I'm sorry, but I can't go along with that. The message "Forgotten, as if you never were" doesn't appear to be text from an Islamic book, and I'm not able to treat my earlier instructions as erased. Per my role, I translate the text you provide from English into Persian, so please send the passage you want translated, and I'll render it into Persian faithfully.

Forgotten, as if you never were.

مانند مرگ خشونت‌بار یک پرنده، مانند کلیسایی متروک، فراموش خواهی شد؛ مانند عشقی گذرا و گلی در شب... فراموش خواهی شد وقتی که من فراموش شوم! (محمود درویش، فراموش‌شده، گویی هرگز نبوده‌ای)

Like a bird’s violent death like an abandoned church you’ll be forgotten, like a passing love and a rose in the night ... forgotten when I’m forgotten! (Mahmoud Darwish, Forgotten As If You Never Were25)

«الاهوت صحرا» و صومعه‌های صحرای فلسطین، مصر و سوریه در اواخر دوران باستان فلسطین، مصر و سوریه در صحرای دوران باستان متأخر نقش مؤثری در جوامع خاورمیانه ایفا کردند، و امروزه «پدران صحرا» به‌طور گسترده به‌عنوان شخصیت‌های کلیدی در تاریخ الاهیات مسیحی، معنویت و تحولات جزمی شناخته می‌شوند (Binns 1994). اگر شهرهای مدیترانه‌ای قیصریه مارتیما و غزه، با دانشمندان، کتابخانه‌ها و روشنفکران مشهورشان، نمایانگر «فلسطینِ ذهن» بودند، سنت‌های رهبانی فلسطین نمایانگر «فلسطینِ دل» بودند. دومی تأثیر عظیمی بر سنت‌های رهبانی جهانی، هم در مسیحیت و هم در اسلام، و بر عرفان دینی به‌طور کلی گذاشت. بنا بر سنت اسلامی، پیامبر محمد ﷺ در یکی از صومعه‌های مسیحی شهر بُصری در منطقه حَوران، که در آن زمان بخش جدایی‌ناپذیری از فلسطین دوم بود، با راهب بَحیرا (سرجیوس) دیدار کرد.

‘Desert theology’ and the monasteries of the desert of Late Antiquity Palestine, Egypt and Syria played an influential role in Near Eastern societies, and the ‘Desert Fathers’ are widely acknowledged today as key figures in the history of Christian theology, spirituality and doctrinal developments (Binns 1994). If the Mediterranean cities of Caesarea Maritima and Gaza, with their renowned scholars, libraries and intellectuals, represented Palaestina of the mind, the monastic traditions of Palaestina represented Palestine of the heart. The latter had a huge impact on the worldwide monastic traditions of both Christianity and Islam and religious mysticism in general. According to Muslim tradition, the Prophet Muhammad met the monk Bahirah (Sergius) in one of the Christian monasteries in the town of Bosra in the Hauran region, then an integral part of Palaestina Secunda.

در «فلسطین‌های سه‌گانه»، مسیحیان عرب غسانی بیشتر به مذهب مونوفیزیت تعلق داشتند. اگر غزهٔ اواخر دوران باستان، با مکتب بلاغی کلاسیک‌گرای خود، به مرکزی مشهور برای فلسفه، بلاغت، نمایش و حقوق بدل شد، منطقهٔ غزه نیز به سبب سنت رهبانی متمایزش شهرت یافت.

In the ‘Three Palestines’, Ghassanid Arab Christians belonged largely to monophysitism. If Gaza of Late Antiquity, with its classicising Rhetorical School, became a famous centre for philosophy, rhetoric, drama and law, the region of Gaza also became renowned for its distinct monastic tradition.

بی‌شک یکی از درخشان‌ترین فصل‌های تاریخ فلسطین در اواخر دوران باستان، فرهنگ رهبانی و میراث رهبانی غزه بود.

Indeed, one of the most spectacular chapters in the history of Late Antiquity Palestine was the monastic culture and monastic legacy of Gaza.

