تحلیل اروپامحورانهٔ کشورهای عربی نتوانسته است این واقعیت را تشخیص دهد که بیشتر کشورهای عربی و مرزهای آنها، از جمله نام دولت‌ها، عمیقاً بر پیشینه‌های تاریخی بلندمدت و پیش از استعمار استوار است. در مورد فلسطین، همانند بیشتر واحدهای سیاسی عربی دیگر، نام «فلسطین» از دیرباز و در سراسر سده‌های میانه هم به موقعیت جغرافیایی دقیق اشاره داشته و هم به هویت جمعیت عرب مسلمان آن (که عمدتاً، اما نه منحصراً، عرب مسلمان بوده است). افزون بر این، تاریخ فلسطین نوین اغلب از دیدگاه‌های اروپایی، عثمانی و صهیونیستی مهاجرنشین مطالعه و نوشته می‌شود و کنشگری مستقل و صدای خود فلسطین و فلسطینیان به ندرت به رسمیت شناخته می‌شود. با این ذهنیت امپریالیستی و استعماری، مورخان خاورمیانه نوین نیز تمایل دارند بر امپراتوری عثمانی و «اصلاحات عثمانی» متمرکز شوند؛ و این خود بخشی از سنت طولانی غربی است که به توالی‌های امپراتوری خاور نزدیک می‌پردازد: آشوری، ایرانی، یونانی، رومی، عثمانی، بریتانیایی و جز آن. با این همه، «دولهٔ قُطریّه» یا کشور/دولت ـ واژهٔ عربی «قُطر» به معنای «کشور» است ـ به‌عنوان یک پدیدهٔ پاراکرونیک، و خواه به‌صورت سلطنت، امارت، پادشاهی، خانی، شیخ‌نشینی، ولایت، خلافت یا هر نام دیگر، یکی از رایج‌ترین شکل‌های دولت‌داری در سراسر تاریخ اسلام و در کشورهای با اکثریت مسلمان بوده است؛ دولتی که اغلب از حاکمیت عملی برخوردار بود. خلافت قرطبه (۹۲۹ تا ۱۰۳۱ میلادی)، امارت غرناطه (۱۲۳۰ تا ۱۴۹۲)، خان‌نشین‌های آسیای میانه، سلطنت عمان (۱۷۴۱ تا کنون)، بیگ‌های تونس (۱۷۰۵ تا ۱۹۵۷)، امارت کوه لبنان (۱۵۱۶ تا ۱۸۴۱)، نخستین دولت سعودی (امارت درعیه، ۱۷۴۴ تا ۱۸۱۸) و ولایت محمدعلی پاشا در مصر (۱۸۰۵ تا ۱۹۴۸) تنها نمونه‌هایی‌اند از اینکه این شکل از دولت‌داری در طول تاریخ اسلام تا چه اندازه گسترده بوده است. بعضی از دولت‌های قُطریّه‌ی دوگانه، مانند سلطنت مملوکی مصر (۱۲۵۰–۱۵۱۷)، در سده‌های یازدهم تا سیزدهم میلادی بسیار قدرتمندتر از خلافت اسلامی بغداد بودند. دولت قُطریّه نه یک انحراف، بلکه در سراسر جهان عربی و اسلامی رایج شد، به‌ویژه پس از افول خلافت عباسی در نیمه‌ی دوم سده‌ی نهم میلادی؛ و بسیاری از این دولت‌های مستقل از رونق اقتصادی فراوان و پیشرفت‌های چشمگیر فرهنگی برخوردار بودند.

The Eurocentric analysis of the Arab states has failed to recognise that most of the Arab countries and their borders are closely based on long (pre-colonial) historical precedents, including the naming of states. In the case of Palestine, as in the case of most other Arab political entities, traditionally and throughout the Middle Ages the name Filastin had indicated both an exact geographic location and the identity of the (predominantly, but not exclusively) Arab Muslim population. Moreover, the history of modern Palestine is often studied from and with European, Ottoman and Zionist-settler perspectives; the autonomous agency and voice of Palestine and the Palestinians themselves are seldom recognised. With this imperial and colonial mindset, historians of the modern Middle East also tend to focus on the Ottoman Empire and ‘Ottoman reforms’, which is also part of a long Western tradition of preoccupation with imperial chronologies of the Near East: Assyrian, Persian, Greek, Roman, Ottoman, British etc. Yet the dawlah al-qutriyyah, or the country/state – the Arabic term qutr being a ‘country’ – as a parachronism, and whether traditionally in the form of sultanate, emirate, kingdom, khanate, shaykhdom, wilayat, caliphate or any other name, was one of the most common forms of statehood throughout Muslim history and in Muslim-majority countries; a statehood which often enjoyed practical sovereignty. The Caliphate of Córdoba (929 to 1031 AD), the Emirate of Granada (1230‒1492), the Khanates of Central Asia, the Sultanate of Oman (1741 to the present), the Beys of Tunis (1705‒1957), the Emirate of Mount Lebanon (1516‒1841), the first Saudi state (the Emirate of Dir’iyah, 1744‒1818) and the Wilayat of Muhammad ‘Ali Pasha of Egypt (1805‒1948) are only a few examples of how incredibly widespread this form of statehood was throughout Muslim history. Some dual qutriyyah, such as the Mamluk Sultanate of Egypt (1250–1517), were far more powerful than the Muslim Caliphate of Baghdad during the 11th‒13th centuries. Far from being an aberration, the dawlah qutriyyah became common throughout the Arab and Islamic worlds, especially after the decline of the Abbasid Caliphate in the second half of the 9th century AD and many of these independent states enjoyed a great deal of prosperity and spectacular cultural developments.

