در دوران اواخر عثمانی و قیمومیت بریتانیا، نام‌های مکان‌های فلسطینی به‌تدریج با نام‌هایی توراتی و عبری‌گونه جایگزین شد و روستاهای کوچک فلسطینی از نقشه ناپدید شدند، هرچند فلسطینیان بومی همچنان نام‌های بومی را برای مستعمرات جدید صهیونیستی به کار می‌بردند. این شیوه‌های «بازپس‌گیری از طریق تغییر نام»، که نام‌های بومی را کنار می‌زد، در استعمار سرزمین فلسطین نقشی محوری داشت و همچنین ابزاری بود برای ساختن هویت جمعی صهیونیستی «اصیل» و عبری‌زبان که ریشه در «سرزمین کتاب مقدس» داشت. موشه دایان، وزیر دفاع اسرائیل و نویسنده کتاب «زندگی با کتاب مقدس عبری» (۱۹۷۸)، در اشاره‌ای صریح به جایگزینی تدریجی نام‌های عربی مکان‌ها (و روستاهای فلسطینی) با نام‌های عبری (و شهرک‌های یهودی) در دوران قیمومیت، در سخنرانی آوریل ۱۹۶۹ خود برای دانشجویان تخنیون، مؤسسه معتبر فناوری اسرائیل در حیفا، چنین گفت:

Palestinian place names began to be replaced by biblical and Hebrewsounding names during the late Ottoman and Mandatory periods and small Palestinian villages began to disappear from the map, although local Palestinians continued to use the indigenous names for the new Zionist colonies. These practices of ‘reclaiming by renaming’, while displacing the indigenous names, were pivotal to the colonisation of the land of Palestine and as a language of creating an ‘authentic’ collective Zionist Hebrew identity rooted in the ‘land of the Bible’. Referring candidly to the gradual replacement of Arabic place names (and of Palestinian villages) by Hebrew place names (and Jewish settlements) during the Mandatory period, Israeli Defence Minister Moshe Dayan – the author of Living with the Hebrew Bible (1978) – had this to say in an address in April 1969 to students at the Technion, Israel’s prestigious Institute of Technology in Haifa:

یهودی‌ها به جای روستاهای عربی، روستاهای یهودی ساختند. شما حتی نام این روستاها را نمی‌دانید، و من هم شما را سرزنش نمی‌کنم، چون کتاب‌های جغرافیا دیگر وجود ندارند. نه تنها کتاب‌ها از میان رفته‌اند، بلکه روستاهای عربی هم دیگر آنجا نیستند. نهلال به جای محلول ساخته شد؛ کیبوتس گوات به جای جبتا؛ کیبوتس ساریـد به جای حنیفیس؛ و کفار یهوشوعا به جای تل الشومان. در این سرزمین حتی یک مکان ساخته‌شده نیست که پیش‌تر جمعیت عرب نداشته باشد.17

Jewish villages were built in the place of Arab villages. You do not even know the names of these villages, and I do not blame you because geography books no longer exist. Not only do the books not exist, the Arab villages are not there either. Nahlal arose in the place of Mahlul; Kibbutz Gvat in the place of Jibta; Kibbutz Sarid in the place of Hunefis; and Kefar Yehoshua in the place of Tal al-Shuman. There is not a single place built in this country that didn’t have a former Arab population.17

دایان (۱۹۱۵–۱۹۸۱)، که به زبان عربی تسلط داشت، خود را یک «صبرا» (بومی‌زادۀ فلسطین) می‌دانست و همکاران اروپایی‌تبارش نیز او را چنین می‌شناختند. او در کیبوتص دگانیا آلف در فلسطین به دنیا آمد و پیش از آنکه پدر و مادرش به ناحال، که در سال ۱۹۲۱ بنیان گذاشته شد، نقل مکان کنند، در همان‌جا بزرگ شد. پدرش شموئل کیتایگورودسکی (که در سه دورۀ نخست کنست اسرائیل خدمت کرد) در ژاشکوف، در آنچه امروز اوکراین نامیده می‌شود، زاده شد. او در سال ۱۹۰۸ به فلسطین مهاجرت کرد و نامش را به «دایان» عبری‌سازی کرد که در زبان عبری به معنای قاضی در دادگاه‌های دینی یهودی است. بنا بر تبلیغات صهیونیستی، نام ناحال از روستای توراتی‌ای گرفته شده که در کتاب یوشع (۱۹:۱۵) آمده است.

