پس از سال ۱۹۴۸، طرح‌های رسمی یهودی‌سازی، عبری‌سازی و کتاب‌مقدس‌سازی ادامه یافت و در دوران پس از ۱۹۶۷ نیز همچنان ادامه پیدا کرد. اسرائیل بلافاصله پس از ژوئن ۱۹۶۷ در بیت‌المقدس شرقی اشغال‌شده به دخالت در تابلوهای راهنمای عربی و نام‌های جغرافیایی آنجا پرداخت. در همان سال، واژه‌ای تازه به نام «أورشلیم» ساخت که قرار بود شکل عربی واژه عبری «یروشلایم» (اورشلیم) باشد.۳۲ در سال‌های اخیر، هزاران تابلوی راهنما به جبهه‌ای تازه در نبرد اسرائیل برای شتاب بخشیدن به محو میراث نام‌های جغرافیایی عرب فلسطینی این سرزمین تبدیل شده‌اند. این الگو که پیش از ۱۹۶۷ آغاز شده بود، شامل آوانگاری نام‌های جغرافیایی و تابلوهای راهنمای تازه‌ساخت عبری به زبان‌های انگلیسی و عربی نیز می‌شد. در ژوئیه ۲۰۰۹، یسرائیل کاتز، وزیر حمل‌ونقل اسرائیل، طرح تازه‌ای برای تابلوهای راهنمای همه جاده‌های اصلی اسرائیل، بیت‌المقدس شرقی اشغالی و حتی بخش‌هایی از کرانه باختری اشغالی را اعلام کرد که با تبدیل نام‌های عربی اصلی به آوانگاری مستقیم نام عبری تازه «استانداردسازی» می‌شد. پیش‌تر برخی تابلوهای راهنما در اسرائیل نام‌ها را به سه زبان از بالا به پایین نشان می‌دادند: عبری (نخست)، انگلیسی و عربی. بر پایه طرح ۲۰۰۹ وزارت حمل‌ونقل، که آشکارا از انگیزه سیاسی پشت این سیاست سخن می‌گفت، «بیت‌المقدس» یا «القدس» در عربی، در سراسر بیت‌المقدس شرقی اشغالی به «یروشلایم» استانداردسازی و به عربی آوانگاری می‌شد: «أورشلیم». ناصره، یا «الناصره» در عربی، به «נצרת» (ناتزرات) استانداردسازی می‌شد و یافا، بندر شهر فلسطینی که پرتقال‌های فلسطین به‌واسطه آن به پرتقال یافا مشهور شدند، به «یافو» تبدیل می‌شد. در مورد نابلس فلسطینی نیز وزارت به دنبال راه‌هایی بود تا نام عبری/کتاب‌مقدسی «شکیم» را به عربی بنویسد. امروزه همه خطوط هوایی بین‌المللی بزرگی که به فرودگاه بن‌گوریون پرواز می‌کنند (که پیش‌تر فرودگاه لود نام داشت و در سال ۱۹۳۶ در دوران قیمومیت بریتانیا ایجاد شد و بعدها به نام نخستین نخست‌وزیر اسرائیل تغییر نام یافت)، نام عربی شهر یافا را به شکل آوانویسی عبری آن، یعنی «یافو»، به کار می‌برند و هنگام ورود، مسافران خود را به وضعیت آب‌وهوای منطقه یافو-تل‌آویو توجه می‌دهند.

The official Judaisation, Hebraicisation and biblicisation schemes which began after 1948 continued into the post-1967 era. Israel began interfering with Arabic road signs and toponyms in occupied East Jerusalem immediately after June 1967. In that year it coined a new word, Orshalim, that was supposed to be the Arabic form of the Hebrew word for Jerusalem, Yerushalayim.32 In recent years thousands of road signs became the latest front in Israel’s battle of accelerating the erasure of the Palestinian Arab toponymic heritage of the land. The pattern, which began before 1967, included the transliteration of newly coined Hebrew toponyms and road signs into both English and Arabic. In July 2009, the Israeli Transport Minister Yisrael Katz announced a new road signs scheme for all major roads in Israel, occupied East Jerusalem and even parts of occupied West Bank to be ‘standardised’ by converting the original Arabic place names into straight transliterations of the new Hebrew name. Traditionally some road signs in Israel included names that were rendered in three languages top-to-bottom: Hebrew (first), English and Arabic. Under the 2009 scheme of the Transport Ministry, which was open about the political motivation behind its policy, Jerusalem, or al-Quds in Arabic, would be standardised throughout occupied East Jerusalem as Yerushalayim and transliterated into Arabic Orshalim; Nazareth, or al-Nasirah in Arabic, would be standardised into Natzrat; and Jaffa, the Palestinian port city after which Palestine’s oranges became famous as Jaffa oranges, would be Yafo. As for Palestinian Nablus, the ministry was also looking for ways to spell the Hebrew/biblical-sounding name Shechem in Arabic.33 Today all major international airlines which fly to Ben-Gurion Airport (formerly Lydda airport, which was created in 1936 during the British Mandatory period and later renamed after Israel’s first Prime Minister) use the Hebrew transliteration of the Arabic toponym Yafa (Jaffa) by drawing the attention of their passengers on arrival to weather in the Yafo-Tel Aviv region.