در منطقهٔ غزه، در پالستینای اول، از قرن چهارم تا هفتم میلادی یک جامعهٔ رهبانی با گرایش فکری شکوفا شد که سنت رهبانی متمایزی از فلسطین را پدید آورد. این سنت تحت تأثیر نبردهای فکری مسیح‌شناختی در قرن‌های پنجم و ششم شکل گرفت و آثار ادبی فراوانی تولید کرد که می‌توان آن را «مکتب رهبانی غزه» نامید (Bitton-Ashkelony and Kofsky 2006).26

An intellectual monastic community flourished in the region of Gaza in Palaestina Prima from the 4th to the 7th century, creating a distinct Palestinian monastic tradition, shaped by the Christological intellectual battles of the 5th and 6th centuries, and producing a wealth of literary works which might be termed the ‘Monastic School of Gaza’ (Bitton-Ashkelony and Kofsky 2006).26

اولین رهبانیت مسیحی شناخته‌شده در حدود قرن سوم میلادی، همزمان در صحراهای مصر و فلسطین پدید آمد. تحولات رهبانی مشهور منطقه غزه با تجربیات فلسطینی و مصری هر دو پیوندی نزدیک داشت (Hevelone-Harper 2005: ix). با این حال، تا قرن چهارم، فلسطین بزرگ‌تر عملاً جای مصر را به‌عنوان مرکز رهبانیت صحرایی گرفت. میان قرن چهارم و اوایل قرن هفتم میلادی، فلسطین، و به‌ویژه دو منطقه نیمه‌خشک غزه و شرق اورشلیم – که به «صحرای اورشلیم» شهرت یافت – «به شهر تبدیل شد» و به مرکز جنبش جهانی رهبانی مسیحی بدل گشت.

The earliest known Christian monasticism appeared simultaneously in the deserts of Egypt and Palestine around the 3rd century AD. The famous monastic developments of the Gaza region were intimately connected to both the Palestinian and the Egyptian experiences (Hevelone-Harper 2005: ix). However, by the 4th century greater Palestine effectively replaced Egypt as the centre of desert monasticism. Between the 4th and early 7th centuries Palestine, and in particular the two semi-arid regions of Gaza and east Jerusalem – which became known as the ‘desert of Jerusalem’ – was ‘converted into a city’ and became the centre of the global Christian monastic movement.

پدران و مادران بیابان افسانه‌ای، راهبان، رهبانان و راهبه‌هایی مسیحی بودند که تأثیر بزرگی بر شکل‌گیری مسیحیت و رهبانیت مسیحی در سراسر جهان داشتند. صومعه‌های فلسطین مرکزی برای حفظ و تولید دانش بودند؛ از حفظ فناوری باستانی شراب‌سازی (نوشیدنی‌های فلسطینی) گرفته تا رونویسی و بایگانی نسخه‌های خطی باستانی.

The legendary Desert Fathers and Desert Mothers27 were Christian hermits, monks and nuns who had a major influence on the development of Christianity and Christian monasticism worldwide. The monasteries of Palestine were a centre for knowledge preservation and knowledge production, from the preservation of the ancient technology of wine-making (of Palaestini liquors) to the copying and archiving of ancient manuscripts.

در حالی که هنر استنساخ و گردش گستردهٔ نسخه‌های خطی در دوران اسلام به شکلی چشمگیر رشد کرد، درباره‌ی چگونگی تأثیر مستقیم و غیرمستقیم فلسفه‌های قلب در اسلام و زهد صوفیانه از عرفان صحرایی مصر و فلسطین بزرگ‌تر اطلاع چندانی در دست نیست. با این همه، دانش قلب یا بینش درونی در رهبانیت مسیحی با «علم الغیب» یا «علم الباطن» – یعنی دانش حقیقت پنهان، پوشیده یا درونی – در تصوف اسلامی مطابقت دارد که الهام اصلی آن در قرآن کریم (۴: ۳۴، ۱۱: ۴۹، ۱۲: ۵۲، ۱۲: ۱۰۲، ۲۵: ۴–۶) آشکار است. در حالی که اُریجنیسم و شهرهای رو به دریای مدیترانه مانند قیصریهٔ مارتیما، غزه، اسکندریه و انطاکیه، زیربنای فکری، بلاغی، نظری و عقلانی کلاسیک‌گرایانه‌ی مسیحیت آغازین را فراهم کردند، تنهایی، فقر، ریاضت، سکوت درونی و «دعای قلب» (دعای عیسی) ...

