از نظر سیاسی و اداری، پایتخت شهری است که در یک کشور، استان یا ایالت دارای موقعیت اصلی یا رسمی است و به عنوان مقر حکومت شناخته می‌شود. واژه‌ی «capital» از کلمه‌ی لاتینی caput («سر») گرفته شده است، اما در فلسطین بیزانسی که زبان یونانی در آن رایج بود، اصطلاح یونانی برای شهرهای پایتخت «متروپولیس» بود. برخی از پایتخت‌ها، مانند بیت‌المقدس، مراکز دینی نیز به شمار می‌رفتند. افزون بر این، در دوران اوج خلافت عباسی در اسلام، نظام پایتخت‌های مشترک سیاسی و اداری وجود داشت: بغداد و الرقّه (در سوریه‌ی امروز) در زمان هارون الرشید در سال‌های ۷۹۶ تا ۸۰۹ میلادی.

Politically and administratively a capital city is the city enjoying primary or official status in a country, province or state as a seat of government. The word capital derives from the Latin caput (‘head’), but in Greek-speaking Byzantine Palestine the Greek term for capital cities was metropolis. Some capital cities, such as Jerusalem, were also religious centres. Furthermore, under Islam an arrangement of joint political and administrative capitals existed at the height of the Abbasid Caliphate: Baghdad and al-Raqqa (in modern Syria), under Harun al-Rashid in 796‒809 AD.

اولین کسی که تمایزی روشن میان پایتخت سیاسی/اداری و پایتخت مذهبی در فلسطین قائل شد، پادشاه هیرودیس کبیر، پادشاه یونانی‌زبان و اهل ادوم بود. او قیصریه‌ی فلسطین را به‌عنوان پایتخت سیاسی و کلان‌شهر خود توسعه و گسترش داد و در همان حال به آبادانی ایلیا کاپیتولینا به‌عنوان پایتخت مذهبی پادشاهی خودمختارش ادامه داد.

The first to make a clear distinction between political/administrative capital city and religious capital in Palestine was the Greek-speaking Idumite King Herod the Great, who developed and expanded Caesarea- Palaestina as his metropolitan political capital, while at the same time continuing to develop Aelia Capitolina as the religious capital of his autonomous kingdom.

در طول زمان تحت حکومت بیزانس، دو تحول مهم کلیسایی در فلسطین رخ داد:

Under the Byzantines over time two crucial ecclesiastical developments took place in Palestine:

۱. خودمختاری کلیسایی سه ایالت فلسطین در طول قرون پنجم و اوایل قرن ششم همچنان تکامل یافت، و شکل‌گیری یک هویت دینی-فرهنگی متمایز فلسطینی به‌شدت از سازمان بین‌المللی کلیساهای شرق بهره برد، سازمانی که به‌گونه‌ای کاملاً متفاوت از آنچه در غرب وجود داشت طراحی شده بود.

1. The ecclesiastical autonomy of the three Palestine provinces continued to evolve throughout the 5th and early 6th centuries and the evolution of a distinct Palestinian religio-cultural identity benefited greatly from the international organisation of the churches in the East which was conceived as radically different from that in the West.

۲. کلیسای سراسری فلسطین در اورشلیم هم اسقفهای یونانیزبان و هم اسقفهای عرب را در رأس داشت (شهید ۲۰۰۶الف: ۴۶–۴۸، ۱۹۳–۱۹۴، ۵۲۳)، و چندین اسقف عرب فلسطین – از جمله اسقفهای الوسا که در فلسطین سوم بود، عبدالاس (عربی: عبدالله؛ یونانی: ثئودولوس که ترجمهٔ نام عربی او بود و به معنای «بندهٔ خدا» است) و آرتاس (الحارث) – در شوراهای مهم جهانی افسس و خلقدون، به ترتیب در سالهای ۴۳۱ و ۴۵۱ میلادی، شرکت کردند (شهید ۲۰۰۶الف: ۵۲۳؛ شارون ۲۰۱۳: ۷۵).

