flourish with the spread of Islam, but crucially it was also accompanied by the reading and memorisation of the holy Quran as a means of spreading standard Arabic and establishing Arabisation and Arabic as the lingua franca in the newly founded Islamic empire. The Arabs of Provincia Palaestina and former Provincia Arabia, with their predominantly oral/aural culture, were also influenced by the literary life of the Arabs in the 5th and 6th centuries and by the tradition of memorisation of classic Arabic poetry by poets, rawis and ordinary people.

در دوران پیش از اسلام، دربارهای عرب مسیحی در حیره، در جنوب عراق، و جابیه، در فلسطین دوم، وجود داشتند، و شاعرانِ درباری، مانند النابغه الذبیانی (۵۳۵–۶۰۴ میلادی)، که نقش مهمی در گسترش شعر کلاسیک عربی ایفا کردند. امیران قبیلهای غسانی (فیلارک‌ها)

In pre-Islamic times, there were Christian Arab courts at Hirah, in southern Iraq, and Jabiyah, in Palaestina Secunda, and court poets, such as al-Nabighah adh-Dhubyani (535–604 AD), who played an important role in the spread of classical Arabic poetry. The Ghassanid tribal kings (phylarchs)

از پالسطین دوم، به‌ویژه، هنر را حمایت می‌کرد و برخی از شاعران برجسته عرب، مانند النابغه و حسان بن ثابت (یکی از یاران پیامبر محمد ﷺ که در سال ۶۷۴ درگذشت)، را در دربارهای خود میزبانی می‌کرد.

of Palaestina Secunda, in particular, patronised the arts and entertained some key Arabian poets such as al-Nabighah and Hassasn ibn Thabit (a companion of the Prophet Muhammad who died in 674) at their courts.

یکی از ارتباط‌های احتمالی میان غسانیان فلسطین، به‌عنوان نگهبانان اماکن مقدس مسیحی در «سرزمین انجیل»، و اماکن مقدس اسلامی آینده در مکه، به النابغه مربوط می‌شود، که معاصر پیامبر محمد ﷺ (۵۷۰–۶۳۲ میلادی) بود. النابغه (به معنای واقعی «نابغه») ...

One possible connection between the Ghassanids of Palestine as protectors of the Christian holy places in the ‘land of the Gospel’ and the future Islamic holy places in Mecca is related to al-Nabighah, a contemporary of the Prophet Muhammad (570–632 AD). Al-Nabighah (literally ‘the genius’)

او یکی از آخرین شاعران بزرگ عرب در دوران پیش از اسلام بود که بیشتر وقت خود را در دربارهای پادشاهان غسانی در فلسطین و دربارهای پادشاهان مسیحی‌مذهب عرب حیره، یعنی آل‌منذر، می‌گذراند. حیره، همانند فلسطین سوم و فلسطین دوم، مرکزی مهم از مسیحیان عرب پیش از اسلام بود؛ حوزه‌ای اسقفی از کلیسای شرق میان قرن چهارم تا هفتم میلادی و تا سال ۴۱۰ میلادی مقر اسقف‌نشین نسطوری به شمار می‌رفت. النابغه به نام مسیحی عربی خود، «إلیاس»، شناخته شد و بعدها با عنوان «إلیاس از سرزمین بشارت» (الیاس من أرض البشارة) یا سرزمین مقدس، چنان‌که مورخ عرب، المقریزی (۱۳۶۴–۱۴۴۲ میلادی)، توصیف کرده، معروف گشت. زبان یونانی یکی از دو زبان مشترک فلسطین بیزانسی بود و «إلیاس» صورت عربی نام یونانی «Elias» است، نامی که امروزه در میان مسیحیان عرب رایج است.

was one of the last great Arab poets in the pre-Islamic era who spent most of his time at the courts of the Ghassanid kings in Palestine and the courts of the Christian Arab kings of Hirah, al-Mundhirs. Like Palaestina Tertia and Palaestina Secunda, Hirah was an important major pre-Islamic Arab Christian centre, being a diocese of the church of the East between the 4th and 7th centuries and seat of the Nestorian bishopric by 410 AD. Al-Nabighah became known as by his Christian Arab name ‘Ilyas and later ‘Ilyas from the Land of the Gospel’ (Ilyas min ard al-Bishara الياس من أرض البشارة ) or the Holy Land, as described by Arab historian al-Maqrizi (1364–1442). Greek was one the two lingua francas of Byzantine Palestine and Ilyas is the Arabic form of the Greek Elias, a name common among Christian Arabs today.

النابغة/إلياس یکی از شش شاعر برجستهٔ پیش از اسلام است که دیوان اشعارشان پیش از نیمهٔ قرن دوم هجری گردآوری شد و معیار شعر عربی به شمار رفته است. این شاعران قصاید بلندی سروده‌اند که به حماسه‌ها شباهت دارند و به «معلّقات» معروف‌اند، زیرا بر دیوارهای کعبه آویخته می‌شدند (کعبه بنایی است در مرکز مسجد الحرام، پرحرمت‌ترین مسجد اسلام، در مکه). توصیفاتی که از شهرهای مرکزی و دربارهای غسانیان بر جای مانده، تصویری از تجمل و زندگی فرهنگی پویا را نشان می‌دهد، با حمایت از هنرها، موسیقی و به‌ویژه شعر عربی.

Al-Nabighah/Ilyas is one of the six eminent pre-Islamic poets whose poems were collected before the middle of the 2nd century of Islam, and have been regarded as the standard of Arabic poetry. These poets have written long poems comparable to epic poems, known as Muʿallaqat since they were hung on the walls of the Kaaba (a building at the centre of Islam’s most sacred mosque in Mecca). The surviving descriptions of the Ghassanid urban centres and courts impart an image of luxury and an active cultural life, with patronage of the arts, music and especially Arab-language poetry.

وارویک بال، نویسنده، باستان‌شناس و کارشناس پیشین حفاظت معماری در اداره عتیقه‌جات اردن، چنین اظهارنظر می‌کند:

Warwick Ball, writer, archaeologist and former Architectural Conservator in the Department of Antiquities in Jordan, comments:

دربارهای غَسّانی‌ها مهم‌ترین مراکز شعر عربی پیش از ظهور دربارهای خلافت در دوران اسلام بودند، و فرهنگ درباری آنان، از جمله تمایلشان به کاخ‌های صحرایی مانند قصر ابن وردان، الگویی برای خلفای اموی و دربارشان فراهم کرد.

the Ghassanid courts were the most important centres for Arabic poetry before the rise of the Caliphal courts under Islam, and their court culture, including their penchant for desert palaces like Qasr ibn Wardan, provided the model for the Umayyad caliphs and their court.

(Ball 2000: 103‒105; also Shahid 2006b: 102)

(Ball 2000: 103‒105; also Shahid 2006b: 102)

جامعههای سامری تقریباً در همهٔ شهرهای فلسطین رومی تأسیس شدند: نئاپولیس، سباستیه، قیصریهٔ مَریتیما، سکیتوپولیس، عسقلان، أشدود، غزه، یاوْنیا، عمواس و أنتیپاتریس (هیلم ۲۰۱۶)، و این جامعهها در بیشتر شهرهای فلسطین در دورهٔ بیزانسی نیز یافت میشدند. در واقع، از نظر جمعیتی، مسیحیان یونانیزبان بیزانسی و سامریان بر منطقهٔ مرکزی پالستینای نخست تسلط داشتند، در حالی که اعراب مسیحی غسانی و اعراب نبطی به ترتیب بر پالستینای دوم و پالستینای سوم چیره بودند. با این حال، شورشهای سامریان در سدههای پنجم و ششم میلادی در پالستینای نخست با خشونت زیاد از هر دو سو همراه بود، و سرکوب وحشیانهٔ آنها به دست بیزانسیان و متحدان عرب غسانی آنان (کرَون ۱۹۸۹: ۷۲–۷۳؛ شهید ۲۰۱۰: ۸) در تغییر ترکیب جمعیتی منطقه مؤثر افتاد و مسیحیان را برای چند دهه به گروه غالب در استان پالستینای نخست بدل کرد. همچنین، بسیاری از سامریان از آغاز سدهٔ هفتم میلادی به بعد به اسلام گرویدند.