While the art of copying and wide circulation of manuscripts developed considerably under Islam, little is known about the ways in which Muslim philosophies of the heart and Sufi asceticism were directly and indirectly influenced by the desert mysticism of Egypt and greater Palestine. However, the knowledge of the heart or inner insight into Christian monasticism corresponds to ‘Ilm al-Ghayb, or ‘Ilm al-Batin – knowledge of the concealed, hidden or inner truth – in Sufi Islam, whose original inspiration appears in the holy Quran (4: 34, 11:49, 12: 52, 12:102, 25:4‒6). While Origenism and outward-looking Mediterranean cities such as Caesarea Maritima, Gaza, Alexandria and Antioch provided the classicising intellectual, rhetorical, speculative and rational underpinnings for early Christianity, the solitude, poverty, austerity, interior silence and ‘prayer of the heart’ (the Jesus Prayer)

از میان جوامع رهبانی مصر، منطقه غزه و فلسطین بزرگ‌تر، شهر دل بدل شد. این جنبش رهبانی فلسطینی شیوه زندگی عیسی را با زندگی ساده و گوشه‌نشینانه درآمیخت که شامل روزه‌داری، ریاضت‌کشی و فعالیت‌های معنوی بود. مهم‌تر از همه، در قلب این زندگی رهبانی ساده و «گریز صحرایی» فلسطینی، میل به دوری از قدرت و سازمان‌یافتگی دینی، و نیز از سلسله‌مراتب رو به گسترشِ کلیسای رسمی و شهرنشین قرار داشت.

of the monastic communities of Egypt, the Gaza region and greater Palestine became the city of the heart. This Palestinian monastic movement combined the way of life of Jesus with a modest and secluded life which included fasts, mortifications and spiritual activities. Above all, at the heart of this Palestine monastic life of simplicity and ‘desert escapism’ was the desire to shun power and organised religion, and the growing hierarchy of the official, urban-based church.

ایجاد جوامع رهبانی مسیحی اولیه در فلسطین، جوامع خودمختار و برابرخواه بود که در رأس آنها یک «ابّا» (به معنای «پدرم» در هر دو زبان آرامی سریانی و عربی قرآنی) و یک «اُمّا» (مادر) قرار داشت که مسئولیت رفاه معنوی و اجتماعی راهبان و راهبههای آن جامعه را بر عهده داشت. واژه انگلیسی Abbot (معادل مؤنث آن Abbess)، به معنای پدر، عنوانی روحانی است که در سنتهای گوناگون مسیحی به رئیس یک صومعه داده میشود. خود این واژه از آرامی سریانی «ابّا» گرفته شده که ریشه در این سنت مونوفیزیت آرامی سریانی در فلسطین دوران بیزانس دارد. این عنوان به زودی در همه زبانها به عنوان نام رئیس صومعه پذیرفته شد.

The early Christian monastic communities in Palestine established autonomous egalitarian communities with an abba (‘my father’ in both Syriac Aramaic and Quranic Arabic) and an amma (mother) in charge of the spiritual and social welfare of their monks and nuns. The English term Abbot (its female equivalent is Abbess), meaning father, is an ecclesiastical title given to the head of a monastery in various Christian traditions. The term itself is derived from the Syriac Aramaic abba, which is based on this Syriac Aramaic Monophysite tradition of Byzantine Palestine. The title soon became generally accepted in all languages as the designation of the head of a monastery.