برای نمونه، امارت مستقل حلب که بیشتر شمال سوریه و بخش‌هایی از غرب الجزیره را دربر می‌گرفت، در سال ۹۴۴ میلادی توسط شاهزادگان حمدانی بنیان نهاده شد و به مقر یک امارت مستقل تحت فرمانروایی سیف‌الدوله تبدیل گشت. این امارت دورهٔ بسیار پررونقی را تجربه کرد و زادگاه بزرگ‌ترین شاعر عرب، المتنبی، و یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان اسلام، الفارابی، دانشمند همه‌فن و نویسندهٔ کتاب «آرای اهل مدینهٔ فاضله» که با نام «دولت کامله» نیز شناخته می‌شود، گردید ([al-Farabi 1985]).

For instance, the independent Emirate of Aleppo, which encompassed most of northern Syria and parts of western al-Jazirah, was founded in 944 by the Hamdanid princes and became the seat of an independent emirate under Sayf al-Dawlah. It enjoyed a period of great prosperity and became home to the greatest Arab poet, al-Mutanabi, and one of the greatest philosophers of Islam, the polymath al-Farabi, the author of The Opinions of the People of the Virtuous City, also known as The Perfect State (al-Farabi 1985).

این میراث تاریخی غنی دولة قطریّه، که معادل امروزین آن دولة وطنیّه یا دولت-ملت است، در ظهور و شکل‌گیری یک ناسیونالیسم دو‌لایه‌ی وطنی‌–قومی در جهان عرب و در فلسطینِ مسلمان‌نشین در اوایل قرن بیستم نقشی داشت.

This rich historical legacy of the dawlah qutriyyah, whose modern equivalent is the dawlah wataniyyah or national state, was a factor in the emergence and construction of a two-tier watani‒qawmi nationalism in the Arab world and in Muslim-majority Palestine in the early 20th century.

امروزه جهان عرب از بیست‌ویک کشور تشکیل شده است، یا به تعبیر دقیق‌تر «الدولة القطرية»، با احتساب نکردن فلسطین. ایدئولوگ‌های ناسیونالیسم عربی اغلب استدلال می‌کنند که شکست طرح‌های وحدت عربی و غلبه و پایداری الدولة القطرية در جهان عرب، در درجه اول محصول میراث استعماری است. اما این استدلال، میراث تاریخی دولت‌داری در اسلام، عاملیت بومی اعراب، سنت‌های محلی و منطقه‌ای متمایز، و ریشه‌های کهن محلی و خودمختاری تاریخی بسیاری از جوامع عربی را نادیده می‌گیرد. در واقع، همان‌گونه که در ادامه خواهیم دید، استعمار اروپایی مانع از شکل‌گیری یک دولة قطرية در فلسطین شد.

Today the Arab world consists of twenty-one states, or dual qutriyyah, excluding Palestine. Pan-Arab nationalist ideologues often argue that the failure of Arab unity schemes and the predominance and durability of al-dawlah al-qutriyyah in the Arab world are primarily the product of the colonial legacy. But this argument is made in disregard of the historical legacy of statehood under Islam, Arab indigenous agency, the distinct local and regional traditions and the ancient local roots and historical autonomy of many Arab societies. In fact, as we shall see below, European colonialism prevented the creation of a dawlah qutriyyah in Palestine.

علاوه بر این، نام‌های جغرافیایی عربی مانند فلسطین/فلسطین، مصر، سوریه، لیبی، عراق و یمن ریشه‌های تاریخی عمیق و باستانی و مشروعیت بومی در خودتعریفی دارند. افزون بر این، کنشگری بومی پشت تأسیس دولت فلسطینی، یعنی امارت ظاهر العمر در فلسطین سده هجدهم میلادی، که نوعی «دولة قطریة» بود، نمونه‌ای گویا در این زمینه است. احیا و گسترش نام‌های جغرافیایی باستانی مانند فلسطین/فلسطین در دوران جدید، برخاسته از کاربرد رایج این نام در تاریخ باستان (از عصر برنز متأخر به بعد) بود.

Moreover, Arabic toponyms such as Palestine/Filastin, Egypt, Syria, Libya, Iraq or the Yemen all have deep and ancient historical roots and indigenous legitimacy of self-definition. Furthermore, the indigenous agency behind the creation of Palestinian statehood, the Emirate of Dhaher al-ʿUmar, in 18th century Palestine, which was a form of dawlah qutriyyah, is a case in point. The revival and spread of ancient toponyms such as Palestine/Filastin in the modern era was derived from the common use of the name in ancient history (from the Late Bronze Age onwards)

و در طول دوران باستان کلاسیک، مسیحیت بیزانسی و اسلام قرون وسطی. اگرچه میراث استعماری و نفوذ اندیشههای اروپایی درباره «دولت-ملت» به ظهور نوعی ناسیونالیسم دوسطحی (وطنی‌ـ قومی) در جهان عرب کمک کرد، اما ریشههای محلی و میراثهای تاریخی منطقهای باید بخشی از مجموعه عواملی باشند که به پیدایش و سلطهٔ «الدولة القطریة» در سراسر جهان عرب انجامید.

and throughout Classical Antiquity, Byzantine Christianity and Medieval Islam. Although the colonial legacy and influence of European ideas about the ‘nation-state’ contributed to the rise of a two-tier (watani‒qawmi) form of nationalism in the Arab world, local roots and regional historical legacies must be part of the mix of factors for the emergence and domination of the dawlah qutriyyah throughout the Arab world.