در اسرائیل امروز، این ادعا به شکلی وسواس‌گونه مطرح می‌شود که کتاب مقدس عبری از طریق باستان‌شناسی کتاب‌مقدسی سکولارساز تحقق مادی یافته است؛ این باستان‌شناسی به تاریخ یهود گوشت و استخوان می‌بخشد، گذشته باستانی را بازمی‌یابد، آن را در «نظم سلسله‌ای» قرار می‌دهد و «به محل بایگانی هویت یهودی بازمی‌گردد» (سعید ۲۰۰۴: ۴۶).

In present-day Israel, the claim is obsessively made that the Hebrew Bible is materially realised thanks to secularising biblical archaeology, giving Jewish history flesh and bones, recovering the ancient past, putting it in ‘dynastic order’ and ‘returning to the archival site of Jewish identity’ (Said 2004: 46).

باستان‌شناسی کتاب مقدس همواره در شکل‌گیری هویت یهودی اسرائیلی و در مشروعیت مورد ادعای دولت اسرائیل نقشی محوری داشته است. بحث درباره «اسرائیل باستان»، پژوهش‌های کتاب‌مقدسی سکولار و ناسیونالیستی و باستان‌شناسی کتاب مقدس، در واقع بحثی درباره دولت مدرن اسرائیل نیز هست؛ زیرا در نگاه بسیاری از مردم در غرب، مشروعیت «بازگشت‌گرایی» صهیونیستی یهودیان به سرزمین موعود، به اعتبار تصویری بستگی دارد که کتاب مقدس از گذشته ارائه می‌دهد.

Biblical archaeology was always central to the construction of Israeli Jewish identity and the perceived legitimacy of the Israeli state. The debate about ‘ancient Israel’, secularist and nationalist biblical scholarship and biblical archaeology is also a debate about the modern State of Israel, most crucially because in the eyes of many people in the West, the legitimacy of Zionist Jewish ‘restorationism’ depends on the credibility of the biblical portrait.

بخشی از آن بحث، مناقشهٔ عمومی بر سر کاربرد واژهٔ «اسرائیل» برای نامیدن سرزمین غرب رود اردن است، هم در دوران باستان و هم در زمان جدید. نتیجهٔ اجتنابناپذیرِ وسواس مطالعات کتاب مقدس غربی نسبت به کتاب مقدس عبری، که این سرزمین را «کتاب مقدسی» مینامد و تنها به بخش کوچکی از تاریخ این سرزمین توجه انحصاری دارد، این بوده که تمرکز بر هویت اسرائیلی سرزمینی گذاشته شده که در بیشترِ تاریخ ثبتشدهٔ آن، از نظر جمعیت بومی، غیریهودی بوده است (Whitelam 1996). چنین وضعی در هیچ بخش دیگری از کرهٔ زمین وجود نداشت؛ این وضع ناشی از کتاب مقدس عبری و نفوذ آن در غرب است، جایی که فرهنگ مسیحیِ موروثی این تصور را تقویت کرده که فلسطین همواره به نوعی ذاتاً «سرزمین اسرائیل» بوده است. مطالعات سنتی کتاب مقدس عملاً «صهیونیستی» بوده و در از میان بردن هویت فلسطینی سهیم بوده است، گویی که ۱۴۰۰ سال حکومت مسلمانان بر این سرزمین هیچ معنایی نداشته است. این تمرکز بر دورهٔ کوتاهی از تاریخ که مدتها پیش رخ داده، نوعی استعمارگریِ گذشتهنگر است. این نگرش فلسطینیان امروزی را متجاوز یا «بیگانههای مقیم» در قلمرو دیگران تلقی میکند.

One facet of that debate is the argument in the public domain over the use of the term ‘Israel’ to denote the land west of the Jordan, both in ancient and modern times. The inevitable outcome of the obsession with the Hebrew Bible in Western biblical scholarship, calling the land ‘biblical’ and with its exclusive interest in a small section of the history of the land, has resulted in focusing on the Israelite identity of a land that has actually been non-Jewish in terms of its indigenous population for the larger part of its recorded history (Whitelam 1996). This state of affairs would not exist in any other part of the planet; it is due to the Hebrew Bible and its influence in the West where an inherited Christian culture supported the notion that Palestine has always been somehow essentially ‘the land of Israel’. Traditional biblical scholarship has been essentially ‘Zionist’ and has participated in the elimination of the Palestinian identity, as if 1400 years of Muslim occupation of this land meant nothing. This focus on a short period of history a long time ago participates in a kind of retrospective colonising of the past. It tends to regard modern Palestinians as trespassers or ‘resident aliens’ in someone else’s territory.

ظهور وسواس ملی‌گرایانه نسبت به آثار مقدس باستان‌شناسی کتاب‌مقدسی که به‌سوی عرفی‌شدن می‌رود، از سال ۱۹۴۸ به این سو در شکل‌گیری هویت جمعی سکولار-ناسیونالیستی اسرائیل و در ساختن ملت صهیونیستی محوریت داشته است. برای آنکه هویت یهودیان اروپایی ریشه‌دار در این سرزمین نمایانده شود، پس از تأسیس اسرائیل، دانش باستان‌شناسی به خدمت گرفته شد تا این هویت را در دوران عرفی بسازد و تثبیت کند؛ خاخام‌ها و همچنین پژوهشگران دانشگاهی متخصص در باستان‌شناسی کتاب‌مقدسی، تاریخ مقدس را قلمرو خود یافتند (سعید ۲۰۰۴: ۴۵). اثر بنیادین ابوالحاج با عنوان «واقعیت‌ها بر زمین» به نقش محوری باستان‌شناسی گزینشی کتاب‌مقدسی در ساختن هویت جمعی یهودی صهیونیستی پیش و پس از ۱۹۴۸ می‌پردازد. این اثر کاوش‌های باستان‌شناسی استعماری در فلسطین را بررسی می‌کند که به کارهای بریتانیایی در نیمه‌ی قرن نوزدهم بازمی‌گردد. ابوالحاج بر دوره‌ی پس از تأسیس اسرائیل در ۱۹۴۸ متمرکز می‌شود و عمل دانشگاهی باستان‌شناسی را با استعمارگری صهیونیستی و با طرح‌های یهودی‌سازی و بازتصرف سرزمین از راه تغییر نام نام‌های تاریخی و جغرافیایی فلسطینی پیوند می‌دهد. بخش بزرگی از این عربی‌زدایی از فلسطین توجیه باستان‌شناختی می‌یابد؛ وجود نام‌های عربی با نام‌های عبری تازه‌ساخته‌شده روی آنها نوشته می‌شود. این «راهبرد معرفت‌شناختی» زمینه را برای ساختن هویت یهودی اسرائیلی فراهم می‌کند، هویتی که بر گردآوری قطعات باستان‌شناختی، یعنی بقایای پراکنده‌ی سنگ‌تراشی، ظروف، استخوان‌ها و گورها، استوار است و آنها را به نوعی زندگی‌نامه‌ی ویژه بدل می‌کند که از آن، مستعمره‌ی اروپایی یشوو به‌صورت «دیدنی و از نظر زبانی، به‌عنوان خانه‌ی ملی یهودی» پدیدار می‌شود (ابوالحاج ۲۰۰۱: ۷۴؛ سعید ۲۰۰۴: ۴۷–۴۸؛ بowersock ۱۹۸۸: ۱۸۱–۱۹۱).