Dayan (1915–1981), who spoke Arabic, considered himself and was considered by his fellow European settlers as a typical sabra. He was born in Kibbutz Degania Alef in Palestine before his parents moved to Nahlal, founded in 1921. His father Shmuel Kitaigorodsky (who served in the first three sessions of the Israeli Knesset) was born in Zhashkov, modern-day Ukraine, immigrated to Palestine in 1908 and Hebraicised his name to Dayan, Hebrew for a judge in Jewish religious courts. According to Zionist propaganda the name Nahlal derived from a biblical village (Joshua 19:15).

با این حال موشه دایان می‌دانست و حاضر بود علناً بپذیرد که نام شهرک کشاورزی‌اش، نحلال، در واقع ترجمه‌ی عبری نام روستای فلسطینی-عربی‌ای است که جایگزین آن شد، یعنی «محلول». با این همه، صهیونیست‌ها برای دادن «اصالت توراتی» به آن، نام عبری‌مانندِ «نحلال» را به نامی پیوند دادند که در کتاب مقدس عبری آمده است. همچنین کیبوتص گوات که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد، ترجمه‌ی عبری نام پیشین عربی‌اش یعنی روستای فلسطینی «جبتا» بود؛ گوات همچنین یادآور واژه‌ی آرامی «گواتا» (به معنای تپه) و نامی توراتی در جلیل نیز بود.

Yet Moshe Dayan knew and was prepared to acknowledge publicly that the name of his own settlement (moshav), Nahlal, was in fact a Hebrew rendering of the name of the Palestinian Arabic village name it had replaced, Mahlul; however, to give it a ‘biblical authenticity’, the Hebrew-sounding Nahlal was linked by the Zionists to a name mentioned in the Hebrew Bible. Also, Kibbutz Gvat, set up in 1926, was a Hebrew rendering of the former Arabic place name, the Palestinian village Jibta; Gvat also echoed the Aramaic name Gvata (meaning hill) and a biblical name in the Galilee.

در شکل‌گیری هویت جمعی صهیونیستی، و در پی آن هویت اسرائیلی، که بر پایه «حافظه توراتی» بنا شده بود، پروژه‌های نام‌گذاری مکانی یشوو که در دهه ۱۹۲۰ برای «احیای» عبری توراتی یا ابداع نام‌های جدید با صدای توراتی و معنای نمادین در راستای «رستگاری» زمین صهیونیستی و استعمار فلسطین بنیان گذاشته شد، نقشی محوری داشت (رعد ۲۰۱۰: ۱۸۹). در دهه ۱۹۲۰ زمین فلسطینی وادی الحوارث۱۸ در منطقه ساحلی از مالکان عرب غایب خریداری («رستگار») شد و صندوق ملی یهود این زمین‌ها را در اختیار گرفت، که در پی آن بسیاری از کشاورزان عرب از زمین‌های خود رانده شدند. شهرک یهودی کفر هاروئه در سال ۱۹۳۴ بر همین زمین‌ها بنا شد.

Central to the construction of Zionist collective identity, and subsequently Israeli identity, based on ‘biblical memory’ was the Yishuv toponymic projects established in the 1920s to ‘restore’ biblical Hebrew or to create new biblical-sounding names of symbolic meaning to Zionist redemption of the land and colonisation of Palestine (Ra’ad 2010: 189). In the 1920s the Palestinian land of Wadi al-Hawarith18 in the coastal region was purchased (‘redeemed’) by the Jewish National Fund from Arab absentee landlords, subsequently leading to the eviction of many Arab farmers. The Jewish settlement of Kfar Haro’e was established in 1934 on these lands.

در موارد متعددی، نام عربی به «عِمِق حِفِر» (درۀ حِفِر) تبدیل شد که صدای عبری دارد. در برخی موارد نیز نام‌گذاری صهیونیستی-عبری مکان‌ها در فلسطین، نام‌های عربی را صرفاً به زبان عبری ترجمه کرد. در دهۀ ۱۹۲۰ یک کمیتۀ نام‌گذاری صندوق ملی یهود (JNF) تشکیل شد تا برای مستعمرات یهودی تازه‌تأسیس در فلسطین نام بگذارد و با نقشۀ عمدتاً عربی این سرزمین رقابت کند. تلاش‌های این کمیته در تغییر نام‌ها مورد استقبال مقامات قیمومت بریتانیا قرار گرفت و در جریدۀ رسمی دولت فلسطین گنجانده شد (بنوینیستی ۲۰۰۲: ۲۶).