Samaritan communities were established in practically all the cities of Roman Palestine: Neapolis, Sebaste, Caesarea Maritima, Scythopolis, Ascalon, Ashdod, Gaza, Iamnia, Emmaus, Ashdod and Antipatris (Hjelm 2016), and these communities were also found in most Palestinian cities in the Byzantine period. In fact, demographically the Greek-speaking Byzantine Christians and Samaritans dominated the central region of Palaestina Prima, while the Christian Ghassanid Arabs and Nabataean Arabs dominated Palaestina Secunda and Palaestina Tertia respectively. However, the Samaritan revolts during the 5th and 6th centuries in Palaestina Prima were marked by great violence on both sides, and their brutal suppression at the hands of the Byzantines and their Ghassanid Arab allies (Crown 1989: 72–73; Shahid 2010: 8) contributed to shifting the demographics of the region, making the Christians the dominant group in the province of Palaestina Prima for many decades. Also, many Samaritans converted to Islam from the early 7th century onwards.

غسانیان عرب در قرن پنجم میلادی به جامعه‌ای مهم از نظر قومی، زبانی و دینی در فلسطین تبدیل شدند و کلیسای ارتودوکس مونوفیزیت آن‌ها در فلسطین جایگاهی برجسته یافت. در سده‌های پنجم و ششم، پایتخت آنان جابیه در بلندی‌های جولان بود که در داخل پالستینا سکوندا قرار داشت. نام «جبیثا» در سال ۵۲۰ میلادی در نامه‌ای به زبان سریانی آرامی از اسقف مونوفیزیت، شمعون از بیت ارشام، ذکر شده است. پس از نبرد یرموک در سال ۶۳۶ میلادی و فتح عرب فلسطین و سوریه، شهر غسانی جابیه به مقر اصلی اردوگاه نظامی لشکرهای مسلمان در سوریه تبدیل شد. به‌طور کلی، غسانیان عرب مونوفیزیت، فاتحان عرب مسلمان را بر مسیحیان خلقدونی ترجیح می‌دادند (ویگرام، ۲۰۰۴). پس از شکست نظامی بیزانس در یرموک، بسیاری از غسانیان احتمالاً خوشحال می‌شدند که از شر امپراتور بیزانس و کلیسای خلقدونی یونانی‌زبان خلاص شوند و با قدرت رو به رشد اسلام متحد گردند.

The Ghassanid Arabs rose in the 5th century to be become an important ethno-linguistic religious community in Palestine and their Monophysite Orthodox Church became important in Palestine. In the 5th‒6th centuries their capital was at Jabiyah in the Golan Heights, located within Palaestina Secunda. ‘Gabitha’ is mentioned in 520 AD in a Syriac Aramaic letter of Monophysite Bishop Simeon of Bet Arsham. Following the Battle of Yarmouk in 636 AD and the Arab conquest of Palestine and Syria, the Ghassanid town of Jabiyah became the headquarters of the main military camp for the Muslim armies in Syria. Overall the Monophysite Ghassanid Arabs preferred the Muslim Arab conquerors to the Christian Chalcedonians (Wigram 2004). Following the Byzantine military defeat at Yarmouk many of the Ghassanids would have been happy to get rid of the Byzantine Emperor and the Greek-speaking Chalcedonite Church and ally themselves with the rising power of Islam.