The nationalist obsession with the sacred artefacts of secularising biblical archaeology has been central to the formation of Israeli secularnationalist collective identity and Zionist nation-building since 1948. To present European Jewish identity as rooted in the land, after the establishment of Israel the science of archaeology was summoned to the task of constructing and consolidating that identity in secular times; the rabbis as well as the university scholars specialising in biblical archaeology were given sacred history as their domain (Said 2004: 45). Abu El-Haj’s seminal work, Facts on the Ground, explores the centrality of selective biblical archaeology in the construction of Zionist Jewish collective identity before and after 1948. The work examined colonial archaeological exploration in Palestine, dating back to British work in the mid-19th century. Abu El-Haj focuses on the period after the establishment of Israel in 1948, linking the academic practice of archaeology with Zionist colonisation and with plans for the Judaisation and repossession of the land through the renaming of Palestinian historic and geographic names. Much of this de-Arabisation of Palestine is given archaeological justification; the existence of Arab names is written over by newly coined Hebrew names. This ‘epistemological strategy’ prepares for the construction of an Israeli Jewish identity based on assembling archaeological fragments, scattered remnants of masonry, tables, bones and tombs, into a sort of special biography out of which the European colony of the Yishuv emerges ‘visible and linguistically, as Jewish national home’ (Abu El-Haj 2001: 74; Said 2004: 47–48; Bowersock 1988: 181–191).

بسیاری از کارشناسان و فعالان حوزه کاوش‌های کتاب‌مقدسی اسرائیلی – از ژنرال ییگآل یادین و ژنرال موشه دایان گرفته تا حتی ژنرال آریل شارون – اظهار کرده‌اند که باستان‌شناسی کتاب‌مقدسی «امتیاز» علمی اسرائیلی به‌طور برجسته است (سعید ۲۰۰۴: ۴۵–۴۶؛ کلتر ۲۰۰۳). مگن برошی، باستان‌شناس برجسته اسرائیلی و عضو کنونی کمیته نام‌گذاری دولت اسرائیل، چنین گفته است:

A large number of Israeli experts on and practitioners of biblical excavations – from General Yigael Yadin and General Moshe Dayan to even General Ariel Sharon – have remarked that biblical archaeology is the ‘privilege’ Israeli science par excellence (Said 2004: 45–46; Kletter 2003). Magen Broshi, a leading Israeli archaeologist, and a current member of the Israeli Government Names Committee, noted:

پدیدهٔ اسرائیلی، یعنی بازگشت یک ملت به سرزمین کهن‌نو خود، بی‌نظیر است. این ملتی است که در فرایند بازآشنایی با سرزمین‌های خویش است و در این میان باستان‌شناسی نقشی مهم ایفا می‌کند. در این فرایند، باستان‌شناسی بخشی از نظامی بزرگ‌تر است که به «یدعت ها‌آرتس» یعنی «شناخت سرزمین» شناخته می‌شود (واژهٔ عبری آن به احتمال زیاد از واژهٔ آلمانی Landeskunde گرفته شده است) … مهاجران اروپایی سرزمینی را یافتند که به‌طرز متناقضی هم با آن احساس خویشاوندی می‌کردند و هم احساس غربت. باستان‌شناسی در اسرائیل، این دولتِ خاص‌ومنحصربه‌فرد، وسیله‌ای بود برای زدودن بیگانگی از شهروندان تازه‌واردش. (نقل از سعید، ۲۰۰۴: ۴۶)

The Israeli phenomenon, a nation returning to its old‒new land, is without parallel. It is a nation in the process of renewing its acquaintance with its own lands and here archaeology plays an important role. In this process archaeology is part of a larger system known as Yedi’at haAretz, knowledge of the land (the Hebrew term is derived most probably from the German Landeskunde) … The European immigrants found the country to which they felt, paradoxically, both kinship and strangeness. Archaeology in Israel, a sui generis state, served as a means to dispel the alienation of its new citizens. (Quoted in Said 2004: 46)