The Arabic name was rendered into the Hebrew-sounding Emek Hefer (the Hefer Valley). In some cases the Zionist Hebrew colonising toponymy simply translated Arabic names into Hebrew. In the 1920s a JNF Naming Committee was set up to name the newly established Jewish colonies in Palestine to compete with the overwhelmingly Arabic map of the country; its renaming efforts were appreciated by the British Mandatory authorities and were incorporated into the Palestine government’s official gazette (Benvenisti 2002: 26).

در دوران پیش از ۱۹۴۸، نام‌های عبری تازه‌ای جای نام‌های عربی را گرفتند. برای نمونه، نخستین شهرک صهیونیستی در فلسطین، پتاح تیکوا، در سال ۱۸۷۸ بنیان گذاشته شد (سپس رها شد و در سال ۱۸۸۲ دوباره برپا گردید)، بر زمین‌های روستای ویران‌شده فلسطینی «ملبّس» که سرانجام جای آن را گرفت. پتاح تیکوا در تاریخ‌نگاری صهیونیستی با نام «ایم هاموشاوت»، یعنی «مادر مستعمره‌ها» شناخته می‌شود. بنیانگذاران مذهبی صهیونیست اظهار داشتند که نام پتاح تیکوا از پیشگویی کتاب هوشع (۲:۱۷) برگرفته شده است. زمین پتاح تیکوا از دو مالک غایب عرب مقیم یافا، سالم الکسار و انطون الطیان خریداری شد. شصت سال پس از نکبت، شهروندان فلسطینی اسرائیل هنوز شهر یهودی پتاح تیکوا را «ملبّس» می‌نامند. شهرک صهیونیستی رحوبوت در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد و آن نیز به نام نامی برگرفته از کتاب مقدس عبری نامیده شد، اما آن نام در جایی کاملاً متفاوت در صحرای نقب قرار داشت. رحوبوت را بازرگانان و تجار یهودی طبقه متوسط بنیان نهادند، در ۱۰000

In the pre-1948 period many new Hebrew place names displaced the Arabic names: for instance, the first Zionist settlement in Palestine, Petah Tikva, was originally set up in 1878 (deserted and then re-established in 1882), on the lands of, and eventually replacing, the destroyed Palestinian village of Mlabbis. Petah Tikva is known in Zionist historiography as Im Hamoshavot – the ‘Mother of the Colonies’. The Zionist religious founders stated that the name Petah Tikva came from the biblical prophecy of Hosea (2:17). The land of Petah Tikva was bought from two Arab absentee landlords based in Jaffa, Salim al-Kassar and Anton al-Tayyan. Six decades after the Nakba, Palestinian citizens of Israel still call the Jewish city of Petah Tikva ‘Mlabbis’. The Zionist colony of Rehovot was founded in 1890 and was also called after a name mentioned in the Hebrew Bible, but which stood at a completely different location in the Negev Desert. Rehovot was set up by middle class Jewish businessmen and merchants on 10,000

هزاران دونوم زمین که از زمینداران عرب خریداری شد، و در نتیجه روستای فلسطینی خربة دوران آواره شد.

dunums of land purchased from Arab landlords, displacing the Palestinian village of Khirbet Duran.