2. The All Palestine Church of Jerusalem was headed by both Greekspeaking and Arab bishops (Shahid 2006a: 46‒48, 193‒194, 523) and several Arab bishops of Palestine – including the bishops Elusa, in Palaestina Tertia, Abdelas (Arabic ‘Abdallah; Greek Theodulos, which was a translation of his Arabic name: ‘Servant of God’) and Aretas (al-Harith) – participated in the crucial ecumenical councils of Ephesus and Chalcedon in 431 and 451 respectively (Shahid 2006a: 523; Sharon 2013: 75).

در فلسطین و خاور نزدیک به‌طور کلی، کلیساها «از پایین» و به‌عنوان شبکه‌ای از کلیساهای مستقل آغاز شدند، در حالی که کلیسای مستقر در رم (کاتولیک) در غرب سرانجام به ساختاری واحد و سلسله‌مراتبی با کلیساهای زیرمجموعه تبدیل شد. برخلاف اندیشه کاتولیک مبنی بر اینکه اسقف (و کلیسای) رم بالاتر از همه اسقف‌ها است، در شرق کلیساها اندیشه‌های یونانی خودسری (αὐτοκεφαλία، به معنای «خودسر») را پذیرفتند.

In Palestine and the Near East as a whole the churches began ‘from below’ as a network of independent churches, while the Rome-based (Catholic) Church in the West ultimately evolved into a single, hierarchical structure with sub-churches. In contrast with the Catholic notion that the Bishop (and Church) of Rome was above all bishops, in the East the churches adopted the Greek ideas of autocephaly (αὐτοκεφαλία, ‘selfheaded’)

و «اوّلین در میان برابرها» (یونانی: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων). این دو اصل به راهنمای کلیساهای ارتدوکس تبدیل شدند که پاتریارک‌های فلسطین («اسقف اسقفان» یا اسقف‌های اعظم) مجبور نبودند به هیچ پاتریارک بالادستی گزارش دهند، از جمله پاتریارک‌های انطاکیه یا قسطنطنیه. این دو اصل به تثبیت کلیسای ارتدوکس مستقل فلسطین با حوزه قضایی بر «فلسطین‌های سه‌گانه» کمک کردند. آنها همچنین به پیدایش هویت دینی-فرهنگی متمایز در فلسطین یاری رساندند. با این همه، از سر طعنه، این استقلال کلیسایی کلیسای ایلیا کاپیتولینا در تضاد با ساختار قدرت رسمی و سخت‌گیرانه امپراتوری بیزانس قرار داشت؛ در آن ساختار، قدرت‌های سیاسی و نظامی استانی در «فلسطین‌های سه‌گانه» در نهایت تابع امپراتور قسطنطنیه بودند.

and ‘first among equals’ (Greek: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων). These became the guiding principles of the Orthodox churches whose Palestine Patriarchs (‘Bishop of Bishops’ or Archbishops) did not have to report to any higher-ranking Patriarch, including the Patriarchs of Antioch or Constantinople. These two principles contributed to the consolidation of an independent Palestine Orthodox Church with jurisdiction over the ‘Three Palestines’. They also contributed to the emergence of a distinct religio-cultural identity in Palestine. Ironically, however, this ecclesiasThe tical independence of the Church of Aelia Capitolina contrasted with the rigid formal power structure of the Byzantine Empire, in which provincial political and military powers in the ‘Three Palestines’ were ultimately subordinate to the Emperor of Constantinople.

کلیسای سراسر فلسطین در ایلیای کاپیتولینا از خودمختاری (اوتوکفالی) برخوردار شد و اسقف اعظم آن، یا پاتریارک، ملزم نبود به هیچ پاتریارک بلندپایه‌تری در بیزانس گزارش دهد. این تحول با شورای خلقدون در سال ۴۵۱ میلادی آغاز شد؛ شورایی که چهار اسقف عرب در آن شرکت داشتند، از جمله اسقف‌های الوسا در فلسطین سوم، غزه و نیلا در استان عربستان (شهید ۲۰۰۶الف: ۵۲۳)، و این شورا نقطه عطفی در تاریخ و استقلال فزاینده کلیسای فلسطین بود.

