عقایدِ رایج اغلب توسط نخبگانِ قدرتمند بیان می‌شوند و همیشه مبتنی بر حقایق نیستند. عقیدهٔ رایج این است که فلسطین در تاریخ خود هرگز خودگردانی سیاسی یا فرهنگی، چه رسد به حاکمیت عملی و دولت واقعی، را تجربه نکرده است. اما این گفته از حقیقت بسیار دور است. همان‌گونه که در این اثر به‌طور کامل نشان خواهیم داد، در طول سه هزاره، از اواخر عصر برنز تا تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸، فلسطین از خودمختاری اجتماعی، سیاسی و اقتصادی قابل توجهی برخوردار بود و از طریق شش راه متمایز، هرچند نه کاملاً جدا از هم، به دولت‌مندی نیز دست یافت؛ راه‌هایی که تأثیری عمیق بر تحول اندیشه‌های مربوط به فلسطین در طول هزاره‌ها داشتند.

Conventional wisdoms are often articulated by powerful elites; they are not always based on facts. The conventional wisdom is that Palestine never in its history experienced self-government, political or cultural autonomy, not to mention practical sovereignty and actual statehood. Nothing is further from the truth. As we shall amply demonstrate in this work, over three millennia from the late Bronze Age and until the establishment of the Israeli state in 1948, Palestine enjoyed a great deal of social, political and economic autonomy and also experienced statehood through six distinct, though not mutually exclusive, ways – ways which had a profound impact on the evolution of the ideas of Palestine across the millennia:

• سیستم‌های اقتصادی و پولی خودمختار و انتشار پول فلسطینی: وضع سیاست‌های پولی مستقل و ضرب پول متمایز فلسطینی در نمونه‌های سکه‌های فلسطیه یا فیلستی‌عربی در سده‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد (که در فصل یکم بحث شده) و ضرب پول عربی «در فلسطین» در سراسر صدر اسلام (که در فصل ششم بحث شده) آشکار بود.

• Autonomous economic and monetary systems and the issuing of Palestinian currency: the institution of independent monetary policies and the minting of distinct Palestinian currency were evident in the cases of the coinage of Philistia or Philisto-Arabian in the 6th‒4th centuries BC (discussed in chapter one) and the minting of Arab currency ‘in Filastin’ throughout early Islam (discussed in chapter six).

• نظام‌های حامی‌پروری امپراتوری: شکل‌گیری نظام‌های حامی‑پیرو و برآمدن نخبگان محلی و خودمختار منطقه‌ای و شهری در فلسطین، همان‌گونه که در مورد «اعیان شهری» فلسطین عثمانی روی داد.

• Imperial patron‒protégé systems: the construction of patron‒client systems and the rise of local and autonomous regional and urban elites in Palestine, as was in the case of the ‘urban notables’ of Ottoman Palestine.

اما در نهایت، همان‌طور که در فصل هشتم خواهیم دید، این نخبگان شهری عثمانی در فلسطین تابع قواعد بودند، نه وضع‌کنندگان قواعد یا نقض‌کنندگان آن.

But ultimately, as we shall see in chapter eight, these Ottoman urban elites in Palestine were rule-takers not rule-makers and rule-breakers.

• خودمختاری اداری، ولایتی و نظامی: این امر در سراسر دوره‌های روم و بیزانس آشکار است، در آنچه به‌طور گسترده به Provincia Palaestina یا Dux Palaestinae، یعنی «فرمانده نظامی فلسطین» معروف شد (در فصل چهارم بحث شده است)، متولی حرب فلسطین (« متولي حرب فلسطين »، فرماندار نظامی فلسطین) (در فصل ششم بحث شده است)، و در دوره اواخر عثمانی فلسطین با ایجاد متصرفیت خودمختار اداری اورشلیم به‌عنوان ولایت کلیدی فلسطین (در فصل نهم بحث شده است).

• Administrative, provincial and military autonomy: this is evident throughout the Roman and Byzantine periods in what became widely known as Provincia Palaestina or the Dux Palaestinae, the ‘military commander of Palestine’ (discussed in chapter four), Mutawalli Harb Filastin (“ متولي حرب فلسطين ”, Military Governor of Palestine) (discussed in chapter six) and in late Ottoman period Palestine with the creation of the autonomous administrative Mutasarrifate of Jerusalem as the key province of Palestine (discussed in chapter nine).

• دولت‌های دست‌نشانده فلسطینی: پیدایش و شکل‌گیری چندین دولت دست‌نشانده فلسطینی که تا حدی بر پایه همان روابط حامی‌–پیرو بنا شده بودند.

• Palestinian client states: the emergence and creation of several Palestinian client states, partly based on the same patron‒client relationships.

اگرچه نوع دولت‌های دست‌نشانده در فلسطین و میزان تابعیت آن‌ها از امپراتوری‌ها یا دولت‌های قدرتمند تفاوت چشمگیری داشت، پادشاهان فلسطیه در بیشتر دوران عصر آهن، هیرودیس کبیر، پادشاه دست‌نشانده تحت سلطه رومیان در قرن اول میلادی (که در فصل چهارم بحث شده است)، پادشاهان عرب قبیله‌ای غسانی‌ها (فیلارک‌های عالی) در پالستینای دوم، پالستینای نخست و پالستینای سوم در قرن ششم و اوایل قرن هفتم (که در فصل پنجم بحث شده است) و، تا حدی کمتر، حکومت خودمختار احمد پاشا الجزار در قرن هجدهم، نمونه‌های بارز این موضوع بودند.

Although the types of client states in Palestine and the degree of their subordination to imperial or powerful states varied significantly, the kings of Philistia throughout much of the Iron Age, the client King Herod the Great under the Romans in the 1st century AD (discussed in chapter four), the Ghassanid tribal Arab federate kings (supreme phylarchs) of Palaestina Secunda, Palaestina Prima and Palaestina Tertia in the 6th and early 7th centuries (discussed in chapter five) and to a lesser extent the autonomous regime of Ahmad Pasha al-Jazzar in the 18th century were cases in point.

• حاکمیت عملی و دولت‌مردی فلسطینی: این امر پس از شورش موفق ظاهر العمر علیه حکومت عثمانی در میانه‌ی قرن هجدهم میلادی تحقق یافت (در فصل هشتم بحث شده است).

• Palestinian practical sovereignty and statehood: this was achieved by Daher al-‘Umar following his successful rebellion against Ottoman rule in the middle of the 18th century (discussed in chapter eight).

• استقلال کلیسایی و خودسری (اتوکفالی): این امر توسط کلیسای ایلیا کاپیتولینا و ولایت فلسطین از اواسط قرن پنجم میلادی، پس از شورای خلقدونیه (که در فصل چهارم به آن پرداخته شده) به دست آمد.

• Ecclesiastical independence and autocephaly: this was achieved by the Church of Aelia Capitolina and Provincia Palaestina from the mid-5th century following the Council of Chalcedon (discussed in chapter four).

علاوه بر همه استدلال‌ها و تمایزهایی که پیش‌تر بیان شد، هفده نکته در استدلال این اثر درباره تحول مفهوم فلسطین در طول زمان محوری است:

In addition to all the above arguments and distinctions already made, seventeen points are central to the argumentation of this work on the evolution of the conception of Palestine across time:

۱. پیش از دوره اواخر عصر برنز (پیش از ۱۳۰۰ قبل از میلاد) نام شهرهایی در دست است، اما نامی برای کل این منطقهٔ خاص (فلسطین) وجود ندارد، هرچند نام «کنعان» (ka-na-na، kinahhu) پیش‌تر و در کتیبه‌های پادشاهی جدید مصر در عصر اواخر برنز (سده‌های ۱۴ قبل از میلاد) و در الواح میخی معروف به «نامه‌های امارنا» ظاهر می‌شود. این نامه‌ها عمدتاً مکاتبات دیپلماتیک بودند که سی سال میان دستگاه اداری مصر و نمایندگان آن در «کنعان» و آموروا (شمال غربی سوریه و شمال لبنان) در دوران پادشاهی جدید مصر ادامه داشت.

1. Before the Late Bronze period (before 1300 BC) we have names of towns, but none for the particular (Palestine) region as a whole, although the name ‘Cana’an’ (ka-na-na, kinahhu) does occur earlier, in the Late Bronze Age in New Kingdom inscriptions (1400s BC) and in the cuneiform tablets known as the Amarna Letters. The latter primarily consisted of diplomatic correspondence spanning thirty years between the Egyptian administration and its representatives in ‘Cana’an’ and Amuru (north-western Syria and north Lebanon) during the New Kingdom of Egypt.

2. ۱۳۵۰ تا ۱۳۳۰ قبل از میلاد: در کتیبه‌های این دوره، نام کنعان عمدتاً به مناطق ساحلی شمالی لبنان اشاره دارد، همان‌گونه که در متون یونانی قرن پنجم و پس از آن به کار رفته است. در عصر مفرغ متأخر، نام معمول منطقه فلسطین در متون مصری نه کنعان، بلکه «دجاهی» است که برای توصیف بخش جنوبی منطقه بزرگ‌تر تحنو به کار می‌رفت.

2. 1350s‒1330s BC: in the inscriptions of this period the name Cana’an refers primarily to the northern coastal regions of Lebanon, much as it is used in 5th century Greek texts and later. In the Late Bronze age, the normal name for the region of Palestine in Egyptian texts is not Cana’an, but Djahi, which is used to designate the southern part of the greater region of Tehenu.

حقیقت این است که نام «پلست» نخستین بار در قرن سیزدهم پیش از میلاد ظاهر می‌شود و در هیچ منبع تاریخی پیش از آن دیده نشده است. بنابراین استفاده از نام «فلسطین» برای این منطقه پیش از قرن سیزدهم از نظر تاریخی نادرست خواهد بود. با این حال، برای دقت تاریخی باید به این نکته اشاره کرد که نام این منطقه پیش از عصر برنز متأخر به‌سادگی ناشناخته است.

3. It is true that the name Peleset first occurs in the 13th century BC and is not witnessed in any earlier historical source. So it would be historically inaccurate to use the name Palestine for the region before the 13th century. However, to be historically accurate one should point out that the name of the region of Palestine prior to the Late Bronze Age is simply unknown.