از واژهٔ قرآنی «ملّة» مشتق شده، اصطلاح «مِلّت» به جامعهٔ دینی تحت حاکمیت اسلام اطلاق می‌شد. ممکن است کلیساهای ارتدوکس مونوفیزیت که تحت سلطهٔ غسانیان بودند، ایدهٔ نظام ملت را به اسلام داده باشند. این نظام به اصلی برای غیرمسلمانان تبدیل شد؛ آنان در طول تاریخ فلسطین اسلامی و خاورنزدیک از خودمختاری دینی و اجتماعی قابل توجهی در درون جامعهٔ خود برخوردار بودند.

Derived from the Quranic Arabic term millah, the term millet denoted the religious community under Islam. The Ghassanid-dominated Monophysite Orthodox churches may have given the idea of the millet system to Islam. This became a principle for non-Muslims, who were given a significant degree of religious and social autonomy within their own community throughout the history of Islamic Palestine and the Near East.

علاوه بر این، به گفتهٔ مورخان وارویک بال و عرفان شهید، تبلیغ غسانیان از یک شکل سادهتر و یکتاپرستی سختگیرانهتر مسیحیت در بستری مشخصاً عربی را میتوان پیشگامِ اسلام دانست (بال ۲۰۰۰: ۱۰۵؛ شهید ۲۰۰۶ب: ۱۰۲).

Furthermore, according to historians Warwick Ball and Irfan Shahid, the Ghassanids’ promotion of a simpler and more rigidly monotheistic form of Christianity in a specifically Arab context can be said to have anticipated Islam (Ball 2000: 105; Shahid 2006b: 102).

گستردگی خودمختاری‌ای که شهرک‌های عرب‌نشین غسانی در فلسطین اول به دست آوردند، از آن‌جا ناشی می‌شد که محل‌های آن‌ها هم‌زمان مقام «فیلارکات» (امارت قبیله‌ای) را که تحت رهبری یک فیلارک عرب عالی‌رتبه (پادشاه قبیله‌ای) اداره می‌شد، و هم‌چنین مقام «اسقف‌نشین» را که تحت رهبری اسقف‌ها بود، کسب کردند. پطرس (یا پترُس)، رئیس یک قبیله عرب یا گروهی از قبایل عرب از ولایت بیزانسی «عربستان استانی» که نام اصلی‌اش «اسپبتوس» بود، نخستین کسی بود که هم‌زمان به‌عنوان فیلارک و اسقف در فلسطین اول منصوب شد (شهید ۲۰۰۶الف: ۱۸۱؛ آیزاک ۲۰۰۳: ۴۵۰‌-۴۵۱). زندگی پرفراز و نشیب «اسپبتوس» قابل توجه بود. او کار خود را به‌عنوان فرمانده نظامی در خدمت شاه ایران آغاز کرد. سپس به بیزانسی‌ها پیوست و فیلارک عرب عربستان استانی شد. پس از آن به فلسطین اول رفت و در نزدیکی صومعه «اوتیمیوس» که میان ایلیا کاپیتولینا (اورشلیم) قرار داشت، مستقر شد.

The substantial autonomy achieved by the Ghassanid Arab-populated settlements of Palaestina Prima was derived from the fact that their localities acquired the status of both phylarchates, headed by a supreme Arab phylarch (a tribal king), and episcopates, headed by bishops. Petros (or Petrus), a chief of an Arab tribe or group of tribes from Byzantine Provincia Arabia, whose original name was Aspebetos, was the first to be simultaneously appointed as phylarch and bishop in Palaestina Prima (Shahid 2006a: 181; Isaac 2003: 450‒451). The colourful career of Aspebetos was remarkable. He started as a military commander in the service of the Persian shah. He then defected to the Byzantines and became the Arab phylarch of Provincia Arabia. He then moved to Palaestina Prima, settling near the monastery of Euthemius, located between Aelia Capitolina (Jerusalem)

و اریحا، و به‌عنوان فیلارک عرب فلسطین پریما خدمت کرد۔

and Jericho, and served as the Arab phylarch of Palaestina Prima.

