اگر مسیحی کلاسیسیسم و اوریژنیسم در قیصریهٔ فلسطین در پی پروراندن الهیات و فلسفههایی دربارهٔ ذهن بودند، فیلسوفان کلاسیکگرا و الهیدانان مسیحی غزه در پی آن بودند که الهیات عالی و بلاغت کلاسیک را با دینداری عامیانه و جشنهای مذهبی درهم آمیزند، که مشهورترین آنها جشن گل سرخ غزه بود. در فضای آسودهٔ غزه، بلاغتدانان مسیحی پروکوپیوس و کوریکیوس در جشن گل سرخ شرکت میکردند (Kennedy, G. 2008: 171)، جشنی بهاری با پیشینهای طولانی در دوران کلاسیک و ریشههایی عمیق در آیینهای بتپرستی. همچنین یوحنای غزه دو شعر آناکرئونتی سروده بود، از آن دست که در وزنی شبیه به سرودههای شاعر یونانی آناکرئون (حدود ۵۸۲ تا حدود ۴۸۵ پیش از میلاد) در موضوع عشق و شراب ساخته میشد، و میگوید این دو شعر را در «روز گلها و خطابههای پروکوپیوس» به صورت عمومی ارائه کرده است. شعری از خوریکیوس غزهای نیز در روزهای گل سرخ قرار دارد (Westberg 2009: 187‒189; Talgam 2004: 223‒224).

If Christian classicism and Origenism in Caesarea-Palaestina sought to develop theologies and philosophies of the mind, the classicising philosophers and Christian theologians of Gaza sought to combine high theology and classical rhetoric with popular religion and religious festivals, the most famous of which was the Rose Festival of Gaza. In the relaxed setting of Gaza the Christian rhetoricians Procopius and Coricius participated in the Rose Festival (Kennedy, G. 2008: 171), a spring festival with a long classical history and deep pagan roots. Also John of Gaza wrote two anacreontic poems – imitating verses in metre used by the Greek poet Anacreon (c. 582–c. 485 BC) in his poems dealing with love and wine – that he says he presented publicly on ‘the day of the roses, and declamations by Procopius’. Poetry by Chorikios of Gaza is also set at rose days (Westberg 2009: 187‒189; Talgam 2004: 223‒224).

در قرن ششم میلادی، «روز گل‌های سرخ» در غزه به‌عنوان جشنی بهاری برگزار می‌شد که شاید ادامه‌ای مسیحی‌شده از رُزالیا بوده است (Talgam 2004: 223‒224; Belayche 2004: 17). در یونان و روم، هم مردان و هم زنان برای مناسبت‌های جشن، تاج‌گل‌ها، گلوبندها و سبزه‌ها به سر یا گردن می‌آویختند. رُزاریا یا رُزالیا جشنی رومی به نام جشن گل‌های سرخ بود که در تاریخ‌های گوناگون، و عمدتاً در ماه مه، برگزار می‌شد. این مراسم گاهی rosatio («آراستن با گل سرخ») یا dies rosationis («روز آراستن با گل سرخ») نامیده می‌شود.

In the 6th century, a ‘Day of Roses’ was held in Gaza as a spring festival that may have been a Christianised continuation of the Rosalia (Talgam 2004: 223‒224; Belayche 2004: 17). In Greece and Rome, floral wreaths and garlands and greenery had been worn by both men and women for festive occasions. Rosaria or Rosalia was a Roman festival of roses celebrated on various dates, primarily in May. The observance is sometimes called a rosatio (‘rose-adornment’) or the dies rosationis (‘day of rose-adornment’).

به‌عنوان یادبودی برای مردگان، رسم «روزاتیو» از عادت قرار دادن گل بر سر مزارها پدید آمد. در اساطیر کلاسیک، خون و گل در دگردیسی‌ای الهی به یکدیگر پیوند داشتند. گل‌ها نمادهای سنتی تجدید حیات، تولد دوباره و یاد و خاطره بودند، و سرخی و بنفشی گل‌های رز و بنفشه چنان دانسته می‌شد که رنگ خون را به یاد می‌آورد، به‌عنوان نوعی تلاش برای جلب خشنودی.

As a commemoration of the dead, the rosatio developed from the custom of placing flowers at burial sites. In classical mythology blood and flowers were linked in divine metamorphosis. Flowers were traditional symbols of rejuvenation, rebirth and memory, with the red and purple of roses and violets felt to evoke the colour of blood as a form of propitiation.

وقتی آدونیس، معشوقِ آفرودیت، در جریانِ شکار به دستِ گرازی کشته شد، خونش گلی رویاند. دورهٔ شکوفایی آن‌ها، فصلِ بهار را رقم زد. در برخی مناطقِ امپراتوریِ بت‌پرستِ روم، جشنِ رُزالیا با عناصرِ گلیِ جشن‌های بهاریِ دیونیزوس، آدونیس و آفرودیت (ونوسِ رومی) درهم آمیخت، اما آراستن با گل به‌عنوان یک رسم، زمینه‌ای شد برای یادبودِ مرده‌ها در مسیحیت. آیین‌های بت‌پرستانهٔ رومیِ مرتبط با رُزالیا در قالب‌های مسیحی بازتفسیر شد، و نویسندگانِ مسیحیِ نخستین در فلسطین، تصویرِ بت‌پرستانهٔ تاج‌ها و حلقه‌های گلِ رز و بنفشه را به آیینِ قدیسانِ مسیحی منتقل کردند. گل رز به‌طورِ کلی بخشی از نقش‌مایه‌های هنرِ تدفینیِ مسیحیِ نخستین بود. شهیدانِ مسیحی اغلب با نمادهای گلی توصیف یا تصویر می‌شدند، یا به شیوه‌هایی که آن‌ها را با گل‌ها یکی می‌کرد. این سنت‌های مسیحیِ نخستین در فلسطینِ بیزانسی و غزه نیز باقی ماند و در سنت‌های کاتولیکِ مدرنِ فلسطین ادامه یافت.

When Adonis, beloved of Aphrodite, was killed by a boar during a hunt, his blood produced a flower. Their blooming period framed the season of spring. In some parts of the pagan Roman Empire the Rosalia was assimilated into floral elements of spring festivals for Dionysus, Adonis and Aphrodite (Roman Venus), but rose-adornment as a practice lent itself to Christian commemoration of the dead. The Roman pagan traditions associated with the Rosalia were reinterpreted into Christian terms and early Christian writers of Palestine transferred the pagan imagery of garlands and crowns of roses and violets to the cult of the Christian saints. Roses were in general part of the imagery of early Christian funerary art. Christian martyrs were often described or depicted with flower imagery, or in ways that identified them with flowers. These early Christian traditions of Byzantine Palestine and Gaza also survived in modern Catholic traditions of Palestine.

یکی از صورت‌های نوین مسبحهٔ کاتولیک رومی در نام عربی «رهبة الوردیة» (به معنای «خواهران مسبحه») دیده می‌شود. در ماه مه ۲۰۱۵، بنیان‌گذار رهبة الوردیة، خواهر ماری ألفونسین دانیل غطاس، راهبهٔ فلسطینی، در مراسمی در واتیکان به مقام قدیس رسید.24

A modern incarnation of the Roman Catholic Rosary is found in the Arabic name Rahbat al-Wardiyyah (‘Sisters of the Rosary’). In May 2015 the founder of Rahbat-al-Wardiyyah, Sister Marie Alphonsine Danil Ghattas, a Palestinian nun, was proclaimed a saint at a ceremony in the Vatican.24

در شهر قدس زاده شد مریم سلطانه دانیل غطاس (۱۸۴۳–۱۹۲۷)، که پس از پیوستن به جماعت سنت ژوزف از ظهور، «ماری آلفونسین» نام گرفت. او در سال ۱۸۸۰ جماعت خواهران تسبیح را بنیان نهاد، نخستین جماعت راهبههای زن که وقف ریشهکن کردن بیسوادی در میان زنان بودند، بدون توجه به دین، تحصیلات و رفاه اجتماعی، در سرزمین مقدس/فلسطین. امروزه خواهران تسبیح عرب مسیحی، با پشتیبانی پاتریارکی لاتین قدس، چهل و دو مدرسه را در فلسطین، اردن و اسرائیل اداره میکنند. این مدارس هم به دانشآموزان عرب مسلمان و هم به دانشآموزان عرب مسیحی آموزش میدهند ([Jansen 2006: 59]).

Born in Jerusalem, Maryam Sultanah Danil Ghattas (1843‒1927) – Marie Alphonsine after she joined the Congregation of St Joseph of the Apparition – founded in 1880 the Rosary Sisters, the first female congregation of nuns devoted to eradicating illiteracy among women regardless of faith, education and social welfare in the Holy Land/Palestine. Today the Christian Arab Sisters of the Rosary, supported by the Latin Patriarchate of Jerusalem, run forty-two schools in Palestine, Jordan and Israel. These schools educate both Muslim and Christian Arab students (Jansen 2006: 59).