از عصر مفرغ متأخر به بعد، نام‌هایی که برای منطقه‌ی جنوب لوانت به کار می‌رفت، مانند «جاهی» و «رتنو» یا «کنعان»، همگی جای خود را به نام «فلسطین» دادند؛ نامی که از آن پس در سراسر تاریخ باستان و دوران کلاسیک، و نیز در دوره‌ی مسیحیت بیزانسی، پرکاربردترین نام به شمار می‌رفت.⁹

4. From the Late Bronze Age onwards, the names used for the region of the southern Levant, such as Djahi and Retenu or Cana’an, all gave way to the name Palestine, the name which thereafter is the most commonly used throughout ancient history and Classical Antiquity,9 as well as in the period of Byzantine Christianity.

۵. هیچ نام مکان دیگری از اواخر عصر برنز، مانند (الف)

5. No other early toponym from the Late Bronze Age, such as (a)

رتنو (قرن‌های ۱۶ تا ۱۲ پیش از میلاد)؛ (ب) جاهی (قرن‌های ۱۶ تا ۱۲ پیش از میلاد)؛ یا (ج) کنعان (قرن‌های ۱۵ تا ۱۴)، به‌عنوان نام این منطقه در عصر آهن I (حدود

Retenu (1500s‒1200s BC); (b) Djahi (1500s‒1200s BC); or (c) Cana’an (1400s‒1300s), is used as the name of the region in the Iron Age I (c.

(۱۲۰۰ تا ۱۰۰۰ قبل از میلاد) و پس از آن. یکی از شکل‌های نام فلسطین از قرن دوازدهم قبل از میلاد تا دوره‌ی رومی به کار رفته است. این همچنین رایج‌ترین نام برای این منطقه از اواخر قرن هجدهم میلادی تا امروز است، که دوره‌ی قیمومیت بریتانیا را نیز در بر می‌گیرد؛ دورانی که فلسطین نام رسمی و شناخته‌شده‌ی بین‌المللی این کشور بود.

1200‒1000 BC) and later. One or other form of the name Palestine is used from the 12th century BC through the Roman period. This is also the most common name for this region from the end of the 18th century AD to the present, which includes the British Mandate period, when Palestine was the internationally recognised name of the country.

هیچ toponym تاریخی شناخته‌شده دیگری به کار نرفته است. شاید هم بد نباشد به نام اداری «رسمی» Provincia Palaestina اشاره کنیم که در دوران کلاسیک و عهد باستان متأخر تثبیت شد و در دوره‌ی جدید به‌طور رسمی احیا گردید.

No other historically known toponym is used. One perhaps should also point out the ‘official’ administrative toponym of Provincia Palaestina, which was consolidated in Classical and Late Antiquity and revived officially in the modern period.

۶. کاربرد toponymic نام یهودا به سده هشتم پیش از میلاد بازمی‌گردد و تنها در برهه‌ای از سده هشتم تا اوایل سده ششم پیش از میلاد به منطقهٔ کوهپایه‌های جنوبی، ارتفاعات جنوبی و سرزمین‌های استپی مجاور اشاره می‌کند. به همین ترتیب، نام اسرائیل نخستین بار در سده نهم پیش از میلاد ظاهر می‌شود و تا چهارمین ربع سده هشتم پیش از میلاد به کار می‌رفت؛ زمانی که این نام جای خود را به نام استان آشوری سامرینا می‌دهد.

6. The toponymic use of the name Judah dates from the 8th century and refers to the region of the southern highlands, foothills and adjacent steppe lands only at some stage in the course of 8th‒early 6th century BC. Similarly, the name Israel exists first in the 9th century BC and is used until the 4th quarter of the 8th century BC, when this name gives way to the name of the Assyrian province of Samerina.

۷. تصور جدید از فلسطین به عنوان یک واحد ژئوپلیتیکی و کشوری متمایز، ریشه‌ای عمیق در تاریخ باستان، فرهنگ و میراث مادی و فکری این سرزمین دارد. از همان آغاز عصر آهن (از ۱۲۰۰ تا فتح آشور در سال ۷۱۲ پیش از میلاد)، فلسطیه نه تنها به جغرافیای سیاسی متمایزی تبدیل شد، بلکه به عنوان یک نهاد ژئوپلیتیکی جداگانه نیز تکامل یافت. این واقعیت تأثیری درازمدت بر تحول بازنمایی‌های باستانی، قرون وسطایی و مدرن از فلسطین داشت.

7. The modern conception of Palestine as a geo-political unit and a distinct country is deeply rooted in the ancient history, culture and material and intellectual heritage of the land. Already in the course of the Iron Age (1200 to the Assyrian conquest of 712 BC) Philistia evolved not only into a distinct political geography but also as a separate geo-political entity. This fact would have a long-term impact on the evolution of the ancient, medieval and modern representations of Palestine.

فلسطین به عنوان یک کشور (بلد یا بلاد) با تاریخ، جغرافیای طبیعی و فرهنگی متمایز و مرزهایی که در طول زمان تغییر کرده است، هزاران سال وجود داشته است. پایتخت‌هایش در طول تاریخ تغییر کرده‌اند: القدس / ایلیا کاپیتولینا / ایلیا / اورشلیم، قیساریه‌ی فلسطین، و الرملة-فلسطین. مراکز منطقه‌ای آن نیز شامل غزه، طبریه، بیسان (سیتوپولیس)، صفد، عکا و نابلس بوده‌اند. کشوری ممکن است دولت حاکم باشد یا نباشد. فلسطین به عنوان یک سرزمین تاریخی، همچون اسکاتلند، ولز، کاتالونیا، اندلس، کردستان، منطقه‌ی باسک، چچن یا کشمیر، نباید به طور خودکار با ناسیونالیسم فلسطینی مدرن یا هرگونه بازنمایی ملی مدرن از «دولت-ملت فلسطین» یکی دانسته یا برابر شمرده شود.

Palestine as a country (balad or bilad) with a distinct history, physical and cultural geography, evolving boundaries, shifting capital cities (al-Quds/Aelia Capitolina/Iliya/Jerusalem, Caesarea-Palaestina, al-Ramla-Filastin), regional capitals (Gaza, Tiberias, Scythopolis/ Beisan, Safad, Acre, Nablus) existed for millennia; a country may or may not be a sovereign state; Palestine as a country (like Scotland, Wales, Catalonia, Andalus/Andalusia, Kurdistan, the Basque region, Chechnya or Kashmir) should not be automatically conflated or equated with modern Palestinian nationalism or any modern national representations of the ‘nation-state of Palestine’.

8. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که شهرنشینی و بیشترِ شهرها و شهرهای فلسطین که در دوران تاریخی شناخته شده‌اند، در تمامِ عصر برنزِ آغازین در هزارهٔ سوم وجود داشته‌اند.10 افزون بر این، اگرچه ادبیات کهن و بقایای فیزیکیِ شهرها در دوران متأخرِ باستان بر قدرتی گواهی می‌دهند که فرهنگ‌های شهری بر زندگیِ ساکنانشان و نیز بر جوامع روستاییِ دربرگیرندهٔ اکثریتِ مردم اعمال می‌کردند، کاوش‌های باستان‌شناختی وابستگیِ متقابلِ مداومِ مراکز شهری و بسترهای روستایی را نشان می‌دهد.

8. Archaeological evidence shows that urbanisation and most of the Palestine towns and cities that are known in historic times existed throughout the Early Bronze Age in the 3rd millennium.10 Moreover, while ancient literature and the physical remains of cities in Late Antiquity attest to the power that urban cultures held over the lives of their inhabitants as well as over the rural communities in which the majority of people lived, archaeological excavations demonstrate the continuing interdependence of urban centres and rural contexts.

۹. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که شهرهای فلسطینیِ دوره‌ی بیزانس که از نظر نام‌شناسی یونانی‌مآب شده بودند، مانند قیصریه‌ی ساحلی (به عربی:

9. Historical evidence indicates that the toponymically Hellenised Palestinian cities of the Byzantine era: Caesarea Maritima (Arabic:

قيسارية)، إيليا كابيتولينا (القدس؛ بالعربية: إيلياء، القدس)، اللد (باليونانية: ديوسبوليس/جورجيوبوليس)، بيسان (باليونانية: سكيثوبوليس)، غزة، طبريا، نابلس (باليونانية: نيابوليس)، يافا، أرسوف (باليونانية: أبولونيا)

Qaysariah), Aelia Capitolina (Jerusalem; Arabic: liya, al-Quds) Lydda (Greek: Diospolis/Georgiopolis), Beisan (Greek: Scythopolis), Gaza, Tiberias, Nablus (Greek: Neapolis), Jaffa, Arsuf (Greek: Apollonia)

عمواس (Emmuas)، رفح، بیت جبرین (به یونانی: Eleutheropolis)، عکا (به یونانی: Ptolemais)، عسقلان (به عربی: ‘Asqalan)، ایله (به عربی: Aylah، امروزه ‘Aqabah) تحت حکومت اسلام همچنان به‌عنوان مراکز شهری مهم عمل می‌کردند و برخی از آنان نام‌های باستانی خود را حفظ کردند. کتاب اندرو پترسن با عنوان شهرهای فلسطین تحت حکومت مسلمانان: ۶۰۰ تا ۱۶۰۰ میلادی (۲۰۰۵)، که بر محوطه‌های شهری از دوره بیزانس تا اوایل عثمانی تمرکز دارد، شواهد باستان‌شناختی مهمی درباره تداوم و بازیافت اشیای مادی و شیوه‌های هنری در بازسازی و توسعه شهری ارائه می‌دهد. مطالعه پترسن همچنین بررسی دقیقی از الرمله دارد که در نخستین سده حکومت مسلمانان توسط امویان بنا شد، و او به کشف باستان‌شناختی موزاییک‌ها و نقوش به سبک بیزانسی در این شهر اشاره می‌کند. شکل‌های معماری فلسطین اسلامی اولیه نیز جالب توجه است: در اورشلیم، کاخ هشام در اریحا (خربةالمفجر)، الرمله و خربةالمنیر نزدیک طبریه، همگی تداوم و آمیزه‌ای ظریف از سبک‌ها و شیوه‌های سازمان‌دهی اسلامی و یونانی‌رومی/بیزانسی را نشان می‌دهند. اقتباس ایده‌ها و شیوه‌های هنری از فلسطین دوران باستان متأخر در طول قرون وسطی تحت اسلام ادامه یافت و با شکل‌های تازه معماری اسلامی درآمیخت و در نتیجه ترکیبی از سبک‌های اسلامی و یونانی‌رومی/بیزانسی پدید آمد. بازیافت ایده‌ها، اشیای مادی و شیوه‌های هنری فلسطین باستان تا دوره مدرن ادامه یافت. برای نمونه، برخی از مصالح ساختمانی، از جمله قطعات مرمر و گرانیت مسجد باشکوه سفید عکا، که به مسجد الجزار معروف است، از ویرانه‌های باستانی عکای قرون وسطی، قیصریه-فلسطین دوران اواخر عتیقه و قلعه پلگرینو (دژ عتلیت) در جنوب حیفا، از شمار بزرگ‌ترین دژهایی که صلیبیان لاتینی در سال ۱۲۱۸ در فلسطین ساختند و یکی از بهترین نمونه‌های معماری نظامی صلیبی است، به آنجا منتقل شد. این مسجد که در سال ۱۷۸۱ ساخته شد و مجموعه‌ای داشت که شامل یک مدرسه علمی-کلامی اسلامی با اقامتگاه دانشجویان، یک دادگاه اسلامی و یک کتابخانه عمومی بود، با الگوبرداری از مساجد بزرگ استانبول ساخته شد. مسجد الجزار (که به «مسجد سفید» نیز معروف است)

‘Amwas (Emmuas), Rafah, Beit Jibrin (Greek: Eleutheropolis), Acre (Greek: Ptolemais), Ascalon (Arabic: ‘Asqalan), Aelas (Arabic: Aylah modern-day ‘Aqabah) continued to function as major urban centres under Islam and some kept their ancient place names. Andrew Petersen’s The Towns of Palestine under Muslim rule: AD 600‒1600 (2005), which focuses on urban sites from Byzantine to early Ottoman times, provides important archaeological evidence about the continuities and recycling of material objects and art forms in urban regeneration and development. Petersen’s study also includes a detailed investigation of al-Ramla, which was founded by the Umayyads within the first century of Muslim rule, and cites the archaeological discovery of Byzantine-style mosaics and motifs in the city. Interesting also are the architectural forms of early urban Islamic Palestine: in Jerusalem, Jericho Hisham Palace (Khirbat al-Mafjar), al-Ramla and Khirbet al-Minyar, near Tiberias; all exhibit continuities and an exquisite mélange of Islamic and Greco/Roman/Byzantine styles and modes of organisation. The adaption of ideas and art forms from Late Antiquity Palaestina continued under Islam throughout the Middle Ages and this was combined with new Islamic architectural forms, thus creating a mix of Islamic and Greco/Roman/Byzantine styles. The recycling of ideas, material objects and art forms of ancient Palestine persisted into the modern period. For instance, some of the building materials, marble and granite components, for the spectacular White Mosque of Acre, famously known as al-Jazzar Mosque – constructed in 1781, with a complex which included an Islamic theological academy with student lodging, an Islamic court and a public library – were taken from the ancient ruins of medieval Acre, Caesarea-Palaestina of Late Antiquity and Castello Pelegrino (Atlit fortress), to the south of Haifa, one of the largest fortresses built in Palestine by the Latin Crusaders in 1218 and one of the best examples of Crusader military architecture. Modelled on the great mosques of Istanbul, the al-Jazzar Mosque (also known as the ‘White Mosque’)

این اثری شگفت‌انگیز از درآمیختن سبک‌های گوناگون است؛ عثمانی، بیزانسی، فلسطینی و ایرانی، که میراث رزمی و فرهنگی فوق‌العاده غنی فلسطین را در خود جای داده و بازآفرینی می‌کند.

is a wonderful example of the mixture of styles, Ottoman, Byzantine Palestinian and Persian, incorporating and recycling the extraordinarily rich martial and cultural heritage of Palestine.

۱۰. تا عصر جدید و شکلگیری فلسطین تحت قیمومیت (۱۹۱۸ تا ۱۹۴۸)، تصور از حدود شرقی فلسطین دستخوش تغییر بود، هرچند در طول دوران کلاسیک و در دوره اسلامی، مرزهای فلسطین اغلب تا مناطقی که در شرق رود اردن قرار داشتند گسترش مییافت.

10. Until the modern era and the conception of Mandatory Palestine (1918‒1948) the perception of what constituted Palestine’s eastern boundaries was shifting, although in the course of the classical age and under Islam the boundaries of Palestine often extended to areas lying east of the Jordan River.

۱۱. مفاهیم کلاسیک، پسا‌کلاسیک، قرون‌وسطایی (عرب‌اسلامی) و مدرن از فلسطین، همگی بسیار فراتر از «سرزمین پلشت» (pi-lis-te یا Pilistu، «از غزه تا تنتور») در عصر برنز متأخر و عصر آهن رفتند.

11. The classical, post-classical, medieval (Arab Islamic) and modern conceptions of Palestine all went far beyond the original ‘land of the Peleset’ (pi-lis-te, or Pilistu, ‘from Gaza to Tantur’) of the Late Bronze Age and Iron Age.

