3.3 جغرافیای فلسطین در قرن اول از دیدگاه استرابو، پلینیوس بزرگ و پومپونیوس ملا - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

3.3 جغرافیای فلسطین در قرن اول از دیدگاه استرابو، پلینیوس بزرگ و پومپونیوس ملا - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

0% read · 2 min left

فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

3.3 جغرافیای فلسطین در قرن اول از دیدگاه استرابو، پلینیوس بزرگ و پومپونیوس ملا

3.3 The 1st Century Geography Of Palaestina By Strabo, Pliny The Elder And Pomponius Mela

by Nur Masalha2 min readViewed 235 times

دانش تاریخی و جغرافیایی و قدرت به شکلی جدایی‌ناپذیر به هم پیوسته‌اند، و گسترش و تثبیت امپراتوری روم به پیدایش آثار دایرةالمعارفی چندجلدی انجامید. در سده نخست میلادی سه روایت جغرافیایی مشهور از فلسطین وجود دارد: (الف) استرابون، جغرافی‌دان و مورخ یونانی‌–رومی (۶۴ تا ۶۳ پیش از میلاد – حدود ۲۴ میلادی)، در اثر چندجلدی‌اش «جغرافیا» (استرابو ۱۹۱۷)؛ این دانش دایرةالمعارفی بر سفرهای گسترده او در سراسر منطقه مدیترانه و خاور نزدیک استوار بود. (ب) پلینیوس بزرگ (۲۳ تا ۷۹ میلادی) در اثرش «تاریخ طبیعی» (حدود ۷۸ میلادی)؛ (ج) پومپونیوس مِلا که نخستین جغرافی‌دان رومی بود و تنها رساله باستانی جغرافیا به لاتین کلاسیک را با عنوان «دربارهٔ وضعیت جهان» (‘A Description of the World’) حدود ۴۳ میلادی نوشت. روایت‌های استرابون، پلینیوس بزرگ و مِلا همگی سرزمین فلسطین را به معنای گسترده‌تر آن در نظر می‌گیرند، همان‌گونه که نویسندگان یونانی کلاسیک این نام را بر کل این سرزمین اطلاق می‌کردند.

کار پومپونیوس ملا، «توصیف جهان» (Chorographia)، هرچند از نظر معیارهای آثار استرابون و پلینیوس بزرگ و نیز از نظر معیارهای فنی امروز پایینتر است، در طول عصر بزرگ اکتشافات اروپا، از اواخر قرن پانزدهم تا قرن هجدهم، به گستردگی دست به دست شد و به انگلیسی ترجمه گردید. این اثر در تمام دوران مدرن همچنان بسیار تأثیرگذار باقی ماند. این کتاب که در سال ۴۴ میلادی، در اوج امپراتوری روم منتشر شد، یکی از نخستین آثار جغرافیایی-قومنگاری جهان بود و کهنترین اثر جغرافیایی باقیمانده به زبان لاتین است (رومر، ۱۹۹۸). این اثر از منابع یونانی کلاسیک تأثیر پذیرفته بود و، مانند هرodot، ملا فلسطین را به معنای گستردهتر توصیف میکند: از فنیقیه در شمال تا مصر در جنوب. اما برخلاف هرodot، ملا از یهودیه یاد میکند، ولی درست آن را بخش کوچکی از سرزمینی میداند که پالستینا مینامد. در سال ۴³ میلادی ملا از «اعراب فلسطین» سخن گفت (Hic Palaestine est qua tangit Arabas) و سوریه و پالستینا را چنین توصیف کرد:

The work of Pomponius Mela, A Description of the World (Chorographia), although inferior by the standard of the works of Strabo and Pliny the Elder as well as by modern technical standards, was circulated widely in the course of Europe’s Great Age of Exploration from the end of the 15th century to the 18th century, and was translated into English. It remained highly influential throughout the modern period. Published in 44 CE, at the height of the Roman Empire, Mela’s work was one of the world’s earliest geo-ethnographies and is the earliest surviving geographical work in Latin (Romer 1998). This work was influenced by classical Greek sources and, like Herodotus, Mela describes Palestine in the wider sense: from Phoenicia in the north to Egypt in the south. Unlike Herodotus, however, Mela mentions Judaea but he correctly views it as a small part of the country he calls Palaestina. In 43 AD Mela spoke of ‘the Arabs of Palestine’ (Hic Palaestine est qua tangit Arabas) and describes Syria and Palaestina as follows: