ایجاد «واقعیتهای زمینی» سیاسی همراه با ابزارسازی میراث فرهنگی، عنصر کلیدی همه پروژههای استعماری-شهرکنشینی مدرن است.

The creation of political ‘facts on the ground’ together with the instrumentalisation of cultural heritage is key to all modern settler-colonial projects.

در سیاست‌های آموزشی اسرائیل، دانشگاه‌های الهیاتی یهودی در اسرائیل و پروژه‌های تغییر نام دولت اسرائیل، بهره‌برداری از میراث فرهنگی فلسطین به‌عنوان ابزاری برای اهداف استعمارگرانه صهیونیستی محوری است. ایجاد «گذشته‌ای قابل استفاده» (Peled-Elhanan 2012: 12) توسط نظام آموزشی اسرائیل و دانشگاه الهیاتی این کشور، از سوی چند پژوهشگر و نویسنده اسرائیلی بررسی شده است، از جمله نوریت پلد-الهانان (2012: 12–47)، بنیامین بیت-حلاحمی (1992)، شلومو ساند (2011)، مرون بنوینیستی (2002) و گابریل پیتربرگ (2001، 2008). بیت-حلاحمی (از دانشگاه حیفا) در کتاب «گناهان اصلی: تأملاتی درباره تاریخ صهیونیسم و اسرائیل» درباره «دانش» کتاب‌مقدسی اسرائیل چنین اظهارنظر می‌کند:

The treatment of the cultural heritage of Palestine as a tool for Zionist settler purposes is central to Israeli educational policies, the Israeli biblical academy and the Israeli government’s renaming projects. The creation of a usable past (Peled-Elhanan 2012: 12) by the Israeli educational system and the Israeli biblical academy has been examined by several Israeli academics and authors, including Nurit Peled-Elhanan (2012: 12–47), Benjamin Beit-Hallahmi (1992), Shlomo Sand (2011), Meron Benvenisti (2002) and Gabriel Piterberg (2001, 2008). In Original Sins: Reflections on the History of Zionism and Israel, Beit-Hallahmi (of Haifa University) comments on Israel’s biblical ‘knowledge’:

امروزه بیشتر اسرائیلی‌ها، در نتیجه آموزش اسرائیلی، کتاب مقدس را منبعی قابل اعتماد برای اطلاعات تاریخی از نوع سکولار و سیاسی می‌دانند.

Most Israelis today, as a result of Israeli education, regard the Bible as a reliable source of historical information of a secular, political kind.

روایت صهیونیستی از تاریخ یهود بیشتر افسانه‌های کتاب مقدس درباره آغاز تاریخ یهود را می‌پذیرد، با این تفاوت که مداخله الهی را از آن‌ها کنار می‌گذارد.

The Zionist version of Jewish history accepts most Biblical legends about the beginning of Jewish history, minus divine intervention.

ابراهیم، اسحاق و یعقوب به عنوان شخصیت‌های تاریخی در نظر گرفته می‌شوند. فرود آمدن به مصر و خروج از آن، مراحلی در تاریخ دنیوی یک قوم در حال تکامل هستند، و همچنین فتح کنعان به دست یوشع.

Abraham, Isaac and Jacob are treated as historical figures. The descent into Egypt and the Exodus are phases in the secular history of a developing people, as is the conquest of Canaan by Joshua.

ترتیب وقایعِ کتابِ مقدس پذیرفته شده است، اما تفسیرِ آن ملی‌گرایانه و سکولار است.

The Biblical order of events is accepted, but the interpretation is nationalist and secular.

تاریخی‌سازی کتاب مقدس در اسرائیل یک پروژه ملی است که توسط صدها پژوهشگر در همه دانشگاه‌ها انجام می‌شود. نقطه آغاز، گاهشماری کتاب مقدس است و سپس شواهد (محدود) و گمانه‌زنی (فراوان) بر اساس آن سامان داده می‌شود. وزارت دفاع اسرائیل حتی گاهشماری کاملی از رویدادهای کتاب مقدس منتشر کرده که تاریخ دقیق آفرینش جهان را ارائه می‌دهد… ادعای تاریخی بودن این اسطوره باستانی بخش اساسی ناسیونالیسم سکولار صهیونیستی است، در تلاشش برای ارائه روایتی منسجم از پیدایش قوم یهود در غرب آسیای باستان. این ادعا کانون هویت‌یابی‌ای فراهم می‌کند که در برابر سنت‌های خاخامی و دیاسپورا می‌ایستد. آموزش کتاب مقدس به‌عنوان تاریخ به کودکان اسرائیلی، مفهوم تداوم را ایجاد می‌کند: ابراهیم («نخستین صهیونیست» که به فلسطین مهاجرت کرد)، یوشع و فتح فلسطین (نابودی کنعانیان، درست مانند امروز)، و فتح اورشلیم به دست داوود پادشاه (درست مانند امروز). (بیت‌هللحمی ۱۹۹۲: ۱۱۹)

The historicisation of the Bible is a national enterprise in Israel, carried out by hundreds of scholars at all universities. The starting point is Biblical chronology, then evidence (limited) and speculation (plentiful) are arranged accordingly. The Israeli Defence Ministry has even published a complete chronology of Biblical events, giving exact dates for the creation of the world … Claiming this ancient mythology as history is an essential part of Zionist secular nationalism, in its attempt to present a coherent account of the genesis of the Jewish people in ancient West Asia. It provides a focus of identification to counter the rabbinical, Diaspora traditions. Teaching the Bible as history to Israeli children creates the notion of continuity. It is Abraham (‘the first Zionist’, migrating to Palestine), Joshua and the conquest of Palestine (wiping out the Canaanites, just like today), King David’s conquest of Jerusalem (just like today). (Beit-Hallahmi 1992: 119)

در تأملی درباره‌ی کنترل شدید دولتی و نظارت بر تاریخ فلسطین و «دانش کتاب‌مقدس» در نظام آموزشی اسرائیل، شلومو ساند (دانشگاه تل‌آviv) توضیح بیشتری می‌دهد:

Reflecting on the tight state control and supervision of the history of Palestine and ‘biblical knowledge’ in the Israeli educational system, Shlomo Sand (of Tel Aviv University), further explains:

تعالیمِ کتابِ مقدس، که بیشتر به عنوان کتابی از تاریخِ ملی تا متونِ مقدسِ دینی به کار می‌رفت، در نگاهِ نخستین مهاجران (پیش از ۱۹۴۸) به درسی مستقل در آموزشِ ابتدایی و متوسطه نیز بدل شد.

The teachings of the Bible, used more as a book of national history than sacred religious canons, also became a separate subject in primary and secondary education in the eyes of the first immigrant [pre-1948

[توضیح: این متن ترجمه‌ای است از یک بخش کتاب؛ گزیدهٔ ترجمه به فارسی] یشوو] جامعهٔ یهودیان در فلسطین. هر دانش‌آموز در هر سطحی از نظام آموزشی عبری، تاریخ گذشتهٔ جمعی خود را جدا از تاریخ جهانی می‌آموزد. منطقی بود که پرورش حافظهٔ جمعی با آموزش دانشگاهی مناسب تکمیل شود. «سه هزار سالهٔ ملت یهود» حق داشت که حوزهٔ جداگانه‌ای از آموزش و پژوهش داشته باشد که برای مورخان «غیرمعتبر» که جرئت ورود به آن را داشتند، ممنوع بود. یکی از چشمگیرترین نتایج این رویکرد خاص این بود که از دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۹۰، هیچ معلم یا پژوهشگری از گروه‌های گوناگون «تاریخ ملت یهود» در دانشگاه‌های اسرائیل خود را مورخی غیرصهیونیست نمی‌دانست. مورخان تاریخ عمومی که هویت صهیونیستی‌شان همیشه به همان اندازه تأیید نشده بود، آزادی پرداختن به پرسش‌های مربوط به تاریخ یهود را داشتند، اما از بودجه، بورسیه، مؤسسات پژوهشی، کرسی‌های علمی و راهنمایی رساله‌های دکتری مرتبط با تاریخ یهود محروم بودند. (ساند ۲۰۱۱: ۱۵۹–۱۶۰)

Yishuv] community in Palestine. Each student in every level of the Hebrew school system studies the history of their collective past separately from universal history. It was logical that the development of the collective memory was completed by an adequate university education. The ‘three-thousand years of Jewish nation’ had the right to a separate field of pedagogy and research prohibited to ‘unaccredited’ historians who would presume to access it. One of the most striking results of this original approach was that from the 1930s to the 1990s, no teacher or researcher from the various departments of ‘History of the Jewish People’ in Israeli universities considered him- or herself to be a non-Zionist historian. Historians of general history whose Zionist identity was not always as confirmed had the freedom to treat questions dealing with Jewish history, but they were ineligible for budgets, scholarships, research institutes, chairs or directing doctoral theses relate to Jewish history. (Sand 2011: 159–160)

کتابِ مقدس، تولید، ترویج و انتشارِ «دانشِ سرزمین» در زمینهٔ جغرافیا و باستان‌شناسیِ کتاب‌مقدس را شرح می‌دهد. مرون بنونیستی، نویسندهٔ اسرائیلی و معاونِ پیشینِ شهردارِ اورشلیم (از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۸)، توضیح داد که در برنامهٔ درسیِ مدارسِ دولتی و در ارتش، موضوعِ «دانشِ» سرزمینِ کتاب‌مقدس (یدیعت هاارتص)

Commenting on the production, propagation and dissemination of biblical geographical and archaeological ‘knowledge of the country’, Meron Benvenisti, Israeli author and former deputy mayor of Jerusalem (from 1971 to 1978), explained that in the state school curriculum and in the army the subject of ‘knowledge’ of the land of the Bible (yedi’at haaretz)

است، و علاوه بر این، «دانش سرزمین» هم نظامیگری شده و هم مردانهسازی. این جستوجوی وسواسگونه و دولتمحور برای ریشهدار شدن در سرزمین، از سوی دانشگاه اسرائیل و اغلب مراکز پژوهشی صهیونیستی که از غرب تأمین مالی میشوند، و نیز رفتار با کتاب مقدس بهمثابه «تاریخ» واقعی، توسط مورخان عمدتاً سکولار اشکنازی، باستانشناسان ناسیونالیست و پژوهشگران کتاب مقدس انجام میشود. بنվنیستی مینویسد:

is obsessional. Furthermore, ‘knowledge of the land’ is both militarised and masculinised. This obsessive state-directed search for rootedness in the land by Israeli academia and often Western-funded Zionist research centres, and the treatment of the Bible as actual ‘history’, is conducted by predominantly secular Ashkenazi historians, nationalist archaeologists and biblical academics. Benvenisti writes:

کتاب مقدس به راهنمای سفر تبدیل شد که با ارجاع به چشم‌انداز آموزش داده می‌شد؛ کمتر به خاطر پیام انسان‌دوستانه و اجتماعی‌اش، و نه به خاطر منشأ الهی‌اش. هیچ چیز رمانتیک‌تر و هم‌زمان نهادی‌تر از این نیست که کسی به نحوی با این آیین پیوند داشته باشد. کشیشان آن «مدریچیم» هستند – راهنمایان و مربیان جوانان. شبکه نهادی گسترده‌ای «یدیعات هآرتص» [آگاهی از سرزمین کتاب مقدس] را پشتیبانی می‌کرد: مؤسسات پژوهشی، مدارس میدانی، انجمن حفاظت از طبیعت در اسرائیل (SPNI)، صندوق ملی یهود، جنبش‌های جوانان، واحدهای شبه‌نظامی و ارتش. (بنوینیستی ۱۹۸۶: ۲۰؛ همچنین ۲۰۰۲)

The Bible became a guidebook, taught by reference to the landscape, less for its humanistic and social message – and not for its divine authorship. There is nothing more romantic and at the same time more ‘establishment’ than to be connected in some fashion with this cult. Its priests are the madrichim – guides and youth leaders. An extensive institutional network sustained yedia’t haaretz [knowledge of the biblical country]: research institutes, field schools, the Society for the Preservation of Nature in Israel (SPNI), the Jewish National Fund, youth movements, paramilitary units, the army. (Benvenisti 1986: 20; also 2002)

