10.2 از کرم الخلیلی تا کرم ابراهیم (۱۸۵۵): مستعمره جیمز فین - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

10.2 از کرم الخلیلی تا کرم ابراهیم (۱۸۵۵): مستعمره جیمز فین - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

نام‌های مکان‌های فلسطینی در قرن نوزدهم توجه مسیحیان بنیادگرا و امپریالیست‌های اروپایی را جلب کرد. پروژه‌های نام‌شناسی مکان‌ها و جایگزینی جغرافیایی نام‌های مکان‌ها در فلسطین به ابزارهای قدرتمندی در دست قدرت‌های اروپایی تبدیل شد که برای نفوذ به سرزمین کتاب مقدس با یکدیگر رقابت می‌کردند. بریتانیایی‌ها نخستین کسانی بودند که قدرت اکتشافات حمایت‌شده از سوی دولت را شناختند و از آن بهره بردند، و شروع کردند به پیوند دادن جغرافیای کتاب مقدس با طرح‌های «اعاده» (بازگردانی)، کاوش‌های باستان‌شناسی و نفوذ استعماری در فلسطین. نخستین مستعمره بریتانیایی، کرم ابراهیم («تاکستان ابراهیم») به‌عنوان سکونتگاهی کوچک در سال ۱۸۵۵ توسط کنسول بانفوذ بریتانیا در اورشلیم، جیمز فین، و همسرش الیزابت آن فین، دختر یک عالم برجسته عبری انگلیسی و خود گویشور زبان عبری، بنیان نهاده شد. جیمز فین که از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۶۳ در اورشلیم عثمانی خدمت می‌کرد، در آن شهر بی‌رقیب بود و به چهره‌ای محوری در نفوذ اروپایی به فلسطین در اواسط قرن نوزدهم بدل شد. او همچنین مأموریت دیپلماتیک بریتانیایی خود را با فعالیت‌های تبشیری مسیحی درهم آمیخت. فعالیت‌های او راه را برای اکتشافات کتاب‌مقدسی و نقشه‌برداری نظامی فلسطین توسط افسران سپاه مهندسی سلطنتی بریتانیا به نمایندگی از صندوق اکتشافات فلسطین با مقر لندن هموار کرد.

Palestinian place names attracted the attention of fundamentalist Christians and European imperialists in the 19th century. Toponymic projects and geographical replacing of place names in Palestine became powerful tools in the hands of the European powers which competed to penetrate the land of the Bible. The British were the first to recognise and exploit the power of state-sponsored explorations and began to link scriptural geography with ‘restorationist’ schemes, excavations and colonial penetration of Palestine. The first British colony of Kerem Avraham (‘Abraham Vineyard’) began as a small settlement founded in 1855 by the influential British Consul in Jerusalem James Finn, and his wife Elizabeth Anne Finn, the daughter of a noted English Hebrew scholar and herself a Hebrew speaker. James Finn, who served in Ottoman Jerusalem from 1846 to 1863, reigned supreme in the city and he became a central figure in the mid-19th century European penetration of Palestine. He also combined his British diplomatic job with Christian missionary activities. His activities paved the way for the biblical explorations and military mapping of Palestine by officers of the British Royal Engineering Corp on behalf of the London-based Palestine Exploration Fund.

پس از فتوحات سال ۱۹۶۷، دولت اسرائیل ناگزیر شد تصور خود از اورشلیم را بر پایهٔ موجودیتی افسانه‌ای به نام «اورشلیم زرّین» استوار کند و در سرزمین‌های تازه‌تصرف‌شده به حقوق تاریخی و ایدئولوژیک انتزاعی متوسل شود. این دولت ادعای خود را بر گسترش قلمرو و سلطه، و «بازخرید زمین» از طریق شهرک‌سازی استعماری بنا نهاد. همان روند تصاحب و محو میراث فلسطینی و تحمیل نام‌گذاری عبری-صهیونیستی استعماری بر مکان‌های فلسطینی پس از ۱۹۶۷ نیز ادامه یافت. تقریباً بلافاصله پس از تصرف شرق اورشلیم، «موزهٔ باستان‌شناسی فلسطین» که نمادِ هویت چندفرهنگی و میراث مشترک فلسطین بود، به «موزهٔ راکفلر» تغییر نام داد. برخی از اشیا به «زیارتگاه کتاب» (به عبری: هِخال هَسِفِر) منتقل شدند؛ این بخشی از موزهٔ اسرائیل در اورشلیم غربی است که بخش‌هایی از طومارهای دریای مرده را در خود جای داده است، طومارهایی که در سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ در غارهای قُمران کشف شدند. موزهٔ باستان‌شناسی فلسطین بر کَرم الشیخ، یعنی «تاکستان» شیخ خلیلی، تپه‌ای درست بیرون از گوشهٔ شمال‌شرقی شهر قدیم، قرار داشت. این موزه در دوران قیمومیت بریتانیا و با حمایت مالی خانوادهٔ راکفلر تصور و تأسیس شده بود.

After the 1967 conquests, the Israeli state was bound to base its conception of Jerusalem upon a mythologised entity, ‘Jerusalem of Gold’, and to invoke abstract historical and ideological rights in the newly acquired territories, as well as resting its claim on territorial expansion and domination and the ‘redemption of land’ through settler-colonisation. The same process of appropriation and erasure of Palestinian heritage and the superimposition of a Zionist Hebrew colonising toponymy on Palestinian sites continued after 1967. Almost immediately after the conquest of East Jerusalem the Palestine Archaeological Museum, which represented the multicultural identity and shared heritage of Palestine, was renamed the Rockefeller Museum. Some items were taken to the Shrine of the Book (Hebrew: Hekhal Hasefer), a wing of the Israel Museum in West Jerusalem, which houses parts of the Dead Sea Scrolls discovered in 1947‒1956 in the Qumran caves. The Palestine Archaeological Museum had been located on Karm al-Shakyh, the ‘Vineyard’ of Shaykh al-Khalili, a hill just outside the north-eastern corner of the Old City. The museum had been conceived and established during the Mandatory period, with financial support from the Rockefeller family.