شهرک صهیونیستی (مُوشَوا) کفر تابور در سال ۱۹۰۹ در جلیل پایینی توسط انجمن استعمار یهود برای گروهی از مهاجران اشکنازی از اروپای شرقی تأسیس شد. ریشهٔ نام عبری آن کوه تابور همسایه است؛ نامی که از مزمور ۸۹:۱۲ گرفته شده است.

The Zionist settlement (moshava) of Kfar Tavor was founded in lower Galilee in 1909 by the Jewish Colonisation Association for a group of Ashkenazi settlers from Eastern Europe. The origin of the Hebrew name is neighbouring Mount Tabor (the name taken from Psalm 89:12).

در طول دوره انتداب، این روستا نزد رهبران صهیونیست یشوف بیشتر با نام «مشا» شناخته می‌شد؛ این نام، برگردان اشکنازی نام عربی فلسطینی آن، «ماشا»، بود. سجیرا، شهرکِ صهیونیستیِ نزدیکِ آن که بعدها «ایلانیا» نامیده شد، یک دهه زودتر، در سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۲، توسط انجمن استعمار صهیونیستی تأسیس شد. این نام نیز برگردان اشکنازی نام عربی فلسطینی «سجاره» (واژه‌ای در گویش فلسطینی به معنای «درخت») بود و این شهرک از نخستین و مهم‌ترین شهرک‌های صهیونیستی در فلسطین به شمار می‌رود.

Throughout the Mandatory period this settlement was better known to the Zionist leadership of the Yishuv as Mescha, which was the Ashekenazi rendering of the Palestinian Arabic toponym, Masha. The nearby Zionist settlement Sejera (later renamed Ilaniya) was established a decade earlier, in 1900‒1902, by the Zionist Colonisation Association. This too was an Ashkenazi rendering of the Palestinian Arabic name Sajara (Palestinian dialect for ‘tree’) for one of the earliest and most important Zionist settlements in Palestine.

مسئلهٔ عبرینیزه کردن نام‌های مکانی عربی، مانند «ماشا»، همیشه در صدر اولویت‌های برخی از رهبران سکولار و پرشور شهرک‌نشین صهیونیست در فلسطین نبود. تأسیس «تکنیکوم» در حیفا – که اکنون «تکنیون» نامیده می‌شود – توسط یک سازمان صهیونیست سکولار آلمانی در آغاز قرن بیستم، و جنجال بر سر زبان آموزش (آلمانی یا عبری)، «جنگ زبان‌ها» را رقم زد ([Margalit, S.

The issue of Hebraicising Arabic toponyms such as Masha was not always a top priority of some of the fiercely secular early Zionist settler leaders in Palestine. The establishment of the Technikum in Haifa – now the Technion – by a secular German Zionist organisation at the beginning of the 20th century and the controversy about the language of instruction (German or Hebrew) marked the ‘War of the Languages’ (Margalit, S.

۱۹۹۴) در مستعمره صهیونیستی (یشوف) در فلسطین. برخی از رهبران جنبش صهیونیستی چپ‌گرای غیرمذهبی پواله تسیون، مانند یعقوب زروبابل (با نام تولد یعقوب ویتکین در اوکراین، که در سال ۱۹۱۰ به فلسطین مهاجرت کرد)، که نویسنده، ناشر و سردبیر یک روزنامه یدیشی صهیونیست بود، از حامیان سرسخت زبان یدیشی بودند؛ زبانی که گونه‌ای از زبان آلمانی است و جوامع یهودی اروپای مرکزی و شرقی به آن سخن می‌گفتند. آنان همچنین، مانند بسیاری از صهیونیست‌های چپ‌گرای غیرمذهبی، بر این باور بودند که عبری زبان تنها شماری از روشنفکران یهودی است و از این رو برای هدف حزب، یعنی رسیدن به توده‌های عمدتاً یدیش‌زبان در اروپای شرقی، مناسب نیست (چاور ۲۰۰۴: ۹۷). یدیشی، به معنای واقعی کلمه و از نظر تاریخی، «زبان مادری» (مامه‌لوشن) یهودیان اشکنازی است و آن را از «زبان مقدس» (لوشن کودش)، یعنی عبری و آرامی، متمایز می‌کند. یدیشی بیشتر نحو و واژگان خود را از آلمانی می‌گیرد، اما وام‌واژه‌هایی از زبان‌های اسلاوی و نیز از عبری و آرامی دارد. با این حال، برای بیشتر رهبران اولیه مهاجرنشین‌های صهیونیستی، یدیشی بیش از هر چیز با یهودیت اشکنازیِ پراکنده و تحقیرشده و زنانه‌شده پیوند داشت، در حالی که عبری مدرن نماینده «مرد عبری» نو، مردانه‌شده و مستعمره‌ساز شهرک‌نشین بود. حتی یعقوب ویتکین نام خانوادگی خود را به یعقوب زروبابل تغییر داد. بدین ترتیب «جنگ زبان‌ها» در یشوف آغازین با پیروزی «عبری نو» پایان یافت؛ عبری‌ای که برتری آن در شکل‌دادن به «اسطوره‌های سیاسی-اجتماعی» صهیونیسم (آزاریاهو ۱۹۹۵)، صهیونیسم سیاسی و ساختن هویت «ملی» جنگجویانه یهودی-صهیونیستی مستعمره یشوف نقشی محوری داشت.

1994) in the Zionist colony (Yishuv) in Palestine. Some leaders of the leftwing secular Po’ale Tzion Zionist movement, such as Ya’akov Zerubavel (born Ya’akov Vitkin in the Ukraine, immigrated to Palestine in 1910), who was a Zionist writer, publisher and editor of a Yiddish newspaper, were strong proponents of Yiddish – a German dialect spoken by the Jewish communities of Central and Eastern Europe – shared the view of many left-wing secular Zionists that Hebrew was the language of only a few Jewish intellectuals and therefore not suitable for the party’s goal of reaching the primarily Yiddish-speaking masses in Eastern Europe (Chaver 2004: 97). Yiddish is the historical and literally the ‘mother language’ (mame-loshn) of the Ashkenazi Jews, distinguishing it from the ‘holy tongue’ (loshn koydesh), meaning Hebrew and Aramaic. Yiddish takes most of its syntax and vocabulary from German but has loans from Slavic languages and Hebrew and Aramaic. However, for most early Zionist settler leaders Yiddish was closely associated with the despised and feminised diaspora Ashkenazi Judaism, while modern Hebrew represented the new masculinised settler-colonising Hebrew Man. Even Ya’akov Vitkin changed his family name to Ya’akov Zerubavel. Thus the ‘War of the Languages’ in the early Yishuv ended in victory for the ‘new Hebrew’, whose ascendancy was central to the formulation of the ‘politico- social myths’ of Zionism (Azaryahu 1995), of political Zionism and the construction of the militant Zionist Jewish ‘national’ identity of the Yishuv colony.

در میان کارگران صهیونیست نخستین در سجره، دیوید گرون بود که در سال ۱۹۰۶ از بخش لهستانی امپراتوری روسیه به فلسطین مهاجرت کرد و بعدها به نام دیوید بن‌گوریون (۱۸۸۶–۱۹۷۳) شناخته شد، پدر بنیان‌گذار اسرائیل و نخستین نخست‌وزیر آن. مهاجران، کارگران و رهبران صهیونیست نخستین در سجره و مشا، که بیشترشان تبعه روسیه یا اروپای شرقی بودند، سازمانی دفاعی یهودی در فلسطین به نام «هشمور» (به زبان عبری به معنای «نگهبان») پدید آوردند که در سال ۱۹۰۹ به دست صهیونیست‌های سوسیالیست سازمان یافت.

Among the early Zionist workers in Sejara was David Grün, who immigrated to Palestine from the Polish part of the Russian empire in 1906 and who later became known as David Ben-Gurion (1886–1973), the founding father of Israel and its first Prime Minister. The early Zionist settlers, workers and leaders of Sejara and Mescha, mostly Russian or East European nationals, created a Jewish defence organisation in Palestine: Hashmor (Hebrew for ‘the Guard’), which was organised in 1909 by socialist Zionists.

این گروه در دوران قیمومیت انگلیس، پس از تأسیس هاگانا (به معنای «دفاع» در زبان عبری) در سال ۱۹۲۰ منحل شد؛ نیروی هاگانا در اواسط ۱۹۴۸ به ارتش اسرائیل تبدیل شد. راهبردهای بومی‌سازی و بومی‌نمایی مهاجران نخست و رهبران «هاشومِر» شامل لباس پوشیدن همانند اعراب فلسطینی محلی و پرورش تصویری از «صابرا»، یعنی «یهودی نوین» یا «مردِ نوین عبری» بود که با برچسب «بومی»، خودکفا و مسلح، و «ریشه‌دار» در سرزمین فلسطین بازتعریف می‌شد.

This was disbanded during the Mandatory period after the founding of the Haganah (Hebrew for ‘defence’) in 1920 from which the Israeli army emerged in mid-1948. The indigenising and nativising strategies of early settlers and leaders of Hashomer included dressing up like local Palestinian Arabs and cultivating an image of the Sabra, the ‘new Jew’ or the New Hebrew Man, rebranded as a ‘native’, self-reliant and armed Jew ‘rooted’ in the land of Palestine.

در طول دوره قیمومت بریتانیا، سجره، مانند مِسچا، برای مهاجران و کل رهبری صهیونیستی یشوو همچنان بیشتر با نام عربی‌اش شناخته می‌شد (نه با نام عبری جدیدش ایلانیه)، نامی که بر پایه گویش عربی روستای فلسطینی مجاور الشَّرجه (به معنای «درخت» در عربی) ساخته شده بود. روستای فلسطینی الشرجه پس از آن در سال ۱۹۴۸ توسط نیروهای هاگانا ویران شد، و شهرک صهیونیستی سجره امروزه در اسرائیل به نام ایلانیه شناخته می‌شود، که همچنین معادل عبری نام عربی به معنای «درخت» است.

Throughout the British Mandatory period Sejara, like Mescha, remained better known to the settlers and the entire Zionist leadership of the Yishuv by its Arabic toponym (not its new Hebrew toponym Ilaniya), a place name which was based on the Arabic dialect of the adjacent Palestinian Arab village al-Sharaja (‘tree’ in Arabic). The Palestinian village al-Sharaja was subsequently destroyed by Haganah forces in 1948 and the Zionist colony of Sejara is known in Israel today as Ilaniya, which is also the Hebrew rendering of the Arabic toponym for ‘tree’.