در دسامبر ۱۹۱۷ نیروهای بریتانیا بیت‌المقدس را اشغال کردند. جامعهٔ ملل در سال ۱۹۲۲ رسماً قیومیت فلسطین را به بریتانیا واگذار کرد. تحت حکومت بریتانیا، فلسطین برای نخستین بار پس از قرن‌ها بار دیگر یک واحد سیاسی و اداری مجزا شد. پیوستگی میان سنت‌های جغرافیای سیاسی و نامگذاری فلسطین در دوران باستان، قرون وسطا و دوران جدید سرانجام در تعیین عنوان دولت قیمومیت بریتانیا بر فلسطین (۱۹۱۸ تا ۱۹۴۸) نمود یافت. این نام‌گذاری «رسمی» کشور به‌عنوان فلسطین، از سوی جامعهٔ ملل، که در سال ۱۹۲۰ تشکیل شد، و سازمان ملل متحد، که در سال ۱۹۴۵ بنیان‌گذاری شد، به‌طور همگانی پذیرفته شد.

Jerusalem was occupied by British forces in December 1917. The League of Nations formally awarded Britain a Mandate over Palestine in 1922. Under the British, Palestine was once again a distinct political and administrative entity for the first time in centuries. The sense of continuity between the ancient, medieval and modern political geography and naming traditions of Palestine eventually came into play in the designation of the British Mandatory Government of Palestine (1918‒1948). This ‘official’ designation of the country as Palestine was universally accepted by the League of Nations, which came into existence in 1920, and by the United Nations which was founded in 1945.

پس از بنیاد صندوق کاوش فلسطین، مقامات قیمومیت بریتانیا پس از سال ۱۹۱۸ چنین فرض می‌کردند که اعراب فلسطینی (مسلمانان، مسیحیان و یهودیان عرب) نیز دانش نام‌های باستانی مکان‌ها را حفظ کرده‌اند و این دانش می‌تواند به شناسایی محوطه‌های باستانی کمک کند. افزون بر این، در دوران جدید، و به‌ویژه در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، واژه «فلسطینی» برای اشاره به همه ساکنان فلسطین، بدون توجه به دین یا قومیت، به کار می‌رفت؛ از جمله آن دسته از مهاجران یهودی اروپایی که مقامات قیمومیت بریتانیا به آنان تابعیت داده بودند.

Following the Palestine Exploration Fund, the British Mandatory authorities after 1918 assumed that the Palestinian Arabs (Muslims, Christians and Arab Jews) had also preserved knowledge of the ancient place names which could help identify archaeological sites. Furthermore, in the modern era, and especially during the British Mandate of Palestine, the term ‘Palestinian’ was used to refer to all people residing in Palestine, regardless of religion or ethnicity, including those European Jewish settlers granted citizenship by the British Mandatory authorities.

با آگاهی کامل از پیامدهای بی‌ثبات‌کننده‌ی تعهدات صهیونیستی‌اش و ضرورت حفظ ثبات سیاسی در کشور، مقامات قیمومیت بریتانیا در فلسطین در دهه‌ی ۱۹۲۰ کوشیدند برخی از تداوم‌های فلسطین اواخر دوره‌ی عثمانی را در نظام قیمومیت حفظ کنند. مقامات بریتانیایی نه تنها تصمیم گرفتند نام محلی کشور، فلسطین، را به همه‌ی نهادها، واحدها و اسنادِ رسمیِ دولت قیمومیتی بریتانیا در فلسطین (۱۹۱۸–۱۹۴۸) پیوند دهند، بلکه برخی از نهادهایی را که در دهه‌ی ۱۹۲۰ خود در ایجادشان کمک کرده بودند، با ساختار اداری و ناحیه‌های فلسطین اواخر دوره‌ی عثمانی مرتبط ساختند. این نهادها و اسناد رسمیِ فلسطین عبارت بودند از:

Fully aware of the destabilising effects of its pro-Zionist commitments and the need to maintain political stability in the country, in the 1920s the British Mandatory authorities in Palestine sought to preserve some of the continuities of late Ottoman Palestine in the Mandatory system. The British authorities decided not only to link the local name of the country, Filastin, to all the official institutions, units and documents produced by the British Mandatory Government of Palestine (1918‒1948), they also linked some of the institutions they had helped create in the 1920s with the administrative structure and districts of late Ottoman Palestine. These official Palestine institutions and documents included:

