نام آشوری pi-lis-te (که به صورت‌های pilistu palashtu، pilistu، pi-lis-te، pa-laas- ta-a-a، pilishti، pilishtu، pilistu، pilisti و pilistin نیز آمده) به منطقه‌ای اشاره داشت که از غزه تا تنتور امتداد می‌یافت و ممکن است شامل مناطقی بسیار بزرگ‌تر در داخل سرزمین نیز می‌شد. املای آشوری filisti، filistin و palashtu نیز شکل‌های آشوری این نام هستند که به صورت‌های گوناگون به کار رفته‌اند. شاید بتوان آن را از استان‌های آشوری تنتور (از تنتور تا عکا)، مَگیدُّو (مجیدو؛ در دره یزرعیل / مرج ابن عامر)، سامرینا (ارتفاعات مرکزی) و اورشلیم سنحاریب (شامل لاکیش) و احتمالاً دیگر مناطق متمایز دانست. در طول شش قرن، این نام‌ها بر تعدادی اندک از کتیبه‌های آشوری یافت شده‌اند.

The Assyrian name pi-lis-te (also pilistu palashtu, pilistu, pi-lis-te, pa-laas- ta-a-a, pilishti, pilishtu, pilistu, pilisti, pilistin) referred to an area that runs from Gaza to Tantur, and may include much larger areas inland. The Assyrian filisti, filistin and palashtu are Assyrian spellings of this name which are used variously. Perhaps it should be distinguished from the Assyrian provinces of Tantur (Tantur to Akka), Magiddu ( مجیدو ; in the Jezreel valley/ Marj ibn ‘Amer), Samerina (the central highlands) and Sennacherib’s Jerusalem (including Lakhish) and possibly other regions. Over a period of six centuries, these names were found on a handful of Assyrian inscriptions.

در عهد عتیق از «سرزمین پلشتیم» سخن به میان آمده است. در کتاب مقدس، دریای مدیترانه نیز به «دریای فلسطینیان» معروف بود (خروج.

The Old Testament talks about a ‘land of the Plishtim’. In the Bible the Mediterranean Sea was also known as the ‘Sea of the Philistines’ (Exod.

(23:31)، که به نام مردمانی نامیده شده که بخش بزرگی از سواحل دریای مدیترانه را در اشغال داشتند. فلسطینی‌ها در عهد قدیم به نام «پلیشتیم» و سرزمین دریایی آنان به نام «پلشت» یعنی «فلسطیه» خوانده می‌شدند (اول سموئیل).

23:31), named after the people occupying a large portion of the shores of the Mediterranean. The Philistines were known in the Old Testament as Plishtim and their Mediterranean territory as Pleshet: Philistia (1 Sam.

17:36؛ ۲ سموئیل ۱:۲۰؛ داوران ۱۴:۳؛ عاموس ۱:۸). بیشتر محققان کتاب مقدس آمریکایی و اسرائیلی این «پلشت» را با «سرزمین فلسطینیان» در کتاب مقدس یکی می‌دانند که تا حدی تاریخی‌شده است؛ یعنی دست‌کم منطقهٔ ساحلی از غزه تا تنطوره.

17:36; 2 Sam. 1:20; Judg. 14:3; Amos 1:8). Most American and Israeli biblical scholars identify this Peleset with a somewhat historicised, but ultimately biblical ‘land of the Philistines’; that is, at least the coastal region from Gaza to Tantur.

روایت‌های اسطوره‌ای و جنگ‌طلبانهٔ کتاب‌های یوشع، تثنیه و سموئیل، بُعد نظامی، خشونت‌بار و سلحشورانه‌ای را به ناسیونالیسم استعمارگرانهٔ صهیونیستی در مورد «تصرف سرزمین کنعان» و نابودی مردم بومی آن داده‌اند. کتاب داوران نیز سنت نظامی‌گرایانهٔ دیگری به صهیونیسم بخشیده است: داستان‌های «جنگ مقدس» مرتبط با مبارزه‌ای (واقعی یا خیالی) با فلسطینیان، و روایت شمشون (قهرمان بنی‌اسرائیلی) و دلیلهٔ حیله‌گر که به نفع فلسطینیان غزه به شمشون خیانت کرد (داوران ۱۶).

The militant myth-narratives of the Books of Joshua, Deuteronomy and Samuel have provided modern Zionist settler-nationalism with the muscular, militaristic and violent dimensions of the ‘conquest of the land of Cana’an’ and elimination of its indigenous people. The Book of Judges has also given Zionism another militarist tradition: the ‘holy war’ stories associated with the (real or imagined) struggle against the Philistines, and the narrative of Samson (an Israelite hero) and cunning Delilah, who betrayed Samson on behalf of the Philistines of Gaza (Judg. 16).

