برای دلایل عملی، تحول تاریخی اصطلاحات و نام‌های مکانی اغلب بر تحول مفاهیم مقدم است و پس از آن قرار می‌گیرد. اگرچه اصطلاح ژئوپلیتیکی «فلسطین» را می‌توان تا اواخر عصر برنز و به مردم بومی فلسطینی‌ها (فلیستیان‌ها) ردیابی کرد، تثبیت مفهوم «فلسطین» را می‌توان به هرودوت و دیگر مورخان، مردم‌نگاران و جغرافی‌دانان یونانی دوران باستان کلاسیک نسبت داد. این پژوهش در پی آن است که فلسطینِ عصر برنز و فلسطینِ دوران باستان کلاسیک را به دوران جدید پیوند دهد و ریشه‌شناسی نام‌های مکانی فلسطین را بررسی کند – این اصطلاح از واژه‌های یونانی topos («مکان») و onoma («نام») گرفته شده است – و تغییرات آن‌ها را در طول زمان و در گستره‌ی تاریخ دنبال کند.

For practical reasons, the historical evolution of terms and place names often precedes and follows the evolutions of concepts. Although the geo-political term Palestine can be traced to the late Bronze Age and the indigenous Philistines, the consolidation of the concept of Palestine can be traced to Herodotus and other Greek historians, ethnographers and geographers of Classical Antiquity. This study intends to link Bronze Age Palestine and Classical Antiquity Palestine with modern times and explore the etymology of Palestine toponyms – the term derives from the Greek words topos (‘place’) and onoma (‘name’) – and their changes through and across time.

حافظهٔ جمعیِ امروزیِ فلسطینی و نام‌های مکان‌ها از عصرِ نوسنگی تا دورهٔ معاصر تکامل یافته‌اند و با پذیرشِ سنت‌های متعدد، میراثِ مشترک و چندلایهٔ این سرزمین را حفظ کرده‌اند. در جامعه‌ای که عمدتاً روستایی بود و در یکی از حاصلخیزترین زمین‌های هلالِ حاصلخیز قرار داشت، بسیاری از نام‌های مکان‌های عربیِ فلسطینی بر پایهٔ خوراکی‌های گیاهی (مانند انواع لوبیا و عدس)، درختان میوه (زیتون، انجیر، مو) و عوارض طبیعیِ جغرافیایی (تپه‌ها، چمنزارها، چشمه‌ها، جویبارها، وادی‌ها، دره‌ها و کوه‌ها) نامگذاری شده بودند.

Modern Palestinian collective memory and place names have evolved from the Neolithic Age into the modern period by embracing multiple traditions and preserving the shared and multi-layered heritage of the land. In a largely peasant society with one of the most fertile lands in the Fertile Crescent, many Palestinian Arab toponyms were based on plant foods (such as varieties of beans, lentils), fruit trees (olive, fig, vine) and natural geographical sites (hills, meadows, springs, streams, wadis, valleys and mountains).

به‌طور کلی، نام روستاها و شهرهای فلسطین بسیار پایدار بود، اما نام استان‌ها و ناحیه‌ها دستخوش تغییر می‌شد.

By and large the names of Palestinian villages and towns were very stable, but names of provinces and districts were evolving.

فلسطین در قدیمی‌ترین نقشه‌های شناخته‌شدهٔ جهان، از اواخر دوران باستان به بعد، و در «نقشهٔ واژگانی» مشهور کلودیوس بطلمیوس (۱۰۰ تا حدود...

Palestine is found on the earliest known world maps beginning with Late Antiquity and the famous ‘word map’ of Claudius Ptolemy (100–c.

170 م). البتہ، علم نقشہ‌نگاری ایک عملی علم ہے، اور چونکہ بطلیموس نے دوسری صدی میں ہیلنستی معاشرے کے لیے معلوم دنیا کا نقشہ تیار کیا، نقشہ‌نگاری کبھی بھی حقیقت کی 'معروضی' نمائندگی کا نام نہیں رہی۔ قرونِ وسطیٰ میں مسلم جغرافیہ‌دانوں، مثلاً الخوارزمی، نے نقشہ‌نگاری کو ترقی دی اور اسے عباسی ریاست کی خدمت میں، اور بین الاقوامی مسلم تجارت، نیویگیشن اور حج و زیارت جیسے عملی مقاصد کے لیے استعمال کیا گیا۔ جدید دور میں نقشہ‌نگاری اور نام‌ بدلنے کا عمل یورپی تجارت کو وسعت دینے اور سلطنت سازی میں بھی مرکزی کردار ادا کرتا رہا (Bassett 1994:

170 AD). Of course, cartography is a practical science and since Ptolemy produced a map of the world known to Hellenistic society in the 2nd century cartography has never been about ‘objective’ representation of reality. In the Middle Ages cartography was developed by Muslim geographers such as al-Khawarizmi and deployed in the service of the Abbasid state and for practical purposes such as international Muslim trade, navigation and pilgrimage. In modern times cartography and renaming were also central to expanding European trade and empire-building (Bassett 1994:

316–335).

316–335).

نام‌های مکان‌ها (از جمله سکونتگاه‌های انسانی مانند روستاها، شهرها، شهرکوچک‌ها، خیابان‌ها و کشورها، و همچنین مکان‌های طبیعی مانند کوه‌ها، تپه‌ها، دره‌ها، رودخانه‌ها، چشمه‌ها و وادی‌ها) قرار است «سرنخ‌هایی درباره میراث تاریخی و فرهنگی مکان‌ها و مناطق به دست دهند» (Kearns and Berg 2002: 284). با این حال، در واقعیت، نام‌های مکان‌ها تنها ارجاعات فضایی نیستند؛ آن‌ها ریشه در مناسبات قدرت، کشمکش‌ها بر سر زمین و منابع، و هویت مردمانی دارند که در این مکان‌ها سکونت دارند (Kearns and Berg 2002).

Place names (including human settlements such as villages, towns, cities, streets and countries and natural places such as mountains, hills, valleys, rivers, springs and wadis) are meant ‘to provide clues as to the historical and cultural heritage of places and regions’ (Kearns and Berg 2002: 284). Yet in reality place names are not just spatial references; they are rooted in power relations and struggles over land and resources and the identities of the people that inhabit these places (Kearns and Berg 2002).

درگیری‌ها بر سر زمین، نام‌های جغرافیایی و نام‌گذاری و تغییر نام میان مردمان بومی و مهاجران استعمارگر امری رایج است. از جمله نمونه‌ها می‌توان به زیمبابوه (رودزیا)، جزایر مالویناس (جزایر فالکلند)، استانبول (قسطنطنیه)، ایرلند شمالی (اولستر؛ شش شهرستان)، آزانیا (آفریقای جنوبی)، آئوتئاروآ (نیوزیلند)، فلسطین (اسرائیل)، القدس (اورشلیم) اشاره کرد (مسلحه ۲۰۰۷، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳؛ بنوینیستی ۲۰۰۲؛ زروبول ۱۹۹۵، ۱۹۹۶؛ یعقوبی ۲۰۰۹؛ گان ۱۹۸۱؛ نیانگونی ۱۹۷۸؛ ابو الحاج ۲۰۰۱؛ رعد ۲۰۱۰؛ برگ و کرنز ۱۹۹۶؛ برگ و ووالتینهو ۲۰۰۹؛ نش ۱۹۹۹؛ هوسل ۲۰۰۹؛ کدمون ۲۰۰۴). در دوران معاصر، انگیزه تغییر نام مکان‌های جغرافیایی با ادعای مالکیت بر یک کشور نیز پیوند دارد. این تمرکز بر نام‌های مکانی در بستر ناسیونالیسم نشان می‌دهد که نخبگان سیاسی مسلط و مقامات دولتی از فرایند نام‌گذاری به‌عنوان ابزاری برای ساختن حافظه جمعی تازه و «اختراع سنت‌ها» (هابسبام و رنجر ۱۹۹۶) و همچنین به‌عنوان تاکتیکی برای تصرف زمین، و نیز بازگشتی ایدئولوژیک به یک «عصر طلایی» کهن یا اسطوره‌ای بهره می‌گیرند. مقامات دولتی راهبردهای تغییر نام را به کار می‌گیرند تا واقعیت‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی پیشین را محو کنند و مفاهیم تازه‌ای از هویت ملی بسازند (گویو و سیتال ۲۰۰۷؛ نش ۱۹۹۹؛ آزاریاهو و کوک ۲۰۰۲؛ آزاریاهو ۱۹۹۶، ۱۹۹۷).

