شاخهٔ فلسطین بگو شاخهٔ فلسطین را.

Branch from Palestine Tell me the Palestine branch:

«Where you grew up, where are you blooming?»

Where you grew up, where are you blooming?

این‌که چه نوع تپه‌ها و دره‌هایی آرایش شما بودند؟

What kind of hills, some valleys Your decoration was?

شما آب‌های زلال اردن بودید؛ پرتو شرق نوازشتان می‌کرد، و شب، باد در کوه‌های لبنان بود… شما ایستاده‌اید، شاخه‌ای از بیت‌المقدس، زیارتگاه وقتِ درست! چراغ‌های پرتوِ شفافِ شامگاه، و کشتیِ صلیب، نشانِ مقدس…

You were the pure waters of the Jordan East beam caressed you, Night is the wind in the mountains of Lebanon … You stand, the branch of Jerusalem, Shrine of the correct time! Transparent dusk beam lamps, And the ark of the cross, the symbol of the holy ...

میخائیل یوریویچ لرمانتوف، ۱۸۳۷2

(Mikhail Yuryevich Lermontov 1837)2

یکشنبهٔ نخل یک جشن مسیحی پیش از عید پاک است که ورود پیروزمندانهٔ عیسی به اورشلیم را گرامی می‌دارد. شعر «شاخهٔ نخل فلسطین» (Vetka Palestiny) سروده‌ی سال ۱۸۳۷ از میخائیل یوریویچ لرمانتوف (۱۸۱۴–۱۸۴۱)، شاعر بسیار تأثیرگذار رمانتیک روس که «شاعر قفقاز» نیز خوانده می‌شود و پس از درگذشت الکساندر پوشکین در سال ۱۸۳۷ مهم‌ترین چهرهٔ شعر روسی است، شرق‌گرایی روسی و فلسطین متأخر عثمانی را در خود جای داده است. این شعر که پژواک‌های قوی رمانتیسم اروپایی (۱۸۰۰–۱۸۵۰) را دارد و یادآور شعر رمانتیک ریجینالد هبر در سال ۱۸۰۳ است، شعری رمانتیک‌انجیلی است که هم داستان‌های انجیل و هم زیارت روس‌ها به فلسطین در قرن نوزدهم را به تصویر می‌کشد؛ سه‌چهارم این زیارت‌ها در عید پاک انجام می‌شد (هامل و هامل، ۱۹۹۵). این شعر انجیلی‌گرا از تخیل مذهبی سرزمینی الهام گرفته است که شاعر آن را «فلسطین» می‌نامید، هرچند لرمانتوف هرگز به آنجا سفر نکرده بود (مرلو، ۲۰۱۳). در قرن نوزدهم، بازنمایی‌های ارتدوکس شرق‌گرایانهٔ روسی از فلسطین با یکدیگر همراه بودند. مهم‌تر آنکه نوشته‌های روسی دربارهٔ این سرزمین و فعالیت‌های سیاسی روس‌ها در آن، تأثیر بزرگی بر ادراک، تصور و رویدادهای واقعی فلسطین در اواخر دورهٔ عثمانی گذاشت.

Palm Sunday is a Christian feast before Easter which commemorates Jesus’ triumphant entry into Jerusalem. The 1837 poem Vetka Palestiny (The Palm Branch of Palestine) by Mikhail Yuryevich Lermontov (1814–1841), a highly influential Russian Romantic poet also called ‘the poet of the Caucasus’ and the most important figure of Russian poetry after Alexander Pushkin’s death in 1837, encapsulated Russian Orientalism and late Ottoman Palestine. With strong echoes of European Romanticism (1800‒1850), the 1803 romantic poem by Reginald Heber, Lermontov’s romantic-evangelical poem evokes the stories both of the Gospels and of Russian pilgrimage to Palestine in the 19th century, three-quarters of which pilgrimage took place at Easter (Hummel and Hummel 1995). This evangelising poetry was inspired by the religious imagination of the country the poet called ‘Palestine’, although Lermontov had never visited it (Merlo 2013). In the 19th century Russian Orientalist Orthodox representations of Palestine went hand in hand. Crucially, Russian writings on, and political activities in the country had a major impact on the perception, conception and actual events of late Ottoman Palestine.

در سال ۱۸۲۰ میلادی، دمیتری داشکوف، دیپلمات و مشاور دوم سفارت روسیه در استانبول، نخستین نویسنده روس بود که به عنوان زائر به فلسطین رفت. او همچنین مقاله‌ای با عنوان «دربارهٔ سفرهایم» نوشت (مرلو ۲۰۱۳). در واقع، بسیاری از بازنمایی‌های تاریخی و ادبی روسی از فلسطین در قرن نوزدهم، توصیف‌ها و روایت‌های واقعی زائران روس بودند (هاپوود ۱۹۶۹: ۱۰؛ مرلو ۲۰۱۳۳). در سال ۱۸۴۸

Earlier in 1820 Dmitrij Daškov, a diplomat and the second counsellor of the Russian Embassy in Istanbul, was the first Russian writer who went to Palestine as a pilgrim. He also wrote an essay entitled on his travels (Merlo 2013). In fact, many of the Russian historical and literary representations of Palestine in the 19th century were actual descriptions and narrations of Russian pilgrims (Hopwood 1969: 10; Merlo 20133). In 1848

نیکلای گوگول (۱۸۰۹–۱۸۵۲)، چهره‌ی پیشرو رئالیسم ادبی روسیه، به زیارت فلسطین رفت. بازنمایی‌های رمانتیک و شرق‌شناسانه‌ی فلسطین از سوی لرمانتوف و دیگر رمانتیک‌های روس در قرن نوزدهم نیز به تاریخ مسیحیت نخستین و به فلسطینِ زیر سلطه‌ی بیزانسی‌ها بازمی‌گشت؛ دوره‌ای که، همان‌گونه که در فصل چهارم دیدیم، کلیسای ارتodoکس فلسطین خودمختار شد و به یکی از پنج کلیسای برتری بدل گشت که مسیحیت را اداره می‌کردند.

Nikolai Gogol (1809–1852), the leading figure of Russian literary realism, went on a pilgrimage to Palestine. The romantic Orientalist representations of Palestine by Lermontov and other Russian Romantics of the 19th century also harked back to the history of early Christianity and of Palaestina under the Byzantines, a period in which, as we have seen in chapter four, the Palestine Orthodox Church became self-governing and emerged as one of the top five churches governing Christendom.

لرمنتوف در شعرش همچنین پیش‌بینی کرده بود که حضور روسیه در فلسطین به‌طور چشمگیری افزایش خواهد یافت؛ این حضور در سال ۱۸۴۴ با ورود نخستین آرشیمندریت ارتدوکس روسی به فلسطین آغاز شد. همچنین در دهه ۱۸۴۰، روس‌ها اجازه یافتند در بیت‌المقدس مجموعه‌ای بزرگ بسازند.

Lermontov’s poem had also anticipated Russia’s significantly increasing presence in Palestine, which began in 1844 with the arrival of the first Russian Orthodox Archimandrite in Palestine. Also in the 1840s, the Russians obtained permission to build a huge compound in Jerusalem.

این بنا پس از جنگ کریمه، در سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۴ ساخته شد. تلاش‌های روسیه سرانجام در سال ۱۸۸۲ به تأسیس «انجمن ارتدوکس فلسطین روسیه» در سن‌پترزبورگ انجامید. در سال ۱۸۸۹ واژه «امپریالی» به نام آن افزوده شد و انجمن به «انجمن امپریالی ارتدوکس فلسطین روسیه» معروف شد (به روسی: Императорское православное палестинское общество؛ به ترکی: Rus İmparatorluğu Ortodoks Filistin Cemiyeti؛ به عربی:

This was constructed after the Crimean War, in 1860‒1864. Russian efforts culminated in the founding of the Russian Orthodox Palestine Society in St Petersburg in 1882. In 1889 the word ‘Imperial’ was added to the name and the Society became known as the Imperial Russian Orthodox Palestine Society (Russian: Императорское православное палестинское общество; Turkish: Rus İmparatorluğu Ortodoks Filistin Cemiyeti; Arabic:

الجمعية الإمبراطورية الأرثوذكسية الفلسطينية (Hopwood 1969: 150‒154)، وبالعربية إلى الجماعة الأرثوذكسية الفلسطينية باسم الجمعية الإمبراطورية الأرثوذكسية الفلسطينية (الجمعية الإمبراطورية الأرثوذكسية الفلسطينية). وقد تأسست هذه الجمعية، التي أُنشئت في روسيا باسم الجمعية الإمبراطورية الروسية الأرثوذكسية الفلسطينية، بدافع من تأسيس صندوق استكشاف فلسطين البريطاني في عام 1865، ومن بعثاته الاستكشافية الإمبراطورية وشبه العسكرية والعلمية إلى فلسطين في سبعينيات القرن التاسع عشر (انظر أدناه). أسسها السياسي والكاتب فاسيلي نيكولايفيتش خيتروفو (1834‒1903)، مؤلف كتاب "فلسطين وسيناء" (2011)، وترأسها الدوق الأكبر سيرغي ألكساندروفيتش الذي كان قد زار فلسطين عام 1881. وكانت الجمعية الإمبراطورية الروسية الأرثوذكسية الفلسطينية منظمة علمية وتعليمية واجتماعية. فإلى جانب تشجيع الحج الروسي إلى الأرض المقدسة وتنظيمه، أنشأت مدارس ومستشفيات في فلسطين، وعملت هيئةً عامة تدافع عن المصالح الروسية (Stavrou 1961). ونشرت الجمعية أبحاثها في مجلتين: "Soobsheniya Imperatorskovo Pravoslavnovo Palestinskovo Obshestva" (تقارير الجمعية الإمبراطورية الأرثوذكسية الفلسطينية) و"Palestinskij Sbornik" (المجموعات الفلسطينية). كما أنشأت في القدس دار ترجمة ونشر، دعمت جزئياً مدارسها الواسعة باللغة العربية ومعاهدها العلمانية لتدريب المعلمين في فلسطين العثمانية المتأخرة، وهي الأولى من نوعها في فلسطين الحديثة. وقد مهّدت كليات تدريب المعلمين الرائدة هذه الطريق أمام التعليم العالي العلماني الحديث في فلسطين، وكذلك أمام الكلية العربية (وتُعرف أيضاً بالكلية العربية الحكومية)، وهي كلية جامعية مقرها القدس، وقد استمرت طوال فترة الانتداب من عام 1918 حتى عام 1948.

الجمعية الإمبراطورية الأرثوذكسية الفلسطينية ) (Hopwood 1969: 150‒154) and to the Palestinian Orthodox community in Arabic as the Palestinian Orthodox Imperial Society ( الجمعية الإمبراطورية الأرثوذكسية الفلسطينية ). Spurred by the establishment of the British Palestine Exploration Fund in 1865, and its imperial, quasi-military, scientific expeditions to Palestine in the 1870s (see below), the Imperial Russian Orthodox Palestine Society was founded by politician and writer Vasili Nikolaevich Khitrovo (1834‒1903), author of Palestina i Sina (2011), and chaired by the Grand Duke Sergei Alexandrovich who had visited Palestine in 1881. The Imperial Russian Orthodox Palestine Society was a scholarly, educational and social organisation. In addition to promoting and organising Russian pilgrimage to the Holy Land, it built schools and hospitals in Palestine and acted as a public body defending Russian interests (Stavrou 1961). The Society published its own research in two journals: Soobsheniya Imperatorskovo Pravoslavnovo Palestinskovo Obshestva (Imperial Orthodox Palestinian Society Reports) and the Palestinskij Sbornik (Palestinian Collections). It also established a translation and publishing house in Jerusalem partly in support of its extensive Arabic-language schools and secular teacher training seminaries in late Ottoman Palestine, the first of their kind in modern Palestine. These pioneering teacher training colleges paved the way for modern secular higher education in Palestine and for the Arab College (also known as the Government Arab College), a Jerusalem-based university college which existed throughout the Mandatory period from 1918 until 1948.

پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۰۵، بودجه‌های انجمن ارتدوکس امپراتوری فلسطین تا حدی کاهش یافت. پس از انقلاب بلشویکی اکتبر ۱۹۱۷، این انجمن به انجمن فلسطین روسیه تغییر نام یافت (روسی: Российское Палестинское Общество؛ عربی:

Following the 1905 Russian Revolution there was some decline in the budgets of the Imperial Orthodox Palestinian Society. After the Bolshevik Revolution of October 1917 the Society was renamed the Russian Palestine Society (Russian: Российское Палестинское Общество; Arabic:

انجمن روسی-فلسطینی (الجمعية الروسية الفلسطينية) که به آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی وابسته بود. در دوران قیمومیت، انگلیسی‌ها محدودیت‌های شدیدی بر فعالیت‌های این انجمن در فلسطین اعمال کردند، و پس از سال ۱۹۴۸ نیز…

الجمعية الروسية الفلسطينية ) and was attached to the Academy of Sciences of the USSR. During the Mandatory period, severe restrictions were imposed on the activities of the Society in Palestine by the British and after 1948

اسرائیل بخش عمده‌ای از زمین و دارایی‌های آن را مصادره کرد۔ با این حال، نام اصلی انجمن در قرن نوزدهم، یعنی «انجمن ارتدوکس امپراتوری روسیه برای فلسطین»، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ و تشکیل فدراسیون روسیه، در سال ۱۹۹۲ بازگردانده شد۔ افزون بر این، امروزه این انجمن با نام اصلی عربی «فلسطینی» خود، که در اواخر قرن نوزدهم ساخته شده، یعنی «جمعیت ارتدوکس امپراتوری فلسطینی»، در فلسطین فعالیت و پروژه‌هایی را اجرا می‌کند۔

Israel confiscated much of its land and property. However, the original 19th century name of the Society, Imperial Russian Orthodox Palestine Society, was restored in 1992 following the dissolution of the Soviet Union in December 1991 and the creation of the Russian Federation. Furthermore, today the Society operates and runs projects in Palestine under its original ‘Palestinian’ Arabic name coined in the late 19th century: the Palestinian Orthodox Imperial Society.

نشان رسمی امپراتوری روسیه، با عقاب دوسرش، پیش‌تر با امپراتوری بیزانس پیوند داشت. فرمانروایان روسیه مدت‌ها خود را حامیان اصلی ارتودوکس مسیحی می‌دانستند، به‌ویژه پس از آن‌که بیشتر اعضای کلیساهای ارتودوکس یونانی از سال ۱۴۶۰ تا شورش یونان در ۱۸۲۱ زیر کنترل عثمانی‌ها قرار گرفتند. در قرن نوزدهم، امپراتوری روسیه همچنان خود را «روم سوم» و جانشین امپراتوری بیزانس می‌دید. این کشور همچنان تهدیدی جدی برای دولت عثمانی از نظر ژئوپلیتیک به شمار می‌رفت. دولت عثمانی در پی اتحاد با دیگر قدرت‌های اروپایی، به‌ویژه بریتانیا و فرانسه، برآمد تا جاه‌طلبی‌های روسیه را مهار کند. این امر به جنگ کریمه در سال‌های ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۶ انجامید که علت بلافصل آن، رقابت اروپایی بر سر بیت‌المقدس و حقوق اقلیت‌های مسیحی ارتودوکس در فلسطین بود.

The coat of arms of the Russian Empire, with its double-headed eagle, was formerly associated with the Byzantine Empire. The rulers of Russia had long held themselves to be the main protectors of Christian Orthodoxy, especially after most of the membership of the Greek Orthodox churches from 1460 until Greek rebellion of 1821 fell under the control of the Ottomans. In the 19th century imperial Russia continued to view itself as the ‘Third Rome’ and the successor to the Byzantine Empire. It continued to pose a serious geo-political threat to the Ottoman state. The latter sought alliances with other European powers, notably the British and French, to keep Russian ambitions in check. This led to the Crimean War of 1853‒1856, whose immediate cause involved the European competition over Jerusalem and the rights of Orthodox Christian minorities in Palestine.

ارتدوکس‌های مسیحی بزرگ‌ترین گروه در میان مسیحیان فلسطین بودند. روس‌ها نه تنها خود را وارثان مسیحیت ارتدوکس و امپراتوری بیزانس در شرق و حامیان جامعه ارتدوکس در فلسطین می‌دانستند، بلکه از کاهش شدید نسبت ارتدوکس‌ها در میان مسیحیان فلسطینی، از ۹۰ درصد در سال ۱۸۴۰ به حدود دو سوم در سال ۱۸۸۰، نیز نگران بودند؛ کاهشی که در نتیجه فعالیت‌های تبلیغی کلیساهای پروتستان و کاتولیک روم رخ داده بود.

The Orthodox Christians were the largest group among the Christian Palestinians. The Russians not only saw themselves as heirs to Orthodox Christianity and the Byzantine Empire in the East and protectors of the Orthodox community in Palestine, they were also concerned about the sharp decline in the proportion of the Orthodox among Palestinian Christians from 90 per cent in 1840 to about two-thirds in 1880 as a result of the proselyting activities of the Protestant and Roman Catholic churches.

در نیمه دوم قرن نوزدهم، روسیه که با دیگر قدرت‌های اروپایی بر سر نفوذ در فلسطین رقابت می‌کرد، گام‌های عملی‌ای برداشت که هدفشان تثبیت حضور روسیه بود. کنسولگری روسیه در سال ۱۸۵۸ در اورشلیم تأسیس شد. پس از آن، «کمیته فلسطین» (۱۸۵۸) (اللجنة الفلسطينية ‒۱۸۶۴) که از سوی وزارت امور خارجه روسیه حمایت می‌شد، برپا گردید و در سال ۱۸۶۰ نیز «انجمن فلسطین روسیه» (RPS) بنیان نهاده شد. انجمن فلسطین روسیه زائران روس را به فلسطین راهنمایی می‌کرد، املاکی خریداری می‌کرد و در اورشلیم و ناصره، مهمان‌سراها، کلیساها و مدارسی بنا می‌نمود.

In the second half of the 19th century Russia, competing for influence in Palestine with other European powers, took practical steps aimed at consolidating the Russian presence. The Russian Consulate was established in Jerusalem in 1858. This was followed by the setting up of the Committee for Palestine ( 1858 ) (اللجنة الفلسطينية ‒1864), a body supported by the Russian Foreign Ministry, and in 1860 the Russian Palestine Society (RPS) was also founded. The RPS guided Russian pilgrims to Palestine, bought property and built hospices, churches and schools in Jerusalem and Nazareth.

این امر به تأسیس یک کلنی (‘کمپوند’) روسی در اورشلیم در دهه ۱۸۶۰ منجر شد. در سال ۱۸۶۴ «کمیته فلسطین» در اداره آسیا در وزارت امور خارجه (۱۸۶۴‒۱۸۸۹) ایجاد شد (Merlo 2013). در سال ۱۸۹۰ دولت امپراتوری روسیه از تأسیس «حوبوی تسیون» حمایت و آن را تأیید کرد؛ این سازمان خیریه ثبت‌شده روسی رسماً با عنوان «انجمن حمایت از کشاورزان و صنعتگران یهودی در سوریه و فلسطین» (Общество по поддержке еврейских фермеров и ремесленников в Сирию и Палестину) شناخته می‌شد.

This led to the establishment of a Russian colony (‘compound’) in Jerusalem in the 1860s. In 1864 the Committee for Palestine was created in the Department for Asia of the Ministry of Foreign Affairs (1864‒1889) (Merlo 2013). In 1890 the imperial Russian government supported and approved the establishment of Hovevei Tzion, a registered Russian charity officially known as the Society for the Support of Jewish Farmers and Artisans in Syria and Palestine (Общество по поддержке еврейских фермеров и ремесленников в Сирию и Палестину).

با یارانه دولت روسیه، و با عبور از یافا، تا سال ۱۹۱۰ هر ساله حدود ۸۰۰۰ زائر روس (که عمدتاً دهقان بودند) از فلسطین دیدن می‌کردند،۴ و تا آغاز جنگ جهانی اول، میانگین سالانه به حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر رسید. این هجوم زائران روس که توسط انجمن ارتدوکس امپراتوری روسیه برای فلسطین سازمان‌دهی می‌شد، بر بازسازی اداری عثمانی در فلسطین در اوایل قرن بیستم تأثیر گذاشت. نوشته‌های روسی درباره فلسطین عثمانی در اواخر دوره و نیز زیارت انبوه به آن سرزمین، به دلایل سیاسی گوناگون بسیار اهمیت داشت و پیامدهایی (هم مورد نظر و هم ناخواسته) به همراه داشت.

Subsidised by the Russian government, and passing through Jaffa, by 1910 about 8000 Russian (predominately peasant) pilgrims visited Palestine every year,4 and by the First World War the average annual number rose to about 14,000. Organised by the Imperial Russian Orthodox Palestine Society, this influx of Russian pilgrims had an impact on Ottoman administrative reorganisation of Palestine in the early 20th century. Russian writings on, and mass pilgrimage to, late Ottoman Palestine were very important for a variety of political reasons and had (intended and unintended)

پیامدها:

consequences:

• نوشته‌های روسی درباره فلسطین، مهاجران استعمارگر صهیونیست اولیه را الهام بخشید:

• Russian writings on Palestine inspired early Zionist colonial-settlers:

حوو‌ه‌وی تسیون («دوستداران صهیون») که از اواخر دهه ۱۸۸۰ از سرزمین‌های امپراتوری روسیه به آنجا آمدند. در سال ۱۸۹۰ تأسیس حوو‌ه‌وی تسیون به‌عنوان یک خیریه ثبت‌شدهٔ روسی از سوی دولت امپراتوری روسیه رسماً تأیید شد، با نام «جامعهٔ حمایت از کشاورزان و صنعتگران یهودی در سوریه و فلسطین» (Общество по поддержке еврейских фермеров и ремесленников в Сирию и Палестину)، که در میان مهاجران صهیونیست به «کمیتهٔ اودسا» معروف شد. زبان عربی و فرانسوی دو زبان کلیدی طبقات تحصیل‌کردهٔ فلسطین در اواخر قرن نوزدهم بودند و جامعهٔ روسی به‌زودی به «Société pour le soutien des agriculteurs et les artisans juifs en Syrie et en Palestine» شناخته شد. این جامعه به جنبه‌های عملی ایجاد مستعمرات کشاورزی اختصاص داشت و طرح‌های آن شامل کمک به تأسیس مستعمرات صهیونیستی اولیهٔ (مُشاوُت) رحوبوت و هادیرا بود.

Hovevei Tzion (‘Lovers of Zion’) who began to arrive from the territories of the Russian Empire in the 1880s. In 1890 the establishment of Hovevei Tzion as a registered Russian charity was officially approved by the imperial Russian government as the Society for the Support of Jewish Farmers and Artisans in Syria and Palestine (Общество по поддержке еврейских фермеров и ремесленников в Сирию и Палестину), which came to be popularly known among Zionist settlers as the Odessa Committee. Arabic and French were the two key languages of the educated classes of late 19th century Palestine and the Russian Society soon came to be known as ‘Société pour le soutien des agriculteurs et les artisans juifs en Syrie et en Palestine’. It was dedicated to the practical aspects of establishing agricultural colonies and its projects included help in the founding of the early Zionist colonies (moshavot) of Rehovot and Hadera.

• زیونیست‌های روس بر سازمان جهانی زیونیست، که تئودور هرتزل در اواخر قرن نوزدهم آن را تأسیس کرد، تسلط داشتند.5

• The Russian Zionists dominated the World Zionist Organisation created by Theodor Herzl in the late 19th century.5

• بزرگ‌ترین تهدید برای امپراتوری عثمانی در بیشتر سده نوزدهم، جاه‌طلبی‌های امپراتوری روسیه بود.

• The ambitions of the Russian Empire posed the greatest threat to the Ottoman Empire throughout much of the 19th century.

• همان‌گونه که در ادامه خواهیم دید، روحانیون کلیسای ارتودوکس روسیه در فلسطین، هرچند از نظر فنی با پاتریارکخانه ارتودوکس اورشلیم که تحت سلطه یونانیان بود در اتحاد بودند، آشکارا از جامعه ارتودوکس عرب فلسطینی حمایت می‌کردند. با پشتیبانی مقامات روسی، فعالیت‌های اجتماعی و آموزشی کلیسای ارتودوکس روسیه در فلسطین و، مهم‌تر از آن، انجمن ارتودوکس روسی فلسطین که در سال ۱۸۸۲ تأسیس شد – پس از ۱۸۸۹

• As we shall see below, the clergy of the Russian Orthodox Church in Palestine, although technically in communion with the Greekdominated Orthodox Patriarchate of Jerusalem, openly championed the local Palestinian Arab Orthodox community. Backed by the Russian authorities, the social and educational activities of the Russian Orthodox Church in Palestine and, more crucially, the Russian Orthodox Palestine Society founded in 1882 – after 1889

