در طول بیشتر دوره آهن (حدود ۱۲۰۰ تا ۶۰۰ پیش از میلاد)، فلسطیه بر پایه پیوندهای تجاری قوی با سرزمین‌های دیگر شکوفا بود و، همان‌گونه که در زیر خواهیم دید، در اواخر سده ششم تا اوایل سده پنجم پیش از میلاد نخستین نظام پولی فلسطین را پدید آورد. کاوش‌های زمینی و باستان‌شناسی زیرآبی کشتی‌های غرق‌شده فلسطیه نشان داده‌اند که فلسطینیان مردمی بسیار متمدن بوده‌اند.

Throughout much of the Iron Age (c. 1200‒600 BC) Philistia flourished on strong international trade links and, as we shall see below, developed the first monetary system of Palestine in the late 6th‒early 5th century BC. Terrestrial excavations and underwater archaeology of shipwrecks of Philistia have revealed that the Philistines were a highly civilised people.

آنان دریانوردانی پیشرفته و معمارانی و شهرسازانی بسیار ماهر، و سفالگران، بافندگان، و عاج‌کاران و فلزکارانی بسیار هنرمند بودند (دوتان ۱۹۹۲). فلسطینیان مانند فینیقیان، فناوری پیشرفته دریانوردی را توسعه دادند که احتمالاً آوازه آنان به‌عنوان مردمان دریانورد را افزایش داد. هرچند خاستگاه آنان (دریای اژه یا خاور نزدیک) میان پژوهشگران به‌شدت محل بحث بوده است (برلین ۱۹۹۷) — و جدیدترین پژوهش‌ها حاکی از آن است که آنان مردمی بومی لوانت بوده‌اند (اویان ۲۰۱۷) — دلایل خوبی برای این فرض وجود دارد که تکامل شهر-دولت‌های پیشرفته فلسطینیان در فلسطین تا حدی شبیه تکامل پولیس یونانی باستان بوده است. با گذشت زمان، و به‌طور محسوس‌تر در دوره‌های هلنی و رومی، چند شهر در فلسطین، به‌ویژه عسقلان در جنوب و پتولمایس (عکا) در شمال، به پولیس‌های نمونه یونانی تبدیل شدند. واژه یونانی پولیس (جمع: پولیس‌ها)، به معنای «شهر-دولت»، در طول دوران باستان به‌عنوان نیای واژه‌های شهر، دولت و سرانجام شهروندی تکامل یافت؛ واژه یونانی پولیس (در عربی: مدینه) در دوره‌های هلنی، رومی و بیزانسی باقی ماند و در نامگذاری شهرها در فلسطین رومی و بیزانسی یونانی‌زبان و لاتین‌زبان رایج شد؛ این واژه در نام تطبیق‌یافته شهر فلسطینی نابلس (در اصل نئاپولیس) در فلسطین امروز نیز دیده می‌شود.

They were sophisticated seafarers and highly accomplished architects and urban planners, highly artistic potters and weavers and ivory and metalworkers (Dothan 1992). Like the Phoenicians, the Philistines developed advanced naval technology which probably enhanced their reputation as seafaring people. Although their origin (Aegean or Near Eastern) has been seriously disputed among scholars (Berlin 1997) – with the most recent research suggesting they were an indigenous people of the Levant (Evian 2017) – there are good reasons to assume that the evolution of the highly advanced Philistine city-states in Palestine resembled, to some extent, the evolution of the sophisticated ancient Greek polis. In time, and more noticeably during the Hellenic and Roman periods, several cities in Palestine, especially Ascalon in the south and Ptolemais (Acre) in the north, would evolve into typical Greek poleis. The Greek term polis (plural poleis), ‘city-state’, continued to evolve in the course of the ancient period as the ancestor of city, state and eventually citizenship; the Greek term polis (Arabic madinah) persisted into the Hellenic, Roman and Byzantine periods and became common to the naming of cities in Roman- and Greek-speaking Byzantine Palestine; it is also found in modern Palestine in the adapted name of the Palestinian city of Nablus (originally Neapolis).

با این حال، سیر تاریخی تحول نابلس («شهر جدید») و ایلیا/القدس/اورشلیم به شهرهای اصلی مدنی عربی-اسلامی در فلسطین، به شهرهایی که تفاوت چندانی با پولیس‌های پیشین یونانی-رومی-بیزانسی داشته باشند، نینجامید.

However, the historical evolution of Nablus (‘new city’) and Iliya/al-Quds/ Jerusalem into the key Arab Islamic madinas in Palestine did not result in cities very different from the earlier Greco-Roman-Byzantine poleis.

یونانی‌‌رومی‌‌بیزانسی شهرسازی در دوران اسلام شکوفا شد و امروز نیز در شهر قدیمی اورشلیم، که یکی از بهترین شهرهای قرون وسطایی حفظ‌شده در جهان است و تمدن عربی‌اسلامی را نشان می‌دهد، به‌خوبی دیده می‌شود. همانند غزه، قیساریه ماریتیما و دیگر پولیس‌ها/مدینه‌ها در فلسطین، و نابلس، غزه، عسقلان، عکا (آکرا) و شهر اسلامی قرون وسطای اورشلیم، این‌ها نمونه‌های کلاسیک‌اند که هم تداوم‌های تاریخی و هم فرایندهای مستمر سازگاری و دگرگونی چشم‌انداز غنی شهری فلسطین را نشان می‌دهند. افزون بر این، پولیس‌های یونانی‌رومی که به دست نخبگان اجتماعی شهری کوچک اداره می‌شدند، با توسعه مرکز حکومتی شهر، که نماد «دولت» بود و روستاهای اطراف آن را نیز در بر می‌گرفت، تحول یافتند و دگرگون شدند. این شکل از حکومت (شهر با روستاهای پیرامونی‌اش) در فلسطین بیزانسی و اسلامی نیز آشکار است.

Greek‒Roman‒Byzantine urban planning flourished under Islam and is still much in evidence today in the Arab Islamic medieval Old City of Jerusalem, one of the best preserved medieval cities in the world. Like Gaza, Caesarea Maritima and other poleis/madinas in Palestine, Nablus, Gaza, ‘Asqalan, Akka (Acre) and the medieval Islamic City of Jerusalem are classic examples which exhibit both historical continuities and continuous processes of adaption and transformation of the rich urban landscape of Palestine. Furthermore, the Greco-Roman poleis, dominated by small urban social elites, evolved and changed with the development of the centre of governance in the city to signify ‘state’, which included its surrounding villages, and this form of governance (the city with its surrounding villages) is also evident in Byzantine and Islamic Palestine.

با این حال، باید خاطرنشان کرد که پولیس‌های یونانی با دیگر شهر-دولت‌های ابتدایی باستانی خاور نزدیک، مانند صیدا و صور، تفاوت داشتند؛ زیرا آن شهرها تحت فرمان یک پادشاه یا یک الیگارشی کوچک اداره می‌شدند، در حالی که پولیس‌های یونانی واحدهای سیاسی بودند که توسط مجموعه شهروندان خود اداره می‌شدند.

However, it should be pointed out that the Greek poleis were unlike other primordial ancient city-states in the Near East like Sidon and Tyre, which were ruled by a king or a small oligarchy, but rather were political entities ruled by their bodies of citizens.

تجارت گسترده و نوآوری فناورانه فلسطیه در آن دوره، و ماهیت تمدن فلسطینیان — فرهنگ و نظام سیاسی پیشرفته و تأثیرگذار مدیترانه‌ای — همگی توسط کاوش‌های باستان‌شناختی اخیر تأیید شده‌اند. باستان‌شناسی فلسطیه نشان داده است که شهر-دولت‌های فلسطینی فرهنگی بسیار پیچیده داشتند و در توسعه شهری و فناورانه (از آهن تا سفالگری) بسیار پیشرفته‌تر از سایر مناطق همزمان فلسطین بودند. شواهد باستان‌شناختی این سطح بالای توسعه در ساحل فلسطیه، که توسط اسرائیلی‌ها کاوش شده، در بیرون از مرز شمالی شهر مدرن تل‌آویو (کلان‌شهر اسرائیل — «شهر مادر» — که در سال ۱۹۰۹ توسط مهاجران یهودی اروپای شرقی بنیان نهاده شد و تا سال ۱۹۴۸ عملاً پایتخت شهرک‌نشین صهیونیستی «یشوو» در فلسطین بود) در بقایای تل قَصیله یافت شد؛ شهری فلسطینی که در سده‌های ۱۲ تا ۱۰ پیش از میلاد، بندری پررونق بود. این یافته‌های باستان‌شناختی در «موزه ارض اسرائیل» واقع در محوطه دانشگاه تل‌آویو، موزه‌ای تاریخی و باستان‌شناختی در محله رامات آویو تل‌آویو، نگهداری می‌شود. خود محوطه دانشگاه تل‌آویو بر ویرانه‌های یک شهر باستانی فلسطینی و یک روستای فلسطینی مدرن به نام الشیخ مُوَنیس ساخته شده است که در مارس ۱۹۴۸ توسط هاگانا از ساکنانش تخلیه شد.

