این ساختار کلیسای فلسطین که در این دوره شکل گرفت، هنوز هم در ساختار کلیسای فلسطین امروز حفظ شده است. کلیسای فلسطین در قرن پنجم به نهادی مستقل (خودسری کلیسایی یا Autocephaly) تبدیل شد و دیگر زائده‌ای از امپراتوری بیزانس نبود؛ مرحله‌ای مهم در شکل‌گیری هویت سیاسی فلسطین. همچنین، خاطرات دینی‑فرهنگی‑جغرافیایی استان فلسطین بزرگ (Provincia Palaestina) در دوران بیزانسی، توسط کلیساهای محلی فلسطین زنده نگه داشته شده است. امروز خاطرات مشترک و در واقع پیوستگی‌های نهادی واقعی فلسطینِ «سه در یک» در پاتریارکی ارتدوکس شرقی اورشلیم، یا پاتریارکی ارتدوکس یونانی اورشلیم (به عربی:

The structure of the Palestine Church created during this period is still preserved in the structure of the Palestine Church today. The Church in Palestine became an independent body in the 5th century (autocephaly), no longer an appendage of the empire of Byzantium, an important stage in developing the polity of Palestine. Also, the religio-cultural‒geographic memories of Provincia Palaestina (greater Palestine) under the Byzantines have been kept alive by the local churches of Palestine. Today the shared memories and indeed actual institutional continuities of the ‘Three in One’ Palestine is represented in the Eastern Orthodox Patriarchate of Jerusalem, or the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem (Arabic:

کنیسةالروم الارثوذکس فی القدس، کلیسای ارتodکس بیزانسی بیتالمقدس. این کلیسا که در اصل پاتریارکخانه آیلیا کاپیتولینا بوده، بسیاری از مسیحیان آن را کلیسای «مادر» تمام مسیحیت میدانند. امروزه این کلیسا بر مسیحیان ارتodکس عربیزبان ساکن فلسطین، اسرائیل و اردن، که اکثریتشان عربیزبانند، صلاحیت کلیسایی دارد. مقر پاتریارکخانه ارتodکس فلسطین کلیسای قبر مقدس در اورشلیم است. تاریخ این کلیسا به فلسطین قرن چهارم میرسد. نام «کلیسای قبر مقدس» از عبارت لاتینی Ecclesia Sancti Sepulchri گرفته شده است. نام عبری آن، Knesiyat ha-Kever، از همان سنت اروپایی ریشه میگیرد که با صلیبیان لاتینی آغاز شد. با این حال، نام عربی که مسیحیان و مسلمانان فلسطینی به کار میبرند، یعنی «کلیسای قیامت» (کنیسةالقیامة)، مستقیماً از نام توپونیمی یونانی ارتodکس فلسطین بیزانسی گرفته شده است: کلیسای آناستاسیس (Ναός της Αναστάσεως)، که به «رستاخیز» عیسی نامگذاری شده است. این نمونهای دیگر از این است که چگونه توپونیمهای فلسطینی و حافظه توپونیمیک محلی توانستهاند بخشی از خاطرات اجتماعی و تاریخی فلسطین قرن چهارم و سنتهای مذهبی غالب «سه فلسطین» دوران باستان متأخر را حفظ کنند.

Kanisat Al-Rum al-Ortodoks fi-Quds), the Byzantine Orthodox Church of al-Quds. Originally the Patriarchate of Aelia Capitolina, it is regarded by many Christians as the ‘mother’ church of all Christendom. Today it exercises ecclesiastical jurisdiction over the predominantly Arabic-speaking Orthodox Christians of Palestine, Israel and Jordan. The headquarters of the Palestine Orthodox Patriarchate is the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem. The church dates back to 4th century Palestine. The name Church of the Holy Sepulchre is derived from the Latin Ecclesia Sancti Sepulchri. The Israeli name, Knesiyat ha-Kever, is derived from the same European tradition which began with the Latin Crusaders. Yet the Arabic name used by Palestinian Christians and Muslims, the Church of the Resurrection, Kaneesat al-Qiyamah, is directly derived from the Orthodox Greek toponym of Byzantine Palestine: Church of the Anastasis (Ναός της Αναστάσεως), named after the ‘resurrection’ of Jesus. This is another way of showing how Palestinian toponyms and local toponymic memory managed to preserve some of the social and historic memories of 4th century Palestine and the dominant religious traditions of the ‘Three Palestines’ of Late Antiquity.