به‌ظاهر از سوی مسیحیان ارتدوکس فلسطینی با نام «انجمن امپراتورى ارتدوکس فلسطینی» شناخته می‌شد (نک. پایین‌تر) و مورد همدلی آنان قرار گرفت، زیرا این انجمن این ایده‌ی رادیکال را پیش می‌برد که روحانیون عرب محلی باید از خودمختاری فرهنگی برخوردار باشند و به مقام اسقفی و رهبری پاتریارکِ ارتدوکس اورشلیم ارتقا یابند، به‌جای آنکه پاتریارک‌خانه، روحانیون ارشد را از یونان وارد کند.۶ در اواخر دوران عثمانی در فلسطین، این ایده تأثیری الهام‌بخش بر مسیحیان ارتدوکس فلسطینیِ تحصیل‌کرده گذاشت؛ بسیاری از ایشان بعدها به چهره‌های برجسته‌ی فرهنگی بدل شدند و در صف مقدم مبارزه‌ی ملی‌گرایانه‌ی فلسطینیان قرار گرفتند.

known to Palestinians as the Palestinian Orthodox Imperial Society (see below) – attracted sympathy from local Palestinian Orthodox Christians as it championed the radical idea that local Arab clergy should have cultural autonomy and should be promoted to be bishops and leaders of the Orthodox Patriarchate of Jerusalem, instead of the latter importing senior clergy from Greece.6 In late Ottoman Palestine this idea had a galvanising effect on educated local Palestinian Orthodox Christians, many of whom were to become leading cultural figures, and in the forefront of the Palestinian nationalist struggle.

فضای فرهنگی و عمومی پررونق اورشلیم در اواخر دوره عثمانی، و بازاندیشی در هویت سرزمینی فلسطینی و رشد میهن‌دوستی سرزمینی و ناسیونالیسم نوپا، که روشنفکران عرب ارتدوکس فلسطینی همچون خلیل بیدس در اواخر قرن نوزدهم ترویج می‌کردند (نگاه کنید به زیر)، روزنامه‌نگاران عیسی العیسی (۱۸۷۸–۱۹۵۰) و پسرعموی او یوسف حنا العیسی را ترغیب کرد که در ژانویه ۱۹۱۱ در یافا روزنامه یومیه «فلسطین» را راه‌اندازی کنند. نام این روزنامه که به‌شدت عامیانه بود، بر تصورات نوین از فلسطین استوار بود. در فلسطین اواخر دوره عثمانی، تلاش می‌شد هویتی دوگانه، عرب فلسطینی/عثمانی، بر پایه شهروندی عثمانی و برابری همه ساکنان ساخته شود. همان‌طور که خواهیم دید، روزنامه «فلسطین» (۱۹۱۱–۱۹۶۷) نه‌تنها به یکی از تأثیرگذارترین صداهای هویت ملی نوین بومی فلسطینی بدل شد، بلکه به‌شدت با شهرک‌سازی استعماری صهیونیستی مخالفت کرد. این روزنامه برای دهه‌ها وفادار به آرمان فلسطین، ناسیونالیسم سرزمینی فلسطینی و همبستگی پان‌عربی باقی ماند، و نیز به مبارزه جامعه ارتدوکس عرب با پاتریارکی ارتدوکس اورشلیم، که یونانی‌ها بر آن مسلط بودند، پایبند ماند.

• The flourishing cultural and public spaces of late Ottoman Jerusalem and the reimagining of Palestinian territorial identity and growth of territorial patriotism and proto-nationalism, promoted by Palestinian Orthodox Arab intellectuals such Khalil Beidas in the late 19th century (see below), encouraged Palestinian Arab Orthodox journalists ‘Issa al-ʿIssa (1878‒1950) and his cousin Yousef Hanna al-ʿIssa to set up the daily newspaper Falastin (‘Palestine’) in Jaffa in January 1911; with its distinctly vernacular name, it was based on modern perceptions of Palestine. In late Ottoman Palestine the construction of a two-tier, Palestinian Arab/Ottoman, identity based on Ottoman citizenship and equality for all inhabitants was attempted. As we shall see, the newspaper Falastin (1911‒1967) would also become not only one of the most influential voices of modern indigenous Palestinian national identity; it would also fiercely oppose Zionist settler-colonisation. For decades Falastin would remain dedicated to the cause of Palestine, to Palestinian territorial nationalism and pan-Arab solidarity, and to the Arab Orthodox community in its struggle with the Greek-dominated Orthodox Patriarchate of Jerusalem.