در دوره‌های پایانی عصر برنز و عصر آهن، فلسطین (Philistia) تحت سلطه فلسطینی‌ها (Philistines) قرار داشت و به یک واحد جغرافیایی-سیاسی متمایز تبدیل شد که پیوندهای تجاری بین‌المللی قوی، اقتصادی مشخص و محیط شهری پیچیده داشت. فلسطینی‌ها – مردمی بسیار پیشرفته که به گفته عهد عتیق، پنج شهر مشهور فلسطین را اداره می‌کردند: غزه، اشدود (Ascalon)، اشدود (Ashdod)، عقرون (Ekron) و جت (Gath) (Niesiołowski-Spanò 2011: 38) – برای قرن‌ها زیر بار توصیف بی‌امان منفی‌شان در کتاب‌ها و داستان‌های عهد عتیق رنج کشیده‌اند. از جلیات تا دلیله، آنان نماد «دیگری» ذاتاً شرور در اسطوره روایی نوپای ملت اسرائیل بوده‌اند (McDonagh 2004). در عهد عتیق، فلسطینی‌ها به‌عنوان یک قربانی ایدئولوژیک معمول ساخته شده‌اند (McDonagh 2004).

Philistia of the late Bronze Age and Iron Age was dominated by the Philistines and evolved into a distinct geo-political entity with strong international trade links, a distinct economy and a sophisticated urban environment. The Philistines – a highly advanced people who, according to the Old Testament, ruled five famed Pentapoli of Philistia: Gaza, Ascalon, Ashdod, Ekron and Gath (Niesiołowski-Spanò 2011: 38) – have, for centuries, suffered under the weight of their relentlessly negative portrayal in the books and stories of the Old Testament. From Goliath to Delilah, they have personified the intrinsically evil Other in the burgeoning narrative myth of the nation of Israel (McDonagh 2004). In the Old Testament, the Philistines were constructed as a typical ideological scapegoat (McDonagh 2004).

نژادپرستی اروپای مدرن و تصورات و پیش‌داوری‌های کتاب مقدس دربارۀ فلسطینیان، در معنای تحقیرآمیز و توهین‌آمیز اصطلاح غربی امروزی باقی مانده است: «فیلیستین (philistine) کسی است که از فرهنگ بی‌خبر است یا با تکبر با آن دشمنی می‌ورزد» (Eban 1984: 45; Rose 2004: 17; McDonagh 2004).

Modern European racism and biblical constructs and prejudices towards the Philistines have survived in the derogatory and offensive connotation of the modern Western term: ‘a philistine is a person ignorant of, or smugly hostile to, culture’ (Eban 1984: 45; Rose 2004: 17; McDonagh 2004).

بر اساس برخی منابع اخیر طرفدار صهیونیسم، به نظر می‌رسد که «پ-ل-س-ت» («پلشت»؛ فلسطینی‌ها) ناحیه‌ای بوده که تقریباً با منطقه امروزی غزه مطابقت داشته است. در واقع، برخلاف این ادعاهای تبلیغاتی، از دوران اواخر عصر برنز و آغاز عصر آهن I (حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد) به بعد، پلشتیان با دیگر جمعیت‌های بومی که در منطقه ساحلی مدیترانه‌ای فلسطین، از غزه در جنوب تا تنتور در شمال، سکونت داشتند، درهم آمیختند. به احتمال زیاد، سرزمین پلشتیان تا کوه کرمل در شمال امتداد داشته است. «تنتور» نام رایج بین‌المللی انگلیسی برای «تنتوره» است. این بندر کوچک فلسطینی (که در نکبت فلسطین در سال ۱۹۴۸ تخلیه جمعیتی شد) در جنوب حیفا و ۸ کیلومتری شمال‌غربی شهر اسرائیلی زیکرون یعقوب (تأسیس‌شده در ۱۸۸۲) در ساحل مدیترانه، و ۳۵ کیلومتری جنوب حیفا قرار دارد. تنتورِ مجاور، محل باستانی‌ای است که باستان‌شناسان از آن با نام «تل دور» یا «دورا» یاد می‌کنند. تنتور مرکز استان آشوری تنتوره بود و حدود یک قرن بر ساحل تا عکا به سمت شمال تسلط داشت. حدود ۱۱۰۰ پیش از میلاد، پلشتیان قلمرو داخلی خود را به سمت شرق گسترش دادند و شهر بیسان (که بعدها سکیتوپولیس نامیده شد) را نیز در بر گرفتند؛ شهری مهم و راهبردی که در محل تلاقی رود اردن و دشت یزرعیل (عربی: مرج ابن عامر) واقع است. گستره وسیع منطقه ساحلی «سرزمین پ-ل-س-ت» («پلشت»، «فلسطینی‌ها»)، از تنتور در شمال تا غزه در جنوب و با دربرگرفتن مناطق وسیع داخلی، نشان می‌دهد که «سرزمین پلشتیان» پانزده تا بیست برابر بزرگ‌تر از نوار کنونی غزه بوده و بخش بزرگی از کلان‌شهر تل‌آویو، یعنی منطقه شهری اسرائیل را که شامل شهرهای حولون و پتاح‌تیکوا می‌شود، در بر می‌گرفته است؛ شهری که در تاریخ‌نگاری صهیونیستی با نام «ام هاموشاوت»، یعنی «مادر مستعمره‌ها»، شناخته می‌شود.

There are recent pro-Zionist sources which seem to suggest that ‘p-l-s-t’ (‘Peleset’; Philistines) was an area corresponding roughly to today’s Gaza region. In fact, contrary to these propagandistic claims, from the Late Bronze Age onwards and the beginning of the Iron Age I (about 1200 BC), the Peleset intermingled with other local populations inhabiting the Mediterranean coastal region of Palestine, from Gaza in the south to Tantur in the north. In all probability, the land of the Peleset extended further north to Mount Carmel. Tantur is the normal international English name for Tantura. This small Palestinian harbour town (depopulated in the Palestinian Nakba of 19488) is located south of Haifa and 8 kilometres north-west of the Israeli town of Zikhron Yaakov (founded in 1882) on the Mediterranean coast, 35 kilometres south of Haifa. Nearby Tantura (Tantur) is the ancient site referred to as Tel Dor, or Dora, by archaeologists. Tantur was the centre of the Assyrian province of Tantura and controlled the coast north to Acre for about a century. Around 1100 BC the Philistines expanded their inland territory eastwards to include the city of Beisan (later Scythopolis), an important strategic city located at the junction of the Jordan River and the Plain of Esdraelon (Arabic: Marj Ibn ‘Amer). The large extent of the coastal region of the ‘land of p-l-s-t’ (‘Peleset’, ‘Philistines’), from Tantur in the north to Gaza in the south and including vast areas inland, suggests that the ‘land of the Peleset’ was fifteen to twenty times larger than the current Gaza Strip, encompassing much of greater Tel Aviv, the Israeli metropolitan area, which includes the cities of Holon and Petah Tikva, the latter known in Zionist historiography as Im Hamoshavot, the ‘Mother of the Colonies’.

تل‌آviv شهری است که از شهر باستانی فلسطینی یافا رشد کرد و سپس آن را بلعید. ساکنان بومی یافا در سال ۱۹۴۸ به‌صورت دسته‌جمعی از آنجا رانده شدند (Rotbard 2015). منطقه کلان‌شهری تل‌آviv که به گفته آویشای مارگالیت (از دانشگاه عبری اورشلیم) هرگز زادگاه تاریخی قوم یهود نبوده است (Margalit, A. 1991)، بزرگ‌ترین مجتمع شهری اسرائیل با ۳٬۷۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت است و بیش از ۴۰ درصد جمعیت این کشور را در خود جای داده است.

Tel Aviv is a city which grew out of and then consumed its parent, the ancient Palestinian city of Jaffa, whose indigenous inhabitants were driven out en masse in 1948 (Rotbard 2015). The Tel Aviv metropolitan area, which, according to Avishai Margalit (of the Hebrew University of Jerusalem), had never been the historic homeland of the Jewish people (Margalit, A. 1991), constitutes Israel’s largest conurbation with 3,700,000 residents, over 40 per cent of the country’s population.

به‌طور کلی، حافظه‌ی جمعی شهرک‌نشین‌گرای اسرائیلی، فلسطینی‌های عرب‌زبان امروز را به فلسطینیان باستان پیوند می‌دهد. تاکتیک‌های پاک‌سازی قومی صهیونیستی در جنگ ۱۹۴۸ علیه فلسطینیان آشکارا روایت افسانه‌ای «جنگ مقدس» سامسون علیه فلسطینیان را اقتباس و تطبیق کرد. برای این منظور، اسرائیلی‌ها یکی از واحدهای کماندویی کلیدی خود در سال ۱۹۴۸ را رسماً «روباهان شمشون» (شعلی شمشون) نامیدند؛ این واحد در لشکر گیواتی فعالیت می‌کرد که در اخراج فلسطینیان شرکت داشت.

Overall Israeli settler-colonial collective memory links the ancient Philistines with the modern Arabic-speaking people of Palestine. Zionist ethnic cleansing tactics in the 1948 War against the Palestinians evidently adopted and adapted the legendary narrative of Samson’s ‘sacred war’ against the Philistines. To do this, the Israelis officially named one of their key 1948 commando units Samson’s Foxes (Shu’alei Shimshon); it operated within the Givati Brigade which took part in the expulsion of the Palestinians.

علاوه بر این، یک گردان شناسایی مخفی با همین نام، «روباه‌های شمشون»، در سال ۲۰۰۲ توسط ارتش اسرائیل بازسازی شد تا از اشغال نوار غزه پشتیبانی کند؛ منطقه‌ای که حافظه جمعی (کتاب‌مقدس‌گرای) اسرائیلی آن را به فلسطینیان باستان پیوند می‌دهد. نشان روباه فرماندهی جنوبی ارتش اسرائیل نیز طوری طراحی شده که همان حس جمعی و مبارزه اسرائیلی را علیه مردم بومی فلسطین تقویت کند.

Furthermore, a secret reconnaissance battalion of the same name, Samson’s Foxes, was re-established by the Israeli army in 2002, to back its occupation of the Gaza Strip, a region to which Israeli (biblicist) collective memory links to the ancient Philistines. The fox logo of the Israeli Army’s Southern Command is also designed to foster the same collective and Israeli struggle against the indigenous people of Palestine.