۱۲. دریانوردی و مسیرهای تجارت بین‌المللی در فلسطین، و مراکز شهری ساحلی بسیار پیشرفته‌ی فلسطیه (که شامل غزه، عسقلان، اشدود و یافا می‌شد)، در مجموع در طول عصر آهن دوم (حدود ۱۰۰۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد) موجب شکل‌گیری جنوبی یکپارچه از نظر جغرافیایی‌سیاسی شدند. فلسطیه نخستین منطقه در فلسطین بود که خودمختاری سیاسی و نظام پولی مستقل را در قالب سکه‌های نقره، که در پایان سده‌ی ششم و در سده‌های پنجم و چهارم پیش از میلاد ضرب شدند، پدید آورد. این پول محلی فلسطینی، که به «سکه‌های فلسطیه» معروف است، به‌طور گسترده در منطقه‌ی فلسطیه‌ـ‌عربی به گردش درآمد و به «سکه‌های فلسطیه‌ـ‌عربی» شناخته شد.

12. Seafaring and international trade routes in Palestine and the highly sophisticated urban coastal centres of Philistia (which included Gaza, Ascalon, Ashdod and Jaffa) combined to develop geo-politically as an integrated south in the course of Iron Age II (c. 1000‒600 BC) and Philistia was the first to develop political autonomy and an autonomous monetary system in Palestine in the form of silver coins, issued in the late 6th, 5th and 4th centuries BC. This local Palestinian currency, known as the coinage of Philistia, was circulated widely in the Philisto-Arabian region and became known as Philisto-Arabian coins.

۱۳. تبدیل رسمی امپراتوری روم شرقی به مسیحیت در قرن چهارم، و گسترش گسترده مسیحیت در خاور نزدیک و استان روم عربستان (Provincia Arabia)، موجب دگرگونی دینی، اجتماعی، فکری و فرهنگی این سرزمین و پدید آمدن فلسطین بزرگ‌تر (Provincia Palaestina) شد. فلسطین بزرگ‌تر در اوج گستره‌اش در دوران پسا‌باستان، تحت حکومت بیزانس (از قرن چهارم تا آغاز قرن هفتم میلادی)، به سه استان تقسیم شد: فلسطین نخست (Palaestina Prima)، فلسطین دوم (Palaestina Secunda) و فلسطین سالوتاریس (Palaestina Salutaris). اما همان‌گونه که در ادامه خواهیم دید، این‌ها سه استان کاملاً جدا از هم تلقی نمی‌شدند. از نظر سیاسی، نظامی، فرهنگی و کلیسایی، این استان‌ها در دوران بیزانس به‌عنوان استان‌های فلسطینِ «سه در یک» تصور و تکامل یافتند. با گذشت زمان، استان فلسطینِ «یک در سه» تحت حکومت بیزانس به‌عنوان یک استان هسته‌ای دیده شد و، در واقع، آگاهانه چنین ساخته شد — از نظر نظامی‌-راهبردی، سیاسی و مذهبی.

13. The official conversion of the Eastern Roman Empire to Christianity in the 4th century and the massive spread of Christianity in the Near East and Roman Provincia Arabia brought about religious, social, intellectual and cultural transformation of the country and the creation of greater Palestine (Provincia Palaestina). At its greatest extent in Late Antiquity, greater Palestine under the Byzantines (from the 4th to the early 7th centuries) was divided into three provinces: Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Salutaris. But as we shall see below, these were not seen as three totally separate provinces. Politically, militarily, culturally and ecclesiastically they were conceived and continued to evolve under the Byzantines as ‘Three in One’ Palestine provinces. With time the (One in Three) Provincial Palaestina under the Byzantines was seen and, indeed, consciously constructed – militarily-strategically, politically and religiously – as a core province:

فلسطین اولی که از شرق و جنوب توسط دو «استان مرزی» فلسطین دوم و فلسطین سوم (فلسطین سالوتاریس) احاطه شده بود.

Palaestina Prima, surrounded to the east and south by two ‘frontier provinces’, Palaestina Secunda and Palaestina Tertia (Palaestina Salutaris).

در اواخر قرن چهارم میلادی، در جنوب ترانس‌اردن، استانی مرزی به نام «پالستینای سالوتاریس» ایجاد شد و از قرن پنجم به «پالستینای تِرْتیا» نیز شناخته می‌شد. این دو نام با یکدیگر جابه‌جا به کار رفتند و برخی اسناد، پترا را مرکز «پالستینای سوم سالوتاریس» خوانده‌اند (وارد ۲۰۰۸: ۹۳). پالستینای سوم همچنین شامل استان پیشین رومی «آرابیا» می‌شد. این سه استان فلسطین شامل النَّقَب (نگِف)، بئرالسبع (بیر سبع)، نبطیه (با پایتخت آن، پترا) و بخش‌های عمده‌ای از صحرای سینا بودند. این فلسطین بزرگ‌تر، بخش‌های وسیعی از ترانس‌اردن در شرق و فلات جولان در شمال را نیز در بر می‌گرفت. این دوره، دوران رونق بزرگ و گسترش شهرنشینی بود؛ شهرهایی چون ایلیا کاپیتولینا (اورشلیم)، غزه، نئاپولیس (نابلس)، قیساریه‌ی فلسطین (که قیساریه‌ی ماریتیما و قیسارّیه نیز خوانده می‌شود؛ بندری پررونق و پایتخت امپراتوری استان پالستینای پریما) ساخته می‌شدند. مراکز شهری اجتماعی و دینی فلسطین، خودمختاری سیاسی و دینی قابل توجهی به دست آوردند و نفوذ فرهنگی کلاسیک‌گرایانه‌ای را در سراسر منطقه‌ی مدیترانه گسترش دادند.

A ‘frontier province’, Palaestina Salutaris was created in the southern Transjordan in the late 4th century and from the 5th century also became known as Palaestina Tertia. The names Palaestina Tertia and Palaestina Salutaris became interchanged and some documents refer to Petra as the metropolis of ‘Third Palestine Salutaris’ (Ward 2008: 93). The Third Palestine also encompassed the former Roman Provincia Arabia. The three Palestine provinces included the Naqab (Negev), Beersheba (Bir Sabi’), Nabataea (and its capital Petra) and major parts of Sinai. This greater Palestine also included large parts of Transjordan in the east and the Golan plateau in the north. This was a period of great prosperity and urban expansion, with Palestinian cities such as Aelia Capitolina (Jerusalem), Gaza, Neapolis (Nablus), Caesarea-Palaestina (also known as Caesarea Maritima; Qaysariah), a thriving seaport and the imperial capital of the province of Palaestina Prima, being built. Palestinian social and religious urban centres acquired a great deal of political and religious autonomy and projected classicising cultural influences throughout the Mediterranean region.

سکیتوپولیس (که بعدها بیسان عربی نامیده شد)، پایتخت فلسطین دوم، و الوتروپولیس (بیت جبرین) در جریان دوران باستان متأخر به اوج جمعیت خود رسیدند، و جمعیت متنوع «سه فلسطین» شاید به یک میلیون و نیم نفر رسیده باشد.

Scythopolis (later Arab Beisan), the capital of Palaestina Secunda, and Eleutheropolis (Beit Jibrin) reached their peak in population in the course of Late Antiquity, and the diverse population of the ‘Three Palestines’ may have reached as many as one and a half million.

۱۴. فلسطین بزرگ (سه استان فلسطین بیزانسی، یعنی Palaestina) در سده‌های چهارم تا اوایل سده هفتم میلادی، در دوران باستان متأخر به کانون بزرگ نوزایی فرهنگی و فکری و گرایش به سبک کلاسیک بدل شد. دو نماد مشهور فلسطینِ کلاسیک‌گرا، مدرسه بلاغی غزه و کتابخانه قیساریه مارتیما بود که بزرگ‌ترین کتابخانه کلیسایی دوران باستان متأخر به شمار می‌رفت. قیساریه مارتیما و غزه دو شهر مهم‌تر استان فلسطین اول بودند و این استان در عمل مرکز سیاسی و فرهنگی غالب فلسطین بزرگ به شمار می‌آمد. همان‌گونه که در ادامه خواهیم دید، سه استان «فلسطین» از خودمختاری دینی و فرهنگی گسترده‌ای برخوردار بودند و کلیسای سراسر فلسطین در ایلیا کاپیتولینا (اورشلیم) از کلیساهای انطاکیه و قسطنطنیه مستقل شد. این سرزمین نه تنها یکی از پرثروت‌ترین کشورهای منطقه مدیترانه بود، بلکه، با مدارس تأثیرگذار مدیترانه‌ای غزه و قیساریه-فلسطین و با کار معماری و شهرسازی جولیان اهل اسقلان، یکی از مهم‌ترین کانون‌های دانش و فعالیت فکری در دوران باستان متأخر نیز به شمار می‌رفت؛ در واقع، قیساریه-فلسطین و غزه جایگزین آتن و اسکندریه شدند و به برترین مراکز علمی کل منطقه مدیترانه بدل گشتند.

14. Greater Palestine (the three provinces of Byzantine Palaestina) of the 4th‒early 7th centuries AD became a major centre of cultural and intellectual renaissance and classicising in Late Antiquity. The two most famous symbols of classicising Palaestina were the Rhetorical School of Gaza and the Library of Caesarea Maritima, the most extensive ecclesiastical library of Late Antiquity. Caesarea Maritima and Gaza were the two most important cities of Palaestina Prima, which was effectively the dominant political and cultural centre of greater Palestine. As we shall see below, the ‘Three Palestine’ provinces had a great deal of religious and cultural autonomy and the All Palestine Church of Aelia Capitolina (Jerusalem) achieved independence from both Churches of Antioch and Constantinople. It was not only one of the most economically prosperous countries in the Mediterranean region, but also – with the highly influential Mediterranean schools of Gaza and Caesarea-Palaestina and the architectural and urban planning work of Julian of Ascalon – one of the most important centres of learning and intellectual activity in Late Antiquity; in effect, Caesarea-Palaestina and Gaza superseded and replaced both Athens and Alexandria as the premier centres of learning for the whole Mediterranean region.

۱۵. در سده‌های سوم تا اوایل سده هفتم میلادی، بخش‌های بزرگی از «سه فلسطین» به دست جمعیت عرب غسانی، که از شبه‌جزیره عربستان مهاجرت کرده بودند، مسکون شد؛ کلیسای فلسطین این اعراب غسانی را در خود جذب کرد و بخش‌های وسیعی از این استان‌ها در سده‌های پنجم و ششم به تدریج به فیلارکیاهای عرب غسانی، یا «پادشاهی‌های مرزی»، تحت حمایت بیزانس و با کنترل غیرمستقیم امپراتوری تبدیل شد. نفوذ غسانیان بر استان فلسطین را ‌ایالت پروکیشیا ‌ قرن‌ها ادامه یافت و پادشاهان مسیحی عرب آنان (فیلارک‌های عالی) تا فتح اسلامی فلسطین در سده هفتم حکومت کردند.