Struggles over land, toponyms, naming and renaming between indigenous peoples and settler-colonists are common. Examples include Zimbabwe (Rhodesia), Islas Malvinas (the Falkland Islands), Istanbul (Constantinople), Northern Ireland (Ulster; the Six Counties), Azania (South Africa), Aotearoa (New Zealand), Palestine (Israel), al-Quds (Jerusalem) (Masalha 2007, 2012, 2013; Benvenisti 2002; Zerubavel 1995, 1996; Yacobi 2009; Gann 1981; Nyangoni 1978; Abu El-Haj 2001; Ra‘ad 2010; Berg and Kearns 1996; Berg and Vuolteenhaho 2009; Nash 1999; Housel 2009; Kadmon 2004). In modern times the drive to rename geographical sites is also about staking claims to a country. This focus on place names in the context of nationalism shows how hegemonic political elites and state authorities use the toponymic process as a way of constructing a new collective memory and ‘inventing traditions’ (Hobsbawm and Ranger 1996) and as a tactic of land-grabbing as well as an ideological reversion to a supposedly ancient or mythical ‘golden age’. State authorities deploy renaming strategies to erase earlier political, social and cultural realities and to construct new notions of national identity (Guyot and Seethal 2007; Nash 1999; Azaryahu and Kook 2002; Azaryahu 1996, 1997).

در پرتو پاکسازی قومی گستردهٔ بیشتر خاک فلسطین توسط صهیونیست‌ها در سال ۱۹۴۸ و واقعیت کنونی استعمارگر/استعمارشده در این سرزمین، شعار صهیونیسم لیبرال مبنی بر این‌که تاریخ فلسطین مدرن بر محور ایدهٔ «یک سرزمین، دو ملت» شکل گرفته، توخالی به نظر می‌رسد. عدم توازن قدرت در فلسطین، آثار تقریباً همهٔ «مورخان نوین» اسرائیلی را شکل داده است. در مقابل، این اثر به چشم‌اندازِ مبتنی بر «ناسیونالیسم صهیونیستی» می‌تازد و از روش‌شناسی‌های استعمارزدایی دفاع می‌کند؛ این اثر استدلال می‌کند که دیدگاه ناسیونالیستی، در واقع، هستهٔ اصلی منازعه در فلسطین را پنهان می‌سازد. افزون بر این، استدلال می‌کند که در قلب مسئلهٔ فلسطین، منازعه‌ای بسیار نابرابر میان یک جنبش استعمارگر-شهرک‌نشین اروپایی با گرایش حذف‌گرایانه، که از سوی قدرت‌های بزرگ غربی (نخست بریتانیا و اکنون ایالات متحده) حمایت می‌شود، و مردم بومی فلسطین قرار دارد. همچنین، نقشه‌نگاری نام‌گذاری مکان‌ها و کاوش‌های حمایت‌شده از سوی دولت، در فتح مدرن زمین توسط اروپاییان، امپراتوری‌سازی و پروژه‌های شهرک‌نشینی استعماری، از جمله پروژهٔ صهیونیستی، نقشی محوری داشت. پژوهشگران اغلب فرض می‌کنند که نام‌های مکان‌ها سرنخ‌هایی به میراث تاریخی و مشترک مکان‌ها و مناطق به دست می‌دهند. این اثر با بهره‌گیری از نظریهٔ حافظهٔ اجتماعی، سیاست فرهنگی نام‌گذاری مکان‌ها در اسرائیل را تحلیل می‌کند. این اثر با تکیه بر پژوهش موریس هالباواکس دربارهٔ ساخت حافظهٔ اجتماعی توسط صلیبیون لاتین و زائران مسیحی قرون وسطا، راهبردهای توپونیمیک صهیونیست‌ها در فلسطین را نشان می‌دهد: برهم‌نهی نام‌های مکانی عهد عتیق و تلمودی از سوی آنان با هدف محو میراث محلی فلسطینی و عربی‌اسلامی این سرزمین طراحی شده بود. در دورهٔ پیش از نکبت، طرح‌های توپونیمیک صهیونیستی از کاوش‌های غربیِ سدهٔ نوزدهم دربارهٔ «نام‌ها» و «مکان‌های» عهد عتیق بهره می‌بردند و نام‌های مکانی فلسطینی را تصاحب می‌کردند. پس از پاکسازی قومی فلسطین در سال ۱۹۴۸ و گسست‌های نکبت، دولت اسرائیل که اکنون بر ۷۸ درصد از سرزمین کنترل داشت، پروژه‌ی نام‌گذاری مکان‌ها (توپونیمی) را شتاب بخشید و روش‌هایی را دنبال کرد که ویژگی اصلی آن‌ها «حافظه‌کشی» بود. این روش‌های استعماری که پس از اشغال سال ۱۹۶۷ نیز ادامه یافت، همچنان میراث فرهنگی و تاریخی متنوع این سرزمین را در معرض نابودی قرار می‌دهند.

In view of the Zionist ethnic cleansing of most of Palestine in 1948 and the current reality of coloniser/colonised in the country, the liberal Zionist slogan that the history of modern Palestine centres on the idea of ‘one land, two peoples’ rings hollow. The asymmetry of power in Palestine informs the works of nearly all Israeli ‘New Historians’. This work, by contrast, challenges this ‘Zionist nationalism’-based perspective and argues for decolonising methodologies; this work argues that the nationalism perspective serves to camouflage the heart of the conflict in Palestine; it argues further that at the heart of the question of Palestine is the vastly asymmetrical conflict between an eliminationist European settler-colonialist movement, backed by major Western powers (first Britain and now the US), and the indigenous people of Palestine. Furthermore, place-naming cartography and state-sponsored explorations were central to the modern European conquest of the earth, empire-building and settler-colonisation projects, the Zionist enterprise included. Scholars often assume that place names provide clues to the historical and shared heritage of places and regions. This work uses social memory theory to analyse the cultural politics of place-naming in Israel. Drawing on Maurice Halbwachs’ study of the construction of social memory by the Latin Crusaders and Christian medieval pilgrims, the work shows Zionists’ toponymic strategies in Palestine: their superimposition of Old Testament and Talmudic toponyms was designed to erase the local Palestinian and Arab Islamic heritage of the country. In the pre-Nakba period Zionist toponymic schemes utilised 19th century Western explorations of Old Testament ‘names’ and ‘places’ and appropriated Palestinian toponyms. Following the ethnic cleansing of Palestine in 1948 and the ruptures of the Nakba, the Israeli state, now in control of 78 per cent of the land, accelerated its toponymic project and pursued methods whose main features were memoricide. Continuing into the post-1967 occupation, these colonial methods continue to threaten the destruction of the diverse cultural and historic heritage of the land.

toponyms ها و نام‌های جغرافیایی فلسطین تاریخی از منابع گسترده‌ای ریشه می‌گیرند، از جمله فینیقی، فلسطینی (فیلستینی)، آرامی، یونانی، عبری و عربی؛ نام‌هایی که بازتاب هویت فرهنگی چندلایه فلسطین‌اند. اهمیت اجتماعی و فرهنگی حافظه toponymic و بازنمایی جغرافیایی مکان‌ها و اصطلاحات در نوشتار تاریخی در بسیاری از تاریخ‌های فلسطین باستان، قرون وسطی و دوران جدید آشکار است. یک نمونه کلاسیک، ذکر نام فلسطین باستان در کتاب «تواریخ» (یا «التاریخ»، ۱۹۸۷) اثر هرودوت است که از سال‌های ۴۵۰ تا ۴۲۰ پیش از میلاد نوشته شده است.