صهیونیسم یهودیِ سکولار نمونهٔ بارزِ «ابداعِ یک ملت» در اروپای اواخر قرن نوزدهم بود و پروژه‌ای برای ترکیب و ساختنِ یک ملت به شمار می‌رفت. این سنتِ ابداعی یهودیان را به‌عنوان یک نژاد و یک گروهِ زیستی در نظر می‌گرفت و به‌شدت از ناسیونالیسم‌های رمانتیک در اروپای مرکزی و شرقی وام می‌گرفت. صهیونیسمِ سیاسی روایتی کتاب‌مقدسی را به خدمت گرفت که در اواخر قرن نوزدهم، برای مقاصد سیاسیِ یک جنبشِ مدرنِ اروپایی که قصد استعمارِ سرزمین فلسطین را داشت، بازسازی شده بود. به‌عنوان سنتی ابداعیِ متعلق به اواخرِ دورهٔ مدرن (اروپایی)، صهیونیسم ناگزیر یک پروژهٔ ترکیب‌کننده بود. همان‌گونه که رونیت لنتین، پژوهشگر اسرائیلی، در کتاب «اسرائیل و دختران هولوکاست: بازتصرف قلمروهای سکوت» (۲۰۰۰) به‌روشنی استدلال کرده است، ناسیونالیسمِ مردانه‌سازی‌شده و نظامی‌شدهٔ اسرائیل در تقابل با «دیگریِ زنانه‌شده» ساخته شده است. بنیان‌گذارانِ صهیونیسم جمعیتِ نوینِ عبری را در مخالفتی کامل با یهودیانِ دیاسپورای تحقیرشده‌ای بازاندیشی کردند که در برابر یهودستیزی اروپایی ناتوان بودند و به هولوکاست انجامیدند. تحقیرِ صهیونیسم نسبت به یهودیانِ دیاسپورا و طردِ دیاسپورای «زنانه‌شده» و وسواسِ آن در ترکیب‌سازیِ یک ملت، در این واقعیت بازتاب دارد که نمادهای آن آمیزه‌ای بودند که نه‌تنها از دین یهود و بخش‌های جنگجویانهٔ کتاب مقدس عبری، بلکه از سنت‌ها و منابع مدرنِ گوناگون برگزیده شده بودند؛ نمادهایی که بعدها به‌عنوان «ناسیونالیسمِ یهودی»، صهیونیستی یا «اسرائیلی» تصاحب شدند. موسیقیِ سرودِ ملیِ اسرائیل، «هَ‌تِکوا»، از آهنگساز ملیِ چک، اسمتانا، برگرفته شد؛ بخش عمدهٔ موسیقیِ به‌کاررفته در ترانه‌های ملیِ اسرائیلی ریشه در ترانه‌های فولکلورِ روسی داشت؛ و حتی اصطلاحِ یهودیِ زاده‌شده در اسرائیل که عاری از همهٔ «بیماری‌ها و ناهنجاری‌های تبعید» است، در واقع کلمهٔ عربیِ «صبّار» است که به‌صورت عبری‌شده، «تصبار» یا «صابرا» (مردانه و سرسخت) شد (برشیت ۱۹۸۹: ۱۳۱)؛ همان کاکتوسِ خاردار که در سراسرِ صدها روستای فلسطینی‌ای می‌روید که اسرائیل در سال ۱۹۴۸ ویران کرد. حتی «سرود ملی جنگ شش‌روزه»، یعنی آهنگ «اورشلیم زرین» از نوعامی شِمِر، رونوشتی سرقت‌شده از یک لالایی باسکی بود (مَسَلحه ۲۰۰۷: ۲۰، ۳۹). مهاجران یهودی اروپای شرقی که در پی ساختن هویتی «اصیل و بومی‌شده» بودند، ادعا می‌کردند که نماینده قومی بومی‌اند که پس از ۲۰۰۰ سال غیبت به سرزمین مادری خود بازمی‌گردد؛ در حقیقت، تبعه‌های روسی یا اوکراینی هسته سخت فعالان صهیونیست را تشکیل می‌دادند.

Secular Jewish Zionism was a classic case of the invention of a people in late 19th century Europe and a project for synthesising a nation. This invented tradition considered the Jews as a race and a biological group, and borrowed heavily from romantic nationalisms in Central and Eastern Europe. Political Zionism mobilised an imagined biblical narrative which was reworked in the late 19th century for the political purposes of a modern European movement intent on colonising the land of Palestine. As an invented late modern (European) tradition, Zionism was bound to be a synthesising project. As Israeli scholar Ronit Lentin has powerfully argued in Israel and the Daughters of the Shoah: Reoccupying the Territories of Silence (2000), the Israeli masculinised and militarised nationalism has been constructed in opposition to a ‘feminised’ Other. The founding fathers of Zionism reimagined the New Hebrew collectivity in total opposition to the despised Jewish diaspora unable to resist European anti-Semitism which led to the Holocaust. Zionism’s contempt for diaspora Jews and rejection of a ‘feminised’ diaspora and its obsession with synthesising a nation is reflected in the fact that its symbols were an amalgam, chosen not only from the Jewish religion and the militant parts of the Hebrew Bible but also from diverse modern traditions and sources, symbols subsequently appropriated as ‘Jewish nationalist’, Zionist or ‘Israeli’: the music of Israel’s national anthem, ha-Tikva, came from the Czech national musician, Smetana; much of the music used in nationalist Israeli songs originated in Russian folk-songs; even the term for an Israeli-born Jew free of all the ‘maladies and abnormalities of exile’ is in fact the Arabic word sabar, Hebraicised as (masculine and tough) tzabar or sabra (Bresheeth 1989: 131), the prickly pear grown in and around the hundreds of Palestinian villages destroyed by Israel in 1948. Even the ‘national anthem of the Six Day War’, No’ami Shemer’s song ‘Jerusalem of Gold’, was a plagiarised copy of a Basque lullaby (Masalha 2007: 20, 39). Seeking to create an ‘authentic, nativised’ identity, the East European Jewish colonists claimed to represent an indigenous people returning to its homeland after 2000 years of absence; in fact Russian or Ukrainian nationals formed the hard core of Zionist activism.