The All Palestine Church of Aelia Capitolina was granted autocephaly and its head bishop, or Patriarch, did not have to report to any higher-ranking Patriarch in Byzantium. This development began with the Council of Chalcedon in 451 AD, which was attended by four Arab bishops including the bishops of Elusa in Palaestina Tertia, Gaza and Neila in Provincia Arabia (Shahid 2006a: 523) and which was a turning point in the history and growing independence of the Palestinian church.

این رشد در خودمختاری و قدرت فلسطین با افزایش زیارت مسیحیان و رونق اقتصادی این سرزمین در دوران سلطنت کنستانتین بزرگ و پس از آن آغاز شده بود. افزایش زیارت و درآمدها به ثروت اسقف اعظم ایلیا کاپیتولینا افزود. در سال ۳۲۵ میلادی، نخستین شورای جهانی کلیسا، شورای نیقیه، پیش‌تر به شهر مقدس احترام ویژه‌ای قائل شد، هرچند به آن مقام «متروپولیتن» را نداد که در آن زمان بالاترین رتبه در کلیسا بود. این مقام به متروپولیتن قیصریه-فلسطین داده شد، نه به اسقف ایلیا کاپیتولینا. تا زمان پیدایش ایده پاتریارکی در سال ۳۲۵ میلادی، مقام متروپولیتن بالاترین رتبه اسقفی در کلیسا بود. با این حال، در سال ۵۳۱ میلادی، عنوان «پاتریارک» ایلیا کاپیتولینا توسط امپراتور بیزانس ژوستینین (سلطنت ۵۲۷–۵۶۵) ایجاد شد.

This growth in the autonomy and power of Palestine had begun with the increased Christian pilgrimage and growing economy of the country throughout and after the reign of Constantine the Great. The growth in pilgrimage and revenues increased the fortunes of the head bishop of Aelia Capitolina. Already in 325 AD the first ecumenical council of the church, the Council of Nicaea, attributed special honour to the holy city, though without awarding it the ‘metropolitan’ status, then the highest rank in the church, which went to the metropolitan of Caesarea-Palaestina rather than to the bishop of Aelia Capitolina. Until the creation of the idea of the Patriarchate in 325 AD, the position of metropolitan was the highest episcopal rank in the church. However, in 531 the title of ‘Patriarch’ of Aelia Capitolina was created by Byzantine Emperor Justinian (reigned 527–565

در واقع، با این حال، ایلیا کاپیتولینا همچنان تا سال ۴۵۱ میلادی به‌عنوان یک اسقف‌نشین شناخته می‌شد. در این سال، شورای خلقدونیه، چهارمین شورای جهانی کلیسا، استقلال آن را نه تنها از اسقف اعظم قیصریه، بلکه از هر اسقف عالی‌رتبه دیگری، از جمله اسقف انطاکیه، اعطا کرد. این امر به آنچه بعدها خودمختاری کلیسایی (autocephaly) نامیده شد انجامید؛ یعنی کلیسایی خودگردان بر «فلسطین‌های سه‌گانه». در جلسه هفتم شورا، «فرمان صلاحیت» ایلیا کاپیتولینا و انطاکیه به این ارجاع دارد که در آن به سه ایالت فلسطین بزرگ‌تر اشاره شده است:

AD). Yet, in reality, Aelia Capitolina continued to be viewed as a bishopric until 451, when the Council of Chalcedon, the fourth ecumenical council of the church, granted it independence not only from the metropolitan of Caesarea but also from any other higher-ranking bishop, including that of Antioch, in what became known as autocephaly, a self-governing church over the ‘Three Palestines’. In the Council’s seventh session, the ‘Decree on the Jurisdiction’ of Aelia Capitolina and Antioch contains the following reference to the three provinces of greater Palestine:

حکام با شکوه و جلیل‌القدر فرمودند: … ترتیبی که از طریق توافق مقدس‌ترین مکسیموس، اسقف شهر انطاکیه، و مقدس‌ترین یوونال، اسقف اورشلیم [ایلیای کاپیتولینا] حاصل شده است، همان‌گونه که گواهی هر یک از ایشان بیان می‌کند، به فرمان ما و به حکم سینود مقدس، برای همیشه پابرجا خواهد ماند؛ یعنی اینکه مقدس‌ترین اسقف مکسیموس، یا در واقع کلیسای مقدس انطاکیه، تحت صلاحیت خود دو فنیقیه و عربستان را خواهد داشت؛ و مقدس‌ترین یوونال، اسقف اورشلیم، یا در واقع کلیسای مقدسی که زیر نظر اوست، تحت اقتدار خود سه فلسطین را خواهد داشت، و همه فرامین و نامه‌های امپراتوری و کیفرها، به فرمان شاهنشاه مقدس و پارسای ما، لغو شده است.19

The most magnificent and glorious judges said: … The arrangement arrived at through the agreement of the most holy Maximus, the bishop of the city of Antioch, and of the most holy Juvenal, the bishop of Jerusalem [Aelia Capitolina], as the attestation of each of them declares, shall remain firm for ever, through our decree and the sentence of the holy synod; to wit, that the most holy bishop Maximus, or rather the most holy church of Antioch, shall have under its own jurisdiction the two Phoenicias and Arabia; but the most holy Juvenal, bishop of Jerusalem, or rather the most holy Church which is under him, shall have under his own power the three Palestines all imperial pragmatics and letters and penalties being done away according to the bidding of our most sacred and pious prince.19

در اینجا شورای خلقدونیه تمایزی آشکار و جغرافیایی-سیاسی میان «سه» استان فلسطین، «دو استان فنیقیه» (یعنی دو استان سوریه) و استان عربستان قائل می‌شود.

Here the Council of Chalcedon makes a clear geo-political distinction between the ‘Three’ provinces of Palaestina, the ‘Two provinces of Phoenicias’ (i.e. the two provinces of Syria) and the province of Arabia.

این حکمِ ارتقای کلیسای فلسطین سبب شد که کلیسای ایلیا کاپیتولینا نه تنها به یک بطریق‌خانهٔ مستقل تبدیل شود، بلکه (الف) به مرکز کلیسایی و مذهبیِ مسلطِ «سه فلسطین» بدل گردد و (ب) یکی از پنج بطریق‌خانهٔ مسیحیت شود که در آن زمان «پنتارکی» (Πενταρχία) نامیده می‌شد. در این الگو، که در قوانین امپراتور یوستینیانِ یکم (۵۲۷–۵۶۵ م) بازتاب یافت و در شورای ترولو (۶۹۲ م) تأیید کلیسایی رسمی گرفت، مسیحیتِ جهانی به دست سران پنج بطریق‌خانهٔ بزرگ امپراتوری اداره می‌شد: قسطنطنیه، روم، اسکندریه، انطاکیه و ایلیا کاپیتولینا.

This decree of elevating the Palestine Church led to the Church of Aelia Capitolina not only becoming an independent Patriarchate, but also to becoming (a) the dominant ecclesiastical and religious capital of the ‘Three Palestines’ and (b) one of the five Patriarchates of Christendom, at the time known as the Pentarchy (Πενταρχία). In this model, which was reflected by the laws of Emperor Justinian I (527–565 AD) and received formal ecclesiastical sanction at the Council in Trullo (692 AD), universal Christendom was governed by the heads of the five major Patriarchs of the empire: Constantinople, Rome, Alexandria, Antioch and Aelia Capitolina.

مورد اخیر از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین مراکز شهری امپراتوری نبود؛ بلکه به سبب تقدسش در این جمع جای گرفت. اگرچه پنتارکی (حکومت پنج‌گانه) به‌دلیل برجستگی سیاسی و کلیسایی این پنج پاتریارک پدید آمد، اندیشه‌ی اقتدار جهان‌شمول و انحصاری آنان با ساختار اداری‌ای پیوند خورد که در سده‌ی هفتم در امپراتوری بیزانس به‌طور فزاینده سلسله‌مراتبی می‌شد، و بدین‌ترتیب کلیساها را بیشتر از ریشه‌های دموکراتیک خود و از جایگاهشان به‌عنوان اتحادیه‌ای از کلیساهای مستقل دور کرد. اما در واقع، کشمکش‌های درونی میان این کرسی‌ها و رقابت میان رم و قسطنطنیه مانع از آن شد که پنتارکی به‌طور مؤثر کار کند. با این حال، ارتقای فوق‌العاده‌ی کلیسای فلسطین آن را به بازیگری بین‌المللی درجه‌ی یک بدل کرد، بسیار فراتر از حوزه‌ی قضایی رسمی‌اش بر «سه فلسطین»، که در اسناد کلیسا همچون یک کشور درک و نمایش داده می‌شد. با این‌همه، متروپولیتن («مادر»)

The latter was not among the biggest and most powerful urban centres of the empire; it was included by virtue of its holiness. Although the Pentarchy came about because of the political and ecclesiastical prominence of these five Patriarchs, the idea of their universal and exclusive authority was linked to the increasingly hierarchical administrative structure of the Byzantine Empire in the 7th century, thus moving the churches further away from their democratic roots and their status as an association of independent churches. In reality, however, infighting among the Sees, and the rivalry between Rome and Constantinople, prevented the Pentarchy from functioning effectively. Yet the extraordinary elevation of the Palestine Church made it a top international player far beyond its formal jurisdiction over the ‘Three Palestines’, which were perceived and represented in Church documents as one country. However, the metropolitan (‘mother’)

کلیسای قیصریۀ فلسطین همچنان پایتخت سیاسی، نظامی، تجاری و اداری فلسطین بزرگ باقی ماند و اسقف اعظم آن هم از نظر سیاسی و هم از نظر مذهبی نفوذ بسیاری داشت.

church of Caesarea-Palaestina remained the political, military, commercial and administrative capital of greater Palestine and its metropolitan bishop remained highly influential both politically and religiously.

علاوه بر این، در سنت ارتدوکس، اسقفها و اسقفهای اعظم هم قدرت دینی و هم قدرت سیاسی دنیوی را اعمال میکردند. خودمختاری کلیسای فلسطین (Autocephaly) و عضویت در پنتارشی (پنج پاتریارک بزرگ امپراتوری) پنج پیامد داشت:

Furthermore, in the Orthodox tradition, bishops and archbishops exercised both religious and temporal political power. Autocephaly for the Palestine Church and membership in the Pentarchy (the five major Patriarchs of the empire) meant five things:

• استقلال دینی، خودگردانی، خودقانون‌گذاری و استقلال کلیسایی از کلیسای انطاکیه یا کلیسای قسطنطنیه.

• Religious autonomy, self-governing, self-legislation and ecclesiastical independence from the Church of Antioch or Church of Constantinople.

گسترش صلاحیت دینی و قدرت دنیوی کلیسای ایلیا کاپیتولینا بر «سه فلسطین» (پریما، سکوندا و تِرتیا).

• The extension of the religious jurisdiction and temporal power of the Church of Aelia Capitolina over the ‘Three Palestines’ (Prima, Secunda and Tertia).

• خودسری (اوتوکفالی) و تقدّم کلیسای آئیلیا کاپیتولینا، تمایز میان پایتخت‌های سکولار و مذهبی را در فلسطین بیزانسی تقویت کرد؛ یعنی تمایز میان آئیلیا (اورشلیم) و قیصریهٔ مَریتیما.

• Autocephaly and primacy for the Church of Aelia Capitolina reinforced the distinction between secular and religious capitals in Byzantine Palestine, of Aelia (Jerusalem) versus Caesarea Maritima.

استقلال و خودمختاری کلیسای فلسطین، وحدت فلسطین بزرگ را تقویت کرد. اکنون «سه فلسطین» از نظر کلیسایی نیز رسماً متحد شده بودند. این سرزمین‌ها پیش‌تر از نظر تجاری و نظامی نیز پیوند نزدیکی داشتند و فرماندهی آن‌ها بر عهده دوکس پالستینه، یعنی «فرمانده نظامی فلسطین»، بود که در قیصریه‌ی فلسطین مستقر بود و در سده‌های پنجم و ششم، پادگان هر سه استان فلسطین را فرماندهی می‌کرد. همه‌ی این‌ها به این معنا بود که تا آغاز سده‌ی ششم، در امور کلیسایی و دینی و نیز در امور دنیوی و نظامی، فلسطین بزرگ دیگر بیش از سه استان فلسطین از امپراتوری بیزانس به شمار نمی‌آمد؛ دیگر به‌عنوان «سه فلسطین» جداگانه با آن برخورد نمی‌شد، بلکه به یک واحد واحد دینی‌-سیاسی تبدیل شده بود.

• Autocephaly and independence of the Palestine Church reinforced the unity of greater Palestine. Now the ‘Three Palestines’ were also officially united ecclesiastically. They were already closely linked commercially and militarily and were commanded by the Dux Palaestinae, ‘the military commander of Palestine’, who was based in Caesarea-Palaestina and commanded the garrison of all three provinces of Palaestina in the 5th and 6th centuries. This all meant that by the early 6th century, in both ecclesiastical-religious-temporal and military affairs, greater Palestine was treated as more than three Palestine provinces of the Byzantine Empire; it was longer treated as separate ‘Three Palestines’ but had evolved into a single religio-political entity.

عضویت در باشگاه انحصاری پنتارکی، به کلیسای سراسر فلسطین اعتبار بین‌المللی بیشتر و نفوذ افزون‌تری در داخل کشور بخشید.

• Membership in the exclusive club of Pentarchy provided the Church of All Palestine with an added international prestige and further clout at home.

جالب اینجاست که یک متن قرون وسطایی متعلق به قرن نهم یا دهم میلادی، با عنوان «حدود پنج پاتریارکگری»، پنج پاتریارکگری مسیحیت در قرون وسطا را توصیف می‌کند و فلسطین را به‌عنوان یک کشور در نظر می‌گیرد. ترتیب این متن که به برخی نسخه‌های خطی عهد جدید الحاق شده بود، تغییری از «پنتارکی» است که در شوراهای مسکونی خالقدون و تروللو برقرار شد؛ با این تفاوت که پاتریارکگری اورشلیم از جایگاه پنجم به جایگاه نخست منتقل شده است. این متن که در برخی منابع با عنوان «دانش و شناخت کرسی‌های پاتریارکگری» نامیده شده است (Scrivener 1893: xx)، چنین می‌گوید: «نخستین کرسی و نخستین پاتریارکگری از آنِ اورشلیم است ... تمامِ سرزمین فلسطین را تا عربستان دربر می‌گیرد» (Πρῶτος θρόνος καὶ πρώτη πατριαρχία Ἱεροσολύμων ... περιέχων πᾶσαν τὴν Παλαιστίνων χώραν ἄχρι Ἀραβίας).

Interestingly, a medieval document written in the 9th or 10th century, entitled The Limits of the Five Patriarchates, describes the five Patriarchates of Christendom in the Middle Ages and treats Palestine as a country. The sequence of the text, which was found appended to some manuscripts of the New Testament, is a variation of the Pentarchy established by ecumenical Councils of Chalcedon and Trullo, with the Patriarchates of Jerusalem moving from fifth to first place. The text, which in some sources is entitled Knowledge and Cognition of the Patriarchate Sees (Scrivener 1893: xx), states: ‘The first See and the first patriarchate is of Jerusalem ... contains the whole Palestine a country until Arabia’ (Πρῶτος θρόνος καὶ πρώτη πατριαρχία Ἱεροσολύμων ... περιέχων πᾶσαν τὴν Παλαιστίνων χώραν ἄχρι Ἀραβίας).

برخی از این ویژگی‌های مذهبی و اداری غیرمذهبی فلسطین در ابتدا حفظ شدند و بعدها در دوران اسلام با تغییراتی ادامه یافتند. پس از فتح مسلمانان در قرن هفتم میلادی، حاکمان عرب اصل خودسری کلیسایی (Autocephaly) را پذیرفتند، استقلال کلیسای ایلیا کاپیتولینا را به‌عنوان مرکز مسیحیت ارتدکس فلسطین به رسمیت شناختند و پاتریارک را رهبر آن دانستند. سال‌های زیادی عرب‌های مسلمان همچنان این شهر را «ایلیا» (ایلیا کاپیتولینا) می‌نامیدند و در ابتدا سکه‌هایی به سبک عرب‌بیزانسی با نام «ایلیا فلسطین» ضرب کردند. مقدسی، مورخ فلسطینی، و برخی نویسندگان مسلمان در قرن دهم میلادی هنوز نام «ایلیا» را همراه با دیگر نام‌های اسلامی شهر مقدس، مانند «بیت المقدس»، به کار می‌بردند ([al-Maqdisi 2002: 43, 135, 144]; [Drijvers 2004: 2]; [Gil, M. 1997: 114]).