The toponyms of historic Palestine derive from a wide range of sources, including Phoenician, Philistine, Aramaic, Greek, Hebrew and Arabic – toponyms which are representative of the multi-layered cultural identity of Palestine. The social and cultural importance of toponymic memory and geographical rendering of sites and terms in historical writing is evident in many histories from antiquity, medieval and modern Palestine. One classical example is the listing of the name of ancient Palestine in Histories (or The History, 1987) by Herodotus, written from the 450s to the 420s BC.

هرودوت گمان می‌رود در دههٔ پنجم قرن پنجم پیش از میلاد از فلسطین دیدن کرده باشد. مانند سنت کلاسیک تاریخ‌نگاری یونانی و رومی، کار هرودوت بیشترین ارزش را برای تاریخ معاصر به شهادت شفاهی می‌داد (Robinson, C. 2003: 26). هرودوت نخستین مورخی بود که منطقه‌ای جغرافیایی را که Palaistinê (Παλαιστίνη) می‌نامید مشخص کرد؛ منطقه‌ای که بسیار گسترده‌تر از فلیستیای باستان بود. او پنج بار از فلسطین یا «سوریه»، یا به سادگی «Palaistinê» نام می‌برد و مقصودش ناحیه‌ای است که میان فینیقیه و مصر قرار دارد (Rainey 2001; Jacobson 1999). هرودوت همچنین از شهر عسقلان (اکدی: Isqalluna؛ یونانی: Ascalon؛ عربی: ‘Asqalan؛ لاتین: Ascalonia؛ عبری: Ashkelon) یاد می‌کند، بندر بزرگ باستانی که به عصر نوسنگی بازمی‌گردد. در زمان هرودوت فلسطین عمیقاً چندخدایی بود و از این رو، برخلاف روایات اسطوره‌ای کتاب مقدس، هرودوت نه از یهودیان یاد می‌کند و نه از یکتاپرستی، بلکه عسقلان را دارای معبدی برای آفرودیت و سنت چندخدایی آن توصیف می‌کند. هرچند تواریخ هرودوت امروزه اثری بنیادین در تاریخ‌نگاری ادبیات غربی به شمار می‌رود و سندی کلیدی از سنت‌های باستانی، سیاست، جغرافیا و درگیری‌های قدرت‌های گوناگونی است که در یونان، آسیای غربی و شمال آفریقا شناخته می‌شدند، اما وقتی سخن از فلسطین و حافظهٔ توپونیمیک در میان است، نوشته‌های مسیحی غربی به تواریخ هرودوت تکیه نمی‌کنند، بلکه به روایات اسطوره‌ای کتاب مقدس متکی‌اند.

Herodotus is believed to have visited Palestine in the fifth decade of the 5th century BC. Like the classical tradition of Greek and Roman historiography, Herodotus’ work put the greatest value on oral testimony for contemporary history (Robinson, C. 2003: 26). Herodotus was the first historian to denote a geographical region he called Palaistinê (Παλαιστίνη), which was far wider than ancient Philistia. He refers to Palestine or ‘Syria’, or simply ‘Palaistinê’, five times, meaning an area encompassing the distinct region between Phoenicia and Egypt (Rainey 2001; Jacobson 1999). Herodotus also mentions the city of Ascalon (Akkadian: Isqalluna; Greek: Ascalon; Arabic: ‘Asqalan; Latin: Ascalonia; Hebrew: Ashkelon), a great ancient seaport city which dates back to the Neolithic Age. At the time of Herodotus Palestine was deeply polytheistic and consequently, in contrast to the myth-narratives of the Bible, Herodotus does not mention Jews or monotheism but describes Ascalan as having a temple for Aphrodite and its polytheistic tradition. Although Herodotus’ Histories is now considered a founding work of history in Western literature, and serves as a key record of the ancient traditions, politics, geography and clashes of various powers that were known in Greece, Western Asia and North Africa, when it comes to Palestine and toponymic memory Western Christian writing relies not on Herodotus’ Histories but on the myth-narratives of the Bible.

جالب اینجاست که با این حال، نام یونانی فلسطین و عسقلان در سنت بومی عرب‌های فلسطینی و نزد تاریخ‌نگاران، جغرافی‌دانان و جهانگردان مسلمان سده‌های میانه حفظ شد، و «اَسکَلون» از سده هفتم میلادی برای عرب‌های فلسطینی به‌صورت «عسقلان» شناخته شد.

Interestingly, however, the Greek toponym for Palestine and Ascalan were preserved in indigenous Palestinian Arab tradition and by medieval Arab historians, geographers and travellers, and ‘Ascalon’ became known to the Palestinian Arabs from the 7th century as ‘Asqalan’.

این کتاب بر بومی‌ها تأکید دارد؛ هم در سطح فردی و هم در سطح جمعی.

The emphasis of this work is on the indigenous (individual and collective)

عاملیت و توانایی مردم فلسطین در اقتباس، انطباق، شکل‌دادن و دگرگون‌ساختن تأثیرات بیرونی و محیط پیرامون خود.

agency and the ability of the peoples of Palestine to borrow, adapt, shape and transform outside influences and their own environment.

بنابراین، کاربرد سطحی اصطلاح «یونانی‌مآبی» در فلسطین مسئله‌ساز است. این کاربرد بدون نقد، کنشگری بومی را به حاشیه می‌راند و جنبه یونانی‌مآبانه این رابطه را بیش از حد به‌عنوان منبع اصلی قدرت و مشروعیت برجسته می‌کند. با این حال، نشانه‌هایی از «یونانی‌مآبی نام‌های جغرافیایی» در نام‌های شهری فلسطین آشکار است. یونانی‌مآبی نام‌های جغرافیایی شهری فلسطین که با فتح اسکندر مقدونی در اواخر دهه ۳۳۰ پیش از میلاد آغاز شد و طی چند قرن گسترش یافت، به‌طور چشمگیری با رشد و توسعه اقتصادی گسترده همراه بود که شامل برنامه‌ریزی شهری و تأسیس شهرهای مستحکم و خوش‌ساخت می‌شد. فاصله‌گیری و تجارت منطقه‌ای و «یونانی‌مآبی فرهنگی» تدریجی بر فلسطین تأثیر گذاشت و این تأثیر در مراکز شهری و شهرهای بزرگ احساس شد. افزون بر تأثیر یونانی‌مآبی بر شهرهای تاریخی غزه، عسقلان، اورشلیم و یافا، یونانی‌مآبی مستمر نام‌های جغرافیایی و تغییر نام شهرهای فلسطینی، بیسان (Scythopolis)، عکا (Ptolemais)، لد (Diospolis)، بیت جبرین (Eleutheropolis)، صفوریه (Sepphoris/Diocaesaraea)، عمواس (Nicopolis)، پترا (یونانی: صخره؛ آرامی: رقمو؛ عربی: البتراء)، عمان (Philadelphia)، رأس العین (Antipatris)، نابلس (Flavia Neapolis) و سبسطیه (Sebastos) را نیز تحت تأثیر قرار داد. سبسطیه (یونانی: Sevastee) امروزه روستایی بزرگ و فلسطینی است که حدود ۱۲ کیلومتری شمال‌غربی شهر نابلس قرار دارد. بازسازی‌شده در ۶۳

Consequently, the superficial use of the term ‘Hellenisation’ in Palestine is problematic. This uncritical use marginalises the indigenous agency and over-emphasises the Hellenistic side of the relationship as the primary source of power and legitimacy. However, aspects of the ‘toponymical Hellenisation’ of Palestinian urban place names are evident. Toponymical ‘Hellenisation’ of urban Palestine, which began with the conquest by Alexander the Great in the late 330s BC and developed over several centuries, was markedly accompanied by extensive economic growth and development that included urban planning and the establishment of well-built fortified cities. Distance and regional trade and gradual ‘cultural Hellenisation’ had some impact on Palestine and this was felt in the urban centres and major cities. In addition to the impact of Hellenisation on the historic cities of Gaza, ‘Asqalon, Jerusalem and Jaffa, ongoing Hellenisation of place names and renaming of Palestinian cities affected Scythopolis (Beisan), Ptolemais (Akka/Acre), Diospolis (Lydda), Eleutheropolis (Beit Jibrin), Sepphoris (Diocaesaraea/Saffuriyah), Nicopolis (Emmaus), Petra (Greek: rock; Aramaic: Raqmu; Arabic: al-Batra), Philadelphia (‘Amman), Antipatris (Surdi fonts/Binar Bashi), Flavia Neapolis (Nablus) and Sebastos (Sabastiyah). Sebastia (Greek: Sevastee) is today a large Palestinian village, located some 12 kilometres north-west of the city of Nablus. Rebuilt in 63

نام آن از واژه یونانی Sebastos («محترم») گرفته شده است که معادل یونانی لفظ لاتینی Augustus است و به افتخار امپراتور آگوستوس انتخاب شد. برای قرن‌های متمادی، این شهر مقر اسقف بود؛ نخست در Palaestina Prima زیر امپراتوری بیزانس، سپس در استان جند فلسطین زیر حکومت اسلامی، و بار دیگر اسقف لاتینی در پادشاهی فرانک اورشلیم.

BC, its name derives from Sebastos (‘venerable’), the Greek equivalent of the Latin Augustus, a name chosen in honour of Emperor Augustus. For many centuries, the town was the seat of a bishop, first in Palaestina Prima under the Byzantine Empire, then in the province of Jund Filastin under Islam and again a Latin bishop in the Frankish Kingdom of Jerusalem.

سنت ارتدکس اصیل فلسطینی در سبسطیه پس از شکست صلیبیون لاتینی احیا شد و در دوران اسلام تا عصر جدید ادامه یافت. از سال ۲۰۰۵، عطاالله حنا (ثئودوسیوس)، چهرهٔ برجستهٔ عمومی عرب فلسطینی که تعهدی قوی به هویت ملی عرب فلسطینی دارد، اسقف سبسطیه در پاتریارکخانهٔ ارتدکس یونانی اورشلیم بوده است؛ عنوانی دینی که استمرارها و خاطرات اجتماعی ریشه‌دار و نام‌جغرافیایی فلسطین تاریخی را در خود دارد.

The original Palestine Orthodox tradition of Sebastia was restored after the defeat of the Latin Crusaders and continued under Islam into the modern era. Since 2005 a leading Palestinian Arab public figure, Atallah Hanna (Theodosios), with a strong commitment to Palestinian Arab national identity, has been the Archbishop Sebastia in the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem, a religious title which embodies the continuities and the deeply rooted toponymic social memories of historic Palestine.

درباره نام شهر فلسطینی نابلس، این نام از نام یونانی-رومی Flavia Neapolis (Νεάπολις) گرفته شده که به معنای «شهر نو امپراتور فلاویوس» است و امپراتور رومی وسپاسیانوس در سال ۷۲ میلادی آن را به این شهر داد.

As for the name of the Palestinian city Nablus, it derives from Greco- Roman name Flavia Neapolis (Νεάπολις) – the ‘new city of the Emperor Flavius’ – which was given to it by the Roman Emperor Vespasian in 72

ق.م. بدین ترتیب، نابلس نامِ خود را با شهر ایتالیایی ناپل به اشتراک می‌گذارد. فلاویا نئاپولیس نزدیک تل بلاطه بنا شده بود، محلِ بقایای شهری کهن در فلسطین به نامِ شکمو که به‌طور سنتی با شهر سامری شکیم یکی دانسته می‌شود. محلِ بلاطه یکی از کهن‌ترین مکان‌های فلسطین است و باستان‌شناسان برآورد می‌کنند که برج‌ها و ساختمان‌های این محل به ۴۰۰۰ سال پیش، به دوران مسی‌سنگی و عصر برنز، بازمی‌گردند. امروزه تل بلاطه در فهرست میراث فرهنگی و طبیعی بالقوه دارای ارزش جهانی برجسته در فلسطین که یونسکو تهیه کرده، ثبت شده است. شهرهای کهن و امروزین فلسطین نه تنها از نظر یادمان‌های نام‌شناختی، بلکه به‌طور نزدیک به یکدیگر مرتبط‌اند. شواهد باستان‌شناختی تداوم‌ها، وقفه‌ها، احیاها و دگرگونی مستمر مراکز شهری فلسطین را از عصر برنز اولیه تا دوران جدید نشان می‌دهد:

AD. Thus Nablus shares its name with the Italian city of Naples. Flavia Neapolis had been founded near Tell Balatah, the site of the remains of an ancient Palestinian city Shechmu, traditionally identified with the Samaritan city of Schechem. The site of Balatah is one of the most ancient localities in Palestine and archaeologists estimate that the towers and buildings at the site date back 4000 years to the Chalcolithic and Bronze Ages. Today Tell Balatah is listed by UNESCO as part of the Inventory of Cultural and Natural Heritage Sites of Potential Outstanding Universal Value in Palestine. Ancient and modern Palestinian cities are closely related not only in terms of toponymic memories. Archaeological evidence shows the historical continuities, interruptions, revival and continuous transformation of the urban centres of Palestine from the Early Bronze Age to the modern period:

باستانشناختی شواهد ما را فراتر و فراسوی چنین روایتی از نبردهای نظامی میبرد تا نگاهی به زندگی واقعی در فلسطین دوره هلنیستی بیندازیم. ارائه بقایای معماری این دوره، تغییرات در الگوهای سکونت و تنوع فرهنگهای مادی به ما کمک میکند بفهمیم ساکنان بخشهای مختلف این سرزمین چگونه زندگی میکردند و زندگیشان در طول این قرنهای سرنوشتساز چگونه تغییر یافت. شیوههای زندگی آرام و روزافزون ثروتمند و کosmopolitan از غبار مبهم دغدغه مورخ به جنگها پدیدار میشوند. [برلین 1997: چکیده]

Archaeological data take us beneath and beyond such recitation [of military battles] to gain a glimpse of what life was actually like in Hellenistic Palestine. A presentation of the period’s architectural remains, changes in its settlement patterns, and the variety of its material cultures helps us understand how the inhabitants of various parts of the country lived and how their lives changed during the course of these momentous centuries. Peaceful and increasingly wealthy and cosmopolitan lifestyles emerge from the obscuring dust of the historian’s preoccupation with battles. (Berlin 1997: Abstract)

نخبِ شهریِ تحصیلکرده و فضاهای شهریِ پررونقِ فلسطین در شکل‌دادن به تصورِ اولیهٔ فلسطین نقشی مهم داشتند. تا قرن ششم میلادی، هم زبان لاتینی و هم زبان یونانیِ کُینه، زبان‌های غالبِ امپراتوریِ بیزانس بودند؛ لاتینی تا قرن ششم همچنان زبانِ رسمیِ دولت بود، در حالی که زبانِ رایجِ بازرگانان، کشاورزان، ملوانان و شهروندانِ عادیِ فلسطین یونانی بود. همچنین، زبان آرامی که با عربی خویشاوندیِ نزدیک داشت، در میانِ دهقانانِ فلسطینی (که عمدتاً مسیحی بودند و اکثریتِ جمعیتِ این سرزمین را تشکیل می‌دادند) رواج داشت. در عمل، یونانی و لاتینی زبان‌های غالبِ نخبگانِ شهریِ تحصیلکردهٔ فلسطینِ بیزانسی بودند و بر آموزش، تجارت، اداره، اسناد رسمی، هنر و معماری، و نام‌های مکانیِ مهم در سراسرِ فلسطین و شرقِ مدیترانه تأثیر می‌گذاشتند. با این حال، یونانی در آستانهٔ ظهورِ اسلام به زبانِ مشترکِ (لینگوا فرانکا) فلسطینِ اواخرِ دورهٔ بیزانس بدل شد. در نتیجه، یونانی‌سازیِ نام‌های مکانیِ فلسطینی در اواخرِ دورهٔ باستان امری رایج بود. نمونهٔ شناخته‌شدهٔ یونانی‌سازی از اواخرِ دورهٔ باستان، کارِ یوسفوس (تیتوس فلاویوس یوسفوس، ۳۷ تا حدودِ ۱۰۰ میلادی)، تاریخ‌نگار و مترجمِ رومی‌یهودیِ قرنِ نخستِ میلادی است که به آرامی و یونانی سخن می‌گفت و شهروندِ روم شد. او و فیلون اسکندرانی، نویسندهٔ یهودیِ یونانی‌رومی، هر دو واژهٔ فلسطین را به‌کار بردند (رابینسون، ۱۸۶۵: ۱۵). یوسفوس به سازگاریِ یهودیت با اندیشهٔ یونانی‌رومی باور داشت که اغلب به یهودیتِ هلنیستی تعبیر می‌شود. او نام‌های مکانیِ محلیِ فلسطین را فهرست کرد و آن‌ها را برای مخاطبانِ یونانی‌رومی آشنا ساخت. در آثارش، جنگِ یهود (۱۹۸۱) و عتیقه‌های یهود (۲۰۰۴) که مطالبی دربارهٔ افراد، گروه‌ها، آداب و نام‌های مکانی را دربر دارد، یوسفوس تقریباً هرگز کاتبانِ یهودیِ صاحبِ اقتدارِ تورات را «کاتب» نمی‌نامد؛ بلکه آنان را سوفیست و مشایخ می‌خواند. به همین شکل، یوسفوس «فرقه‌های» یهودی (اصطلاحی بار‌معنایی) را فلسفه یا مکتب می‌نامد. اصطلاحی که او برای اشاره به ماورای اردن، یعنی پرایا (‘the country beyond’)، به کار برده، در کتاب مقدس یافت نمی‌شود. امروزه «عمّان» با نام یونانی‌اش، فیلادلفیا، شناخته می‌شود. مسلمانان قرون وسطی و فلسطینیان امروز نام‌های یونانی-رومی را حفظ کردند، مانند نابلس (یونانی: Neapolis، Νεάπολις)، فلسطین، قیساریه (Caesarea؛ یونانی: Καισάρεια)، اما فیلادلفیا را حفظ نکردند. اثر اوسابیوس در قرن چهارم دربارهٔ توپوگرافی فلسطین، با عنوان Onomasticon: On the Place Names in Divine Scripture ([Notley and Safrai 2004; Eusebius 1971])، به «عمّان: این همان فیلادلفیاست» اشاره می‌کند.

Palestine’s educated urban elites and thriving urban spaces played an important part in shaping the early idea of Palestine. Both Latin and Koine Greek were the dominant languages of the Byzantine Empire until the 6th century; Latin remained the official language of the government in the 6th century, whereas the prevalent language of merchants, farmers, seamen and ordinary citizens in Palestine was Greek. Also, Aramaic – closely related to Arabic – was a prevalent language among the (predominantly Christian) Palestinian peasantry which constituted the majority of population in the country. In practice, Greek and Latin were the prevalent languages of the educated urban elites of Byzantine Palestine, affecting education, trade, administration, official documents, art and architecture and key place names throughout Palestine and the Eastern Mediterranean. Greek, however, became the lingua franca of late Byzantine Palestine, shortly before the advent of Islam. Consequently, the Hellenisation of Palestinian toponyms was not uncommon in Late Antiquity. A well-known example of Hellenisation from Late Antiquity is the work of the 1st-century Romano-Jewish historian and translator Josephus (Titus Flavius Josephus 37‒c. 100 AD) who spoke Aramaic and Greek and who became a Roman citizen. Both he and Greco-Roman Jewish writer Philo of Alexandria used the toponym Palestine (Robinson, E. 1865: 15). Josephus believed in the compatibility of Judaism and Greco- Roman thought, often referred to as Hellenistic Judaism.11 He listed local Palestinian toponyms and rendered them familiar to Greco-Roman audiences. In his works The Jewish War (1981) and the Antiquities of the Jews (2004) which include material about individuals, groups, customs and place names, Josephus almost never refers to Torah-authority Jewish scribes as ‘scribes’; instead he refers to them as sophists and elders. Similarly, Josephus refers to Jewish ‘sects’ (a loaded term) as philosophies or schools. The term he used to refer to Transjordan, Peraea (‘the country beyond’), is not found in the Bible, modern ‘Amman is referred to by its Greek name, Philadelphia. Medieval Muslims and modern Palestinians preserved Greco-Roman toponyms such Nablus (Greek: Neapolis, Νεάπολις), Palestine, Qaysariah12 (Caesarea; Greek: Καισάρεια), but not Philadelphia. Eusebius’ 4th century work on Palestinian topography, Onomasticon: On the Place Names in Divine Scripture (Notley and Safrai 2004; Eusebius 1971), refers to ‘Amman: this is now Philadelphia’.

در کنار هellenisation بسیاری از نام‌های مکانی فلسطین توسط نویسنده یهودی یوسفوس، پدران بنیان‌گذار مسیحیت نیز ابعاد دینی‌سیاسی را به نام‌های مکانی فلسطین افزودند. نقش این حافظهٔ دینی‌اجتماعی در شکل‌دهی به نقشه‌برداری جغرافیایی و حافظهٔ نام‌شناختی فلسطین، در قرن چهارم میلادی در دو اثر مشهور به‌طور گسترده شناخته شد: ترجمهٔ لاتینی «وولگاتا» اثر سنت جروم و اثر بعدی دربارهٔ توپوگرافی فلسطین، با عنوان «Onomasticon: On the Place Names in Divine Scripture» (فهرست نام‌ها: دربارهٔ نام‌های مکانی در کتاب مقدس) نوشتهٔ اوسebیوس قیصریهٔ (Eusebius Caesariensis؛ ۲۶۰/۲۶۵ تا ۳۳۹/۳۴۰ میلادی) ـ مورخی یونانی‌تبار، توپوگرافی‌نگار و مفسر کتاب مقدس و یکی از پدران بنیان‌گذار که حدود سال ۳۱۴ میلادی اسقف قیصریه شد. اثر اوسebیوس، «فهرست نام‌ها» (Notley و Safrai، ۲۰۰۴؛ Eusebius، ۱۹۷۱)، نخستین تلاش جامع برای ساختن و «مکان‌یابی» این مکان‌ها و نام‌ها از روایت‌های کتاب مقدس بود و تا حدی بر پایهٔ پروژهٔ دینی‌امپراتوری جروم بنا شد که انگیزه‌اش این واقعیت بود که مسیحیت دین رسمی امپراتوری شده بود. همین دو اثر، از سوی دو تن از پدران بنیان‌گذار مسیحیت، جروم و اوسebیوس، و نه تاریخ واقعی فلسطین اثر هرودوت، پایهٔ حافظهٔ نام‌شناختی‌اجتماعی دینی غرب و بازاندیشی فلسطین به‌عنوان سرزمین مقدس مسیحی را تشکیل داد (Sivan، ۲۰۰۸: ۵۷). اوسebیوس در «فهرست نام‌ها» فهرستی از نام‌های مکانی ولایت فلسطین (Provincia Palaestina) را همراه با شرح جغرافیایی، تاریخی و دینی ارائه می‌دهد که تا حدی بر داستان‌های کتاب مقدس استوار است. توپوگرافی او از فلسطین بعدها به زبان لاتین ترجمه شد. سنت جروم در حین کار بر ترجمهٔ وولگاتا، از نظر فیزیکی به یهودیه در ولایت فلسطین نقل مکان کرد. جروم، از پدران بنیان‌گذار مسیحیت و از مشارکت‌کنندگان اصلی در حافظهٔ دینی بنیادین آن، نخستین کسی بود که عهد عتیق را به‌جای ترجمه از روی هفتادگان (یا «عهد عتیق یونانی») مستقیماً از عبری ترجمه کرد.

In addition to the Hellenisation of many Palestinian toponyms by the Jewish writer Josephus, the Founding Fathers of Christianity introduced religio-political dimensions to Palestinian place names. The role of this religio-social memory in influencing the geographical mapping and toponymic memory of Palestine was widely recognised in the 4th century AD in two famous works: St Jerome’s Vulgate translation into Latin and the subsequent work on Palestinian topography, Onomasticon: On the Place Names in Divine Scripture by Eusebius of Caesarea (Eusebius Caesariensis; 260/265‒339/340 AD) – a historian of Greek descent, a topographer and an exegete and one of the Founding Fathers who became the Bishop of Caesarea about AD 314. Eusebius’ work, Onomasticon (Notley and Safrai 2004; Eusebius 1971), the first comprehensive attempt to construct and ‘locate’ these places and names from the biblical narratives, was partly based on Jerome’s religio-imperial enterprise which was driven by the fact that Christianity had become an official religion of empire. It was these two works by two of the Founding Fathers of Christianity, Jerome and Eusebius, rather than Herodotus’ actual history of Palestine which formed the basis of Western religio-social toponymic memory and the reimagining of Palestine as a Christian Holy Land (Sivan 2008: 57). Eusebius, in Onomasticon, provides a list of place names of Provincia Palaestina, with additional geographical, historical and religious commentary partly based on biblical stories. His topography of Palestine was later translated into Latin. St Jerome relocated physically to Judaea in Provincia Palaestina while working on the Vulgate translation. Jerome, a founding father of Christianity and a major contributor to its seminal religious memory, was the first person to go back and translate the Old Testament from Hebrew rather than from the Septuagint (or ‘Greek Old Testament’).

هویت و مفهوم چندلایهٔ درحال‌تحولِ فلسطین از اواخر عصر برنز، ابعادی جغرافیایی-سیاسی، غیرِدینی، اداری و حقوقی دارد. دورهٔ بیزانس نیز لایهٔ دینی‌ای به مفهوم جغرافیایی-غیردینیِ فلسطین افزود، در قالب «سرزمین مقدس». بازنمودهای دینی-مقدسِ فلسطین، یعنی سرزمین مقدس، «سرزمین انجیل» به‌عنوان حافظهٔ دینی و قلمروی مقدسِ تخیلی، از سوی مردمان بومی فلسطین پذیرفته و گرامی داشته شده است.

The evolving multi-layered identity and conception of Palestine since the late Bronze Age has geo-political, secular, administrative and legal connotations. The Byzantine era also added a religious layer to the geo-political, secular conception of Palestine, in the form of the ‘Holy Land’. The religio-sacred representations of Palestine, the Holy Land, the ‘land of the Gospel’ as religious memory and an imagined sacred territory have been embraced and celebrated by the indigenous people of Palestine:

مسلمانان (از سنت‌های قرآنی)، سامری‌ها (بر پایه تورات سامری)، یهودیان (از سنت‌های عهد عتیق)

Muslims (from the Quranic traditions), Samaritans (based on the Samaritan Pentateuch), Jews (from the traditions of the Old Testament)

و مسیحیان (از سنت‌های عهد عتیق و عهد جدید). این هویت چنددینی فلسطین به‌طور جهانی به رسمیت شناخته شده است.

and Christians (from the traditions of the Old and New Testaments). This multifaith identity of Palestine is universally recognised.

علاوه بر این، یادمان مذهبی مسیحیان غربی در قرون وسطی از «Terrae Sanctae» و زیارت این سرزمین‌ها، تأثیر بزرگی بر نظریه‌ی جامعه‌شناختی حافظه‌ی اجتماعی موریس هالبواکس (۱۸۷۷‒۱۹۴۵)، جامعه‌شناس فرانسوی، داشت. آثار بنیادین او در جامعه‌شناسی دانش و ساخت اجتماعی حافظه با عنوان «حافظه‌ی جمعی» (۱۹۸۰) منتشر شد.

Furthermore, the medieval Western Christian religious memory of, and pilgrimage to, the Terrae Sanctae had a major influence on the modern social memory theory of French sociologist Maurice Halbwachs (1877‒1945), whose seminal writings on the sociology of knowledge and the social construction of memory was entitled Mémoire Collective (1980).

هالبواکس در اثر خود، «حافظهٔ اجتماعیِ» ساختارمند و در حال تحول را در برابر تاریخِ واقعی قرار داد و بدین ترتیب «حافظهٔ جمعی» را هم به عنوان یک مفهوم و هم به عنوان یک حوزهٔ پژوهشیِ متمایز پایه‌گذاری کرد. خودِ اصطلاح «حافظهٔ جمعی» را می‌توان به بنیان‌گذار جامعه‌شناسیِ مدرن، امیل دورکیم (۱۸۵۸–۱۹۱۷)، ردیابی کرد؛ او در کتاب *صورت‌های بنیانی زندگیِ دینی* (۲۰۰۳) به تفصیل دربارهٔ دین سازمان‌یافته، حافظهٔ جمعی، یادآوری و آیین‌های یادبود نوشت. هالبواکس که شاگرد دورکیم و جامعه‌شناسی پوزیتیویست بود، «تاریخ» را با «حافظهٔ اجتماعیِ» در حال تحول مقایسه می‌کند و استدلال می‌کند که خاطرات فرد و فهم او از گذشته، ارتباطی نزدیک با عضویت‌های گروهی، «حافظهٔ جمعی» و آگاهیِ گروهی دارد. به باور هالبواکس (۱۹۹۲)، این تولیدِ حافظهٔ اجتماعی به یک «کادر» دینی یا سیاسی و همچنین به چارچوبی وابسته است که گروه در آن در جامعه جای گرفته است.

