علمای خاورمیانهٔ معاصر اغلب به تاریخ و سیاست نخبگان شهری و به ناسیونالیسم و مدرنیته‌هایی مشغول‌اند که در قرن نوزدهم از اروپا وارد شد. این رویکرد تمایل دارد بر مراکز شهری تمرکز کند و روایت‌های نخبگان را بازتولید نماید، در حالی که جوامع دهقانی و «جوامع مرزی»، و نیز فرودستان و حاشیه‌نشینان را نادیده می‌گیرد. این رویکرد همچنین به خاموش ماندن بخش بزرگی از تاریخ فلسطین کمک می‌کند و فلسطینیان را از احساس هویت خویش و از کنش جمعی‌شان محروم می‌سازد. ادوارد سعید استدلال می‌کرد که فلسطین و مردم فلسطین به ندرت اجازه می‌یابند خودشان سخن بگویند؛ آنان باید از سوی پژوهشگران مرجع غربی یا اسرائیلی بازنمایی شوند – شرق‌شناسان، باستان‌شناسان کتاب‌مقدسی، جغرافی‌دانان متنی (سعید ۱۹۸۰) – یا باید از منظر پیکربندی‌های امپراتوری و نظام‌های حامی‌پروری شهری (وابسته و میان‌شهری) دیده شوند: مملوکی، عثمانی، بریتانیایی.