محققان، عالمان کتاب‌مقدس، باستان‌شناسان و جغرافی‌دانان اسرائیلی، به گفته مرون بنوینیستی در کتاب «چشم‌انداز مقدس: تاریخ پنهان سرزمین مقدس از ۱۹۴۸»، تاریخ و گاهشماری فلسطین باستان را بر پایه سیاست هویت اسرائیلی بازسازی و بازآفرینی کرده‌اند تا پیوند یهودیان با این سرزمین را برجسته کنند، و دوره‌هایی چون کتاب‌مقدسی، حشمونایی، میشنایی و تلمودی را به آن افزوده‌اند. با این حال، از دوره «اولیه اسلامی» به بعد، آنان نامگذاری «گاهشماری فاتحان» را پذیرفته‌اند؛ زیرا بدین ترتیب می‌شد حدود ۱۴۰۰ سال حکومت مسلمانان عرب را به دوره‌هایی کوتاه‌تر از دوره حاکمیت یهودیان بر «ارض اسرائیل/فلسطین» (که در بیشترین حالت ۶۰۰ سال بود) تقسیم کرد، و به‌ویژه تاریخ این سرزمین را به‌صورت دوره‌ای طولانی از فرمانروایی سلسله‌ای از قدرت‌های بیگانه، که آن را از یهودیان ربوده بودند، نشان داد؛ دوره‌ای که با بازتأسیس حاکمیت یهود در فلسطین در ۱۹۴۸ به پایان رسید. بدین‌سان امکان آن فراهم شد که این واقعیت پوشیده بماند که جمعیت بومی مسلمان عرب جزء جدایی‌ناپذیر مردمان مسلمان حاکم بود، و در عوض تاریخ جمعیت محلی، یعنی جنگ‌های داخلی، فرمانروایان ایالتی و سهم آن در چشم‌انداز سرزمین، امورِ فاقد اهمیت و رویدادهای مربوط به این یا آن سلسله «اشغالگران بیگانه» جلوه داده شود.

The Israeli historians, biblical scholars, archaeologists and geographers, Meron Benvenisti argues in Sacred Landscape: The Buried History of the Holy Land since 1948, have reinvented and reconstructed a history and chronology of ancient Palestine based on Israeli identity politics, so as to emphasise the Jewish connection to the land, adding designations such as the Biblical, Hasmonean, Mishnaic, and Talmudic periods. From the ‘early Muslim’ period onward, however, they adopted the nomenclature of the ‘conquerers’ chronology’, since in this way it was possible to divide the approximately 1,400 years of Muslim-Arab rule into units that were shorter than the period of Jewish rule over the Eretz Israel/Palestine (which lasted at most for 600 years), and especially to portray the history of the country as a long period of rule by a series of foreign powers who had robbed it from the Jews – a period that ended in 1948 with the reestablishment of Jewish sovereignty in Palestine. It was thus possible to obscure the fact that the indigenous Muslim Arab population was part and parcel of the ruling Muslim peoples and instead to depict the history of the local population – its internal wars, its provincial rulers, its contribution to the landscape – as matters lacking in importance, events associated with one or another dynasty of ‘foreign occupiers’.

(Benvenisti 2002: 300)

(Benvenisti 2002: 300)

در حالی که دیدگاه‌های استعماری مورخان و دانشمندان علوم اجتماعی اروپایی و آمریکای شمالی نسبت به مستعمرات پیشین غرب، از دهه ۱۹۶۰ به بعد به‌طور انتقادی بازنگری شده است، اسرائیلی‌ها تصمیم گرفته‌اند سنت استعماری و تاریخ‌نگاری استعمارگرانِ مهاجرنشین را در فلسطین–اسرائیل تثبیت کنند. در اسرائیل همواره وسواس «حافظه توراتی» وجود داشته و همگرایی میان کاوش‌های توراتی و شهرک‌سازی استعماری یهودیان همواره برجسته بوده، اما پس از فتوحات سال ۱۹۶۷ بیش از پیش آشکار شد. افزون بر این، باستان‌شناسی توراتی اسرائیل همچنان در مرکز سیاست هویتی صهیونیسم سکولار و فعالیت‌های شهرک‌نشینان اسرائیلی قرار داشته است؛ بیشتر یهودیان ارتدوکس در اسرائیل نسبت به یافته‌های آن بی‌اعتنا بوده و هستند (الون ۱۹۹۷: ۳۸). مِرون بِنوِنیستی می‌گوید که دانشگاهیان بریتانیایی، آمریکایی و دیگر پژوهشگرانی که به باستان‌شناسی و تاریخ مستعمرات خارج‌از‌کشور پیشین خود می‌پردازند، شروع کرده‌اند به بازنگری در نگرش‌هایی که در دوران استعمار حاکم بود. آنان تحریفات سنگینی را پذیرفته‌اند که بر اثر نگرش‌های اروپامحور به تاریخ مستعمرات وارد شد و در نتیجه بقایای گذشته بومیان و فرهنگ مادی آنان نادیده گرفته یا از میان رفت. در پی این ارزیابی، محوطه‌های سرخ‌پوستان آمریکا، ابوریجینال‌های استرالیا و محوطه‌های بومیان آفریقا مطالعه و بازسازی شد و تاریخی نو نوشته شد که بر سالنامه‌های اندامی آن مناطق تمرکز دارد؛ مناطقی که پیش‌تر تنها پانویسی در تاریخ مردمان اروپایی بودند. در مقابل، اسرائیلی‌ها برگزیدند که سنت استعماری را با تغییرات اندکی حفظ کنند... اداره عتیقه‌جات [اسرائیل] تنها از دو محوطه در یافای قدیم آگاه است: «خانه بیوییم» (نخستین خانه این گروه از پیشگامان صهیونیست اولیه در این سرزمین، در سال ۱۸۸۲) و نخستین ساختمان نخستین دبیرستان عبری [صهیونیستی] («گیمناسیا هرتسلیا»)، که بر پایه ماده ۲ [قانون عتیقه‌جات اسرائیل مصوب ۱۹۷۸] «عتیقه» اعلام شده‌اند. البته هیچ بنای دارای ارزش تاریخی برای فلسطینیان بر اساس قانون اسرائیل به عنوان عتیقه‌ی محافظت‌شده اعلام نشده است.

While the colonial attitudes of European and North American historians and social scientists towards former colonies of the West has begun to be re-evaluated critically since the 1960s, the Israelis have chosen to consolidate the colonial tradition and settler-colonial historiography in Palestine–Israel. In Israel, there has always been an obsession with ‘biblical memory’ and the convergence between biblical excavations and Jewish settler-colonisation has always loomed large, but became most pronounced after the post-1967 conquests. Furthermore, Israeli biblical archaeology has remained central to secular Zionist identity politics and Israeli settler activities – most Orthodox Jews in Israel were and still are indifferent to its findings (Elon 1997: 38). Meron Benvenisti observes that British, American, and other academics engaged in the study of the archaeology and history of their former overseas colonies have begun to reevaluate the attitudes that prevailed during the colonial period. They have admitted grave distortions that were introduced into the history of the colonies as an outcome of Eurocentric attitudes, ignoring or erasing remaining traces of the natives’ past and their material culture. In the wake of this evaluation, Amerindian, Aborigine, and native African sites were studied and restored, and a new history was written, focusing on the organic chronicles of those regions, which had been a mere footnote in the history of the European peoples. The Israelis, by contrast, chose to maintain the colonial tradition with only minor changes ... The [Israeli] Antiquities Administration is aware of only two sites in Old Jaffa: the ‘Biuim House’ (the first home of this group of early Zionist pioneers in the country, in 1882) and the first building of the first [Zionist] Hebrew High School (‘Gimnasiya Herzeliyya’), which have been declared ‘antiquities’ in accordance with Article 2 [of Israeli Antiquities Law of 1978]. Of course no structure ‘of historical value’ to the Palestinians has been declared as a protected antiquity under Israeli law.

