در سال ۱۹۴۸ شهرها و روستاهای جنوب فلسطین، از جمله شهرهای بئر السبع (Beersheba) و المجدل، کاملاً خالی از سکنه شدند.

In 1948 the towns and villages of southern Palestine, including the towns of Bir al-Sabi (Beersheba) and al-Majdal, were completely depopulated.

المجدل در قرن شانزدهم نزدیک شهر مسلمان‌نشین قرون وسطی عسقلان تأسیس شد؛ شهری با تاریخی طولانی و هویتی چندلایه که به فلسطینیان باستان بازمی‌گردد. نام عربی قرون وسطایی آن، عسقلان، نام باستانی فلسطینی‌اش، آسکالون، را حفظ کرد. این شهر با یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین بنادر دریایی فلسطین باستان، یکی از پنج شهر معروف فلسطینیان بود: غزه، جت، آسکالون، اشدود (نام عربی امروزی: اسدود)، عقرون (عقیر). المجدل/عسقلان در آستانه جنگ ۱۹۴۸، دارای ۱۰000

Al-Majdal was established in the 16th century near the medieval Muslim city of ‘Asqalan, a city that had a long history and a multi-layered identity dating back to the ancient Philistines.Its medieval Arab name, ‘Asqalan, preserved its ancient Palestinian name, Ascalon. With one of the oldest and largest seaport in ancient Palestine, it was one of the five famous cities of the Philistines: Gaza, Gath, Ascalon, Ashdod (modern Arabic toponym: Isdud), Ekron (‘Aqir). Al-Majdal/‘Asqalan, on the eve of the 1948 war, had 10,000

و(مسلمان و مسیحی) ساکنان، و در اکتبر ۱۹۴۸ هزاران پناهنده دیگر از روستاهای نزدیک به آنان پیوستند. المجدل در ۴ نوامبر ۱۹۴۸ به دست ارتش اسرائیل فتح شد و بسیاری از ساکنان و پناهندگان آن گریختند و حدود ۲۷۰۰ نفر، عمدتاً زنان و سالخوردگان، در آنجا باقی ماندند.

(Muslim and Christian) inhabitants, and in October 1948 thousands more refugees from nearby villages joined them. Al-Majdal was conquered by the Israeli army on 4 November 1948 and many of its residents and refugees fled, leaving some 2700 inhabitants, mostly women and the elderly, behind.

در شهر، دستورهایی به زبان‌های عبری و یدیشی در خیابان‌ها نصب شد که به سربازان هشدار می‌داد مراقب رفتارهای «نامطلوب» ساکنان شهر باشند. افسر اطلاعاتی اسرائیلی نوشت: «همان‌گونه که در چنین مواردی معمول بود، رفتار مردم فرمان‌بردار و متملقانه بود» (Levy 2000). در دسامبر ۱۹۴۸، سربازان اسرائیلی شهر را «درنوردیدند» و حدود ۵۰۰ نفر از ساکنان باقی‌مانده آن را تبعید کردند. در سال ۱۹۴۹ فرمانده فرماندهی جنوب، ییگال آلون، «خواستار ...

Orders in Hebrew and Yiddish were posted in the streets of the town, warning the soldiers to be aware of ‘undesirable’ behaviour on the part of the town’s residents. ‘As was customary in such instances’, the Israeli intelligence officer wrote, ‘the behaviour of the population was obsequious and adulatory’ (Levy 2000). In December 1948, Israeli soldiers ‘swept through’ the town and deported some 500 of its remaining inhabitants. In 1949 the commanding officer of the Southern Command, Yigal Allon, ‘demanded ...

«...که شهر از اعراب آن تخلیه شود» (مسلحہ ۱۹۹۷: ۹). پس از آن، تصمیم کمیتهٔ بین‌وزارتی بر این قرار گرفت که جمعیت فلسطینی کاهش یابد؛ کمیتهٔ وزارتی دیگری، «دربارهٔ اموال متروکه»، تصمیم گرفت که المجدل با یهودیان اسکان داده شود؛ شهر در حال یهودی‌سازی بود، و با ۲۵۰۰

that the town be emptied of its Arabs’ (Masalha 1997: 9). This was followed by an inter-ministerial committee decision to thin out the Palestinian population; another ministerial committee, ‘on abandoned property’, decided to settle al-Majdal with Jews; the town was being Judaised, and, with 2500

یہودی باشندوں کے لیے اس کا نام «مِگْدَل عَد» رکھا گیا۔ دسمبر 1949ء میں مزید فلسطینیوں کو جلاوطن کیا گیا تاکہ مزید مکانات خالی کرائے جا سکیں اور یہ مکانات یہودی آبادکاروں کے لیے، اس بار سبکدوش ہونے والے اسرائیلی فوجیوں کے لیے، مختص کیے جا سکیں۔ اسی دوران اسرائیلی فوج نے ان فلسطینیوں کی زندگی اجیرن کر دی جو باقی رہ گئے تھے، اس امید پر کہ وہ خود ہی یہاں سے چلے جائیں۔

Jewish residents, it was named ‘Migdal-Ad’. In December 1949, more Palestinians were deported to vacate more houses for Jewish settlers, this time for discharged Israeli soldiers. In the meantime, the Israeli army made the life of those Palestinians who remained a misery, hoping they would leave.

فرمانده جدید فرماندهی جنوب، موشه دایان، به پیشنهاد ییگال آلون بازگشت: «امیدوارم که شاید در سال‌های آینده، فرصت دیگری برای انتقال این عرب‌ها فراهم شود [170،000

The new commanding officer of the Southern Command, Moshe Dayan, returned to the proposal of Yigal Allon: ‘I hope that perhaps in the coming years, there will be another opportunity to transfer these Arabs [170,000

«اسرائیلی عرب‌ها» را از سرزمین اسرائیل بیرون کنیم»، این را دایان در نشستی از حزب حاکم مپای در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۰ گفت. دایان همچنین طرحی دقیق برای «تخلیه ساکنان عرب شهر مجدل» ارائه کرد. هر دو فرمانده ارتش با آن موافقت کردند و نخست‌وزیر بن‌گوریون در ۱۹ ژوئن ۱۹۵۰ این طرح را تصویب کرد (مسالحه ۱۹۹۷: ۹).

Israeli Arabs] out of the Land of Israel’, Dayan said at a meeting of the ruling Mapai party on 18 June 1950. Dayan also submitted a detailed proposal for ‘the evacuation of the Arab inhabitants of the town of Majdal’. Both the army chiefs of staff agreed, and Prime Minister Ben-Gurion authorised the plan on 19 June 1950 (Masalha 1997: 9).

در تابستان ۱۹۵۰، تقریباً دو سال پس از جنگ ۱۹۴۸، ساکنان فلسطینی مجدل دستورهای اخراج دریافت کردند و طی چند هفته به مرزهای غزه منتقل شدند. آنان را سوار کامیون‌ها کردند و در مرز پیاده نمودند. آخرین دسته، ۲۲۹

In the summer of 1950, almost two years after the 1948 war, the Palestinian inhabitants of Majdal received expulsion orders and, over a period of a few weeks, were transported to the borders of Gaza. They were loaded onto trucks and dropped off at the border. The last delivery of 229

مردم در ۲۱ اکتبر ۱۹۵۰ به غزه رفتند. مقامات اسرائیلی خانه‌های «رهاشده» را میان مهاجران تازهٔ یهودی تقسیم کردند. تا همین امروز، ساکنان فلسطینی المجدل در کلبه‌ها و آلونک‌های اردوگاه‌های پناهندگان در غزه زندگی می‌کنند. در سال ۱۹۵۶، «مجدال‌عد» نام خود را به «أشکلون» تغییر داد که نامی با طنین توراتی است ([Levy 2000]). از آن زمان، این شهر همچنان به‌عنوان شهری کاملاً یهودی نگه داشته شده است. اسماعیل ابوسعد، از دانشگاه بن‌گوریون، در توضیح سیاست‌های آموزشی اسرائیل می‌نویسد:

people left for Gaza on 21 October 1950. The Israeli officials distributed the ‘abandoned’ houses among new Jewish settlers. To this very day the Palestinian inhabitants of al-Majdal live in the shacks and shanties of the refugee camps in Gaza. In 1956, Migdal-Ad changed its name to the biblical- sounding Ashkelon (Levy 2000). Since then it has been kept as a purely Jewish city. Commenting on Israeli educational policies, Ismael Abu-Sa’ad, of Ben-Gurion University, writes:

آموزش‌وپرورش نقش اساسی در «رسمی» کردن جابه‌جایی تاریخ و حضور بومی دارد؛ از جمله از طریق متونی مانند آنچه از کتاب درسی جغرافیای پایه ششم مدارس اسرائیل نقل شده است. این کتاب به کودکان فلسطینی می‌آموزد که تاریخ دشت ساحلی تنها به صد سال پیش برمی‌گردد، یعنی به زمان آغاز سکونت یهودیان اروپایی و تبدیل این منطقه‌ی پیشین «متروک» به سرزمینی دیگر.