علاوه بر این، اقتدار دینی بر مسیحیان ارتدوکس فلسطین، اسرائیل و اردن مستقیماً از خودمختاری کلیسایی (آتوکفالی)، استقلال و صلاحیت قضایی آن بر «سه فلسطین» دوران باستان متأخر سرچشمه می‌گیرد.

Moreover, the religious authority over the Orthodox Christians of Palestine, Israel and Jordan is derived directly from its autocephaly, independence and jurisdiction over the ‘Three Palestines’ of Late Antiquity.

این حافظهٔ اجتماعی از فلسطین تاریخی همچنین در این واقعیت بازتاب یافته است که کلیسا آیین عبادی خود را بر اساس آیین بیزانسی برگزار می‌کند، که زبان اصلی آن یونانی کوینه است؛ زبانی که در دوران بیزانس، زبان رسمی «سه فلسطین» بود.

This social memory of historic Palestine is also reflected by the fact that the Church celebrates its liturgy in the Byzantine Rite, whose original language is Koine Greek, the official language of the ‘Three Palestines’ during the Byzantine period.

امروز، پاتریارک ارتدوکس اورشلیم، ثئوفیلوس سوم، با عنوان «پاتریارک شهر مقدس اورشلیم و تمام فلسطین» معرفی می‌شود؛ بنابراین «تمام فلسطین» امروز بازتدوین نوینی از «سه فلسطین» دوران بیزانس است. ثئوفیلوس سوم که در سال ۲۰۰۵ انتخاب شد، می‌توانست منصب خود در اورشلیم را تا شورای خلقدونیه در سال ۴۵۱ میلادی ردیابی کند؛ منصبی که صلاحیت کلیسایی تاریخی بر ایالت فلسطین (فلسطین اول، فلسطین دوم و فلسطین سالوتاریس) داشت. پاتریارک ایلیای کاپیتولینا همچنین رهبر دینی مسیحیان ارتدوکس شرقی در سرزمین مقدس، فلسطین، اسرائیل و اردن است که عمدتاً عرب فلسطینی و عرب اردنی هستند. این انتخاب در تاریخ ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۵ توسط اردن تأیید شد، که ظاهراً یکی از «سه دولت» بود که تأیید آنها لازم شمرده می‌شد. دو سال بعد، دولت اسرائیل در تاریخ ۱۶ دسامبر ۲۰۰۷ انتخاب او را رسماً به رسمیت شناخت.

Also, today the Orthodox Patriarch of Jerusalem, Theophilos III of Jerusalem is represented as ‘Patriarch of the Holy City of Jerusalem and all Palestine’; ‘all Palestine’ of today, then, is a modern reformulation of the ‘Three Palestines’ of the Byzantine era. Elected in 2005, Theophilos III could trace his office in Jerusalem to the Council of Chalcedon in 451, an office with historical ecclesiastical jurisdiction over Provincia Palaestina (Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Salutaris). The Patriarch of Aelia Capitolina is also the religious leader of Eastern Orthodox Christians in the Holy Land/Palestine/Israel and Jordan, who are predominantly Palestinian and Jordanian Arabs. The election was endorsed by Jordan on 24 September 2005, as one of the ‘three governments’ whose endorsement is apparently required. Two years later, the Israeli government officially recognised his election on 16 December 2007.