(بنوینیستی ۲۰۰۲: ۳۰۴–۳۰۵)

(Benvenisti 2002: 304–305)

در اطراف اورشلیم، هزاران جریب جنگل کاج توسط صندوق ملی یهود کاشته شد؛ جنگل‌هایی که هم به منظور پنهان کردن روستاهای ویران‌شدهٔ فلسطینی طراحی شده‌اند و هم برای شکل دادن به یک «منظرهٔ کتاب‌مقدسی» شبانی تازه، ایجاد یک حافظهٔ جمعی نو و القای این تصور که گویی منظرهٔ کتاب‌مقدسی «اصیل» و بی‌زمان است که درختانش از ابد برپا بوده‌اند. اما این «منظرهٔ طبیعی» صحنه‌ای است که با دقت ساخته شده تا زمین‌های روستاهای فلسطینی را که به‌طور نظام‌مند مصادره شده‌اند، باغ‌های زیتون کشت‌شده‌ای را که نابود گردیده‌اند و پاکسازی قومی نکبت را پنهان کند. نیت زیربنایی این است که مکان روستاهای فلسطینی را مخفی کند و از کشت زمین توسط غیریهودیان جلوگیری نماید. معماران اسرائیلی، رافی سگال و آیال وایزمن، در تفسیر خود دربارهٔ شهرک‌سازی اسرائیلی و ایجاد منظرهٔ شبانی کتاب‌مقدسی نوشته‌اند:

Around Jerusalem thousands of acres of pine forests were planted by the Jewish National Fund, forests which are both intended to camouflage destroyed Palestinian villages and fashion a new pastoral ‘biblical landscape’, create a new collective memory and give the impression of an ‘authentic’ timeless biblical landscape in which trees have been standing forever. But this ‘natural landscape’ is a carefully constructed scene to camouflage the systematically expropriated land of Palestinian villages, the destruction of cultivated olive groves and the ethnic cleansing of the Nakba. The underlying intention is to obscure the locations of the Palestinian villages and prevent any cultivation of the land by non-Jews. The Israeli architects Rafi Segal and Eyal Weizman, commenting on Israeli settlement and the creation of a pastoral biblical landscape, wrote:

در تصویرِ ایدئال از منظره‌ی روستایی، که جزءِ جداییناپذیرِ دیدگاهِ سنت‌های استعماری است، تحسینِ چشم‌اندازِ روستایی همواره از پشتِ قاب‌های پنجره‌ی مدرنیته دیده می‌شود. میلِ به گریز از شهر به سوی روستا، فضیلتِ زندگیِ ساده‌تر و نزدیک به طبیعت را بازتأیید می‌کند … بازآفرینیِ صحنه‌های زیبای منظره‌ی کتاب‌مقدسی، به گواهیِ ادعایی کهن بر این سرزمین بدل می‌شود. تحسینِ منظره، بدین‌سان به‌مثابه‌ی یک کنشِ فرهنگی عمل می‌کند که از رهگذرِ آن هویت‌های اجتماعی و فرهنگی شکل می‌گیرند. اما در درونِ این پانوراما، پارادوکسیِ بی‌رحمانه‌ای نهفته است: همان چیزی که این منظره را «کتاب‌مقدسی» یا «شبانی» می‌سازد، یعنی ساکنانِ سنتیِ آن و کشت‌وکار بر روی تراس‌ها، باغ‌های زیتون، ساختمان‌های سنگی و حضورِ دام‌ها، توسطِ فلسطینی‌ها تولید می‌شود؛ کسانی که شهرک‌نشینانِ یهودی آمدند تا جایشان را بگیرند. و با این حال، همان مردمی که برای کشتِ «باغ‌های زیتونِ سبز» آمدند و این منظره را کتاب‌مقدسی ساختند، خود از این پانوراما کنار گذاشته می‌شوند. فلسطینی‌ها آنجا هستند تا منظره را تولید کنند و سپس ناپدید شوند … نگاهی که «منظره‌ی شبانیِ کتاب‌مقدسی» را می‌بیند، آنچه را نمی‌خواهد ببیند ثبت نمی‌کند؛ این یک حذفِ دیداری است که در پیِ حذفِ فیزیکی است. همچون صحنه‌ی یک نمایش، این پانوراما را می‌توان چشم‌اندازی ویرایش‌شده دانست که توسط دستیارانِ نامرئیِ صحنه گردآمده است … آنچه برای دولت ابزارِ نظارتی است که می‌کوشد فلسطینی‌ها را زیر نظر بگیرد، برای شهرک‌نشینان پنجره‌ای است به سوی منظره‌ی شبانی که می‌کوشد آنان را محو کند. شهرک‌های یهودی جغرافیای عرض‌شناختیِ دیگری را بر منظره‌ای موجود روی هم می‌نشانند. بدین‌ترتیب، شهرک‌نشینان تنها شهرک‌های دیگر را می‌بینند، از شهرک‌ها و روستاهای فلسطینی دوری می‌جویند و احساس می‌کنند که واقعاً «به‌عنوانِ مردمِ بی‌زمین، به سرزمینِ دارای مردم» رسیده‌اند. (سگال و وایزمن ۲۰۰۳: ۹۲)