In his work Halbwachs contrasted structured, evolving ‘social memory’ with actual history and thus established ‘collective memory’ both as a concept and as a distinct research field. The term ‘collective memory’ itself is traceable to the founder of modern sociology, Émile Durkheim (1858–1917), who wrote extensively in Les formes élémentaires de la vie religieuse (2003) about organised religion, collective memory, remembering and commemorative rituals. Halbwachs, a student of Durkheim and a positivist sociologist, contrasts ‘history’ with evolving ‘social memory’ and argues that an individual’s memories and understanding of the past are closely related to group memberships, ‘collective memory’ and group consciousness. According to Halbwachs (1992), this production of social memory is dependent upon a religious or political ‘cadre’ as well as the framework within which a group is situated within a society.

هالبواکس کار خود را دربارهٔ چارچوب‌بندی اجتماعی حافظهٔ جمعی و ساخت (و بازتولید) حافظهٔ اجتماعی، با دو اثر برجستهٔ خود آغاز کرد: Les Cadres Sociaux de la Mémoire (۱۹۲۵، ۱۹۹۲) و La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte: étude de mémoire collective (۱۹۴۱، ۱۹۹۲). هالبواکس به حافظهٔ اجتماعی دینی و ملی‌گرایانه علاقهٔ ویژه‌ای داشت. کتاب La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte بر نمادهای یادبود، آیین‌ها و بازنمایی‌های عمومی و در دسترس تمرکز دارد. این اثر همچنین حافظهٔ دینی-اجتماعی نسل‌های پیاپی زائران مسیحی قرون وسطی و صلیبیون لاتین در Terrae Sanctae را بررسی می‌کند، و نیز تقسیم جغرافیایی آنان از فلسطین، سوریه و عربستان و اینکه این گروه‌ها چگونه آن‌ها را «یافتند» و سپس دوباره «یافتند» (بازتولید کردند).

Halbwachs’ work on the social framing of collective memory and the construction (and reproduction) of social memory began with his landmark study on Les Cadres Sociaux de la Mémoire (1925, 1992) and La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte: étude de mémoire collective (1941, 1992). Halbwachs was preoccupied with religious and nationalist social memory. His work La Topographie légendaire des évangiles en terre sainte focuses on publicly available commemorative symbols, rituals and representations. It also examines the religio-social memory of successive generations of medieval Christian pilgrims and Latin Crusaders in the Terrae Sanctae and their geographical subdivision of Palestine, Syria and Arabia, and how these groups ‘found’ and then ‘found’ again (reproduced)

لطفاً متنی را که می‌خواهید ترجمه شود ارسال کنید. فقط عبارت «particular place names from the Gospel narratives» را دریافت کردم که به‌تنهایی برای ترجمه کافی نیست؛ اگر بخشی از یک کتاب یا مقاله است، لطفاً متن کامل آن را بفرستید.

particular place names from the Gospel narratives.

این اثر نشان خواهد داد که حافظهٔ جمعی (دینی‌-اجتماعی) محققان کتاب‌مقدسی غربی، چون ادوارد رابینسون و ویکتور گرین (همچون صلیبیون و زائران قرون وسطا)، چگونه [مکان‌های مقدس را] بار دیگر «یافت» و (بازسازی) کرد.

This work will show how the collective (religio-social) memory of Western scriptural scholars such as Edward Robinson and Victor Guérin (like the medieval Crusaders and pilgrims) ‘found’ again and (reconstructed)

در قرن نوزدهم، نام‌های مکان‌های مشخصی در فلسطین از روایت کتاب مقدس گرفته شد؛ نام‌هایی که بعدها پایه‌ی پروژه‌های جایگزینی نام‌های جغرافیایی صهیونیستی شد. نام‌های مکان، مکان‌های جغرافیایی و چشم‌انداز طبیعی نیز – به تعبیر پیر نورا، مورخ فرانسوی، Les Lieux de mémoire (1996، 1997، 1998) – «جایگاه‌های حافظه» به شمار می‌روند؛ جایگاه‌هایی که گروه‌های اجتماعی آگاهانه حول آن‌ها حافظه‌ی اجتماعی و فرهنگی و هویت‌های فردی و جمعی خود را می‌سازند و پرورش می‌دهند. این کتاب که بر پایه‌ی نظریه‌ی حافظه‌ی اجتماعی هالبواکس، نورا و دیگران بنا شده، از رویکردهای دیگری نیز بهره می‌گیرد:

in the 19th century particular place names in Palestine from the biblical narrative – place names which formed the basis of Zionist replacement toponymic projects. Place names, geographical sites and landscape are also – to borrow French historian Pierre Nora’s term, Les Lieux de mémoire (1996, 1997, 1998) – ‘sites of memory’ around which social groups consciously construct and cultivate social and cultural memory and individual and collective identities. Underpinned by the social memory theory of Halbwachs, Nora and others, this book also draws on other approaches:

اکتشاف اسناد تاریخی بایگانی‌شدهٔ اسرائیلی؛ روایت‌ها و خاطرات شفاهی فلسطینی؛ و نقشه‌سازی و تولید فرهنگی نقشه‌ها در فلسطین‌–اسرائیل.

the exploration of Israeli archival historical documents; Palestinian oral history and memory accounts; map-making and the cultural production of maps in Palestine‒Israel.

در دوران جدید، و به‌ویژه در دوره انتداب بریتانیا بر فلسطین (۱۹۱۸‒۱۹۴۸)، اصطلاح «فلسطینی» برای اشاره به همه ساکنان فلسطین به کار می‌رفت، صرف‌نظر از دین یا قومیت، از جمله آن شهرک‌نشینان یهودی اروپایی که مقامات انتدابی بریتانیا به آنان شهروندی اعطا کرده بودند. پیش از آن، در نیمه دوم قرن نوزدهم، بریتانیایی‌ها صندوق کاوش فلسطین (PEF) را به‌عنوان یک پروژه امپریالیستی تأسیس کرده بودند. این صندوق در سال ۱۸۶۵ در لندن و با حمایت ملکه ویکتوریا بنیان نهاده شد، اصطلاحات «فلسطین غربی» و «فلسطین شرقی» (بررسی فلسطین غربی و بررسی فلسطین شرقی) را ابداع کرد و در دهه ۱۸۷۰ هیئت‌های نقشه‌برداری جغرافیایی را در فلسطین سازمان داد. شمار زیادی از انتشارات صندوق کاوش فلسطین، از جمله کتاب «جانوران و گیاهان فلسطین» (تریسترام ۱۸۸۴)، در این میان بود. صندوق کاوش فلسطین هیچ اشاره‌ای به عبارت «سرزمین اسرائیل» نکرد؛ این عبارت بعدها توسط بنیان‌گذاران صهیونیسم یهودی ابداع شد.

