تغییر نام خانوادگی از یک نام یدیشی مانند پرلمن به یک نام عبری مانند بن‌یهودا، برای بسیاری از مهاجران صهیونیست در فلسطین الگویی فراهم کرد تا از آن تقلید کنند، در فرایندی از خودسازی و بومی‌سازی خویش. این فرایند همچنین الهام‌بخش نخست‌وزیر و وزیر دفاع، داوید بن‌گوریون بود که پس از ۱۹۴۸ از ارتش اسرائیل برای تحمیل عبری‌سازی عمومی و روش‌های پالایش نام‌های خانوادگی و شخصی بهره گرفت. خود بن‌گوریون در روسیه با نام داوید گرون به دنیا آمد؛ مادرش شیندل نام داشت و همسر روسی‌تبارش، پاولین مونوایس، هنگامی که در نیویورک با بن‌گوریون آشنا شد و با او ازدواج کرد، این نام را داشت (او بعدها نام خود را به پائولا تغییر داد). داوید گرون پس از مهاجرت به فلسطین به داوید گرین تبدیل شد و سپس نام خانوادگی خود را به نامی با آهنگ توراتی تغییر داد، یعنی داوید بن‌گوریون که به معنای تحت‌اللفظی «پسر توله شیر» است و از نظر لفظی آوازه‌ای شیرگونه و شکارگرانه دارد. او همچنین برای دخترش گئولا («رستگاری») و پسرش آموس، که برگرفته از نام یکی از پیامبران کوچک در کتاب مقدس عبری است، نام‌هایی با آهنگ توراتی برگزید.

The change from a Yiddish family name such as Perelman, to a Hebrew family name such as Ben-Yehuda, provided many Zionist settlers in Palestine with a prototype for emulation in a process of self-invention and self-indigenisation. This process also inspired Prime Minister and Defence Minister David Ben-Gurion who used the Israeli army after 1948 to impose general Hebraicisation and purification procedures of family and personal names. Ben-Gurion himself was born David Grün in Russia; his mother was called Scheindel and his Russian-born wife was called Pauline Munweis when she met and married Ben-Gurion in New York (she later changed her name to Paula); after immigrating to Palestine David Grün became David Green; and he subsequently changed his family name to the biblical- sounding, and literally lionised and predatory, name David Ben-Gurion (literally ‘son of the lion cub’). He also chose a biblical-sounding name for his daughter Geula (‘redemption’) and his son Amos, after a minor prophet in the Hebrew Bible.

برای بن‌گوریون، ابداع یک سنت عبری و تکوین یک ملت به این معنا بود که کتاب مقدس عبری دیگر یک سند دینی یا مخزن گزاره‌های الهیاتی نبود؛ بلکه به‌عنوان یک متن مقدس ملی‌شده و نژادی‌شده بازآفرینی شد که در اسطوره‌های بنیادین صهیونیسم سکولار مدرن جایگاه مرکزی داشت. بن‌گوریون که به‌عنوان ایدئولوژی اولیه‌گرای ناسیونالیسم سکولار، قدمت ناسیونالیسم یهودی را تأکید می‌کرد (Smith, A. 1986, 1989: 340‒367) و از ایدئولوژی‌های اروپامحورِ «فولکی» (völkisch) و نژادی الهام می‌گرفت، صهیونیسمش به کتاب مقدس به شیوه‌ای کاملاً کارکردی می‌نگریست: زبان، روایت و نام‌های مکانی کتاب مقدس به‌مثابه یک اسطوره بسیج‌کننده و به‌عنوان «روایت تاریخی» از «حق مالکیت بر سرزمین» یهودیان به کار گرفته می‌شد؛ ادعایی که یافته‌های باستان‌شناختی اخیر لزوماً آن را تأیید نمی‌کنند. برای بن‌گوریون، اینکه روایت و نام‌های مکانی کتاب مقدس گزارشی عینی و درست از رویدادهای واقعی و گذشته باشند، اهمیتی نداشت. روشن نیست که آیا بن‌گوریون فرض می‌کرد رویدادهای باستانی‌ای که دولت اسرائیل آن‌ها را بازآفرینی می‌کرد واقعاً رخ داده‌اند یا نه. اما، همان‌طور که خود توضیح می‌دهد: «اینکه [داستان کتاب مقدس] گزارش درستی از یک رویداد باشد یا نه، مهم نیست. آنچه مهم است این است که یهودیان از دوران معبد نخست به این باور داشتند» (Pearlman 1965: 227؛ همچنین Rose 2004: 9).

For Ben-Gurion, the invention of a Hebrew tradition and the synthesising of a nation meant that the Hebrew Bible became not a religious document or a repository of theological assertions; it was reinvented as a nationalised and racialised sacred text central to the modern foundational myths of secular Zionism. As a primordialist ideaology of secular nationalism, asserting the antiquity of Jewish nationalism (Smith, A. 1986, 1989: 340‒367), and inspired by Eurocentric völkisch and racial ideologies, Ben-Gurion’s Zionism viewed the Bible in an entirely functional way: the biblical language, narrative and place names functioned as a mobilising myth and as an ‘historical account’ of Jews’ ‘title to the land’ – a claim not necessarily borne out by recent archaeological findings. For Ben-Gurion, it was not important whether the biblical narrative and place names were an objective and true record of actual historical events and the past. It is not entirely clear whether Ben-Gurion assumed that the ancient events the Israeli state was re-enacting had actually occurred. But, as he explains, ‘It is not important whether the [biblical] story is a true record of an event or not. What is of importance is that this is what the Jews believed as far back as the period of the First Temple’ (Pearlman 1965: 227; also Rose 2004: 9).

مانند بن‌گوریون، بسیاری از صهیونیست‌های کارگری سکولار از همان آغاز نگرشی عمیقاً دوگانه نسبت به دین نشان دادند. اگرچه نام این جنبش از واژه «صهیون» گرفته شده است که در اصل نام قلعه‌ای در اورشلیم بود، صهیونیسم یهودیت را بازآفرینی کرد و مضامین یهودی را به کنش سیاسی تبدیل نمود. افزون بر این، صهیونیسم در پی آن بود که جامعه‌ای نوین و عبری بسازد که با زندگی یهودیان در دیاسپورا متفاوت باشد، و اورشلیمِ چندمذهبی و کثرت‌گرا را مکانی مناسب برای بنیان‌گذاری چنین جامعه‌ای نمی‌دید. این شهر نه‌تنها پر از بیگانگان (اعراب بومی فلسطین) بود، بلکه یشوو کهنِ یهودی، آرام و متعلق به جامعه ضدصهیونیستیِ ارتدوکس افراطی، نیز در آن زندگی می‌کرد. از این رو جای شگفتی نیست که صهیونیست‌ها ترجیح دادند شهر جدید و (پاک) یهودی، تل‌آویو، را در کرانه مدیترانه و درست بیرون از شهر فلسطینیِ یافا بسازند. تل‌آویو در سال ۱۹۱۰ در منطقه‌ای بنیان نهاده شد که بنا بر کتاب مقدس، زیر فرمان فلسطینی‌ها (نه بنی‌اسرائیل) بود.

Like Ben-Gurion, many secular labour Zionists displayed from the outset a deeply ambivalent attitude towards religion. Although the movement’s name is derived from the word ‘Zion’, which was originally the name of a fortress in Jerusalem, Zionism reinvented Judaism and translated Jewish themes into political action. Furthermore, Zionism had ambitions to create a new Hebrew society that would be different from Jewish life in the diaspora and did not see multi-religious and pluralistic Jerusalem as the appropriate place for the founding of such a new society. Not only was it full of aliens (native Palestinian Arabs), but it was also inhabited by the peaceful ‘old Jewish Yishuv’, whose members were part of the anti-Zionist ultra-Orthodox community. It is no wonder, therefore, that the Zionists preferred to build the new (and pure) Jewish city of Tel Aviv on the Mediterranean coast, just outside the Palestinian city of Jaffa. Tel Aviv was founded in 1910 in a region which, according to the Bible, was ruled by the Philistines (not the Israelites)

از قرن دوازدهم پیش از میلاد به بعد. این نام از شهری بابلی گرفته شده که در حزقیال (۳:۱۵) آمده است. اما «پاکی» قومی-مذهبی مستعمره یهودی اروپایی، یعنی «یشوو جدید»، بهترین نمونه‌اش این واقعیت بود که در دوره قیمومیت، رهبران صهیونیست آن ترجیح می‌دادند در تل‌آویو، شهری که از نظر جمعیتی انحصاری بود، زندگی کنند تا در اورشلیم یا یافا که چندمذهبی بودند.

from the 12th century BC onwards. It was named after a Babylonian city mentioned in Ezekiel (3:15). But the ethno-religious ‘purity’ of the European Hebrew colony, the New Yishuv, was best illustrated by the fact that during the Mandatory period its Zionist leaders preferred to live in the demographically exclusive Tel Aviv rather than in multi-religious Jerusalem or Jaffa.