In the ideal image of the pastoral landscape, integral to the perspective of colonial traditions, the admiration of the rustic panorama is always viewed through the window frames of modernity. The impulse to retreat from the city to the country reasserts the virtue of a simpler life close to nature … the re-creation of the picturesque scenes of Biblical landscape becomes a testimony to an ancient claim on the land. The admiration of the landscape thus functions as a cultural practice, by which social and cultural identities are formed. Within this panorama, however, lies a cruel paradox: the very thing that renders the landscape ‘Biblical’ or ‘pastoral’, its traditional inhabitants and cultivation in terraces, olive orchards, stone buildings and the presence of livestock, is produced by the Palestinians, who the Jewish settlers came to replace. And yet, the very people who came to cultivate the ‘green olive orchards’ and render the landscape Biblical are themselves excluded from the panorama. The Palestinians are there to produce the scenery and then disappear … The gaze that sees a ‘pastoral Biblical landscape’ does not register what it does not want to see, it is a visual exclusion that seeks a physical exclusion. Like a theatrical set, the panorama can be seen as an edited landscape put together by invisible stage hands … What for the state is a supervision mechanism that seeks to observe the Palestinians is for the settlers a window on a pastoral landscape that seeks to erase them. The Jewish settlements superimpose another datum of latitudinal geography upon an existing landscape. Settlers can thus see only other settlements, avoid those of the Palestinian towns and villages, and feel that they have truly arrived ‘as the people without land to the land with people’. (Segal and Weizman 2003: 92)

دهها پارک باستانشناسی و کتاب‌مقدسی در اسرائیل وجود دارد که توسط سازمان طبیعت و پارک‌های اسرائیل (راشوت هاتِوا وهاگانیم) اداره می‌شود، سازمانی دولتی که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد. بسیاری از این پارک‌های «میراث ملی» باستانشناسی (کتاب‌مقدسی و صلیبی) بر روی ویرانه‌های روستاها و شهرهای فلسطینی ساخته شده‌اند که در سال ۱۹۴۸ ویران شدند. انکار میراث باستانی فلسطینی و اسلامی این سرزمین توسط صنعت میراثِ پارک‌های تفریحی باستانشناسی اسرائیل امروزه به‌وضوح در صفوریه فلسطینی (که در ۱۹۴۸ توسط اسرائیل ویران شد) دیده می‌شود؛ صنعتی میراثی که هم به استعمار گذشته‌نگر گذشته و هم به شکل‌دادن به هویت جمعی مدرن اسرائیلی گرایش دارد.

There are dozens of biblical and archaeological parks in Israel run by the Israel Nature and Parks Authority (Rashut Hateva’ Vehaganim), a governmental organisation set up in 1998. Many of these archaeological (biblical and Crusader) ‘national heritage’ parks have been constructed on the ruins of Palestinian villages and towns destroyed in 1948. The negation of both the ancient Palestinian and Islamic heritage of the land by Israel’s heritage industry of archaeological theme parks is very much in evidence today in Palestinian Saffuriyah (destroyed by Israel in 1948) – the heritage industry geared towards both the retrospective colonisation of the past and the fashioning of modern Israeli collective identity.