• شورای عالی اسلامی فلسطین (المجلس الإسلامی الأعلی بفلسطین): این شورا در سال ۱۹۲۳ با حمایت مقامات قیمومیت بریتانیا تأسیس شد و بر همهٔ اوقاف اسلامی و دادگاه‌های شرعی فلسطین اختیار داشت. ترکیب شورای عالی اسلامی به‌طور مؤثر نواحی اداری فلسطین در اواخر قرن نوزدهم را به اداره‌ی فلسطین تحت قیمومیت، که اکثریت آن مسلمان بودند، پیوند می‌داد. این شورا پنج عضو داشت: یک رئیس و چهار عضو، که دو نفر از آنان نماینده‌ی متصرفیت خودمختار اورشلیم بودند و دو نفر دیگر نماینده‌ی سنجاق‌های عکا و نابلس عثمانی که دیگر وجود نداشتند.

• The Supreme Muslim Council in Palestine (al-Majlis al-Islamic al-A’ala bi-Filastin): the SMC was established in 1923 with the support of the British Mandatory authorities and with authority over all the Muslim waqfs and sharia courts in Palestine. The composition of the SMC effectively linked the administrative districts of late 19th century Palestine with the administration of Muslim-majority Mandatory Palestine. The SMC consisted of five members: a president and four members, two of whom were to represent the autonomous administrative Mutasarrifate of Jerusalem and the remaining two to represent the late Ottoman sanjaks of Acre and Nablus.

• موزه باستان‌شناسی فلسطین: تداوم‌های فلسطینِ اواخرِ عثمانی و دورانِ قیمومیتِ انگلیس در شکل‌گیری و مجموعه‌های موزه باستان‌شناسی فلسطین نیز دیده می‌شود. در ۱۹۱۸، تقریباً بلافاصله پس از اشغال اورشلیم، سر رونالد استورز، فرماندارِ نظامیِ بریتانیا، تصمیم گرفت موزه باستان‌شناسی فلسطین را در اورشلیم تأسیس کند. سنگ بنای موزه باستان‌شناسی فلسطین در ۱۹ ژوئن ۱۹۳۰ گذاشته شد. این موزه در ۱۹۳۸ به‌عنوان موزه‌ای «ملی» (نه کتاب‌مقدسی) گشایش یافت و از روی موزه‌های اروپایی مدرن الگوبرداری شده بود. موزه باستان‌شناسی فلسطین (که پس از ۱۹۶۷ از سوی اسرائیل به «موزه راکفلر» تغییر نام یافت) آثار تاریخی، جواهرات و موزائیک‌هایی از دوره نوسنگی تا دوره‌های بیزانسی، و نیز از دوره‌های اسلامی قرون وسطا و دوره مدرن را در خود دارد. این موزه، در کنار آثار نوسنگیِ باستانی، بقایای تیرهای چوبیِ سده هشتمِ مسجد الاقصی و سردرِ کنده‌کاریِ نفیسی از کلیسای قیامت را از دوران صلیبیان لاتینی نگه می‌دارد. میراثِ نوسنگی، باستانی، قرون وسطایی و مدرنِ فلسطین، همگی در این موزه گرد آمده است. موزه باستان‌شناسی فلسطین مجموعه‌های موزه امپریالی عتیقات عثمانی در اورشلیم را که نخستین موزه باستان‌شناسی در فلسطینِ اواخرِ عثمانی بود، در خود جذب کرد؛ این موزه در ۱۸۹۰ بنیان نهاده شد و تا ۱۹۳۰ دایر بود. مجموعه‌های آن ابتدا با موزه عتیقات بریتانیاییِ فلسطین (۱۹۲۱–۱۹۳۰) و سپس با موزه باستان‌شناسی فلسطین ادامه یافت. کاتالوگ دست‌نویسِ عثمانیِ ۱۹۱۰ از موزه امپریالی عتیقات در اورشلیم در کتابخانه موزه راکفلر باقی مانده است که در آنجا «کاتالوگ پیش از جنگِ موزه باستان‌شناسی فلسطین» نامیده می‌شود (سنت لوران با تاشکومور ۲۰۱۳: ۲۲–۲۳).