In the modern period, and especially during the British Mandate of Palestine (1918‒1948), the term ‘Palestinian’ was used to refer to all people residing in Palestine, regardless of religion or ethnicity, including those European Jewish settlers granted citizenship by the British Mandatory authorities. Earlier, in the second half of the 19th century, the British had set up the Palestine Exploration Fund (PEF) as an imperial project. It was founded in London in 1865 under the patronage of Queen Victoria and coined the terms ‘Western Palestine’ and ‘Eastern Palestine’ (the Survey of Western Palestine and Survey of Eastern Palestine) and mounted geographical map-making expeditions in Palestine in the 1870s. The large number of publications by the PEF included The Fauna and Flora of Palestine (Tristram 1884). There was no mention of the expression ‘Land of Israel’ by the PEF – this was later coined by the founding fathers of Jewish Zionism.

با این حال، یکی از اهداف دینی-سیاسی-راهبردی کلیدی صندوق اکتشاف فلسطین، از خود انتشارات آن آشکار بود: «نام‌ها و مکان‌ها در عهد عتیق و عهد جدید و آپوکریفا: با شناسایی‌های امروزی‌شان» (صندوق اکتشاف فلسطین، ۱۸۸۹). این صندوق بیش از ۱۱۵۰ نام مکان مرتبط با عهد عتیق و ۱۶۲ نام مرتبط با عهد جدید را فهرست کرد. اندکی پس از اشغال نظامی فلسطین توسط بریتانیا در سال ۱۹۱۸، مقامات قیمومیت بریتانیا به گردآوری اطلاعات نام‌شناختی از ساکنان بومی فلسطین پرداختند. به پیروی از صندوق اکتشاف فلسطین، مقامات قیمومیت فرض می‌کردند که اعراب فلسطینی (مسلمان، مسیحی و یهودیان عرب) نیز دانش نام‌های باستانی مکان‌ها را حفظ کرده‌اند که می‌تواند به شناسایی محوطه‌های باستان‌شناختی و کتاب‌مقدسی کمک کند.

However, one of the key religio-political-strategic objectives of the PEF was clear from its own publication: Names and Places in the Old and New Testament and Apocrypha: with their Modern Identifications (Palestine Exploration Fund 1889). The PEF listed more than 1150 place names related to the Old Testament and 162 related to the New Testament. Shortly after the British military occupation of Palestine in 1918, the British Mandatory authorities set out to gather toponymic information from the local Palestinian inhabitants. Following the PEF, the Mandatory authorities assumed that the Palestinian Arabs (Muslim, Christian and Arab Jews) had also preserved knowledge of the ancient place names which could help identify archaeological and biblical sites.

در فلسطین، کشمکش میان استعمارگر و استعمارشده بر سر زمین، جمعیت، قدرت و مالکیت، همچنین بر محور بازنمایی، بدبازنمایی و خودبازنمایی متمرکز بود. خودبازنمایی استعاری استعمارگر شهرک‌نشین اروپایی به‌عنوان «بازگشت به تاریخ» در پی آن است که بومی را از ریشه برکند و او را از تاریخ «جدا» کند. استعمارگر شهرک‌نشین به این فضا تاخت و میراث فلسطینیان بومی را تصاحب کرد و در همان حال خود را از فلسطینیِ استعمارشده و محروم از میراث جدا ساخت. تولید دانش تاریخی و قدرت از سوی صهیونیست شهرک‌نشین اشکنازی – یک مار دم‌به‌دهان خودارجاع‌دهنده – به پیدایش شمار زیادی از اسطوره‌های بنیادین انجامید، از جمله راهبردهای خودبومی‌سازی و خودکهن‌سازی، یعنی اسطوره‌های «تبعید و بازگشت» و «بازگشت به تاریخ». اما «بازگشت‌های بسیار» صهیونیسم، چنان‌که پیتربرگ، پژوهشگر اسرائیلی، در کتاب بازگشت‌های صهیونیسم (۲۰۰۸) گفت، تنها در «بازگشت به تاریخ» وسواس‌گونه شهرک‌نشین اروپایی که برای بازپس‌گیری سرزمین آمده بود نمود نیافت؛ این بازگشت‌ها بر پایه محو، ناموجودانگاریِ مردم بومی فلسطین و کندن واقعی و فیزیکی فلسطینیان از ریشه و جدا کردن آنان «از تاریخ» ساخته شده بودند.

In Palestine, the struggle between the coloniser and colonised over land, demography, power and ownership also centred on representation, misrepresentation and self-representation. The metaphoric self-representation of the European settler-coloniser as a ‘return to history’ works to uproot and ‘detach’ the native from history. The settler-coloniser invaded the space and appropriated the heritage of the local Palestinians and simultaneously detached itself from the colonised and disinherited Palestinian. The production of historical knowledge and power by the Ashkenazi Zionist settler-coloniser – a self-referencing ouroboros – resulted in the creation of a range of foundational myths, self-indigenising and self-antiquating strategies, including the myths of ‘exile and return’ and ‘return to history’. But the ‘many returns’ of Zionism, as Israeli scholar Gabriel Piterberg put it in The Returns of Zionism (2008), did not just manifest themselves in the obsessive ‘return to history’ by the European settler coming to reclaim the land, they were also constructed around erasure, the non-existence of the indigenous people of Palestine and the actual, physical uprooting of the Palestinians and their detachment ‘from history’.

از زمان نقشه‌برداری‌ها و کاوش‌های صندوق اکتشاف فلسطین (PEF) و به‌ویژه از زمان تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ که با پاکسازی قومی همراه بود، تولید دانش تاریخی و نبرد فرهنگی بر سر نام‌گذاری (و تغییر نام) مکان‌ها، شهرها، شهرک‌ها و روستاهای فلسطین به ابزارهای اصلی راهبردهای ناسیونالیسم صهیونیستی مستعمره‌گر-شهرک‌ساز، توراتی‌سازی، عبرانی‌سازی و یهودی‌سازی بدل شده است که هدفشان جدا کردن فلسطینیان از تاریخ این سرزمین بوده است. خود نام‌شناسی مکانی (toponymy) شاخه‌ای از نام‌شناسی یا واژه‌شناسی نام‌ها (onomastics یا onomatology) است که به بررسی ریشه، تاریخچه و کاربردهای نام‌ها از هر نوع می‌پردازد. نام‌شناسی اشخاص (anthroponomastics یا anthroponymy) مطالعه نام‌های شخصی است. فصل دهم به راهبردهای صهیونیستی در نام‌گذاری مکان‌ها، اشخاص و خودنام‌گذاری خواهد پرداخت. پروژه‌های حذف‌گرایانه شهرک‌سازی صهیونیستی در فلسطین تنها بر تصرف زمین و پاکسازی قومی مردم بومی فلسطین متمرکز نبود. این پروژه‌ها همچنین شامل خودبومی‌سازی، کهن‌نمایی خود، توراتی‌سازی و عبرانی‌سازی، افزون بر یهودی‌سازی سرزمین نیز بود.

Since the mapping and explorations of the PEF and especially since the establishment of an ethnically cleansing Israeli state in 1948, the production of historical knowledge and cultural struggle over the naming (and renaming) of Palestine sites/cities/towns and villages have become major weapons of Zionist settler-colonial nationalism, biblicisation, Hebrewisation and Judaisation strategies that sought to detach the Palestinians from the history of the country. Toponymy itself is a branch of onomastics or onomatology, the study of the origin, history and uses of names of all kinds. Anthroponomastics (or anthroponymy) is the study of personal names. Chapter ten will explore Zionist toponymic, anthroponymic and self-naming strategies. The eliminationist projects of Zionist settler-colonisation in Palestine did not just centre on land-grabbing and the ethnic cleansing of the indigenous people of Palestine. These projects also consisted of self-indigenisation, self-antiquation, biblicisation and Hebrewisation in addition to the Judaisation of the land.