در دوران حکومت روم بر فلسطین، و به طور مشخص میان سال‌های ۱۳۵ و ۳۹۰ میلادی، فلسطین به یکی از ایالت‌های (Provincias) امپراتوری بدل شد. این دوره همچنین دوره‌ای است که اسناد نوشتاری فراوانی از آن به زبان‌های گوناگون باقی مانده است: لاتینی، یونانی، آرامی و عبری؛ و این اسناد در وقایع‌نامه‌ها و متون دین نوپای مسیحیت نیز آمده‌اند. در این زمان، نام «فلسطین» بیش از یک هزاره قدمت داشت و رواج قابل توجهی یافته بود.

During Roman rule in Palestine, and more specifically between 135 AD and 390 AD, Palestine became one of the Provincias of the empire. This is also a period from which many written records were preserved in a variety of languages – Latin, Greek, Aramaic, Hebrew –and also covered in the annals and texts of the new religion of Christianity. By this time the name ‘Palestine’ was more than a millennium old and had substantial currency.