Some of these religious and secular administrative features of Palestine were initially maintained and later adapted under Islam. Following the Muslim conquest in the 7th century the Arab rulers endorsed the principle of Autocephaly, recognised the autonomy of the Church of Aelia Capitolina as the seat of Palestinian Orthodox Christianity and recognised the Patriarch as its leader. For many years, the Muslim Arabs continued to call the city Iliya (Aelia Capitolina) and they initially minted Arab Byzantine style coins with the name Iliya Filastin. Palestinian historian al-Maqdisi and some Muslim writers were still using the name Iliya in the 10th century in combination with other Muslim names for the holy city such as Bayt al-Maqdis (al-Maqdisi 2002: 43, 135, 144; Drijvers 2004: 2; Gil, M. 1997: 114).

با این حال، مدتی پس از فتح اسلامی، اصطلاح عربی «بیت المقدس» رواج عمومی یافت. و بعدها، عمدتاً از قرن یازدهم به بعد، نام کنونی «القدس» رایج‌ترین نام شد و جای همه نام‌های دیگر را گرفت (Gil, M. 1997: 114). افزون بر این، برای چند قرن در سراسر صدر اسلام (همچنان که زیر حکومت بیزانسی مسیحیان)، تمایز روشن میان پایتخت سیاسی و اداری فلسطین (الرمله) و پایتخت مذهبی این سرزمین (ایلیا، بیت المقدس)

However, sometime after the Islamic conquest the Arabic term Bayt al-Maqdis came into common use. And later, largely starting from the 11th century onwards, the current name al-Quds became the most common, supplanting all the other names (Gil, M. 1997: 114). Moreover, for several centuries throughout early Islam (as under the Christian Byzantines), the clear distinction between the political and administrative capital of Filastin (al-Ramla) and the religious capital of the country (Iliya, Bayt al-Maqdis)

حفظ شد.

was maintained.

در سراسر صدر اسلام، شهر قیصریه همچنان به‌عنوان شهری عمدتاً مسیحی، که نخبگان یونانی‌زبان آن را رهبری می‌کردند، رونق داشت. با این حال، مسیحیان محلی در اکثریت خود مسیحیان عرب بودند که از نظر زبان، تاریخ و آداب اجتماعی با اعراب مسلمان فلسطینی پیوند داشتند. اسقف‌های اعظم قدرتمند این شهر خودمختاری خود را حفظ کردند و توانستند پیوندهای کلیسایی خود را با کلیساهای دولت بیزانس برقرار نگه دارند. با این حال، در غیاب کنترل نزدیک امپراتوری بیزانس، خودمختاری محلی اسقف‌های اعظم قیصریه (و ایلیا کاپیتولینا)

Throughout early Islam the city of Caesarea continued to thrive as a largely Christian city, led by a Greek-speaking elite. However, the local Christians were predominantly Arab Christians who were connected to the Palestinian Muslim Arabs by language, history and social customs. The powerful metropolitan archbishops of the city kept their autonomy and managed to maintain ecclesiastical ties with the churches of the Byzantine state. However, in the absence of close Byzantine imperial control, the local autonomy of the archbishops of Caesarea (and of Aelia Capitolina)

در دوران حاکمیت مسلمانان عرب، این منطقه به شکل قابل توجهی رشد کرد و اسقف‌نشین قیصریه مارتیما عملاً حاکمان محلی نه‌تنها شهر، بلکه روستاهای اطراف آن نیز شد.

increased significantly under Arab Muslim rule and the See of Caesarea Maritima became the effective local rulers not only of the city but also of its surrounding countryside.