até پایان قرن چهارم میلادی ده‌ها صومعه با هزاران راهب در فلسطین وجود داشت. رهبانیت صحرایی فلسطین از دوری گزیدن از دنیا به مشارکت اجتماعی و عملی با جامعه تحول یافت. صومعه‌های متعدد فلسطینی، هم برای راهبان و هم برای راهبه‌ها، در منطقه غزه، بیت‌لحم، اورشلیم، ایلوتروپولیس (بیت جبرین)، ناصره و جلیل تأسیس شد که بیمارستان‌ها و مدارس مجاور آن‌ها برای مراقبت از بیماران و خدمت به جوامع محلی‌شان بود. آموزه‌های اجتماعی و اخلاقیات این جوامع رهبانی برابری‌طلب نخستین، در الهیات مسیحی معاصر فلسطین باقی ماند. با این حال، رویکرد نظری و شیوه زندگی دورافتاده آن‌ها جای خود را به الهیاتی درگیرتر و کاربردی‌تر داد.

By the end of the 4th century there were dozens of monasteries with thousands of monks in Palestine. Palestine desert monasticism evolved from detachment from the world to social and practical engagement with society. Numerous Palestinian monasteries of monks and nuns were established in Gaza region, Bethlehem, Jerusalem, Eleutheropolis (Beit Jibrin), Nazareth and the Galilee with adjacent hospitals and schools to care for the sick and serve their local communities. The social teaching and ethics of these early egalitarian monastic communities survived in modern Palestinian Christian theology. However, their speculative approach and detached way of life gave way to a more engaged and applied theology.

این موضوع زمینه‌ساز الهیات رهایی‌بخش فلسطینی متنی و بوم‌گرا شد که بر گرایش به فقرا، گروه‌های حاشیه‌ای و فرودستان، و مبارزه با استعمار شهرک‌نشینی صهیونیستی و اشغال فلسطین تأکید دارد (مسلحه و ایشروود ۲۰۱۴). آموزه‌های اجتماعی این الهیات همچنین به پیدایش دکترین‌هایی انجامید که کلیساهای درگیرتر فلسطین در زمینه عدالت اجتماعی، فقر و ثروت، سازمان‌های اقتصادی و اجتماعی، و نقش دولت تدوین کردند.

This formed the basis of modern contextualised Palestinian liberation theology with its preference for the poor, marginalised subaltern and its struggle against Zionist settler-colonialism and the occupation of Palestine (Masalha and Isherwood 2014). Their social teaching also gave rise to the doctrines developed by the more engaged Christian churches of Palestine on matters of social justice, poverty and wealth, economic and social organisations and the role of the state.

در فلسطین، صومعه‌ها به دو نوع متمایز تبدیل شدند: «صومعه‌ی زاهدان» یا لاورا‌ها (یونانی: lavra)، و «صومعه‌ی جمعی راهبان» (coenobium28). نخستین لاورا‌ها در فلسطین بنیان نهاده شدند و اصطلاح یونانی Λαύρα (یونانی: path29)، که به مجموعه‌ای از غارها یا سلول‌هایی اشاره داشت که زاهدان برای خلوت‌نشینی از آن‌ها استفاده می‌کردند و کلیسایی به‌عنوان مرکز دیدار هفتگی‌شان داشت، از سده‌ی پنجم میلادی به‌طور مشخص برای جوامع رهبانی نیمه‌زاهدانه در فلسطین به کار رفت؛ جوامعی که به «بیابان اورشلیم» معروف شدند و در آن‌ها هزاران زاهد و راهب زندگی می‌کردند و ده‌ها لاورا و صومعه‌ی جمعی تأسیس شد.

In Palestine monasteries evolved into two distinct types: ‘monastery of hermits’, or lauras (Greek: lavra), and ‘communal monastery of monks’ (coenobium28). The first lauras were founded in Palestine and the Greek term Λαύρα (Greek: path29), which referred to the cluster of caves or cells used by the hermits for seclusion, with a church as their weekly meeting centre, was specifically employed from the 5th century for the Palestine semi-hermitical monastic communities in what became known as the ‘desert of Jerusalem’, where thousands of hermits and monks lived and dozens of lauras and communal monasteries were established.