او و پسرش تربون سپس به مسیحیت گرویدند و توسط یوتیمیوس غسل تعمید یافتند. او همچنین نام پطروس (به یونانی: سنگ) را برگزید که نام تعمیدی او شد. بطرس، شکل عربی نام یونانی پطروس – نامی که هنوز در میان مسیحیان فلسطینی و عرب رایج است – نامی بود که او و پیروان عربش در فلسطین به کار می‌بردند.

He and his son Terebon were then converted to Christianity and baptised by Euthemius. He also adopted the name Petros (Greek: rock) which became his baptismal name. Butros, the Arabic form of the Greek name Petros – a name still common among Palestinian and Arab Christians – would be the name used by him and his Arab followers in Palestine.

پتروس (بطرس) در حدود سال ۴۲۷ میلادی نخستین اسقف-فیلارک پاراامبولهٔ فلسطین شد. این سلسلهٔ اسقف‌های فلسطینی تا اواسط قرن ششم میلادی دوام آورد. اگرچه اسقف‌نشین او در فلسطین سوم مستقر بود، او زیر نظر پاتریارکی تمام فلسطین در ایلیا کاپیتولینا قرار داشت که بعدها به پاتریارکی ایلیا (اورشلیم) شناخته شد.

Petros/Butros became first phylarch-bishop of the Palestinian Parembole in around 427 AD. This line of Palestinian bishops survived until the middle of the 6th century. Although his bishopric was based in Palaestina Tertia, he was responsible to the All Palestine Patriarchate of Aelia Capitolina, which later became known as the Patriarchate of Ilya (Jerusalem)

تحت حكم العرب المسلمين من سنة 637 فصاعدًا. وقد تلا اعتناق أسبيبيتوس/بطرس اعتناق قبيلته العربية، فصار مسيحيًا متحمسًا، وظل لسنوات يقود الجماعة المسيحية العربية (السرازينية) التي اهتدت إلى المسيحية، ونجح في زيادة عدد المسيحيين العرب في فلسطين زيادةً كبيرة. وبلغت ذروة مسيرته مشاركته الفعالة في مجمع أفسس المسكوني سنة 431م، حيث لا يظهر بوصفه مجرد توقيع في قائمة المجمع، بل مشاركًا نشطًا في المناقشات، ومندوبًا عن مجمع أفسس إلى نسطوريوس (شهيد 2006أ: 46-48، 181-184، 528؛ 2006ب: 128). واستمر أفراد أسرة أسبيبيتوس في الازدهار بوصفهم زعماء قبليين في فلسطين الأولى العربية، وفي القرن السادس وصف كيرلس الإسكندوبوليسي، مؤرخ الحياة الرهبانية في فلسطين، تيريبون الثاني، حفيد أسبيبيتوس الأكبر، بأنه «الفيلارخ المشهور في هذه المنطقة»: أي المنطقة الواقعة بين القدس وأريحا (شهيد 1995: 652).

under Arab Muslim rule from 637 onwards. The conversion of Aspebetos/ Butros was followed by the conversion of his Arab tribe and he became a zealous Christian and for years led his converted Saracen (Arab) Christian community and managed to increase significantly the number of Christian Arabs in Palestine. The climax of his career was his active participation at the ecumenical Council of Ephesus in 431 AD, where he appears not merely as a subscription in the conciliar list but as an active participant in the debates and a delegate of the Council of Ephesus to Nestorius (Shahid 2006a: 46‒48, 181‒184, 528; 2006b: 128). Members of the house of Aspebetos continued to thrive as the tribal leaders of Arab Palaestina Prima and in the 6th century Cyril of Scythopolis, the historian of monastic life in Palestine, describes Terebon II, Aspebetos’ great-grandson, as ‘the renowned phylarch in this region’: the area between Jerusalem and Jericho (Shahid 1995: 652).

اما میان فیلارک‌ها-اسقف‌های عرب «خودمختار» در فلسطین اول – استان اصلی – و پادشاهان-فیلارک‌های غسانی نسبتاً مستقل دو «استان مرزی» فلسطین دوم و فلسطین سوم، یعنی ابوکرب و حارث، تفاوت‌های بنیادینی وجود داشت. این‌ها از پایتخت‌های تثبیت‌شده و شناخته‌شده فعالیت می‌کردند.

But there were some fundamental differences between the ‘autonomous’ Arab phylarchs-bishops of Palaestina Prima – a core province – and the fairly independent Ghassanid kings-phylarchs of the two ‘frontier provinces’ of Palaestina Secunda and Palaestina Tertia: Abu Karib and al-Harith. The latter operated from established and recognised capitals.

آنان همچنین ارتش‌های عربیِ حرفه‌ای و قابل‌توجهی را شخصاً فرماندهی می‌کردند، نه فقط نیروهای قبیله‌ای پراکنده. در قلمرو گسترده‌ی خود نظم و قانون را برقرار می‌ساختند و از تجارت پرسود بین‌المللی و منطقه‌ای که از ولایات آنان می‌گذشت، درآمد و مالیات گردآوری می‌کردند. از اماکن مقدس در فلسطین حفاظت می‌کردند و، مهم‌تر از همه، سفیران خود را به کشورهای خارجی می‌فرستادند؛ سفیرانی که به نام خودشان سخن می‌گفتند، نه به نمایندگی از دولت بیزانس.

They also commanded their own substantial professional Arab armies, and not just contingent tribal forces. They enforced law and order within their wider domain and raised revenues and taxes from the lucrative international and regional trade passing through their provinces. They provided protection to the holy places in Palestine and, crucially, they dispatched their own ambassadors to foreign countries – ambassadors who acted in their names rather than representing the Byzantine state.

سال ۴۵۱ نقطهٔ عطفی برای کلیسا در فلسطین بود. در شورای خلقدونیه (Chalcedon) در سال ۴۵۱، سه ایالت فلسطین که «سه‌گانهٔ فلسطین» نامیده می‌شدند، از حوزهٔ قضایی پاتریارکی انطاکیه جدا شدند. جدایی کلیسایی «سه فلسطین» از انطاکیه بر کلیسای عربِ متحدان، که همچنان سختگیرانه ارتدوکس باقی ماندند، تأثیر فوری نداشت. با گسترش مونوفیزیتیسم (تک‌طبیعت‌گرایی) در شرق نزدیک در قرن ششم میلادی، به‌ویژه پس از تکانی که امپراتور آناستاسیوس بدان داد، پاتریارکی فلسطین همچنان دژ ارتدوکسیِ تحت سلطهٔ یونانی‌ها در فلسطین ماند و این میراث تأثیری پایدار بر روابط عرب‌ـ‌یونانی درون کلیسای فلسطین گذاشت (شهید ۲۰۰۶الف: ۵۲۸). این امر همچنین منازعات داخلی‌ای را پدید آورد که تا امروز ادامه دارد؛ در قرن پنجم میلادی، این تقسیمات داخلی درون کلیسای فلسطین در نمادها و رمزهای رنگی نیز بازتاب یافت:

The year 451 was a turning point for the Church in Palestine. At the Council of Chalcedon, 451, the ‘Three in One’ Palestine provinces were separated from the jurisdiction of the Patriarchate of Antioch. The ecclesiastical separation of the ‘Three Palestines’ from Antioch did not have an immediate effect on the Arab church of the federates who remained staunchly Orthodox. With the growth of Monophytism in the Near East in the 6th century, especially after the impetus given by the Emperor Anastasius, the Patriarchate of Palestine remained the stronghold of Greek-dominated orthodoxy in Palestine and this legacy had a lasting impact on Arab‒Greek relationships within the Palestine Church (Shahid 2006a: 528). It also opened up internal conflicts which lasted until today; in the 5th century AD, these internal divisions within the Palestine Church were also reflected in symbols and colour codes:

عرب‌های متحد سه فلسطین، دست‌کم فلسطین اول و دوم، پایبند به ارتدوکسی باقی ماندند، در حالی که کسانی که خارج از حوزه اقتدار پاتریارکی اورشلیم بودند، بیشترشان مونوفیزیت بودند، به‌ویژه گروه غالب، یعنی غسانیان… این تقسیم‌بندی در کلیسای عرب در تاریخ‌نگاری فلسطینی بازتاب دارد، جایی که تصویر فیلارک‌های ارتدوکس [عرب] پارامبولۀ فلسطین اول درخشان است و تصویر غسانیان عربستان کم‌رنگ. (Shahid 2006a: 528)

The Arab federates of the three Palestines, at least Prima and Secunda, remained staunchly Orthodox, while those outside the jurisdiction of the Patriarchate of Jerusalem, were mostly Monophysites, especially the dominant group, the Ghassanids … The division within the Arab church is reflected in Palestinian historiography, where the image of the [Arab] Orthodox phylarchs of the Parembole in Palaestina Prima is bright and that of the Ghassanids of Arabia is dim. (Shahid 2006a: 528)

بیشتر از همه فرمانروایان عرب فلسطین اول، فلسطین دوم و فلسطین سوم، الیاس، پاتریارک عرب ایلیا کاپیتولینا (اورشلیم)، که در سال ۴۹۴ میلادی ریاست کلیسای سراسر فلسطین را برعهده گرفت، از نظر پیشینه متفاوت بود. در حالی که دیگران پادشاهان عرب متحد بودند، الیاس یک عرب رومی بود که در عربستان به دنیا آمده بود. زندگی کلیسایی او نیز کمتر از آنها برجسته نبود.

Somewhat different in background from all Arab phylarchs of Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Tertia was Elias, the Arab Patriarch of Aelia Capitolina (Jerusalem), who became head of the All Palestine Church in 494 AD. While the others were federate Arab kings, Elias was a Rhomaic Arab born in Arabia. His ecclesiastical career was no less remarkable.

او در بیابان فلسطین به عنوان راهب آغاز کرد و با اوتیمیوس بزرگ (۳۷۷–۴۷۳) در ارتباط بود؛ رئیس دیری که امروزه هم در کلیسای کاتولیک رومی و هم در کلیساهای ارتدوکس شرقی مورد احترام است. سپس الیاس توجه پاتریارک آناستاسیوس را جلب کرد که او را به کشیشی کلیسای آناستازیا در اورشلیم منصوب کرد؛ و سرانجام الیاس پاتریارک شهر مقدس شد و به اداره مؤثر پاتریارکی خود پرداخت. او وقت خود را صرف بهبود کلیساها و صومعه‌ها کرد و پایه‌گذار کلیسای تئوتوکوس در اورشلیم شد؛ همان کلیسای باشکوهی که در دوران امپراتور یوستینیان تکمیل شد و در سال ۵۴۳ تقدیس گردید.

He started as a monk in the desert of Palestine associated with Saint Euthymius the Great (377–473), an abbot venerated today in both Roman Catholic and Eastern Orthodox churches. Elias then drew the attention of Patriarch Anastasius, who ordained him priest of the Church of Anastasia in Jerusalem; finally, Elias became the Patriarch of the holy city, and engaged in an effective administration of his Patriarchate. He devoted time to the improvement of the churches and monasteries and laid the foundation of the Church of the Theotokos in Jerusalem, the spectacular church completed during the reign of Emperor Justinian and dedicated in 543.

شاید الیاس همچنین با ترجمه یک آیین عبادی ساده و فهرست بخش‌های کتاب مقدس برای خوانش در مراسم دینی به زبان عربی مرتبط بوده است، به سود جوامع مسیحی عرب پراکنده در «فلسطین‌های سه‌گانه» که تحت صلاحیت کلیسایی او قرار داشتند (شهید ۲۰۰۶الف: ۱۹۳‒۱۹۴).

Possibly Elias was also associated with the translation of a simple liturgy and biblical lectionary into Arabic for the benefit of the various Christian Arab communities scattered in the ‘Three Palestines’ which came under his ecclesiastical jurisdiction (Shahid 2006a: 193‒194).