The strong tradition of trading and the technological innovation of Philistia during that period, and the nature of Philistine civilisation – a highly developed and influential Mediterranean culture and polity – have all been confirmed by recent archaeological excavations. The archaeology of Philistia has shown that the Philistine city-states had a highly sophisticated culture, in fact far more advanced in urban and technological development (from iron to pottery) than other contemporary regions of Palestine. Israeli- excavated archaeological evidence for this high level of development of the coast of Philistia was found outside the northern border of the modern city of Tel Aviv (the Israeli metropolis – ‘mother city’ – founded by East European Jewish settlers in 1909 and effectively the capital of the Zionist Yishuv settler colony in Palestine until 1948) in the remains of Tel Qasile, a Philistine town which formed a thriving harbour town through the 12th‒10th centuries BC. These archaeological discoveries were deposited in ‘the Eretz Israel Museum’ on the campus of Tel Aviv University, a historical and archaeological museum in the Ramat Aviv neighbourhood of Tel Aviv. The campus of Tel Aviv University itself was constructed on the ruins of an ancient Philistine town and a modern Palestinian village, al-Shaykh Muwannis, depopulated by the Haganah in March 1948.

در طول عصر آهن، فلسطیه با مرزهای طبیعی جنوبی و شمالی‌اش به‌عنوان یک واحد سیاسی متمایز پدیدار شد که میان دو همسایه تجاری قدرتمند، مصر و فینیقیه، جای گرفته بود، و در عین حال با منطقه دریای اژه در غرب و عربستان در جنوب، تجارت بین‌المللی پررونقی را پرورش می‌داد. فیلیستی‌ها با زیرکی از این همجواری بهره بردند و آن را برای گسترش پیوندهای تجارت بین‌المللی، اقتصاد، یک منطقه ژئوپلیتیکی متمایز و فرهنگ مادی خود به کار گرفتند (بن‌شلومو ۲۰۱۰؛ تامپسون ۲۰۱۶). اقتصاد مبتنی بر تجارت فلسطیه نیز عامل وحدت‌بخش مهمی در کشوری بود که با چندخدایی و آمیختگی فرهنگی شکل گرفته بود. فیلیستی‌ها با دیگر مردمان بومی درآمیختند و در شهرهای بندری ساحلی و روستاهای اطراف آن زندگی می‌کردند. شهرهای اصلی‌شان به دست پادشاهانی خودمختار اداره می‌شد و جمعیت آن‌ها آمیخته بود و با دیگر جمعیت‌های بومی فلسطین درهم می‌آمیخت. بقایای سفالینه‌هایی که در شهرهای باستانی همچون غزه، یافا، عقرون، اشدود، عسقلان و جت کشف شده و با نقش پرندگان سبک‌شده تزیین شده‌اند، شواهد باستان‌شناختی‌ای از شهرهای پیشرفته فیلیستی در فلسطین باستان فراهم می‌کنند. کشتی‌هایی که در امتداد سواحل شرقی دریای مدیترانه میان مصر و فینیقیه در رفت‌وآمد بودند، از بندرهای فلسطیه (غزه، عسقلان، اشدود، یافا و تنتور/دور) برای تأمین آذوقه و پناه گرفتن در هوای طوفانی استفاده می‌کردند. نکته مهم آن‌که شهرهای فلسطیه بر مسیر تجاری بین‌المللی «ویا ماریس» («راه فیلیستی‌ها») تسلط داشتند و از کاروان‌های تجاری برای عبور از منطقه‌شان عوارض می‌گرفتند (گالاگر ۱۹۹۹: ۱۱۳).

Throughout the Iron Age Philistia, with its southern and northern natural borders, emerged as a distinct polity nestling between two powerful trading neighbours, Egypt and Phoenicia, but also cultivated flourishing international trade with the Aegean region in the West and Arabia in the south. This neighbourhood was shrewdly exploited by the Philistines, who used it to develop their international trade links, economy and a distinct geo-political region and material culture (Ben-Shlomo 2010; Thompson 2016). The trade-based economy of Philistia was also a major unifying factor in a country which was shaped by polytheism and cultural hybridity. The Philistines integrated with other local populations and lived in coastal port towns and their surrounding villages. Their key cities were ruled by autonomous kings and their populations were mixed and inteThe grated with other indigenous populations of Palestine. Pottery remains excavated in ancient cities such as Gaza, Jaffa, Ekron, Ashdod, Ascalon and Gath, decorated with stylised birds, provide archaeological evidence for highly developed Philistine cities in ancient Palestine. Ships sailing along the Eastern Mediterranean coast between Egypt and Phoenicia used the harbours of Philistia (Gaza, Ascalon, Ashdod, Jaffa and Tantur/Dor) to replenish supplies and take shelter in stormy weather. Crucially, the cities of Philistia controlled the international trade route of the Via Maris (‘Way of the Philistines’) and charged the trade caravans tolls for passing through their region (Gallagher 1999: 113).

شهرهای بزرگ تجاری فلسطیه نه تنها مسئول معرفی سلاح‌های آهنی و ارابه‌ها به فلسطین باستان شناخته می‌شدند، بلکه، همان‌طور که در ادامه خواهیم دید، در سده‌های پنجم و چهارم پیش از میلاد مسئول ایجاد نخستین نظام پولی و سکه‌زنی در فلسطین نیز بودند. تجارت منطقه‌ای و دوردست عامل کلیدی در شکل‌دهی به تاریخ فلسطین باستان بود و به احتمال زیاد به معرفی سکه‌های فلسطیه کمک کرد که به سکه‌های فیلیستو-عربی نیز معروف شدند و در بازه‌ی ۵۳۸ تا ۳۳۲ پیش از میلاد ضرب شدند (نگاه کنید به زیر)؛ [آمیختگی] فلسطینی‌ها با جمعیت بومی منجر به شکل‌گیری منطقه‌ای شد که از نظر جغرافیایی متمایز بود، اما از نظر قومی به ندرت چنین بود، و این منطقه به‌شدت به مسیرهای تجارت بین‌المللی پیوند خورده بود.

The great trading cities of Philistia were not only credited with introducing iron weapons and chariots to ancient Palestine, but, as we shall see below, also with the creation of the earliest monetary and coinage system in Palestine in the 5th and 4th centuries BC. Regional and distant trade was a key factor in shaping the history of ancient Palestine and must have contributed to the introduction of the coinage of Philistia, which also became known as Philisto-Arabian coins, struck in the period 538‒332 BC (see below); [The] integration [of the Philistines] with the indigenous population resulted in the geographically, but hardly ethnically, distinctive region of Philistia, which was tightly linked to the international trade routes.

اینها از طریق Via Maris، از یک سو از میان یزرعیل و به سمت شمال بین‌النهرین ادامه می‌یافتند، و از سوی دیگر در امتداد ساحل تا بنادر فینیقی شمال فلسطین و جنوب لبنان ادامه داشتند. تحت حمایت آشور، سیاست تجاری گسترده فلسطین نه تنها اقتصاد ساحلی را در اختیار گرفت، بلکه در طول دوره آهن دوم، جنوبی یکپارچه را پدید آورد.

These followed the Via Maris, on the one hand, through the Jezreel and in the direction of northern Mesopotamia, and, on the other hand, continued along the coast to the Phoenician seaports of northern Palestine and southern Lebanon. Under Assyrian patronage, Palestine’s expansive trading politics not only dominated the coastal economy but, over the course of the Iron II period, created an integrated South.

تجارت عربی از فراوردههای غلات، گاوداری و میوههای نقب شمالی و دشت ساحلی پشتیبانی میکرد، و همچنین گوسفند و پشم، زیتون و شراب از دامنههای یهودیه و ارتفاعات آن. از مهمترین شهرهای ساحل جنوبی یافا، عفیق، عقرون، اشدود، جمتی (تل الصافی)، عسقلان و غزه بودند. (Thompson 2016: 165)

Arab trade supported the processing of grains, cattle and fruits from the Northern Negev and coastal plain with the sheep and wool, olives and wines from the Judean foothills and highlands. Among the southern coast’s most important towns were Jaffa, ‘Aphek, Ekron, Ashdod, Gimti (Tall as-Safi), Askelon and Gaza. (Thompson 2016: 165)

در سال ۷۱۲ پیش از میلاد، پس از شورشی که شهر فلسطینی اشدود با پشتیبانی نظامی مصر برپا کرد، سارگون دوم پادشاه آشور (حکومت ۷۲۲–۷۰۵ پیش از میلاد)

In 712, after an uprising by the Philistine city of Ashdod, supported militarily by Egypt, the Assyrian King Sargon II (reigned 722–705 BC)

سرگون دوم به فلسطین (پیلیشته) لشکرکشی کرد تا پادشاه اَشْدود، یامانی، را برکنار کند و کل منطقه را ضمیمه کرد؛ فلسطین تحت کنترل مستقیم آشور قرار گرفت و عملاً به یک استان آشوری تبدیل شد ([Thompson 2016: 165])، هرچند به پادشاه اَشْدود اجازه داده شد بر تخت باقی بماند ([Gallagher 1999: 115]). تا زمانی که سرگون دوم درگذشت، او در فلسطین «دو استان» داشت: دور (تَنتور)

invaded Pilishte to oust the King of Ashdod Iamani and annexed the whole region; Philistia was brought under direct Assyrian control, in effect becoming an Assyrian province (Thompson 2016: 165), although the King of Ashdod was allowed to remain on the throne (Gallagher 1999: 115). By the time Sargon II died, he ‘had two provinces in Philistia: Dor (Tantur)

و اشدود، پادشاهی معتمد در غزه، و مرزی روشن‌تعریف‌شده با مصر (Gallagher 1999: 115).

and Ashdod, a reliable king in Gaza and a clearly defined border with Egypt (Gallagher 1999: 115).