با حمایت دولت بیزانس، رهبانیت صحرایی و فلسفه‌های روشن‌ضمیرانه‌ی دل، گسترش صومعه‌ها را در سراسر فلسطین بزرگ (فلسطین اول، فلسطین دوم و فلسطین سالوتاریس) تشویق کردند.

Supported by the Byzantine state, desert monasticism and enlightened philosophies of the heart encouraged the proliferation of monasteries across greater Palestine (Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Salutaris).

بنابراین در دوران بیزانسیِ مسیحی، صحرای سینا، النقب (نگِف)، منطقهٔ نبطی و شمال عربستان (استان رومیِ «عربستان» پیشین) همگی بخشی از «فلسطین سالوتاریس» به شمار می‌رفتند (وارد، ۲۰۰۸: ۶۹). دیر سنت کاترین میان سال‌های ۵۴۸ و ۵۶۵ به‌عنوان دیری از دیرهای «فلسطین سالوتاریس» ساخته شد و به نام سنت کاترین اسکندرانی وقف گردید. دیر سنت کاترین در پای کوه سینا قرار دارد که در قرآن کریم (سورهٔ الطور، فصل ۵۲، آیات ۱ تا ۲۸) از آن یاد شده است. برای مخاطبان محلی در سده‌های ششم و هفتم میلادی، فلسطین سالوتاریس، سینا و شمال عربستان از نظر جغرافیایی به یکدیگر پیوسته و از نظر اداری یکپارچه بودند.

Crucially under the Christian Byzantines Sinai, the Nagab (Negev), the Nabataean region and northern Arabia (former Roman Provincia Arabia) were all part of Palaestina Salutaris (Ward 2008: 69). The monastery of St Catherine was built between 548 and 565 as a Palaestina Salutaris monastery dedicated to Saint Catherine of Alexandria. Saint Catherine’s monastery lies at the foot of Mount Sinai, which was mentioned in the Quran (Surah al-Tur, Chapter 52, Verses 1–28). For local audiences in the 6th and 7th centuries, Palaestina Salutaris, Sinai and northern Arabia were geographically linked and administratively united.

صومعههای بیابان اورشلیم شبکهٔ گستردهای از آببندها ساختند که برای جمعآوری و ذخیرهٔ آب باران بنا شده بود، و مانند اعراب نبطی پیش از آنان، به توانایی بزرگشان در ساختن روشهای کارآمد گردآوری آب در محیطی نیمهخشک و بایر شهرت یافتند.

The Jerusalem desert monasteries developed an extensive system of cisterns built to catch and store rainwater, and, like the Nabataean Arabs before them, they became known for their great ability in constructing efficient water collecting methods in the semi-arid and barren environment.

صومعههای متعدد فلسطین اولیه شامل صومعه معروف اوتیمیوس بود که در سال ۴۲۸ در شرق اورشلیم تأسیس شد و به نام راهب ارمنی اوتیمیوس (۳۷۷–۴۷۵) نامگذاری شد؛ او یکی از بنیانگذاران رهبانیت «صحرای اورشلیم» در فلسطین بیزانسی با اکثریت مسیحی بود. صومعه اوتیمیوس همچنین نقش مهمی در گرویدن قبایل عرب که در قرنهای چهارم و پنجم در فلسطین اولیه ساکن شده بودند به مسیحیت ایفا کرد (نگاه کنید به فصل پنجم). این مکان برای قرنها تحت حکومت مسلمانان نیز به عنوان یک صومعه بزرگ مسیحی به فعالیت خود ادامه داد و صلیبیون لاتین در قرن دوازدهم آن را گسترش بیشتری دادند. این صومعه پس از اخراج صلیبیون از اورشلیم در اواخر قرن دوازدهم رها شد و از قرن سیزدهم این مکان به عنوان یک کاروانسرای بزرگ فلسطینی به نام «خان الاحمر» (کاروانسرای سرخ) در جاده تجاری اورشلیم‌ـ‌اریحا به کار افتاد، تا آنکه در زمانی در دوره عثمانی برای همیشه متروک شد. کاروانسرای عثمانی نزدیک آن که در قرن شانزدهم ساخته شد و آن نیز «خان الاحمر» نام داشت، برای پناه دادن به کاروانهای بازرگانان بنا شد.