آن مهاجران صهیونیستی که تصمیم گرفتند در اورشلیم زندگی کنند، در بیرون از شهر تاریخی سکونت گزیدند و محلههای جدید یهودینشین و نخستین دانشگاه یهودی را ساختند: دانشگاه عبری اورشلیم. تلآویو محل استقرار هیستادروت (اتحادیه کارگری عبری) و همهٔ روزنامههای روزانهٔ عبریزبان بود. و با آنکه رهبران صهیونیست یشوو جدید همچنان به نام اورشلیم سوگند یاد میکردند، خودشان در آنجا زندگی نمیکردند، و بیشتر مهاجران یهودی به فلسطین، حدود ۸۰ درصد، در امتداد ساحل مدیترانه ساکن شدند؛ منطقهای که (به گفتهٔ آویشای مارگالیت، از دانشگاه عبری) هرگز میهن تاریخی قوم یهود نبوده است.25

Those Zionist immigrants who chose to live in Jerusalem settled outside the historic city and built new Jewish neighbourhoods and the first Jewish university: the Hebrew University of Jerusalem. Tel Aviv remained home to the (Hebrew) Histadrut and all the Hebrew daily papers, and while Zionist leaders of the New Yishuv continued to swear by the name of Jerusalem, they did not live there and most of the Jewish immigrants to Palestine, about 80 per cent, settled along the Mediterranean coast, a region that (according to Avishai Margalit, of the Hebrew University) had never been the historic homeland of the Jewish people.25

اختراع یک حافظه جمعی مردانه‌ی تازه بر پایه‌ی قدرت هژمونیک دولت بنا شد: زبان «عبری نو»، «انسان عبری نو»، جامعه‌ای تازه و نظامی‌شده، «شهر عبری» منحصراً یهودی (تل‌آویو)، شهرک‌نشین‌نشین «یشوو نو»، و کارگران عبری مسلح هیستادروت، یعنی فدراسیون عمومی کارگران عبری در سرزمین اسرائیل. هیستادروت که در سال ۱۹۲۰ تأسیس شد و خدمت نظامی، در پروژه‌ی صهیونیستی فتح و تسخیر نقشی محوری داشتند. آنها نمایانگر آن هویت ملی عضلانی و ستیزه‌جویی بودند که تازه ساخته شده بود. هیستادروت نظامی‌شده به ویژه بر زیرساخت‌های اقتصادی و امنیتی-نظامی یشوو صهیونیستی سلطه داشت و نقشی عمده در مهاجرت، استقرار در زمین، و استعمار، فعالیت‌های اقتصادی، اشتغال کارگری و سازماندهی و دفاع نظامی (هاگانا) ایفا می‌کرد، و فعالیت اتحادیه‌ای تنها بخشی از فعالیت‌های آن بود.۲۶ شهروندان فلسطینی اسرائیل تا سال ۱۹۵۹ به عضویت پذیرفته نشدند. هیستادروت به محور این تلاش تبدیل شد که برای ایجاد «شهرک‌نشینی نو» از خون و نسب مشترک طراحی شده بود و «خاک کتاب‌مقدسی» را از راه فتح باز پس می‌گرفت. در دهه‌ی ۱۹۲۰ رهبری کارگری صهیونیست همچنین آغاز به تدوین راهبرد تحریم در فلسطین کرد. بنابراین، در سال ۱۹۲۹ بن‌گوریون از نیاز به «دیوار آهنین شهرک‌های کارگری [صهیونیستی] که هر شهر و شهرک عبری، هر زمین و هر پلی میان انسان‌ها را که نقاط جدا‌افتاده را به هم وصل می‌کند، احاطه کند» نوشت؛ دیواری که بتواند دکترین انحصاری «کار عبری» (‘avoda ‘ivrit) و «خاک عبری» (adama ‘ivrit) را به اجرا درآورد (مسالحه ۱۹۹۲: ۲۴‒۲۵).

The invention of a new masculine collective memory was based on hegemonic state power: the ‘New Hebrew’ language, the ‘New Hebrew Man’, a new and militarised society and an exclusively Jewish ‘Hebrew City’ (Tel Aviv), a ‘New Yishuv’ settler colony, and the new and armed Hebrew workers of the Histadrut, the General Federation of Hebrew Workers in the Land of Israel. Established in 1920, the militarised Histadrut and military service were central to the Zionist project of conquest. They represented that newly constructed muscular and militant national identity. The militarised Histadrut, in particular, dominated both the economic and military- security infrastructure of the Zionist Yishuv and played a major role in immigration, land settlement and colonisation, economic activities, labour employment and military organisation and defence (the Haganah), with trade union activity as only one part of its activities.26 Palestinian citizens of Israel were not admitted as members until 1959. The Histadrut became central to this drive designed to create a ‘New Settlement’ of blood and common descent and redeem the ‘biblical soil’ by conquest. In the 1920s the Zionist Labour leadership also began to develop a boycott strategy in Palestine. Thus, in 1929, Ben-Gurion wrote of the need for an ‘Iron Wall of [Zionist] workers’ settlements surrounding every Hebrew city and town, land and human bridge that would link isolated points’ and which would be capable of enforcing the doctrine of exclusive ‘Hebrew labour’ (‘avoda ‘ivrit) and ‘Hebrew soil’ (adama ‘ivrit) (Masalha 1992: 24‒25).

اگرچه بن‌گوریون در اعماق وجود سکولار بود، صهیونیسم او به‌طور ابزاری بر دین یهود و «قومیت» یهودی تأکید می‌کرد، به پرستش و اسطوره‌های اسرائیل باستان و نبردهای توراتی دامن می‌زد، احیای زبانی را که ظاهراً مرده بود، یعنی زبان عبری، ترویج می‌کرد، ارتشی نیرومند بنا نهاد، مستعمره‌ی «پاک» و «از نظر قومی» انحصاری خود، یعنی الیشوو، را با «دیوار آهنین» احاطه کرد (شلایم ۲۰۰۰؛ مسلحه ۲۰۰۰) و در سراسر سرزمین فلسطین برای استقلال سیاسی و توسعه‌ی ارضی مبارزه‌ای سخت را دنبال کرد. آزاریاهو و آرنون گولان، جغرافی‌دانان سیاسی اسرائیلی، در مقاله‌ای با عنوان «(بازنام‌گذاری) چشم‌انداز: شکل‌گیری نقشه‌ی عبری اسرائیل ۱۹۴۹–۱۹۶۰» می‌نویسند:

Although deeply secular, Ben-Gurion’s Zionism instrumentally emphasised Jewish religion and Jewish ‘ethnicity’, promoted the cult and mythologies of ancient Israel and biblical battles, promoted the revival of a seemingly dead language, Hebrew, built up what became a powerful army, surrounded its ‘ethnically’ exclusive, ‘pure’ colony, the Yishuv, with an ‘Iron Wall’ (Shlaim 2000; Masalha 2000) and waged a bitter struggle for political independence and territorial expansion throughout the land of Palestine. In an article entitled: ‘(Re)naming the Landscape: The Formation of the Hebrew Map of Israel 1949–1960’, Israeli political geographers Maoz Azaryahu and Arnon Golan write:

اهمیتی که به زبان و فرهنگ عبری به عنوان زبان و فرهنگ احیای ملی داده می‌شد، در تأکید بر پاکیزگی عبری و روندهای عبری‌سازی نیز آشکار بود. عبری‌سازی شامل معرفی نام‌گذاری‌های عبری در شاخه‌های گوناگون دانش علمی، مانند گیاه‌شناسی یا جانورشناسی، می‌شد. از نظر سیاسی اهمیت ویژه‌ای داشت و پیامدهای شخصی گسترده‌ای به همراه آورد، عبری‌سازی نام‌های خانوادگی مهاجران یهودی بود. این اقدام به ساختن هویتی نوین عبری تعلق داشت. در سال‌های نخست استقلال اسرائیل، بن‌گوریون، پدر بنیان‌گذار اسرائیل نوین، از اختیار خود برای ترویج نام‌های خانوادگی عبری بهره گرفت. او در مقام وزیر دفاع، عبری‌سازی نام‌های خانوادگی را برای مقامات اسرائیلی که در سمت‌های نمایندگی خدمت می‌کردند، مانند افسران ارشد ارتش و دیپلمات‌ها، الزامی کرد. (Azaryahu and Golan 2001: 182)

The importance assigned to Hebrew as the language and culture of national revival was also manifest in the emphasis upon Hebrew purity and Hebraicization procedures. Hebraicization included the introduction of Hebrew nomenclatures in various fields of scientific knowledge e.g. botany or zoology. Of special political bearing and with far reaching personal consequences was the Hebraicization of family names of Jewish immigrants. This measure belonged to the construction of a new Hebrew identity. In the first years of Israeli independence, Ben-Gurion, the founding father of modern Israel, used his authority to promote Hebrew family names. In his capacity as a Defence Minister, he made the Hebraicization of family names obligatory for Israeli officials serving in representative positions e.g. high ranking army officers and diplomats. (Azaryahu and Golan 2001: 182)

انتروپونوماستیک (یا انتروپونیمی) مطالعه‌ی نام‌های شخصی است.

Anthroponomastics (or anthroponymy) is the study of personal names.

طرح‌های نام‌گذاری مکان‌ها و اشخاص از سوی صهیونیست‌ها در راهبردهای شهرک‌نشین‌سازی استعماری آن‌ها در فلسطین نقشی محوری داشت. این طرح‌ها نه‌تنها عبری‌سازی، کتاب‌مقدسی‌سازی و یهودی‌سازی این سرزمین را دربر می‌گرفت، بلکه خودبومی‌سازی و کهن‌نمایی خود را نیز شامل می‌شد. نام‌های شخصی‌ای چون «آلون» (بلوط؛ به عربی:

Zionist toponymic and anthroponymic projects were central to Zionist settler-colonisation strategies in Palestine and these included not only Hebrewisation, biblicisation and Judaisation of the country, but also self-indigenisation, self-antiquation. Personal names such Allon (oak; Arabic:

بلوط (بلّوط) و «عَلُونی» (بلوط من) در راهبردهای بومی‌سازی شهرک‌نشینان صهیونیست بسیار رایج شدند. «بلوط فلسطین» (بلوط فلسطین، Quercus Calliprinos) و Pistacia Palaestina درختانی بومی و مشهور در سطح جهان‌اند که در فلسطین، منطقه شرق مدیترانه و شام (به‌ویژه فلسطین، سوریه و لبنان) رایج‌اند. Pistacia Palaestina درخشش سرخ چشم‌گیری به چشم‌انداز جلیل می‌بخشد. از میان سه گونه بلوطی که در فلسطین امروزی یافت می‌شود، بلوط خاردار همیشه‌سبز (Quercus Coccifera) فراوان‌ترین است. این درخت تپه‌های سنگلاخی فلسطین را با بوته‌زارهای انبوه می‌پوشاند. و برای قرن‌های متمادی، گاوآهن سنتی فلسطینی که برای آماده‌سازی کاشت بذر یا برای شخم و زیر و رو کردن خاک به کار می‌رفت، از چوب بلوط ساخته می‌شد. همچون درخت زیتون فلسطینی، «بلوط فلسطین» نیز نمادی کلیدی از فلسطین و زندگی فلسطینی است.

ballut) and Aloni (my oak) became very popular in Zionist settlers’ indigenising strategies. ‘Palestine Oak’ ( بلوط فلسطين , Quercus Calliprinos) and Pistacia Palaestina are internationally famous, indigenous trees common to Palestine, the eastern Mediterranean region and the Levant (especially Palestine, Syria and Lebanon). ‘Pistacia Palaestina’ adds brilliant red to the Galilee landscape. Of the three species of oak found in modern Palestine, the ‘prickly evergreen oak’ (Quercus Coccifera) is the most abundant. It covers the rocky hills of Palestine with dense brushwood of trees. And for many centuries the traditional Palestinian plough, used in preparation for sowing seeds or to loosen or turn the soil, was made of oak wood. Like the Palestinian olive tree, ‘Oak Palestine’ is another key symbol of Palestine and Palestinian life.

درخت بلوط فلسطین نقش مهمی در داستان‌های کودکان فلسطینی و به‌طور کلی در حافظهٔ فرهنگی و فولکلور فلسطینی ایفا کرده است.

The oak tree of Palestine played a major part in Palestinian stories for children and generally in Palestinian cultural memory and folklore.

در درون راهبردهای صهیونیستی، فهرست درازی از رهبران صهیونیست وجود دارد که نام‌های خود را رسماً از نام‌های روسی و اروپای شرقی به نام‌هایی با آهنگ عبری تغییر دادند. بسیاری از ایشان این کار را پس از دستورهای نظامی بن‌گوریون پس از تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸ انجام دادند. در حالی که تنها اقلیت کوچکی از یهودیان اروپای شرقی که به ایالات متحده یا بریتانیا مهاجرت کرده بودند، داوطلبانه تصمیم گرفتند نام‌های خود را انگلیسی‌سازی کنند، اعضای تقریباً تمام نخبگان صهیونیست اسرائیل پس از ماه مه ۱۹۴۸ تحت فشار قرار گرفتند تا نام‌های اروپایی خود را به نام‌های «اصیل» و برگرفته از کتاب مقدس تغییر دهند. در واقع این فشار شدید تقریباً بلافاصله پس از تأسیس اسرائیل در ماه مه ۱۹۴۸ اعمال شد. این فشار از بالا به پایین توسط نخست‌وزیر و وزیر دفاع، دیوید بن‌گوریون، اعمال شد که عملاً به همه فرماندهان ارشد ارتش اسرائیل دستور داد نام خانوادگی اروپایی خود را تغییر دهند. ییگائل سوکِنیک، رئیس عملیات و سرپرست ستاد ارتش در سال ۱۹۴۸، نخستین کسی بود که از این دستور پیروی کرد: «در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۸، بن‌گوریون اعضای فرماندهی عالی ارتش دفاع اسرائیل را سوگند یاد کرد و اصرار داشت که هر یک نام خانوادگی عبری برگزیند. از آنجا که بیشتر آن‌ها نام‌های رمز دوران هاگانا خود را انتخاب کردند، ییگائل سوکنیک به ییگائل یادین تبدیل شد» (پاساچوف ۱۹۹۷: ۲۲۰).

Within the Zionist strategies, there is a long list of Zionist leaders who formally changed their names from Russian and East European to Hebrew-sounding names. Many changed their names following Ben- Gurion’s military directives after the establishment of Israel in 1948. While only a small minority of East European Jews who had migrated to the US or Britain chose voluntarily to anglicise their names, members of almost the entire Zionist elite of Israel were pressurised after May 1948 to change their European names to ‘authentic’-sounding biblical ones. In fact this intense pressure was applied almost immediately after the establishment of Israel in May 1948. It was applied top down by Prime Minister and Defence Minister David Ben-Gurion, who effectively ordered all senior officers of the Israeli army to change their European surnames. Yigael Sukenik, chief of operations and acting chief of staff of the army in 1948, was the first to comply: ‘On June 28, 1948, Ben-Gurion swore in the members of the IDF high command, insisting that each one adopted a Hebrew last name. Since most chose their Haganah code names, Yigael Sukenik became Yigael Yadin’ (Pasachoff 1997: 220).

این فهرست بیبلی‌سازی تقریباً تمام نخبگان سیاسی، نظامی و فکری اسرائیل را دربرمی‌گیرد، از چپ و راست و میانه.

The following biblicisation list includes almost the entire political, military and intellectual Israeli elite, left, right and centre:

• داوید بن‌گوریون (۱۸۸۶–۱۹۷۳)، نخست‌وزیر و وزیر دفاع اسرائیل، پس از ۱۹۴۸ از ارتش اسرائیل برای تحمیل عبری‌سازی عمومی و پاک‌سازی نام‌های خانوادگی و شخصی استفاده کرد. او در روسیه با نام داوید گرون به دنیا آمد؛ مادرش شیندل نام داشت و همسرش، که در روسیه به دنیا آمده بود، هنگام آشنایی و ازدواج با او در نیویورک پائولین مونوایس نام داشت (او بعدها نام خود را به پاولا تغییر داد).

• David Ben-Gurion (1886–1973), Israeli Prime Minister and Defence Minister, used the Israeli army after 1948 to impose general Hebraicisation and purification of family and personal names. He was born David Grün in Russia; his mother was called Scheindel and his Russian-born wife was called Pauline Munweis when she met and married him in New York (she later changed her name to Paula).

• موشه شارت در سال ۱۸۹۴ در روسیه به دنیا آمد و با نام موشه شِرتوک متولد شد؛ او در سال ۱۹۴۸ وزیر خارجه اسرائیل شد؛ او در سال ۱۹۴۹، پس از تأسیس دولت اسرائیل، تصمیم گرفت نام خانوادگی خود را به زبان عبری تغییر دهد.

• Moshe Sharett was born Moshe Shertok in Russia in 1894; he became Israel’s Foreign Minister in 1948; he chose to Hebraicise his last name in 1949, following the creation of the State of Israel.

• گلدا مئیر در سال ۱۸۹۸ در کیف با نام گلدا ماբوویچ به دنیا آمد؛ بعدها نام خانوادگی‌اش به مایرسون تغییر یافت. جالب اینجاست که او نام خانوادگی خود را به‌صورت عبری‌شده تنها پس از آنکه در سال ۱۹۵۶ وزیر امور خارجه شد، تغییر داد؛ و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ نخست‌وزیر بود.

• Golda Meir was born Golda Mabovitch in Kiev in 1898; later called Golda Meyerson. Interestingly, she Hebraicised her last name only after she became Foreign Minister in 1956; she was Prime Minister 1969–1974.

• یتسحاق شامیر۲۷ در سال ۱۹۱۵ در شرق لهستان با نام ایتسحاک یه‌زیرنیتسکی به دنیا آمد؛ او از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ وزیر امور خارجه و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ و از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ نخست‌وزیر بود.

• Yitzhak Shamir27 was born Icchak Jeziernicky in Eastern Poland in 1915; he was Foreign Minister 1981–1982 and Prime Minister 1983–1984 and 1988–1992.

آریل شارون در سال ۱۹۲۸ در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا و با نام آریل شاینرمان به دنیا آمد.

• Ariel Sharon was born Ariel Scheinermann in colonial Palestine in 1928

(به شموئیل و ویرا، که بعداً به دبورا تغییر نام داد، مهاجران به فلسطین از روسیه؛ او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ نخست‌وزیر بود.)

(to Shmuel and Vera, later Hebraicised to Dvora, immigrants to Palestine from Russia); he was Prime Minister 2001–2006.

• یتسحاق بن‌تسفی در سال ۱۸۸۴ در اوکراین با نام یتسحاق شمشلویچ به دنیا آمد؛ او پسر تسفی شمشلویچ بود که بعدها نام تسفی شمشی را برگزید. او دومین رئیس‌جمهور اسرائیل بود.

• Yitzhak Ben-Tzvi was born in 1884 in the Ukraine as Yitzhak Shimshelevich, the son of Tzvi Shimshelevich, who later took the name Tzvi Shimshi; he was the second President of Israel.

• یگال آلون، فرمانده پالماخ در سال ۱۹۴۸ و بعدها نخست‌وزیر موقت اسرائیل، با نام یگال پایکوویتس در شهرک ماشا (کفار تابور) به دنیا آمد. پدرش در سال ۱۸۹۰ از اروپای شرقی به فلسطین مهاجرت کرد.

• Yigal Allon, Commander of the Palmah in 1948 and later acting Prime Minister of Israel, was born Yigal Peikowitz in the settlement of Masha (Kfar Tavor). His father immigrated to Palestine from Eastern Europe in 1890.

• منachem بگین، بنیانگذار حزب لیکود که اکنون در قدرت است و ششمین نخست‌وزیر اسرائیل، در شهر برست‌لیتوفسک که آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود، با نام میچیسلاو بیگون به دنیا آمد.

• Menahem Begin, the founder of the current ruling Likud party and the sixth Prime Minister of Israel, was born in Brest-Liovsk, then part of the Russian Empire, as Mieczysław Biegun.

• یتسحاق بن‌تسوی، همسر راحل یانائیت که در اوکراین با نام گولدا لیشانسکی به دنیا آمد و در سال ۱۹۰۸ به فلسطین مهاجرت کرد. او رهبر صهیونیسم کارگری و یکی از بنیان‌گذاران جنبش سرزمین اسرائیل بزرگ در سال ۱۹۶۷ بود.

• Yitzhak Ben-Tzvi’s wife, Rahel Yanait, born in the Ukraine as Golda Lishansky and immigrated to Palestine in 1908. She was a labour Zionist leader and a co-founder of the Greater Land of Israel Movement in 1967.

ظاهراً او نام خود را به یاد پادشاه حشمونایی، الکساندر یانایوس (نام یونانی‌شده الکساندر یانای) (۱۲۶ تا ۷۶ قبل از میلاد)، به رحل عبری درآورد و به «راحل یانایت» تغییر داد. الکساندر یانای فردی توسعه‌طلب بود که در طول بیست و هفت سال سلطنتش تقریباً همواره درگیر جنگ‌های نظامی بود و پادشاهی حشمونایی را گسترش داد. دو پسر او که در دوران قیمومیت بریتانیا به دنیا آمدند، نام‌هایی از کتاب مقدس گرفتند: «عمرام»، به نام پدر موسی و هارون، و «عیلی»، به نام کاهن اعظم عیلی.

Apparently she Hebraicised her name to Rahel Yanait in memory of the Hasmonean King Alexander Jannaeus (Hellenised name of Alexander Yannai) (126–76 BC), a territorial expansionist, who during a twenty-seven- year reign was almost constantly involved in military conflict and who enlarged the Hasmonean Kingdom. Her two sons, born during the British Mandatory period, were given biblical names: Amram, named after the father of Moses and Aaron, and Eli, named after the High Priest Eli.

لوی اشکول در سال ۱۸۹۵ در اوکراین با نام لوی اسکولنیک به دنیا آمد؛ او سومین نخست‌وزیر اسرائیل بود که از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹ در این سمت قرار داشت.

• Levi Eshkol was born in the Ukraine in 1895 as Levi Skolnik; he was Israel’s third Prime Minister, 1963–1999.

پینحاس لاوون (۱۹۰۴–۱۹۷۶) در منطقه‌ای که امروز اوکراین نامیده می‌شود با نام پینحاس لوبیانیکر به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۹ به فلسطین مهاجرت کرد؛ او در سال ۱۹۵۴ وزیر دفاع بود و رهبر جنبش کارگری نیز به شمار می‌رفت.

• Pinhas Lavon (1904–1976) was born Pinhas Lubianiker in what is now Ukraine and moved to Palestine in 1929; he was Defence Minister in 1954 and labour leader.

• یتسحاق بن‌آهارون (۱۹۰۶–۲۰۰۶) سیاستمدار اسرائیلی بود که دبیرکل هیستدروت شد و یک پست وزارتی را در کابینه بر عهده گرفت. او با نام یتسحاق نوسنباوم در جایی زاده شد که امروز رومانی است و در سال ۱۹۲۸ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Yitzhak Ben-Aharon (1906–2006) was an Israeli politician who became a general secretary of the Histadrut and held a cabinet post. He was born Yitzhak Nussenbaum in what is today Romania and immigrated to Palestine in 1928.

دوف یوسف (۱۸۹۹–۱۹۸۰)، سیاستمدار کارگری اسرائیلی که در نُه دولت اسرائیل پست وزارت را بر عهده داشت، در مونترآل کانادا با نام برنارد جوزف به دنیا آمد.

• Dov Yosef (1899‒1980, an Israeli Labour politician who held ministerial positions in nine Israeli governments, was born Bernard Joseph in Montreal, Canada.

دیوید رمز، که در سال ۱۸۸۶ در بلاروس با نام دیوید درابکین به دنیا آمد، نخستین وزیر حمل‌ونقل اسرائیل بود.

• David Remez was born David Drabkin in Belarus in 1886; he was Israel’s first Minister of Transportation.

زلمان شازار، سومین رئیس‌جمهور اسرائیل (از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳)، که در سال ۱۹۲۱ به فلسطین مهاجرت کرد، در امپراتوری روسیه با نام شنئور زلمان روباشوف به دنیا آمد.

• Zalman Shazar, the third President of Israel (from 1963 to 1973), who immigrated to Palestine in 1921, was born in the Russian empire as Shneur Zalman Rubashov.

• پینحاس روتنبرگ (۱۸۷۹–۱۹۴۲)، رهبر برجسته صهیونیست و بنیان‌گذار شرکت برق فلسطین که بعدها به شرکت برق اسرائیل تبدیل شد، در اوکراین به دنیا آمد و نامش پیوتر موی‌سیه‌یویچ روتنبرگ بود.

• Pinhas Rutenberg (1879–1942), a prominent Zionist leader and the founder of the Palestine Electric Company, which became the Israel Electric Corporation, was born in the Ukraine as Pyotr Moiseyevich Rutenberg.

• ابراهام گرانوت (۱۸۹۰–۱۹۶۲)، مدیرکل صندوق ملی یهود و بعدها رئیس هیئت مدیرهٔ آن، در محدودهٔ مولداوی امروزی به‌نام ابراهام گرانوفسکی به دنیا آمد؛ او پس از سال ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Avraham Granot (1890–1962), Director-General of the Jewish National Fund and later chairman of its board, was born in today’s Moldova as Abraham Granovsky; he changed his name after 1948.

• فایگه ایلانیت (۱۹۰۹‒۲۰۰۲) سیاستمدار اسرائیلی از حزب مپام بود که در امپراتوری روسیه با نام فایگه هایندس، فرزند شاراگا هایندس و هانا شکوپ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۲۹ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Fayge Ilanit (1909‒2002) was an Israeli Mapam politician born in the Russian Empire as Fayge Hindes, to Sharaga Hindes and Hannah Shkop. She immigrated to Palestine in 1929.

شیمون پرز در سال ۱۹۲۳ در لهستان به دنیا آمد و نامش در آن زمان شیمون پرسکی بود. او هشتمین نخست‌وزیر اسرائیل بود و در سال ۲۰۰۷ به عنوان نهمین رئیس‌جمهور این کشور انتخاب شد.

• Shimon Peres was born in Poland in 1923 as Szymon Perski; he was Israel’s eighth Prime Minister and in 2007 was elected as its ninth President.

• رهبر راستگرای صهیونیست روس، زئیف ژابوتینسکی (۱۸۸۰–۱۹۴۰)، بنیانگذار صهیونیسم تجدیدنظرطلب، در دوران قیمومیت بریتانیا نام خود را از ولادیمیر یوگنیویچ ژابوتینسکی به زئیف تغییر داد؛ نامی شکارگرانه به معنای «گرگ».

• Right-wing Russian Zionist leader Zeev Jabotinsky (1880–1940), the founder of Revisionist Zionism, changed his name from Vladimir Yevgenyevich Zhabotinsky during the Mandatory period, choosing a predatory name: Zeev (‘wolf ’).

• رهبر برجسته حزب کارگر، حاییم ارلوزوروف (۱۸۹۹–۱۹۳۳)، با نام ویتالی ارلوزوروف به دنیا آمد.

• Prominent Labour leader Haim Arlozoroff (1899–1933) was born Vitaly Arlozoroff.

• ژنرال ییگائل یادین (۱۹۱۷–۱۹۸۴)، دومین رئیس ستاد ارتش و از بنیان‌گذاران باستان‌شناسی توراتی اسرائیل، با نام ییگال سوکنیک به دنیا آمد؛ بن‌گوریون پس از ماه مه ۱۹۴۸ به او دستور داد نام خانوادگی‌اش را تغییر دهد.

• General Yigael Yadin (1917–1984), the army’s second chief of staff and a founding father of Israeli biblical archaeology, was born Yigal Sukenik; he was ordered to change his surname by Ben-Gurion after May 1948.

• الیاهو الات (۱۹۰۳–۱۹۹۰)، دیپلمات و خاورشناس اسرائیلی و نخستین سفیر اسرائیل در ایالات متحده، در روسیه به دنیا آمد و نام اصلی‌اش الیاهو اپستین بود. او در سال ۱۹۲۴ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Eliahu Elat (1903–1990), an Israeli diplomat and Orientalist and the first Israeli ambassador to the United States, was born Eliahu Epstein in Russia and immigrated to Palestine in 1924.

یسرائیل جلیلی (۱۹۱۱–۱۹۸۶) وزیر دولت اسرائیل بود. او پیش از سال ۱۹۴۸ رئیس ستاد هاگانا بود. او در اوکراین امروزی با نام یسرائیل برچنکو به دنیا آمد.

• Yisrael Galili (1911‒1986) was an Israeli government minister. Before 1948 he had served as chief of staff of the Haganah. He was born Yisrael Berchenko in today’s Ukraine.

• مئیر عاميت (۱۹۲۱–۲۰۰۹) سیاستمدار اسرائیلی و وزیر کابینه و رئیس موساد از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ بود. او در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا با نام مئیر اسلوتسکی در خانواده‌ای از مهاجران روسی‌تبار که در آنجا ساکن شده بودند، به دنیا آمد.

• Meir Amit (1921–2009) was an Israeli politician and cabinet minister and head of the Mossad from 1963 to 1968. He was born in Mandatory Palestine as Meir Slutsky to settler parents from Russia.

• مئیر ارگوف (۱۹۰۵–۱۹۶۳)، سیاستمدار اسرائیلی و امضاکننده اعلامیه استقلال اسرائیل، با نام مایر گرابوفسکی در مولداوی (که آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود) به دنیا آمد و پس از سال ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Meir Argov (1905–1963), Israeli politician and a signatory of the Israeli Declaration of Independence, was born Meyer Grabovsky born in Moldova (then Russian empire) and changed his name after 1948.

• پینهاس روزن (۱۸۸۷–۱۹۷۸)، نخستین وزیر دادگستری اسرائیل و یکی از امضاکنندگان اعلامیه استقلال اسرائیل، با نام فلیکس روزنبلوت در آلمان به دنیا آمد و پس از ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Pinhas Rosen (1887‒1978), the first Israeli Minister of Justice and a signatory to the Israeli Declaration of Independence, was born in German as Felix Rosenbluth and changed his name after 1948.

• ابا هوشی (۱۸۹۸–۱۹۶۹)، سیاستمدار اسرائیلی و شهردار حیفا به مدت هجده سال، با نام تولد ابا شنلر (و نیز ابا خوشی) در لهستان به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۰ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Abba Hushi (1898–1969), an Israeli politician and mayor of Haifa for eighteen years, was born Abba Schneller (also Aba Khoushy) in Poland and immigrated to Palestine in 1920.

مردخای بنتوف (۱۹۰۰–۱۹۸۵) یک سیاستمدار و وزیر کابینه بود.

• Mordechai Bentov (1900‒1985) was a politician and cabinet minister.

او در امپراتوری روسیه با نام مردخای گوتگلد به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۰ به فلسطین مهاجرت کرد۔

He was born in the Russian Empire as Mordechai Gutgeld and immigrated to Palestine in 1920.

پرتز برنشتاین (۱۸۹۰‒۱۹۷۱) رهبر صهیونیست، سیاستمدار اسرائیلی و یکی از امضاکنندگان اعلامیه استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ بود. او در آلمان با نام فریتز برنشتاین به دنیا آمد، در سال ۱۹۳۶ به فلسطین مهاجرت کرد و پس از تأسیس اسرائیل نام خود را تغییر داد.

• Peretz Bernstein (1890‒1971) was a Zionist leader, Israeli politician and one of the signatories of the Israeli Declaration of Independence in 1948. He was born in Germany as Fritz Bernstein, immigrated to Palestine in 1936 and changed his name after the establishment of Israel.

• آوراهام گرانوت (۱۸۹۰–۱۹۶۲)، سیاستمدار اسرائیلی، رئیس هیئت مدیره صندوق ملی یهود و از امضاکنندگان اعلامیه استقلال اسرائیل، در (کشور کنونی) مولداوی با نام آبراهام گرانوفسکی به دنیا آمد؛ او در سال ۱۹۲۴ به فلسطین مهاجرت کرد و پس از ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Avraham Granot (1890–1962), Israeli politician, chairman of the JNF Board of Directors and a signatory of the Israeli Declaration of Independence, was born in (today) Moldova as Abraham Granovsky; he immigrated to Palestine in 1924, and changed his name after 1948.

• مردخای بنتوف (۱۹۰۰–۱۹۸۵)، روزنامه‌نگار و سیاستمدار اسرائیلی، در لهستان به دنیا آمد و نامش در آن زمان مردخای گوتگلد بود. او در دوران قیمومت بریتانیا به فلسطین مهاجرت کرد.

• Mordechai Bentov (1900‒1985), Israeli journalist and politician, was born Mordechai Gutgeld in Poland and immigrated to Palestine in the Mandatory period.

• هرتسل واردی (۱۹۰۳–۱۹۹۱)، سیاستمدار اسرائیلی، امضاکننده اعلامیه استقلال اسرائیل و سردبیر روزنامه یدیعوت آحارونوت اسرائیل، در لیتوانی به نام هرتسل روزنبلوم به دنیا آمد و پس از سال ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Herzl Vardi (1903–1991), Israeli politician, a signatory of the Israeli Declaration of Independence and editor of the Israeli daily Yediot Aharonot, was born Herzl Rosenblum in Lithuania and changed his name after 1948.

• پروفسور بنیامین مزار، یکی از بنیان‌گذاران باستان‌شناسی کتاب مقدس اسرائیل، در لهستان به دنیا آمد و با نام بنیامین مایزلر متولد شد. او تحصیلات خود را در آلمان گذراند و در سال ۱۹۲۹ به فلسطین تحت استعمار مهاجرت کرد و نام خود را به زبان عبری تغییر داد.

• Professor Benyamin Mazar, co-founder of Israeli biblical archaeology, was born Benyamin Maisler in Poland and was educated in Germany; he immigrated to colonial Palestine in 1929 and Hebraicised his name.

• یتسحاق صاده (۱۸۹۰–۱۹۵۲)، فرمانده نیروی ضربتی هاگانا، یعنی پالماخ، و یکی از فرماندهان کلیدی ارتش در سال ۱۹۴۸، در روسیه با نام اسحاق لندزبرگ به دنیا آمد.

• Yitzhak Sadeh (1890–1952), commander of the Haganah’s strike force, the Palmah, and one of the key army commanders in 1948, was born in Russia as Isaac Landsberg.

ژنرال اسحاق رابین، نخستین نخست‌وزیر بومیِ اسرائیل، در سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ و ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵، در اورشلیم با نام نحمیا روبیتزوف متولد شد و پدرش یک مهاجر صهیونیست از اوکراین بود.

• General Yitzhak Rabin, the first native-born Israeli Prime Minister, 1974–1977 and 1992–1995, was born Nehemiah Rubitzov in Jerusalem to a Zionist settler from the Ukraine.

ژنرال ییگال آلون (۱۹۱۸–۱۹۸۰)، فرمانده پالماح در سال ۱۹۴۸، وزیر دولت و نخست‌وزیر موقت اسرائیل، که بیش از همه به‌عنوان معمار طرح آلون شناخته می‌شود، در فلسطین با نام ییگال پایکوویچ به دنیا آمد.

• General Yigal Allon (1918–1980), commander of the Palmah in 1948, government minister and acting Prime Minister of Israel, best known as the architect of the Allon Plan, was born in Palestine as Yigal Paicovitch.

پدربزرگش یکی از نخستین مهاجران اروپای شرقی بود که در دهه ۱۸۸۰ میلادی به فلسطین مهاجرت کرد. پس از اعلام تشکیل اسرائیل در سال ۱۹۴۸، او نام خود را به «آلون» به زبان عبری تغییر داد که به معنای درخت بلوط است.

His grandfather was one of the early East European settlers who immigrated to Palestine in the 1880s. After Israel was proclaimed in 1948 he changed his name to the Hebrew Allon (‘oak’ tree).

• افرایم کاتزیر (۱۹۱۶–۲۰۰۹)، چهارمین رئیس‌جمهور اسرائیل از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸، با نام افرایم کاچالسکی، پسر یهودا و تزیلا کاچالسکی، در کیف به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۵ به فلسطین تحت قیمومیت مهاجرت کرد.

• Ephraim Katzir (1916–2009), the fourth President of Israel from 1973 to 1978, was born Efraim Katchalski, son of Yehuda and Tzila Katchalski, in Kiev and immigrated to Mandatory Palestine in 1925.

• ابا ایبان (۱۹۱۵–۲۰۰۲)، وزیر خارجہ اور نائب وزیر اعظم اسرائیل، کیپ ٹاؤن، جنوبی افریقہ میں لتھوانیائی یہودی والدین کے ہاں آبری سولومن میر ایبان کے نام سے پیدا ہوئے؛ ۱۹۴۷ میں لازمی فلسطین ہجرت کرنے کے بعد انہوں نے اپنا پہلا نام بدل کر ابا رکھ لیا (عبرانی:

• Abba Eban (1915‒2002), Israeli Foreign Minister and Deputy Prime Minister, was born Aubrey Solomon Meir Eban in Cape Town, South Africa, to Lithuanian Jewish parents; in 1947, after immigrating to Mandatory Palestine, he changed his first name to Abba (Hebrew:

(پدر) سولومون میر ابان.

father) Solomon Meir Eban.

ژنرال تسوی تسور (۱۹۲۳–۲۰۰۴)، ششمین رئیس ستاد ارتش اسرائیل، در زاسلاو اتحاد جماهیر شوروی با نام چرا چرتنکو به دنیا آمد.

• General Tzvi Tzur (1923–2004), the Israeli army’s sixth chief of staff, was born in the Zaslav in the Soviet Union as Czera Czertenko.

ژنرال حاییم بار-لف، رئیس ستاد ارتش در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ و بعدها وزیر در دولت، در سال ۱۹۲۴ در وین به دنیا آمد و نامش در آن زمان حاییم برتزلوفسکی بود.

• General Haim Bar-Lev, army chief of staff in 1968–1971 and later a government minister, was born Haim Brotzlewsky in Vienna in 1924.

• بن‌صیون دینور (۱۸۸۴–۱۹۷۳)، وزیر آموزش و فرهنگ اسرائیل در دهه ۱۹۵۰، در اوکراین با نام بن‌صیون دینابورگ به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۱ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Ben-Tzion Dinur (1884–1973), Israel’s Minister of Education and Culture in the 1950s, was born Ben-Tzion Dinaburg in the Ukraine and immigrated to Palestine in 1921.

ژنرال موشه یعلون، رئیس سابق ستاد ارتش، در سال ۱۹۵۰ در اسرائیل با نام موشه اسمیلانسکی به دنیا آمد.

• General Moshe Ya’alon, former army chief of staff, was born in Israel in 1950 as Moshe Smilansky.

نویسنده و روزنامه‌نگار برجسته اسرائیلی، اموس الون (۱۹۲۶–۲۰۰۹)، در وین با نام اموس اشترنباخ به دنیا آمد.

• Prominent Israeli author and journalist Amos Elon (1926–2009) was born in Vienna as Amos Sternbach.

• یسرائیل بار-یهودا (۱۸۹۵–۱۹۶۵) سیاستمدار کارگری اسرائیلی بود که چندین پست وزارتی را بر عهده داشت؛ او در ولایت کنونی اوکراین با نام یسرائیل ایدلسون به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۶ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Yisrael Bar-Yehuda (1895–1965) was an Israeli labour politician who held a number of ministerial posts; he was born Yisrael Idelson in present-day Ukraine and immigrated to Palestine in 1926.

• نویسندهٔ برجستهٔ اسرائیل، عاموس عوز، در سال ۱۹۳۹ در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا با نام عاموس کلاوسنر به دنیا آمد. والدینش، یهودا کلاوسنر و فانیا موسمان، مهاجران صهیونیست از اروپای شرقی به فلسطین تحت قیمومیت بودند.

• Israel’s leading novelist Amoz Oz was born in Mandatory Palestine in 1939 as Amos Klausner. His parents, Yehuda Klausner and Fania Mussman, were Zionist immigrants to Mandatory Palestine from Eastern Europe.

• گرشوم شولم، فیلسوف و مورخ یهودی متولد آلمان و بنیانگذار مطالعه آکادمیک مدرن کabbalah (عرفان یهودی)، با نام گرهارد شولم به دنیا آمد؛ او پس از مهاجرت به فلسطین تحت قیمومیت در سال ۱۹۲۳ نام خود را به گرشوم شولم تغییر داد.

• Gershom Scholem, a German-born Jewish philosopher and historian and the founder of the modern academic study of Kabbalah (Jewish mysticism), was born Gerhard Scholem; he changed his name to Gershom Scholem after he emigrated to Mandatory Palestine in 1923.

• موشه کول (۱۹۱۱–۱۹۸۹)، سیاستمدار اسرائیلی و امضاکننده اعلامیه استقلال اسرائیل، در پینسک (امپراتوری روسیه) با نام موشه کولودنی به دنیا آمد و پس از سال ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Moshe Kol (1911‒1989), Israeli politician and a signatory of the Israeli Declaration of Independence, was born Moshe Kolodny in Pinsk (Russian Empire) and changed his name after 1948.

• ابراهام نیسان یک شخصیت سیاسی صهیونیست در فلسطین تحت قیمومیت بود و در سال ۱۹۴۸ اعلامیه استقلال اسرائیل را امضا کرد. او در سال ۱۸۸۸ در محلی که امروز بخشی از بلاروس است، با نام ابراهام کاتسنلسون به دنیا آمد و پس از ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Avraham Nissan was a Zionist political figure in Mandatory Palestine and a signatory to the Israeli Independence Declaration in 1948: He was born Avraham Katznelson in 1888 in what is now Belarus and changed his name after 1948.

• تسوی شیلواخ (۱۹۱۱–۲۰۰۰)، سیاستمدار اسرائیلی حزب کارگر (مپای)، که پس از ۱۹۶۷ یکی از بنیانگذاران جنبش «تمام سرزمین اسرائیل» بود و در دهه ۱۹۸۰ به‌عنوان نماینده حزب تحیا در کنست خدمت کرد، در اوکراین با نام تسوی لانگسام به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۲ به فلسطین تحت قیمومیت مهاجرت کرد.

• Tzvi Shiloah (1911‒2000), an Israeli Labour (Mapai) politician, who was one of the founders of the Whole Land of Israel Movement after 1967 and served as a member of the Knesset for Tehiya in the 1980s, was born Tzvi Langsam in the Ukraine and immigrated to Mandatory Palestine in 1932.

بن‌صهیون اشترنبرگ (۱۸۹۴–۱۹۶۲)، فعال صهیونیست و امضاکننده اعلامیه استقلال اسرائیل، با نام بنو اشترنبرگ در امپراتوری اتریش-مجارستان به دنیا آمد.

• Ben-Tzion Sternberg (1894–1962), a Zionist activist and a signatory to the Israeli Declaration of Independence, was born Benno Sternberg in the Austro-Hungarian empire.

• ییگال تومارکین، هنرمند اسرائیلیِ زادهٔ آلمان که به خاطر مجسمهٔ یادبودش از هولوکاست در تل‌آویو شناخته می‌شود، در سال ۱۹۹۳ در درسدن با نام پیتر مارتین گرگور هاینریش هلبرگ به دنیا آمد.

• Yigal Tumarkin, a German-born Israeli artist known for his memorial sculpture of the Holocaust in Tel Aviv, was born in Dresden in 1993 as Peter Martin Gregor Heinrich Hellberg.

• یهودا عامیحای (۱۹۲۴–۲۰۰۰)، بزرگ‌ترین شاعر اسرائیل، که نامش در زبان عبری به معنای «ستایش مردمم که زنده‌اند» است، در آلمان با نام لودویگ پفوییفر به دنیا آمد. او در سال ۱۹۳۵ به فلسطین تحت استعمار مهاجرت کرد و پس از آن به «پالماخ» و «هاگانا» پیوست. در سال ۱۹۴۷ هنوز با نام یهودا پفوییفر شناخته می‌شد.

• Israel’s greatest poet, Yehuda Amichai (1924–2000) (Hebrew for ‘Praise my people alive’), was born in Germany as Ludwig Pfeuffer. He immigrated to colonial Palestine in 1935 and subsequently joined the Palmah and the Haganah. In 1947 he was still known as Yehuda Pfeuffer.