عفولہ شہری است در شمال اسرائیل که اغلب به‌دلیل موقعیت راهبردی‌اش در دره یزرعیل (مرج ابن عامر) به «پایتخت دره» معروف است.

Afula is an Israeli city in the northern district often known as the ‘Capital of the Valley’ due to its strategic location in the Jezreel Valley (Marj ibn ‘Amer).

این سازمان در سال ۱۹۲۵ توسط مهاجران صهیونیست تأسیس شد، پس از خرید بخش‌های وسیعی (۶۰٬۰۰۰ دونم) از زمین‌های عربی از مالکان غایب عرب، خاندان صرصق در بیروت، توسط یهوشع هانکین (۱۸۶۴–۱۹۴۵)، فعال روس‌تبار که مسئول بیشتر خریدهای بزرگ زمین برای انجمن استعماری یهودیان در اواخر دوره عثمانی فلسطین و اوایل دوره قیمومیت فلسطین بود. این بخش‌ها محل تأسیس شهرک‌های صهیونیستی جدید متعددی شدند، از جمله نهلال داین، جیوا، عین حارود، کفر یحزقیل، بیت آلفا و تل یوسف؛ شهرک‌هایی که جایگزین چندین روستای فلسطینی شدند که از نقشه ناپدید شدند، که برخی از آن‌ها در بالا توسط داین ذکر شده‌اند.

It was founded in 1925 by Zionist settlers after the purchase of large tracts (60,000 dunums) of Arab land from the Arab absentee landlords of the Sursuk family in Beirut by Yehoshua Hankin (1864–1945), the Russian-born activist who was responsible for most of the major land purchases for the Jewish Colonial Association in late Ottoman Palestine and early Mandatory Palestine. These tracts became the site of numerous new Zionist colonies, including Dayan’s Nahlal, Giva, Ein Harod, Kfar Yehezkel, Beit Alfa and Tel Yosef, settlements which replaced several Palestinian villages that disappeared from the map, some of which are mentioned by Dayan above.

ریشه‌شناسی نام شهرک صهیونیستی عفولا از نام روستای عربی-فلسطینی «الفُلَه» گرفته شده است که جغرافی‌دان عرب، یاقوت حموی، در سال ۱۲۲۶ میلادی آن را شهری در ولایت جند فلسطین دانسته بود. نام عربی «الفُلَه» از واژه «فول» به معنای باقلا گرفته شده است؛ باقلا از کهن‌ترین گیاهان خوراکی خاورمیانه است و فلسطینیان بومی به‌طور گسترده در مرج ابن عامر آن را کشت می‌کردند. خود روستای فلسطینی الفُلَه در دوران قیمومیت بریتانیا تخلیه شد. ۹۵۰۰ دونم زمین الفُلَه، که محل شهرک یهودی مرحavia نیز شد، آغازگر نزاعی تلخ میان فلسطینیان بومی و مهاجرنشینان صهیونیست بر سر حقوق کشاورزان اجاره‌نشینی بود که رانده شده بودند، و سرانجام به شورش دهقانی فلسطینیان در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ انجامید. برل کاتزنلسون، یکی از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین رهبران حزب مسلط مپای، در بازتابی بر بحث‌های درونی صهیونیستی درباره «انتقال» جمعیت، در نشستی در اوت ۱۹۳۷ در کنوانسیون جهانی ایهود پوعلی صهیون (عالی‌ترین مجمع جنبش کارگری صهیونیستی مسلط جهان) چنین گفت:

The etymology of the Zionist settler toponym Afula is derived from the name of the Palestinian Arab village al-Fuleh, which in 1226 Arab geographer Yaqut al-Hamawi mentioned as being a town in the province of Jund Filastin. The Arabic toponym al-Fuleh is derived from the word ful, for fava beans, which are among the oldest food plant in the Middle East and were widely cultivated by local Palestinians in Marj Ibn ‘Amer. The Palestinian village of al-Fuleh itself was depopulated during the Mandatory period. The 9500 dunums of land of al-Fuleh, which also became the site of the Jewish settlement of Merhavya, marked the beginning of a bitter struggle between the indigenous Palestinians and Zionist colonists over the rights of Palestine tenant farmers who had been evicted and eventually led to the eruption of the Palestrina peasant-based rebellion in 1936‒1939. Reflecting on the internal Zionist ‘transfer’ debates, Berl Katznelson, one of the most popular and influential leaders of the dominant Mapai party, had this to say in a debate at the World Convention of Ihud Po’alei Tzion (the highest forum of the dominant Zionist world labour movement), in August 1937: