۱۰٫۷ راهبردهای یهودی‌سازی، عبری‌سازی و کتاب‌مقدس‌سازی - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

۱۰٫۷ راهبردهای یهودی‌سازی، عبری‌سازی و کتاب‌مقدس‌سازی - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

0% read · 1 min left

فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۰٫۷ راهبردهای یهودی‌سازی، عبری‌سازی و کتاب‌مقدس‌سازی

10.7 Judaisation, Hebraicisation And Biblicisation Strategies

by Nur Masalha1 min readViewed 193 times

مستعمرهٔ صهیونیستیِ جِدِرا که ۱۳ کیلومتری جنوبِ رِحوُوت قرار دارد، در سال ۱۸۸۴ توسّطِ مهاجرانِ روسی تأسیس شد، و مانندِ مستعمراتِ رِحوُوت، عفولا و حَدیرا، خریدِ زمین‌هایش از مالکانِ فلسطینی با دخالتِ یهوشوعا هانکین صورت گرفت. انجمنِ استعماریِ یهودی به جِدِرا نامی با ظاهری عبری داد (به عبری: «دیوار») که گویا از مکانی در کتابِ مقدسِ عبری گرفته شده است. در مقابل، نامِ حَدیرا آشکارا از «الخضراء» و «الخضیرة» در گویشِ محلیِ فلسطینی گرفته شده که در عربی به معنای «سبز» است. با آنکه این مستعمرهٔ کلیدیِ صهیونیستی (که امروز شهری بزرگ در اسرائیل است)

The Zionist colony of Gedera, located 13 kilometres south of Rehovot, was founded by Russian settlers in 1884, and like the colonies of Rehovot, Afula and Hadera, the purchase of its lands from Palestinian landlords involved Yehoshua Hankin. The Jewish Colonial Association gave Gedera a Hebrew-sounding name (Hebrew: ‘wall’) after a site supposedly mentioned in the Hebrew Bible. The name Hadera, on the other hand, clearly originated from al-Khadra, and al-Khdeira in local Palestinian dialect, Arabic for ‘green’. Although this key Zionist colony (today a major Israeli city)

از نظر ریشه‌شناسی، نامگذاری گدرا توسط مهاجران صهیونیست اولیه، از نزدیک از جغرافیای کتاب‌مقدسی مسیحی و باستان‌شناسی کتاب‌مقدسی قرن نوزدهم پیروی می‌کرد، که بر پایه روایت‌های کتاب مقدس کار می‌کرد. «مکان کتاب‌مقدسی» را نخستین بار ویکتور گرین (۱۸۶۸–۱۸۸۰، ۱۸۸۱–۱۸۸۳)، باستان‌شناس کتاب‌مقدسی و جغرافی‌دان کتاب‌مقدسی فرانسوی، پیشنهاد کرد. او چندین بار از فلسطین دیدن کرد و آثارش اغلب به بخش‌هایی از کتاب مقدس عبری و منابع یهودی مانند میشنا و تلمود، و همچنین به آثار کاوشگران معاصر کتاب‌مقدسی مانند ادوارد رابینسون استناد می‌کرد. رابینسون و دیگران، همانند صلیبی‌ها و زائران قرون وسطی در کتاب موریس هالبواکس با عنوان «توپوگرافی افسانه‌ای انجیل‌ها در سرزمین مقدس: پژوهشی درباره حافظه جمعی» (۱۹۴۱)، با تکیه بر روایت‌های کتاب مقدس و بیشتر از راه گمانه‌زنی، به این نتیجه رسیدند که نام‌های عربی‌ای که فلاحین فلسطینی به کار می‌بردند، در بیش از صد نام مکان کتاب‌مقدسی در فلسطین ریشه در همان نام‌های کتاب مقدس دارند (رابینسون و دیگران ۱۸۶۰؛ دیویس ۲۰۰۴؛ مک‌آلیستر ۱۹۲۵). گرین نام گدرا را به روستای فلسطینی قطره پیوند داد (فیشر و دیگران ۲۰۰۸)، که در سال ۱۹۴۸ توسط نیروهای یهودی تخلیه و ویران شد. در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین، ساکنان فلسطینی محلی آن را «قطرة الإسلام» می‌نامیدند تا آن را از مستعمره یهودی «قطرة اليهود» (قطره یهودی) یا گدرا، همان نامی که خود صهیونیست‌ها بر آن نهاده بودند، متمایز کنند. در دهه ۱۹۵۰، محله‌ای به نام اوریل (نور خدا) بر زمین‌های قطره عربی برای مهاجران جدید یهودی دارای نقص بینایی ساخته شد.

Etymologically the naming of Gedera by early Zionist settlers closely followed Christian scriptural geography and biblical archaeology of the 19th century which worked from the narratives of the Bible. The ‘biblical location’ was first suggested by Victor Guérin (1868‒1880, 1881–1883), a French biblical archaeologist and scriptural geographer who visited Palestine several times and whose works often referred to passages from the Hebrew Bible and Jewish sources such as the Mishna and Talmud as well as works by contemporary scriptural explorers such as Edward Robinson, who – like the medieval Crusaders and pilgrims in Maurice Halbwachs’ La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte: étude de mémoire collective (1941) – using the biblical narratives, decided, largely through speculation, that in more than a hundred biblical place names in Palestine, these were the origins of Arabic names used by the Palestinian fallahin (Robinson et al. 1860; Davis 2004: Macalister 1925). Guérin linked the name Gedera to the Palestinian village of Qatra (Fischer et al. 2008) which was depopulated and destroyed by Jewish forces in 1948. During the British Mandate of Palestine it was referred to by local Palestinians as Qatrat Islam to distinguish it from the Jewish colony of Qatrat Yahud (Jewish Qatra) or Gedera, as it was called by the Zionist settlers themselves. In the 1950s, a neighbourhood called Oriel (light of God) was established on the lands of Arab Qatra for new Jewish immigrants with visual impairments.