ابرشیِ قیصریهٔ فلسطین (Caesarea-Palaestina) قدیمی است و از نخستین اسقف‌نشین‌های مسیحی به شمار می‌آید که تاکنون تأسیس شده‌اند. اسناد این ابرشی (از واژهٔ یونانی: «اداره») ...

The diocese of Caesarea-Palaestina is ancient – one of the earliest Christian bishoprics ever established. Records of the diocese (Greek: ‘administration’)

این شهر تا قرن دوم میلادی به عقب بازمی‌گردد و اسقف‌نشین آن به مقام کلان‌اسقف‌نشینی ارتقا یافت. در دوران بیزانس، این ایالت کلیسایی، مرکز متروپولیس فلسطین اول بود.

date as far back as the 2nd century and its bishopric became a metropolitan see. Under the Byzantines the diocese was the metropolis of Palaestina Prima.

در آغاز، این کلیسا مستقیماً تابع کلیسای انطاکیه بود که در دوران اولیه بیزانس یکی از پنج کلیسای بزرگ مسیحی به شمار می‌رفت. پس از آنکه کلیسای سراسر فلسطین در ایلیا کاپیتولینا در اواسط قرن پنجم میلادی، با تصمیم شورای خلقدونیه (نگاه کنید به زیر)، خودسری و استقلال کلیسایی یافت و صلاحیت عالی کلیسایی بر «فلسطین‌های سه‌گانه» را به دست آورد، کلیسای متروپولیتن قیصریه‌-فلسطین برای قرن‌های متمادی خود را «کلیسای مادر» و «نخست در میان برابرها» در میان کلیساهای فلسطین می‌دانست.

It was initially directly subject to the Church of Antioch, one of the five major Christian churches during the early Byzantine period. After the All Palestine ecclesia of Aelia Capitolina was granted by autocephaly and independence in the mid-5th century by the Council of Chalcedon (see below), with top ecclesiastical jurisdiction over the ‘Three Palestines’, for many centuries the metropolitan Church of Caesarea-Palaestina continued to see itself as a ‘mother church’ and as ‘first among equals’ of the churches of Palestine.

برجسته‌ترین اسقف این حوزه اوسابیوس قیصریه‌ای بود که از مشهورترین اسقف‌هایی به شمار می‌رفت که در سال ۳۲۵ در نخستین شورای نیقیه حضور یافتند. امروزه کرسی متروپولیتن تاریخی قیصریه‌ی فلسطین، یا کرسی اسقف اعظمی قیصریه در فلسطین، توسط کلیسای ارتودکس فلسطینی مدرن حفظ می‌شود. کرسی اسقف اعظمی قیصریه‌ی فلسطین همچنین به‌عنوان یک کرسی لاتینی عنوانی (titular) در کلیسای کاتولیک شناخته می‌شود ([Segreteria di Stato Vaticano 2013: 867; Riley-Smith 1978]). یک کرسی عنوانی (غیرحوزه‌ای)

The most distinguished bishop of the diocese was Eusebius of Caesarea, who was among the most famous bishops to attend the First Council of Nicaea in 325. Today the historic metropolitan see of Caesarea-Palaestina, or the archiepiscopal see of Caesarea in Palaestina, is preserved by the modern Orthodox Palestinian Church. The Archiepiscopal See of Caesarea-Palaestina is also known as a Latin titular see of the Catholic Church (Segreteria di Stato Vaticano 2013: 867; Riley-Smith 1978). A titular (non-diocesan)

متروپولیتن یا اسقف اعظم در کلیسای کاتولیک عنوانی است که برای نشان دادن یک اسقف‌نشین به کار می‌رود که دیگر فعال نیست، اغلب به این دلیل که آن اسقف‌نشین روزگاری شکوفا بود اما سرزمینش به دست مسلمانان فتح شد.۱۷ در روزگاران بعد، کلیسای کاتولیک «کرسی عنوانی» را مهم می‌دانست تا خاطرات تاریخی کلیساهای متروپولیتن باستانی، مانند کلیسای قیصریه مریتیما، زنده بماند. در فاصله میان تأسیس این اسقف‌نشین عنوانی قیصریه‌فلسطین در سال ۱۴۳۲ و سال ۱۹۶۷، بیست‌وهشت اسقف کاتولیک این مقام افتخاری را در اختیار داشته‌اند. از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۱۲، متروپولیتن ارتدکس شرقی قیصریه، بَسیلیوس بلاتسوس بود که همچنین اگزارک فلسطین اول بود و زیر نظارت پاتریارکِ ارتدکس شرقی اورشلیم (که پیشتر پاتریارکِ ایلیای کاپیتولینا نامیده می‌شد) قرار داشت.

metropolitan or archbishop of the Catholic Church is a title used to signify a diocese that no longer functions, often because the diocese once flourished but the land was conquered by Muslims.17 In later days, ‘titular see’ was seen by the Catholic Church as important to preserve the historic memories of ancient metropolitan churches such as that of Caesarea Maritima. In the period between the creation of this titular Bishopry of Caesarea-Palaestina in 1432 and 1967 twenty-eight Catholic bishops have occupied this honorary position. From 1975 to 2012 the Eastern Orthodox Metropolitan of Caesarea was Basilios Blatsos, who was also an Exarch of Palaestina Prima, under the jurisdiction of the Eastern Orthodox Patriarchate of Jerusalem (formerly the Patriarchate of Aelia Capitolina).

در ولایت رومی پالestina، اورشلیم توسط امپراتور هادریان به «ایلیا کاپیتولینا» تغییر نام یافت. در دوران بیزانسی، نام اورشلیم تقریباً از میان رفت و «ایلیا کاپیتولینا» رسماً به نام رایج شهر تبدیل شد ([Drijvers 2004: 2]). در شورای نیقیه، اوسابیوس و مکاریوس، اسقف ایلیا کاپیتولینا، همراه با هفده اسقف دیگر که نمایندهٔ تمام شهرهای بزرگ فلسطین (پالestina اول و پالestina دوم) بودند، حضور داشتند ([Wallace-Hadrill 1982: 165]).18

In Roman Provincia Palaestina Jerusalem was renamed by Emperor Hadrian as Aelia Capitolina. Under the Byzantines the name Jerusalem became largely extinct; officially Aelia Capitolina became the common name for the city (Drijvers 2004: 2). At the Council of Nicaea Eusebius and Macarius, the Bishop of Aelia Capitolina, were accompanied by seventeen other bishops representing all the major cities of Palestine (Palaestina Prima and Palaestina Secunda) (Wallace-Hadrill 1982: 165).18

در امور کلیسایی، نخبگان شهری فلسطین با روستاهای اطراف خود در تعامل بودند و اغلب بر آنها تسلط داشتند. با این حال، در نهایت، شورا به اسقف ایلیا کاپیتولینا (اورشلیم) ...

In ecclesiastical matters, the elites of urban spaces in Palestine interacted with, and often dominated, their surrounding countryside. In the event, however, the council gave the Bishop of Aelia Capitolina (Jerusalem)

در میان اسقف‌های فلسطین، در مقام نخست قرار گرفت، و در عین حال آیین‌های کلیسای قیساریه را برای تمام فلسطین بزرگ‌تر همچنان معتبر و جاری نگه داشت.

the first place among the bishops of Palestine, while leaving the Rites of the Church of Caesarea applicable to the whole of greater Palestine.

قیساریه-فلسطین نیز جایگاه خود به‌عنوان متروپولیس کلیسای ایلیا کاپیتولینا را حفظ کرد و مستقیماً تابع کلیسای انطاکیه بود.

Caesarea-Palaestina also retained its position as metropolis to the Church of Aelia Capitolina and was directly subject to the Church of Antioch.

این وضعیت مبهمی که نیقیه پدید آورد، بعدها توسط اسقف ایلیا کاپیتولینا، مَکسیموس، مورد بهره‌برداری قرار گرفت تا اسقف‌هایی برای فلسطین منصوب کند و شورایی از اسقف‌ها برای کل این سرزمین برپا سازد. این وضعیت به‌ناگزیر به درگیری‌هایی میان کلیسای ایلیا کاپیتولینا و کلیسای کهن‌تر قیصریه‌ی فلسطین انجامید. کلیسای اخیر تا مدتی پابرجا ماند و همچنان ادعای برتری کلیسایی بر فلسطین را داشت ([Du Pin and Wotton 2010: 107]).

This ambiguous situation created by Nicaea was subsequently used by the Bishop of Aelia Capitolina, Maximus, to ordain bishops for Palestine and to assemble a council of bishops for the whole country. Inevitably this situation brought about conflicts between the Church of Aelia Capitolina and the older (ancient) Church of Caesarea-Palaestina. The latter persisted and continued to claim for a while ecclesiastical primacy over Palestine (Du Pin and Wotton 2010: 107).