15. In the 3rd‒early 7th centuries AD large parts of the ‘Three Palestines’ were settled by the Ghassanid Arab population that immigrated from Arabia; the Palestine ecclesia integrated these Ghassanid Arabs and large parts of these provinces were gradually transformed in the 5th‒6th centuries into Ghassanid Arab phylarchates, or ‘frontier kingdoms’, under Byzantine patronage and indirect imperial control. Ghassanid influence on Provincia Palaestina lasted for centuries, and their Christian Arab kings (supreme phylarchs) reined until the Islamic conquest of Palestine in the 7th century.

نه مانند شش کشور منطقهای و همسایه – مصر، سوریه، عراق، عربستان، ترکیه و ایران – فلسطین در طول تاریخ خود هرگز امپراتوریها و شهرهای امپراتوری بزرگی پدید نیاورد، هرچند تاریخ آن به شدت تحتتأثیر امپراتوریهای قدرتمند شکل گرفت. پاتریارکهای آن در دوران اواخر باستان به «پنتارکی» پیوستند، یعنی پنج پاتریارک بزرگی که کلیساهای امپراتوری بیزانس را اداره میکردند، و این امر عمدتاً به خاطر جایگاه منحصربهفرد شهر مقدس اورشلیم بود. فلسطین به عنوان کشوری مدیترانهای که از نظر راهبردی میان آسیا، آفریقا و اروپا و میان دریای مدیترانه و دریای سرخ قرار دارد، توانست عمدتاً با تکیه بر قدرت نرم خود، یعنی اماکن مقدس، مدارس و کتابخانههایش، از نظر فرهنگی و اقتصادی شکوفا شود و درجهای از خودمختاری را به دست آورد؛ نمونههای مشهور آن مکتب بلاغی غزه و کتابخانه قیساریه-فلسطین هستند.

16. Unlike the six regional and neighbouring countries – Egypt, Syria, Iraq, Arabia, Turkey and Iran – throughout its history Palestine never produced empires or mighty imperial cities, although its history was hugely shaped by powerful empires. Its Patriarchs in Late Antiquity became part of the Pentarchy, the five major Patriarchs governing the churches of the Byzantine Empire, largely due to the unique status of the holy city of Jerusalem. As a Mediterranean country, strategically located between Asia, Africa and Europe, and between the Mediterranean Sea and Red Sea, Palestine managed to flourish culturally and economically and achieve a degree of autonomy by relying largely on its soft power: its holy places, academies and libraries (famous examples are the Rhetorical School of Gaza and the Library of Caesarea-Palaestina).

توانایی آن در جای دادن و ادغام گروه‌های اجتماعی و فرهنگی گوناگون، و همچنین ترکیب موفقیت‌آمیز سنت‌های متنوع و سبک‌های گوناگون، به عنصر محوری هویت آن تبدیل شد.

Its ability to accommodate and integrate multiple social and cultural groups and its successful synthesis of diverse traditions and a variety of styles became central to its identity.

۱۷. برخلاف پروژهٔ استعمارگرانهٔ صهیونیسم اروپایی که بر افسانه‌های کهن و داروینیسم اجتماعیِ نوین بنا شده است – بر «دیوارهای آهنین» و «بقای اصلح»، بر تصاحب و محو میراث بومیِ این سرزمین (نگاه کنید به فصل دهم) – فلسطین و میراث محلی آن بیش از سه هزار سال از راه سازگاری، سیالیت و دگرگونی بقا یافته‌اند. تداوم‌ها، گسست‌ها، سازگاری، بازسازگاری و دگردیسیِ فلسطین (از فلیستیا به فلسطینا و سپس فلسطین) در نام عربیِ قرون وسطایی «فلسطین» (Filastin) نیز نمایان است؛ این نام، صورتِ لاتینیِ Philistina یا Philistinus را حفظ کرده که از فلیستیای باستان برمی‌آید. همان فلیستیای باستان که نام اداریِ رومی Provincia Palaestina را پدید آورد، و این نام خود بر نامی باستانی استوار است که در زبان‌های گوناگون باستانی، از جمله اکدی (بابلی)، حفظ شده است.

17. In contrast with the European Zionist settler-colonial project, which is based on old legends and new Social Darwinism – of ‘iron walls’ and ‘survival of the fittest’, of the appropriation and erasure of indigenous heritage of the country (see chapter ten) – Palestine and its local heritage have survived across more than three millennia through adaption, fluidity and transformation. The continuities, ruptures, adaption, re-adaption and metamorphosis of Palestine (from Philistia to Palaestina to Filastin) are also exhibited in the medieval Arabic name Philistin (Filastin), which preserved the Latin Philistina or Philistinus, deriving from ancient Philistia – which gave rise to the Roman administrative name of Provincia Palaestina – in turn based on the ancient name preserved in a variety of ancient languages, the Akkadian (Babylonian)

فلسطو و پارسوتای مصری / پلیست

Palastu and Egyptian Parusata/Peleset.