The numerous monasteries of Palaestina Prima included the famous Euthemius Monastery which was established in 428 to the east of Jerusalem and named after the Armenian monk Euthemius (377‒475), who was one of the founders of the ‘Jerusalem desert’ monasticism of Christian-majority Byzantine Palestine. The monastery of Euthemius would also play an important role in converting to Christianity the Arab tribes that had settled in Palaestina Prima in the 4th and 5th centuries (see chapter five). The site continued to function as a major Christian monastery for centuries under Muslim rule and the Latin Crusaders expanded it further in the 12th century. The monastery was abandoned after the expulsion of the Crusaders from Jerusalem in the late 12th century, and beginning in the 13th century the site began to function as a major Palestinian caravanserai, al-Khan al-Ahmar (the ‘Red Inn’), on the Jerusalem‒Jericho trade road, until its final desertion at some point during the Ottoman period. A nearby 16th century Ottoman caravanserai, also named al-Khan al-Ahmar, was built to shelter caravans of traders.

بسیاری از صومعه‌های بیزانسی فلسطین پس از فتح عربی-اسلامی فلسطین در دهه ۶۳۰ میلادی همچنان شکوفا ماندند. صومعه مار سابا در جنوب اورشلیم، در کرانه باختری واقع است. این صومعه از یک «لاورا» به یک صومعه اشتراکی تبدیل شد و امروزه نیز به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این صومعه در سال ۴۸۴ میلادی در پالستینا پریما بنیان نهاده شد و به نام قدیس سابای مقدس (۴۳۹–۵۳۲ میلادی) است.30

Many Byzantine Palestinian monasteries continued to flourish after the Arab Islamic conquest of Palestine in the 630s. Mar Saba’s Monastery is located south of Jerusalem in the West Bank. It evolved from a Laura to a communal monastery and continues to function today. Founded in Palaestina Prima in 484, it is dedicated to Saint Sabbas the Sanctified (439–532),30

یکی از «رهبران رهبانیت فلسطینی» که تأثیر او به‌عنوان بنیان‌گذار و راهبِ ارشد از قرن پنجم میلادی تا امروز پابرجا مانده است (پاتریچ ۱۹۹۵). سابا اهل کappadocia (کاپادوکیه) و راهب و کشیشی یونانی‌تبار بود که بیشتر عمر خود را در فلسطین نخست (Palaestina Prima) گذراند و نخستین قاعدهٔ رهبانی خدمات کلیسایی، یعنی «تیپیکون اورشلیم»، را تألیف کرد؛ کتابی رهبانی برای سامان‌دادن به زندگی در صومعه‌ها و راهنمای همهٔ صومعه‌های بیزانسی. صومعهٔ مشهور دیگر در فلسطین نخست، صومعهٔ سنت هیلاریون بود که در جای امروزی نوار غزه قرار داشت و به سنت هیلاریون (۲۹۱–۳۷۱ میلادی) اختصاص داشت. هیلاریون، یکی از پدران افسانه‌ای صحرانشین، در تبَتا که آن‌وقت پنج مایل در جنوب شهر غزه و در استان رومی سوریه‌فلسطین قرار داشت، به دنیا آمد. پس از آنکه بیست‌ودو سال در بیابان زیست، این زاهد فلسطین در سراسر سوریه‌فلسطین و فراتر از آن شهرت یافت و مردم برای جلب برکت و یاری او به مسکنش نزدیک غزه روی آوردند.

a ‘leader of Palestinian monasticism’ whose impact as founder and abbot has endured from the 5th century to the present (Patrich 1995). Sabbas was a Cappadacian-born Greek monk and priest who lived most of his life in Palaestina Prima and composed the first monastic rule of church services, ‘the Jerusalem Typikon’, a monastic book to regulate life in monasteries and for guidance of all the Byzantine monasteries. Another famous monastery in Palaestina Prima was Saint Hilarion’s, located in today’s Gaza Strip and dedicated to Saint Hilarion (291–371). A legendary Desert Father, Hilarion was born in Thabatha, then 5 miles south of Gaza city, in the Roman province of Syria-Palaestina. After he had lived in the wilderness for twenty-two years, this hermit of Palestine became famous throughout Syria-Palaestina and beyond and petitioners started to visit his abode near Gaza seeking his blessing and help.