در صهیونیسم، بازسازی گزینشی عهد باستان و «حافظهٔ توراتی» ساختگی، بخشی از رسالت تاریخی احیای ریشه‌ها و روح ملی باستانی بود. «عهد باستان [گزینشی] هم منبع مشروعیت شد و هم موضوع تحسین» (زروبابل ۱۹۹۵: ۲۵). سلوین ایلان تروئن، استاد دانشگاه آمریکایی-اسرائیلی برندیس و دانشگاه بن‌گوریون، زیر عنوان فرعی «بازپس‌گیری از طریق نامگذاری»، به تداوم میان استعمار صهیونیستی اروپایی فلسطین و کاوش‌های باستان‌شناسی مسیحی غربی در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و تولید دانش اشاره می‌کند:

In Zionism, the selective reconstruction of antiquity and manufactured ‘biblical memory’ was part of the historical mission of reviving the ancient national roots and spirit. ‘[Selective] Antiquity became both a source of legitimacy and an object of admiration’ (Zerubavel 1995: 25). The American Israeli academic Selwyn Ilan Troen, of Brandeis University and Ben- Gurion University, under the subheading ‘Reclaiming by Naming’, remarks on the continuity of European Zionist colonisation of Palestine and 19th century/early 20th century Western Christian archaeological excavations and knowledge production:

صهیونیسم همچنین به دنبال «بازتصور» و «بازسازی» چشم‌انداز این سرزمین بود. این فرایند در واقع با کاوشگران مسیحی و باستان‌شناسان و محققان کتاب مقدس از اروپا و ایالات متحده آغاز شد که از اواسط قرن نوزدهم، زمانی که این سرزمین تحت حاکمیت ترکان عثمانی بود، به فلسطین سفر کردند. نام‌های عربی معاصر چیزی جز تطبیق یا تحریف نام‌های باستانی‌ای نبودند که در متون مقدس یا دیگر منابع تاریخی یافت می‌شدند. شهرک‌نشینان صهیونیست این روند را ادامه دادند، هرچند برای آنان هدف تنها بازپس‌گیری سرزمین مقدس کتاب‌های آسمانی نبود. بلکه تلاشی عمیقاً شخصی بود برای بازتصور خویش در سرزمین نیاکانشان. در نتیجه، در نامگذاری مجدد این سرزمین، آگاهانه بسیاری از نشانه‌های فیزیکی و همچنین نشانه‌های اجتماعی و فرهنگی، هم از اروپا و هم از همسایگان عرب، را نادیده گرفتند یا کنار گذاشتند… صهیونیست‌ها بازگشت به تاریخ «رحوبوت» و «اشکلون» [«عسقلان»] در کتاب مقدس را جشن گرفتند… افزون بر این، هزاران نام به خیابان‌ها، میدان‌های عمومی و چشم‌انداز طبیعی داده شد و تابلوهای عبری در همه جا نصب گردید. مجموع این اقدامات این تأثیر را داشت که ناظران دریابند شهرک‌ها تجلی عینی بیداری ملی مردمی بودند که می‌توانستند به‌حق ادعا کنند بومیانی بازگشته‌اند.

Zionism also set out to ‘re-imagine’ and ‘re-constitute’ the country’s landscape. The process actually began with Christian explorers, and archaeologists and Bible scholars from Europe and the United States who visited Palestine from the mid-nineteenth century when the country was under Turkish rule. Contemporary Arab names were but adaptations or corruptions of ancient designations found in sacred texts or other historical sources. Zionist settlers continued the process, although for them it was not merely to recapture the Holy Land of Scriptures. Rather it was a deeply personal attempt to re-imagine themselves in the land of their ancestors. As a consequence, in renaming the land they consciously ignored or set aside many of the physical markers as well as the social and cultural ones of both Europe and the Arab neighbours … Zionists celebrated the return to history of Biblical Rehovoth30 and Ashkelon [‘Asqalan] … In addition, thousands of names were given to streets, public squares and the landscape, with signs in Hebrew everywhere. The total effect invited observers to appreciate that the settlements were the concrete manifestation of national revival by a people who could legitimately claim to be returning natives. (Troen 2008: 197)