در عصر برنز متأخر، پلشت (Peleset) و پالستینا (Palaestina) در دوران هلنی، رومی و بیزانسی، پس از فتح عرب‌ها تغییر یافتند و از سال ۶۳۸ میلادی، در دوران اسلام، به فلسطین (Filastin) تبدیل شدند.

Late Bronze Age Peleset and Hellenic/Roman/Byzantine Palaestina were adapted by the Arabs and became Filastin under Islam from 638

AD onwards. در اواسط قرن هفتم میلادی، جمعیت فلسطین عمدتاً مسیحی بود؛ بیشتر آنان دهقانان مسیحی سریانیِ فلسطینی بودند که به زبان آرامی سخن می‌گفتند و در سراسر صدر اسلام به زبانِ عیسی ادامه دادند. با این حال، قدیمی‌ترین کتیبه‌های عربی‌ای که در فلسطین یافت شده‌اند به دوره‌های رومی و بیزانسی بازمی‌گردند و برای چندین قرن، اعراب با سه استانِ بیزانسیِ Palaestina پیوندی نزدیک داشتند؛ در واقع، در دوران بیزانس، خودِ Provincia Arabia به بخشی از Palaestina Salutaris تبدیل شد که پایتختش در پترا، پایتخت قدیمیِ اعراب نبطی، قرار داشت. همچنین پس از آنکه اعراب در قرن هفتم فلسطین را تصرف کردند، بسیاری از نام‌های مکانی در فلسطین که توسط دستگاه اداریِ یونانی‌زبانِ بیزانس به کار می‌رفت، همچنان از سوی دستگاه اداریِ عرب به کار گرفته شد؛ از این رو سه صورت عربی از واژه بیزانسیِ Παλαιστινη پدید آمد: فلسطین، فلسطین و فلسطین (Schiller 2009:

AD onwards. In the mid-7th century the population of Palestine was predominantly Christian, mostly Palestinian Syriac Aramaic-speaking Christian peasants who continued to speak the language of Jesus throughout early Islam. However, the earliest Arabic inscriptions found in Palestine go back to the Roman and Byzantine periods, and for several centuries the Arabs were closely linked with the three Byzantine provinces of Palaestina; in fact, under the Byzantines Provincia Arabia itself became part of Palaestina Salutaris, with its capital located in Petra, the old capital of the Nabataean Arabs. Also after the Arabs took over Palestine in the 7th century many place names in Palestine that were used by the Greek-speaking Byzantine administration continued to be used by the Arab administration; hence the emergence of the three Arabic forms of Byzantine Παλαιστινη: Falastin, Filastin and Filistin (Schiller 2009:

(85؛ شارون، ۲۰۰۳).

85; Sharon 2003).

حضور اعراب در فلسطین را هیرودوت در قرن پنجم پیش از میلاد ثبت کرده است و کتیبه‌های عربی در فلسطین از دوران رومی به دست آمده‌اند. زبان عربی فلسطینی با آرامی سریانی فلسطینی پیوند نزدیکی دارد؛ آرامی سریانی فلسطینی به گروه زبان‌های سامی شمال‌غربی تعلق داشت و زبان مردم عادی این سرزمین بود. آرامی سریانی فلسطینی در فلسطین رومی و بیزانسی و نیز در فلسطین صدر اسلام، در سطح عامه و غیررسمی همچنان رونق داشت و با گویش عامیانه امروزی عربی فلسطینی پیوند نزدیک یافت.

The presence of Arabs in Palestine was noted by Herodotus in the 5th century BC and Arabic inscriptions in Palestine were discovered from the Roman era. Closely related to Palestinian Arabic is Palestinian Syriac Aramaic, which was part of the north-west Semitic group of languages and was the language of ordinary people in the country. Palestinian Syriac Aramaic continued to flourish at a non-official popular level in Roman and Byzantine Palestine and in early Islamic Palestine and became closely related to the modern Palestinian Arabic colloquial language.

در قرن‌های چهارم تا اوایل قرن هفتم میلادی، اعراب غسانی در «فلسطین‌های سه‌گانه» مدافعان و حامیان کلیسای سریانی یعقوبی (مونوفیزیت) بودند.

In the 4th‒early 7th centuries the Ghassanid Arabs of the ‘Three Palestines’ were champions and protectors of the Syriac Monophysite Church.

آنان، یعنی شاعران، اسقفان و پادشاهان عرب‌زبان (و فیلارچ‌های پالستینای اول، پالستینای دوم و پالستینای سوم)، بی‌شک نه‌تنها با زبان مشترک امپراتوری بیزانس (یونانی)، بلکه با گویش آرامی سریانی فلسطین بزرگ‌تر نیز آشنا بوده‌اند.

Their Arabic-speaking poets, bishops and kings (and phylarchs of Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Tertia) must have been familiar not only with the lingua franca of the Byzantine Empire (Greek), but also with the Syriac Aramaic dialect of greater Palestine.

فلسطینی آرامی زبان رومی و بیزنطی دوران میں فلسطینی یہودیوں کی بھی زبان تھی (Sokoloff 2003)۔ آج فلسطینی آرامی کے بے شمار الفاظ معیاری عربی میں بھی پائے جاتے ہیں اور بہت سے فلسطینی دیہاتوں کی مقامی بولی میں بھی۔ دلچسپ بات یہ بھی ہے کہ بیسویں صدی کے اوائل میں جدید عبرانی زبان کے یورپی صہیونی موجدوں نے، مقامی بنانے اور قدیم ظاہر کرنے کی حکمتِ عملی کے تحت، فلسطینی آرامی اور قدیم یونانی الفاظ کا بھرپور استعمال کیا۔

Palestinian Aramaic was also spoken by Palestinian Jews during the Roman and Byzantine period (Sokoloff 2003). Today a significant number of Palestinian Aramaic words are found in both standard Arabic and in the vernacular language of many Palestinian villages. Also interestingly, in the early 20th century the European Zionist inventors of modern Hebrew, in pursuit of indigenising and antiquating strategies, borrowed heavily from Palestinian Aramaic and ancient Greek vocabulary.

فلسطینی آرامی زبان در شمار زیادی از نام‌های جغرافیایی جدید فلسطینی و عربی نیز باقی مانده است، از جمله:

Palestinian Aramaic has also survived in a large number of modern Palestinian and Arab toponyms including:

رام‌الله (از واژه آرامی «رام» به معنای بلندی و «الله»، واژه عربی برای خدا)، شهری که مقر تشکیلات خودگردان ملی فلسطین است.

• Ramallah (Aramaic ‘Ram’, meaning height, and ‘Allah’, the Arabic word for God), a city which is the headquarters of the Palestinian National Authority.

• الرامہ (ارتفاع)، ایک فلسطینی قصبہ جو بالائی جلیل میں واقع ہے۔

• Al-Rama (height), a Palestinian town in upper Galilee.

الرام، شهری فلسطینی در شمال شرقی بیت‌المقدس.

• Al-Ram, a Palestinian town north-east of Jerusalem.

المجدل (به معنای قلعه)، روستایی عرب در نزدیکی طبریه که در سال ۱۹۴۸ توسط اسرائیل خالی از سکنه شد.

• Al-Majdal (meaning fortress), an Arab village near Tiberias depopulated by Israel in 1948.

المجدل (عسقلان)، شهر فلسطینی باستانی.

• Al-Majdal (‘Asqalan), the ancient Philistine city.

• مجدل شمس، شهری عرب‌نشین و دروزی در شمال بلندی‌های جولان۔

• Majdal Shams, a Druze Arab town north of the Golan Heights.

المجیدل، یک روستای عربی در جنوب غربی ناصره که در سال ۱۹۴۸ توسط اسرائیل تخلیه شد.

• Al-Mujaydil, an Arab village south-west of Nazareth depopulated by Israel in 1948.

• الطور (کوه)، نام سه مکان کوهستانی در فلسطین.

• Al-Tur (mountain), the name of three mountainous place names in Palestine.