آموس کنعان (۱۹۲۷–۲۰۰۹)، ستون‌نویس و رمان‌نویس اسرائیلی، در سال ۱۹۲۷ در تل‌آویو با نام آموس لوین به دنیا آمد و پس از سال ۱۹۴۸ نام خانوادگی خود را تغییر داد.

• Amos Kenan (1927–2009), an Israeli columnist and novelist, was born Amos Levine in Tel Aviv in 1927 and changed his family name after 1948.

• پرتس برنشتاین (۱۸۹۰–۱۹۷۱)، سیاستمدار اسرائیلی و یکی از امضاکنندگان اعلامیه استقلال اسرائیل در ماه مه ۱۹۴۸، در آلمان با نام فریتس برنشتاین به دنیا آمد و پس از سال ۱۹۴۸ نام خود را تغییر داد.

• Peretz Bernstein (1890–1971), Israeli politician and one of the signatories of the Israeli Declaration of Independence in May 1948, was born in Germany as Fritz Bernstein and changed his name after 1948.

• رهبر کمونیست یهودی اسرائیلی، مایر ویلنر (۱۹۱۸–۲۰۰۳)، که زندگی سیاسی‌اش را به‌عنوان یکی از رهبران گروه چپ‌گرای صهیونیستی «هشومر هتزایر» آغاز کرد و در ماه مه ۱۹۴۸ با نام مایر ویلنر-کوونر از امضاکنندگان اعلامیه استقلال اسرائیل شد، در لیتوانی با نام بر کوونر به دنیا آمد و در اواخر دهه ۱۹۳۰ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Israeli Jewish communist leader, Meir Vilner (1918–2003), who began his political life as one of the leaders of the Zionist left‑wing group Hashmer Hatzair and became a signatory to the Israeli Declaration of Independence in May 1948 under the name Meir Vilner‑Kovner, was born Ber Kovner in Lithuania and immigrated to Palestine in the late 1930s.

• ابا کوونر، پسرعموی میر ویلنر-کوونر، شاعر صهیونیست مشهور اسرائیلی بود که در شهر سواستوپول در کریمه به دنیا آمد. مادر ابا کوونر، روزا تاوبمن، پس از مهاجرت به فلسطین نام خود را به راحیل کوونر تغییر داد.

• Abba Kovner, Meir Vilner‑Kovner’s cousin, was a well‑known Israeli Zionist poet born in the Crimean city of Sevastopol. Abba Kovner’s mother, Rosa Taubman changed her name to Rachel Kovner after immigrating to Palestine.

یعقوب زروبابل، نویسنده، ناشر و زیونیست و یکی از رهبران جنبش «پوعلی صهیون»، که نامش در اصل یعقوب ویتکین بود، در اوکراین به دنیا آمد.

• Ya’akov Zerubavel, Zionist writer, publisher and one of the leaders of the Poale Tzion movement, was born Ya’akov Vitkin in the Ukraine.

• مورخ بن‌صهیون نتانیاهو، مهاجر لهستانی به ایالات متحده و پدر نخست‌وزیر کنونی اسرائیل، بنیامین (میلیکوفسکی) نتانیاهو، در سال ۱۹۱۰ در لهستان با نام بن‌صهیون (‘پسر صهیون’) میلیکوفسکی به دنیا آمد.

• Historian Ben-Tzion Netanyahu, a Polish immigrant to the United States and the father of the current Israeli Prime Minister, Benyamin (Miliekowsky) Netanyahu, was born in Poland as Ben-Tzion (‘son of Zion’) Mileikowsky in 1910.

• ریووِن الونی (۱۹۱۹–۱۹۸۸)، بنیان‌گذار «اداره زمین اسرائیل»، نهادی دولتی در اسرائیل که مسئول مدیریت زمین‌ها در این کشور است و ۹۳٪ زمین‌های اسرائیل را اداره می‌کند، با نام ریووِن رولانیتسکی به دنیا آمد.

• Reuven Aloni (1919–1988), founder of the Israel Land Administration, an Israeli government authority responsible for managing land in Israel which manages 93% of the land in Israel, was born Reuven Rolanitzki.

او همچنین شوهر شولامیت آلونی بود که با نام شولامیت آدلر به دنیا آمد.

He was also the husband of Shulamit Aloni, born Shulamit Adler.

• شولامیت آلونی (۱۹۲۸–۲۰۱۴)، که با نام شولامیت آدلر به دنیا آمد، سیاستمدار اسرائیلی و رهبر حزب مرتز بود و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ وزیر آموزش و پرورش بود. پدر آدلر از یک خانواده لهستانی تبار بود.

• Shulamit Aloni (1928–2014), born Shulamit Adler, was an Israeli politician and leader of the Meretz party and served as Education Minister from 1992 to 1993. Adler’s father descended from a Polish family.

• یوسف آهارون آلموگی (۱۹۱۰–۱۹۹۱)، سیاستمدار حزب کارگر که بین سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۷۷ عضو کنست بود و چند پست وزارتی را بر عهده داشت، با نام یوزف کارلنبوئیم در امپراتوری روسیه (امروز در لهستان) به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۰ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Yosef Aharon Almogi (1910–1991), a Labour politician who served as a member of the Knesset between 1955 and 1977 and held several ministerial posts, was born Josef Karlenboim in the Russian Empire (today in Poland), and immigrated to Palestine in 1930.

دیوید مگن (متولد ۱۹۴۵ با نام دیوید مونسونگو) سیاستمدار پیشین اسرائیلی است که در دهه ۱۹۹۰ چندین پست وزارتی را بر عهده داشت؛ او در سال ۱۹۴۹ از مراکش به اسرائیل آمد.

• David Magen (born David Monsonego in 1945) is a former Israeli politician who held a number of ministerial posts in 1990s; he arrived from Morocco in 1949.

• زلمان آران (۱۸۹۹–۱۹۷۰) یک سیاستمدار اسرائیلی بود. او در اوکراین با نام زلمان آهارونوویتز به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۶ وارد فلسطین شد.

• Zalman Aran (1899–1970) was an Israeli politician. He was born Zalman Aharonowitz in the Ukraine and arrived in Palestine in 1926.

آهارون باراک، رئیس دیوان عالی کشور اسرائیل از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶

• Aharon Barak, President of the Israeli Supreme Court from 1995 to 2006

و دادستان کل اسرائیل (۱۹۷۵–۱۹۷۸)، در سال ۱۹۳۶ در لیتوانی با نام آهارون بریک به دنیا آمد. پدرش، تزوی بریک، در سال ۱۹۴۷ به فلسطین وارد شد.

and the Attorney General of Israel (1975–1978), was born Aharon Brick in Lithuania in 1936. His father, Tzvi Brick, arrived in Palestine in 1947.

یتسحاق مودعی (۱۹۲۶–۱۹۹۸) سیاستمدار و نماینده کنست بود؛ او در فلسطین تحت قیمومیت به دنیا آمد و نامش یتسحاق مادزوویچ بود.

• Yitzhak Moda’i (1926–1998) was an politician and Knesset member; he was born Yitzhak Madzovitch in Mandatory Palestine.

• یهودا عمیتال (۱۹۲۴–۲۰۱۰) یک خاخام صهیونیست، وزیر کابینه و رئیس یشیوات هار اتزیون در کرانه باختری بود که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. او با نام یهودا کلاین در رومانی به دنیا آمد و در سال ۱۹۴۴ به فلسطین رسید.

• Yehuda Amital (1924–2010) was a Zionist Rabbi, cabinet minister and head of Yeshivat Har Etzion in the West Bank, established in 1968. He born Yehuda Klein in Romania and arrived in Palestine in 1944.

إهود باراک (متولد ۱۹۴۲) سیاستمدار اسرائیلی است که از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ نخست‌وزیر بود و پیش‌تر رئیس ستاد ارتش بود.

• Ehud Barak (born in 1942) is an Israeli politician who served as Prime Minister from 1999 to 2001 and earlier as chief of staff of the army.

او پسر یسرائیل مندل بروگ (۱۹۱۰–۲۰۰۲) بود، که در خانوادهای به دنیا آمد که از امپراتوری روسیه مهاجرت کرده بود. اهود بروگ در سال ۱۹۷۲ نام خانوادگی خود را از بروگ به باراک عبری کرد.

He was the son of Yisrael Mendel Brog (1910–2002), born to a family which immigrated from the Russian Empire. Ehud Brog Hebrewised his family name from Brog to Barak in 1972.

یوسف (یوزف) «تامی» لاپید (۱۹۳۱–۲۰۰۸) که در صربستان با نام تومیسلاو لامپل (Томислав Лампел) به دنیا آمد، روزنامه‌نگار، سیاستمدار و وزیر دولت اسرائیل بود.

• Yosef (Joseph) ‘Tommy’ Lapid (1931–2008) was born Tomislav Lampel (Томислав Лампел) in Serbia. He was an Israeli journalist, politician and government minister.

• نائومی چازان (با نام تولد نائومی هارمن، در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا در سال ۱۹۴۶)

• Naomi Chazan (born Naomi Harman in Mandatory Palestine in 1946)

دانا ایرِن هارمن یک دانشگاهی و سیاستمدار اسرائیلی است. او دختر آوراهام هارمن، سفیر اسرائیل در ایالات متحده است. آوراهام هارمن در لندن به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۸ به فلسطین مهاجرت کرد.

is an Israeli academic and politician. She is the daughter of Avraham Harman, an Israeli ambassador to the US. Harman was born in London and immigrated to Palestine in 1938.

• راحیل کوهن-کاگان (۱۸۸۸–۱۹۸۲) سیاستمدار اسرائیلی بود و یکی از تنها دو زنی بود که در سال ۱۹۴۸ اعلامیه استقلال اسرائیل را امضا کردند. او با نام راحیل لوبرسکی در آنچه امروز اوکراین است به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۹ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Rachel Cohen-Kagan (1888–1982) was an Israeli politician, and one of only two women to sign the Israeli Declaration of Independence in 1948. She was born Rachel Lubersky in today’s Ukraine and immigrated to Palestine in 1919.

• یهودا کرمون (۱۹۱۲–۱۹۹۵)، استاد جغرافیا در دانشگاه عبری، در لهستان با نام لئوپولد کافمن به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۸ به فلسطین مهاجرت کرد.

• Yehuda Karmon (1912‒1995), Professor of Geography at the Hebrew University, was born Leopold Kaufman in Poland and moved to Palestine in 1938.

• هانوخ بارتوف (درگذشته در سال ۲۰۱۶)، نویسنده و روزنامه‌نگار برجسته اسرائیلی که همچنین به عنوان مشاور فرهنگی در سفارت اسرائیل در لندن خدمت می‌کرد، در سال ۱۹۲۶ در فلسطین و یک سال پس از مهاجرت والدینش از لهستان به دنیا آمد و نام اصلی‌اش هانوخ هلفگات بود.

• Hanoch Bartov (died in 2016), a prominent Israeli author and journalist who also served as a cultural advisor in the Israeli embassy in London, was born Hanoch Helfgott in Palestine in 1926, a year after his parents immigrated from Poland.

بدیهی است که بسیاری از این تغییرات نام حوالی سال ۱۹۴۸ یا اندکی پس از آن رخ داد. در دوران قیمومیت، هنوز برای افراد سودمند بود که نام اصلی اروپاییِ خود را نگه دارند.

Evidently many of these name changes took place around or shortly after 1948. During the Mandatory period, it was still advantageous for individuals to have their original European names.

در فهرست بالا همچنین افسران ارشد و رؤسای ستاد ارتش‌ها نیز دیده می‌شوند (به عبری:

The above list also shows senior officers and army chiefs of staffs (Hebrew:

رَبّ الألوف (rav alufs) که پس از سال ۱۹۴۸ نام‌هایی با آوای عبری برگزیدند. از سر طنز، هرچند در کتاب مقدس عبری، فلسطینیان به‌عنوان «دیگری» و دشمن اصلی بنی‌اسرائیل تصویر شده‌اند، از سال ۱۹۴۸ به بعد واژه‌ای فلسطینی‌الاصل مانند «سرن» (به معنای ارباب) به‌عنوان درجه‌ای معادل سروان در ارتش اسرائیل به‌کار رفته است. همچنین واژه‌های «علوف» و «رَبّ علوف» (به‌ترتیب سرلشکر و فریق)، که برای دو درجه‌ی بالای ارتش به‌کار رفته‌اند، ظاهراً از عهد جدید آمده‌اند. در عهد جدید، «علوف» (به معنای «رئیس» و کسی که فرمان هزار نفر را بر عهده دارد) درجه‌ای اشرافی نزد ادومیان بود که برخی پژوهشگران آنان را از تبار عرب نبطی دانسته‌اند و اغلب به‌عنوان دشمنان سرسخت بنی‌اسرائیل تصویر شده‌اند که پیامبران عبری به شدت آنان را نکوهش کرده‌اند.

rav alufs) adopting Hebrew-sounding names in the post-1948 period. Ironically, although in the Hebrew Bible the Philistines are constructed as the Other and arch enemy of the Israelites, since 1948 a Philistine term such as seren (a lord) has been used by the Israeli army as a rank equivalent to captain. Also, the terms aluf and rav aluf (major general and lieutenant general, respectively), which have been used for the two highest ranks in the army, are apparently from the New Testament. In the New Testament aluf (‘chief ’, the one who commands a ‘thousand people’) was a rank of nobility among the Idumites, identified by some scholars to be of Nabataean Arab origins, and often depicted as the Israelites’ inveterate enemies whom the Hebrew prophets denounced violently.

از سال ۱۹۴۸ به این سو، دولت اسرائیل تصوری قوم‌محور از هویت را ترویج کرده که بر پایه سنت‌های سرزمین و فتح در کتاب مقدس عبری استوار است، به‌ویژه کتاب یوشع و آن بخش‌هایی که به منشأ بنی‌اسرائیل در کتاب مقدس می‌پردازد؛ تصوری که سرکوب و نابودی دیگر ملت‌ها را طلب می‌کند. از این رو جای شگفتی نیست که کتاب یوشع در مدارس اسرائیل خواندنِ الزامی است. در واقع، کتاب یوشع اثری داستانی است و «فتح» بنی‌اسرائیل آن‌گونه که در این کتاب توصیف شده، «جنگ برق‌آسا» نبوده است. با این همه، این کتاب در برنامه‌های درسی مدارس و در برنامه‌های دانشگاهی اسرائیل جایگاه مهمی دارد، تا حدی به این دلیل که بنیان‌گذاران صهیونیسم روایت فتح یوشع را پیش‌نمونه‌ای برای تأسیس اسرائیل به‌عنوان یک ملت می‌دانستند (Burge 2003: 82).

Since 1948 the Israeli state has encouraged a conception of an ethnocentric identity on the basis of the traditions of land and conquest of the Hebrew Bible, especially the Book of Joshua, and those dealing with the biblical Israelites’ origins that demanded the subjugation and destruction of other peoples. It is hardly surprising, therefore, that the Book of Joshua is required reading in Israeli schools. In fact, the Book of Joshua is a work of fiction and the Israelite‘conquest’ was not the‘Blitzkrieg’it is made out to be in the Book of Joshua. But this book holds an important place in the Israeli school curricula and Israeli academic programmes partly because the founding fathers of Zionism viewed Joshua’s narrative of conquest as a precedent for the establishment of Israel as a nation (Burge 2003: 82).

اگرچه روایت بردگی بنی‌اسرائیل در مصر باستان، چنان‌که در سفر خروج آمده، عموماً به‌عنوان یک افسانه شناخته می‌شود، در مدارس و دانشگاه‌های اسرائیل این روایت به‌عنوان تاریخ واقعی تدریس می‌شود.

Although the account of the Israelites’ enslavement in ancient Egypt as described in the Book of Exodus is generally recognised as a myth, in Israeli schools and universities this is treated as actual history.

علاوه بر این، از سال ۱۹۴۸ به این سو، نهادهای آکادمیک اسرائیلی همان سنت استعماری گردآوری اطلاعات و جمع‌آوری داده‌ها را ادامه داده‌اند.

Furthermore, since 1948 Israeli academic institutions have continued the same colonialist tradition of intelligence gathering and data collection.

ارتش اسرائیل و آکادمی کتاب‌مقدسی اسرائیل، به‌ویژه، همواره با یکدیگر پیوندی نزدیک داشته‌اند و در ساختن ملت شریکی صمیمی بوده‌اند.

The Israeli army and Israeli biblical academy, in particular, have always been intimately connected to and close partners in nation-building.

فعالیت در بسیج ناسیونالیستی، با استفاده از کتاب مقدس و اسطوره‌سازی از طریق فعالیت‌های علمی ساختگی، شمار زیادی از دانشگاهیان و دانشمندان علوم اجتماعی اسرائیلی را درگیر کرده است، به‌ویژه باستان‌شناسان، جغرافیدانان سیاسی و شرق‌شناسان. مشارکت نهادهای دانشگاهی اسرائیل با کمیته نام‌های دولتی (که در زیر به آن اشاره شده)، که از اوایل دهه ۱۹۵۰ فعالیت داشته و همچنان از دفتر نخست‌وزیر اسرائیل به کار خود ادامه می‌دهد، شاید بهترین نمونه همدستی دانشگاهی در تولید دانش از طریق اسطوره‌سازی باشد.

Engagement in nationalist mobilisation, using the Bible and myth-making through spurious scholarly activity involves a large number of Israeli academics and social scientists, in particular archaeologists, political geographers and Orientalists. The involvement of Israeli academic institutions with the Governmental Names Committee (below), which has operated since the early 1950s, and continues to do so, from the Israeli Prime Minister’s Office, is perhaps the best example of academic complicity in the production of knowledge through myth-making.