• Palestine Archaeological Museum: continuities of late Ottoman Palestine and Mandatory Palestine are also found in the creation and collections of the Palestine Archaeological Museum. In 1918, almost immediately after the occupation of Jerusalem, the British Military Governor Sir Ronald Storrs took the decision to establish the Palestine Archaeological Museum in Jerusalem. The cornerstone of the Palestine Archaeological Museum was laid on 19 June 1930. The museum opened in 1938 as a ‘national’ (not biblical) museum and was modelled on modern European museums. The Palestine Archaeological Museum (renamed by Israel after 1967 as the ‘Rockefeller Museum’) contains historical artefacts, jewels and mosaics from the Neolithic through the Byzantine periods, and through the medieval Islamic and modern periods. Together with ancient Neolithic artefacts, the museum has the remains of 8th-century wooden beams from the al-Aqsa Mosque, and an elaborately carved lintel from the Church of the Holy Sepulchre, from the time of the Latin Crusaders. The Neolithic, ancient, medieval and modern heritage of Palestine is all encapsulated in this museum. The Palestine Archaeological Museum absorbed the collections of the Ottoman Imperial Museum of Antiquities in Jerusalem, the first archaeological museum to be set up in late Ottoman Palestine, which was founded in 1890 and existed until 1930. The latter’s collections continued first with the British Palestine Museum of Antiquities (1921‒1930) and then with the Palestine Archaeological Museum. That a 1910 handwritten Ottoman Catalogue of the Imperial Museum of Antiquities in Jerusalem has survived in the library of the Rockefeller Museum, where it is called the ‘Pre-War Catalogue of the Palestine Archaeological Museum’ (St Laurent with Taşkömürl 2013: 22‒23).

• گذرنامهٔ فلسطین، پول فلسطین و تمبرهای فلسطین: حکومت قیمومیت بریتانیا بر فلسطین (با مرکز اداری در اورشلیم) گذرنامه‌ها، پول و تمبرهای فلسطین را منتشر کرد. این تمبرها به سه زبان بودند و عبارت «Palestine، פלשתינה، فلسطين» بر آن‌ها چاپ شده بود و تصاویری از مکان‌های مقدس باستانی و قرون وسطایی فلسطین، مانند قبة الصخره در اورشلیم و کلیسای میلاد در بیت لحم را نشان می‌دادند. جالب آنکه در سال ۱970، جنبش آزادی‌بخش ملی فلسطین به رهبری یاسر عرفات، به مناسبت پنجمین سالگرد تأسیس خود، تمبر یادبودی منتشر کرد که تمبرهای قیمومیت بریتانیا را با عبارت‌های چاپی عربی، انگلیسی و عبری بازتولید می‌کرد.

• Palestine Passport, Palestine Currency and Palestine Stamps: the British Mandatory Government of Palestine (with its administrative capital in Jerusalem) produced Palestine passports, Palestine currency and Palestine stamps. The stamps were in three languages, with the imprint Palestine, פלשתינה ,فلسطين , showcasing images of ancient and medieval Palestinian holy sites such as the Dome of the Rock in Jerusalem and the Nativity Church in Bethlehem. Interestingly, in 1970 the Palestinian National Liberation Movement, headed by Yasir ‘Arafat, issued a commemorative stamp on the fifth anniversary of its foundation, which also reproduced the British Mandatory stamps with their imprints in Arabic, English and Hebrew.

• پوند فلسطین و هیئت پول فلسطین: دولت قیمومیت بریتانیا بر فلسطین نیز پوند فلسطین (به عربی:

• The Palestine Pound and the Palestine Currency Board: the British Mandatory Government of Palestine also issued the Palestine Pound (Arabic:

جنیه فلسطینی؛ به عربی: جنيه فلسطيني، به عبری: פֿוּנטְ פַּלשְׂתִֶינאִיָ). این واحد پولی، که از نظر ارزش با پوند استرلینگ برابر بود، واحد پولی قیمومیت بریتانیا بر فلسطین از سال ۱۹۲۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ بود. از ۱۵ مه ۱۹۴۸ تا اوت ۱۹۴۸ واحد پولی دولت اسرائیل بود و بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۲ نیز در اسرائیل همچنان پول قانونی به شمار می‌رفت. جنیه فلسطینی تا سال ۱۹۴۹ واحد پولی ماوراء اردن هم بود و تا سال ۱۹۵۰ در کرانه باختری رود اردن به کار می‌رفت. در نوار غزه، جنیه فلسطینی تا آوریل ۱۹۵۱ در گردش بود و سپس با جنیه مصری جایگزین شد.

Junyeh Filastini, جنيه فلسطيني ; Hebrew: פֿוּנטְ פַּלשְׂתִֶינאִיָ ). Equal in value to the pound sterling, it was the currency of the British Mandate in Palestine from 1927 to 14 May 1948. The currency of the State of Israel between 15 May 1948 and August 1948 and between 1948 and 1952 the Palestine Pound continued to be legal tender in Israel. The Palestine Pound was also the currency of Transjordan until 1949 and remained in usage in the West Bank until 1950. In the Gaza Strip the Palestine Pound circulated until April 1951, when it was replaced by the Egyptian Pound.

• نیروی پلیس فلسطین: یک خدمات پلیس استعماری که در سال ۱۹۲۰ در فلسطین تأسیس شد و تا سال ۱۹۴۸ فعالیت داشت.

• The Palestine Police Force: set up as a colonial police service established in Palestine 1920 and operated until 1948.

• راه‌آهن فلسطین: یک شرکت راه‌آهن متعلق به دولت که از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۸ تمامی راه‌آهن‌های عمومی فلسطین را اداره می‌کرد.

• The Palestine Railways: a government-owned railway company that ran all public railways in Palestine from 1920 until 1948.

• قانون شهروندی فلسطین (دستور شورای فلسطین) : قانونی از دوران قیمومیت انگلیس بر فلسطین که شهروندی در این کشور را تنظیم می‌کرد. این قانون از ۱ اوت ۱۹۲۵ لازم‌الاجرا شد.

• The Palestinian Citizenship Order in Council: a law of Mandatory Palestine governing citizenship in the country. It came into effect on 1 August 1925.

• فدراسیون ورزشی عرب فلسطین (الاتحاد الریاضی العربی الفلسطینی): نهادی دولتی که میان سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۷ فعالیت می‌کرد

• The Arab Palestine Sport Federation (al-Ittihad al-Riadi al-ʿArabi al-Filastini): a government body operating between 1931 and 1937

و بین سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۸ میلادی. این باشگاه فعالیت‌های ورزشی گوناگونی از جمله فوتبال، بوکس و وزنه‌برداری را سازماندهی می‌کرد ([Khalidi, I. 2006, 2014]).

and between 1944 and 1948. It organised a variety of sports activities, including football, boxing and weight-lifting (Khalidi, I. 2006, 2014).

• سرویس پخش فلسطین: این سرویس پخش‌های رادیویی را از فرستندهٔ جدید در رامالله آغاز کرد و دفاترش در اورشلیم قرار داشت. کارکنانی برای پخش روزانهٔ پنج ساعته به سه زبان انگلیسی، عربی و عبری استخدام شدند و آموزش آنان توسط بی‌بی‌سی انجام شد. در سال ۱۹۴۲، پخش‌ها به دو ایستگاه تقسیم شد: یکی برای انگلیسی/عربی (رادیو القدس) و دیگری برای انگلیسی/عبری (کول یروشالایِم).

• The Palestine Broadcasting Service: it began radio transmissions from the new transmitter in Ramallah, with offices in Jerusalem. Staff were recruited for five hours of daily broadcasts in three languages, English, Arabic and Hebrew, and training was given by the BBC. In 1942, the transmissions were split into two stations: for English/Arabic (Radio al Quds) and English/Hebrew (Kol Yerushalayim).

• هیئت بازاریابی مرکبات فلسطین: این هیئت توسط دولت قیم‌مآب فلسطین برای تنظیم تمام صادرات مرکبات از فلسطین تأسیس شد. در اکتبر ۱۹۵۶، گروهی از کشاورزان مرکبات فلسطینی سابق، که در سال ۱۹۴۸ در کرانه باختری به پناهنده تبدیل شده بودند، بانک بارکلیز را در دادگاهی اردنی در بیت‌المقدس به مبلغ یک میلیون پوند تحت پیگرد قرار دادند. این مبلغ نشان‌دهنده ارزش کل محصول مرکباتی بود که این گروه در سال ۱۹۴۷ به‌صورت جمعی صادر کرده بودند.

• The Palestine Citrus Marketing Board: set up by the Mandatory government of Palestine to regulate all citrus exports from Palestine. In October 1956, a group of former Palestinian citrus farmers, who had become refugees in the West Bank in 1948, sued Barclays Bank in a Jordanian court in Jerusalem for £1 million. The amount represented the total value of the citrus crop exported collectively by this group in 1947.

• ایرویز پالestine: توسط پینهاس روتنبرگ در فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا در اواسط دهه ۱۹۳۰ تأسیس شد؛ از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ زیر نظر ایرویز امپریال بریتانیا فعالیت داشت، تا آنکه در جریان تلاش جنگی بریتانیا به نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا واگذار شد.

• Palestine Airways: founded by Pinhas Rutenberg in Mandatory Palestine in the mid-1930s; operated under the aegis of British Imperial Airways from 1937 until 1940 until it was taken over by the British Royal Air Force as part of the British war effort.