تا سال ۱۹۴۸، صهیونیست‌ها کنترل فرآیندهای نام‌گذاری مکان‌ها در فلسطین را در دست نداشتند. پس از پاک‌سازی قومی گسترده در نکبت و تسلط کامل اسرائیل بر نزدیک به ۸۰ درصد از فلسطین تاریخی، سیاست فرهنگی نام‌گذاری به‌شدت شتاب گرفت. پروژه‌های دولتیِ نام‌گذاری مکان‌ها به ابزاری برای تضمین کارآمدی عربی‌زدایی از فلسطین بدل شدند. یکی از این ابزارها، تابلوهای راهنمایی و رانندگی رسمی اسرائیل بود که اغلب به زبان‌های عبری، عربی و انگلیسی‌اند. اما هم متن عربی و هم متن انگلیسی، آوانویسیِ نام‌های جدید عبری مکان‌ها هستند، نه بازتابی از نام اصلی و عربیِ فلسطینی. البته اکثریت قریب‌به‌اتفاق اسرائیلی‌ها خواندن عربی را نمی‌دانند؛ این امر تا حدی برای یادآوری به فلسطینیان بومیِ داخل اسرائیل است که نام‌های جدید عبری مکان‌ها را درونی کنند، یا شاید برای جلب تأیید صریحِ فلسطینی‌های عربِ رو به زوال (شохат ۲۰۱۰: ۲۶۴)، که عرب‌ها را در عربی‌زدایی فلسطین همدست می‌سازد.

Until 1948 the Zionists were not in control of the toponymic processes in Palestine. Following the mass ethnic cleaning of the Nakba and the Israeli assumption of full control of nearly 80 per cent of historic Palestine, the cultural politics of naming was accelerated radically. State toponymic projects were now used as tools to ensure the effectiveness of the de-Arabisation of Palestine. One of these tools consisted of the official Israeli road signs, which are often in Hebrew, Arabic and English. But both the Arabic and the English are transliterations of the new Hebrew place names – rather than reflecting the original Palestinian Arabic name. Of course the overwhelming majority of Israelis cannot read Arabic; this is partly to remind the indigenous Palestinians inside Israel of the need to internalise the new Hebrew place names or perhaps to seek the express approval of the vanishing Palestinian Arab (Shohat 2010: 264), making Arabs complicit in the de-Arabisation of Palestine.

ویژگیهای کلیدی و روشهای الگوهای تغییر نام صهیونیستی اسرائیل و ایجاد نامهای جدید مکانها در دوره پس از نکبه شامل موارد زیر بود:

Key features and methods of Israeli Zionist renaming patterns and creation of new place name in the post-Nakba period included:

• نقشِ ارتشِ اسرائیل: کمیتهٔ نام‌های عبری در سال ۱۹۴۹

• The role of the Israeli Army: the Hebrew Names Committee of 1949

و بومی‌سازی مهاجران اروپایی.

and indigenising of the European settlers.

• پروژه‌های تحت‌نظارت دولت: کمیته نام‌های دولتی اسرائیل.

• State-enforced projects: the Israeli Governmental Names Committee.

• نام‌گذاری‌های افسانه‌ای مکان‌ها توسط مهاجران صهیونیست و صلیبیون قرون وسطی.

• The legendary toponymy of Zionist settlers and the medieval Crusaders.

• تخریب نام‌های مکانی (توپونیمی‌سایْد) و تصاحب میراث فلسطینی؛ خاموش کردن گذشته فلسطینی: تقلید، عربی‌زدایی از نام‌های مکانی فلسطینی و ادعای مالکیت.

• Toponymicide and the appropriation of Palestinian heritage; silencing of the Palestinian past: mimicry, the de-Arabisation of Palestinian place names and assertion of ownership.

• ایجاد گذشته‌ای قابل استفاده: پیوند قدرت و دانش.

• The creation of a usable past: the power/knowledge nexus.

• راهبردهای یهودی‌سازی و ادعای مالکیت: تحمیل نام‌های کتاب مقدس، تلمودی و میشنایی.

• Judaisation strategies and the assertion of ownership: the superimposition of biblical, Talmudic and Mishnaic names.

• ایجاد یک چشم‌انداز جدید اروپایی به‌عنوان مکانی برای فراموشی و محو شدن (پاک‌شدگی).

• Fashioning a new European landscape as a site of amnesia and erasure.

• آوانویسی نام‌های جدید عبری مکان‌ها و تابلوهای راهنمایی به انگلیسی و عربی، پس از اشغال ۱۹۶۷

• Transliteration of new Hebrew place names and road signs into English and Arabic, post-1967 occupation.