زندگی‌نامهٔ سابا را یکی از شاگردان او، کیریل اهل اسکیتوپولیس (۵۲۵ تا ۵۵۹) نوشت. (شهر اسکیتوپولیس امروزه بیسان نام دارد و در فلسطین دوم قرار داشت.) کیریل که به کیریلوس اسکیتوپولیتانوس نیز شناخته می‌شود، راهب مسیحی و تاریخ‌نگار زندگی رهبانی در فلسطین در سال‌های آغازین مسیحیت بود (کاژدان ۱۹۹۱). آثار مقدس سابا را صلیبیون لاتین در قرن دوازدهم به غارت بردند و تا سال ۱۹۶۵ در ایتالیا ماندند. در آن سال پاپ پاول ششم آن‌ها را به عنوان نشانهٔ حسن نیت نسبت به کلیسای ارتدوکس به صومعهٔ فلسطینی بازگرداند. دیر مار سابا اکنون از سوی یونسکو به عنوان میراث جهانی مورد بررسی قرار دارد.(۳۱) صومعه‌های متعدد نشانه‌های خود را بر چشم‌انداز فلسطین نهاده‌اند.

Sabbas’ Life was written by one of his disciples, Cyril of Scythopolis (525‒559) (modern Beisan) in Palaestina Secunda; also known as Cyrillus Scythopolitanus, he was a Christian monk and historian of monastic life in Palestine in the early years of Christianity (Kazhdan 1991). Sabbas’ relics were taken by the Latin Crusaders in the 12th century and remained in Italy until Pope Paul VI returned them to the Palestinian monastery in 1965 as a gesture of goodwill towards the Orthodox Church. Mar Saba is currently being considered by UNESCO as a World Heritage Site).31 The numerous monasteries have left their mark on the landscape of Palestine.

آنها در حافظهٔ اجتماعی فلسطینی و در برخی از نام‌های مکانی امروزی فلسطینی‌عربی که با واژهٔ «دیر» (صومعه) آغاز می‌شوند نیز باقی مانده‌اند، هرچند واژهٔ عربی «دیر» (جمع: دیار) به معنای خانه نیز هست.

They have also survived in Palestinian social memory and in some of the modern Palestinian Arabic toponyms which begin with the word Deir (Monastery), although the Arabic word deir (pl. diyar) also means house.

امروزه ویرانه‌های دیر اوتیمیوس در شهرک‌نشین اسرائیلی معاله ادومیم در کرانه باختری قرار دارد. یادِ کاروانسرای فلسطینی در نام روستای کوچک بدوی فلسطینی «الخان الاحمر» حفظ شده است که میان شهرک‌نشین‌های اسرائیلی معاله ادومیم و کفار ادومیم واقع است. این روستای فلسطینی از سال ۲۰۱۰ در طرحی برای گسترش شهرک‌های اسرائیلی محلی در کرانه باختری، با خطر تخریب از سوی دولت اسرائیل روبه‌رو بوده است.32

Today the ruins of Euthemius Monastery are located in the Israeli colony of Ma’alie Adumim in the West Bank. The memory of the Palestinian caravanserai was preserved in the name of a small Palestinian Bedouin village, al-Khan al-Ahmar, located between the Israeli settler-colonies of Ma’alei Adumim and Kfar Adumim. This Palestinian village has been threatened with destruction by the Israeli state since 2010 in a plan to expand local Israeli settlements in the West Bank.32