The education system is essential to making the displacement of indigenous history and presence ‘official’, through texts such as that quoted from the 6th grade geography curriculum in Israeli schools, which teaches Palestinian children that the history of the coastal plain began only a hundred years ago, with the advent of European Jewish settlement and their transformation of this previously ‘abandoned area’.

در این متن، تل‌آویو مدرنِ یهودی جایگزین هر اشاره‌ای به یافای عربی می‌شود؛ اشدود مدرنِ یهودی جایگزین اسدود عربی؛ و عسقلان مدرنِ یهودی جایگزین المجدل[-عسقلان] عربی. ریشون لیتسیون مدرن یهودی («نخستین در صهیون») و هرتسلیا و بسیاری دیگر از شهرهای نوساز روی چشم‌اندازی ناشناخته از روستاهای فلسطینی قرار گرفته‌اند که در سال ۱۹۴۸ تخلیه و ویران شدند. چشم‌انداز بومی از برنامه درسی حذف شده است، در حالی که همزمان با حذف شدنش توسط برنامه درسی نیز محو می‌شود، زیرا در مواد تاریخی و جغرافیایی رسمی که درباره این منطقه تدریس می‌شود، اثری از آن نیست. (ابو سعد ۲۰۰۸: ۲۴–۲۵)

In the text, modern (Jewish) Tel Aviv overrides any mention of Arab Jaffa; modern (Jewish) Ashdod of (Arab) Isdud; modern (Jewish) Ashkelon of (Arab) al-Majdal[-ʿAsqalan]. Modern Jewish Rishon Litzion (‘First in Zion’) and Herzliya and numerous other new towns are superimposed upon an unacknowledged landscape of Palestinian villages emptied and demolished in 1948. The indigenous landscape is erased from the curriculum, while it is simultaneously being erased by the curriculum, because of its absence from the official historical and geographical materials being taught about the region. (Abu-Sa’ad 2008: 24–25)

اقدام به محو میراث فلسطین و مردم فلسطین، هم از نظر فیزیکی و هم فرهنگی، را اورن یفتاخیل، جغرافیدان سیاسی اسرائیلی، در سال ۲۰۰۸ چنین خلاصه کرد:

The erasure of the heritage of Palestine and the Palestinians, physically and culturally, was summarised by Israeli political geographer Oren Yiftachel in 2008 as follows:

کنش محو کردن طی چندین دهه به‌دست دستگاه‌های دولت یهودی رهبری می‌شد؛ دستگاه‌هایی که هدفشان پاک کردن بقایای جامعهٔ عرب-فلسطینی است که تا سال ۱۹۴۸ در این سرزمین زندگی می‌کرد و انکار فاجعه‌ای که صهیونیسم بر این ملت وارد آورد. محوی که پس از خشونت، آوارگی، اخراج و تخریب روستاها آمد، در همهٔ گفتمان‌ها دیده می‌شود: در کتاب‌های درسی، در تاریخی که جامعهٔ صهیونیستی برای خودش روایت می‌کند، در گفتمان سیاسی، در رسانه‌ها، در نقشه‌ها و اکنون حتی در نام مکان‌ها، جاده‌ها و تقاطع‌ها.

The act of erasure had been led, for many decades, by the Jewish state’s apparatuses, those that aim to erase the remnants of the Arab- Palestinian society that lived in the country until 1948, and to deny the catastrophe that Zionism inflicted on this nation. The erasure that came after the violence, the flight, the expulsion and the demolition of the villages is visible in all discourses – in textbooks, the history that Zionist society tells itself, in the political discourse, in the media, in maps and now also in the names of the sites, roads, and junctions.

فلسطین که زیر سلطهٔ اسرائیل قرار دارد، در واقعیت فیزیکی و گفتمان یهودی-اسرائیلی در حال محو شدن است.31

Palestine, which lays under Israel, is disappearing from the Israeli- Jewish physical reality and discourse.31