مورخان تمایل دارند فرایندهای عربی‌شدن در فلسطین را با استقرار زبان عربی به عنوان زبان مشترک (lingua franca) در فلسطین و نزدیک شرق یکی بدانند. در واقع، عربی‌شدن و اسلامی‌شدن در فلسطین و دگرگونی‌های جوامع دینی این سرزمین – از جمله استان‌های فلسطین: Prima، Secunda و Tertia – فرایندهای تاریخی جداگانه‌ای بودند و نباید به‌طور خودکار با یکدیگر یکی انگاشته یا همزمان فرض شوند.

Historians tend to conflate Arabisation processes in Palestine with the establishment of Arabic as the lingua franca for Palestine and the Near East. In fact, Arabisation and Islamisation in Palestine and the transformations of religious communities of the country – including the three Palestine provinces: Prima, Secunda and Tertia – were distinct historical processes and should not be automatically conflated or synchronised.

از نظر تاریخی، فرایندهای عربی‌شدن در فلسطین بزرگ (از جمله وجود مسیحیان فلسطینی عرب‌زبان) مدت‌ها پیش از فرایندهای اسلامی‌شدن این سرزمین آغاز شده بود، هرچند استقرار زبان عربی به‌عنوان زبان مشترک فلسطین با اسلامی‌شدن این کشور همراه بود.

Historically, Arabisation processes in greater Palestine (including the existence of Arabic-speaking Palestinian Christians) long preceded Islamisation processes in the country, although the establishment of Arabic as the lingua franca of Palestine went hand in hand with the Islamisation of the country.

همان‌طور که پیش‌تر دیدیم، در طول عصر آهن دوم (۱۰۰۰–۶۰۰۰

As we have already seen, over the course of the Iron Age II (1000–6000

در قرن‌های پیش از میلاد، شهرهای بازرگانی کهنِ فلسطیه (غزه، یافا، عفیق، عقرون، اشدود و عسقلان) با همکاری نزدیک با بازرگانان و دریانوردان عرب، جنوبِ یکپارچه و پررونقی را در فلسطین پدید آوردند. اعراب بازرگانانی توانمند بودند که تجارتِ دوردست از هند و آسیا را از راه دریای سرخ، نبطیه، جنوب فلسطین و بنادر فلسطیه به منطقه شرقی مدیترانه پیوند می‌دادند. این جنوبِ یکپارچه در دوره امپراتوری‌های آشور و ایران حفظ شد، و هرودوت در قرن پنجم پیش از میلاد حضور اعراب در جنوب فلسطین را به تفصیل شرح می‌دهد. یک قرن بعد، اعراب نبطی که بر تجارت بین‌المللی و کشاورزی محلی رونق یافته بودند، از سده چهارم پیش از میلاد به بعد بر نقب (النقب/نگِو) تسلط یافتند و چندین روستا و شهر فلسطینی را بنیان نهادند، که برخی از آن‌ها تا نکبت فلسطین در سال ۱۹۴۸ پابرجا ماندند.

BC) the trading cities of old Philistia (Gaza, Jaffa, ‘Aphek, Ekron, Ashdod, Ascalon) created a flourishing integrated south in Palestine by working closely with Arab traders and sailors. The Arabs were powerful traders who linked the distant trade from India and Asia to the Eastern Mediterranean region via the Red Sea, Nabataea, southern Palestine and the seaports of Philistia. This integrated south was maintained under the Assyrian and Persian empires and in the 5th century BC Herodotus describes in detail the presence of Arabs in southern Palestine. A century later, the Nabataean Arabs, who flourished on international trade and local agriculture, began to dominate the Naqab/Negev from the 4th century BC onwards and founded several Palestinian villages and towns, some of which survived until the Palestinian Nakba of 1948.

الخالصہ، ایک فلسطینی مسلمان گاؤں جو بئرسبع شہر سے ۲۳ کلومیٹر جنوب مغرب میں واقع تھا اور ۱۹۴۸ء میں اسرائیل نے اسے ویران کر دیا، چوتھی صدی عیسوی کے آغاز میں نبطی عربوں نے عربی نام ‘الخلوص’ کے ساتھ آباد کیا، اور یہ شہر نبطی عربوں کے بخور کے تجارتی راستے کا حصہ بن گیا۔ یونانی‑رومی مؤرخ و جغرافیہ دان بطلیموس اسے ادومیہ کا ایک شہر قرار دیتا ہے۔ رومی دور کے آخری زمانے میں یہ ترقی کر کے مغربی رومی صوبے عرب پیٹریہ کا اہم ترین شہر بن گیا۔

Al-Khalasa, a Palestinian Muslim village located 23 kilometres south-west of the city of Beershiba and depopulated by Israel in 1948, was founded by the Nabataean Arabs in the early 4th century using the Arabic name ‘al-Khalus’, and the town became part of the Nabataean Arab incense route. The Greco-Roman historian and geographer Ptolemy identifies it as a town in Idumaea. In the late Roman period it grew to become the principal town of the western Roman Arabia Petraea province.

تحت حکومت بیزانس، شهر Palaestina Tertia به نام «Elusa» شناخته شد و نام عربی آن را حفظ کرد. این شهر همچنین مرکز اداری در صحرای النقب بود و محل یکی از سه مکتب کلاسیک فن بلاغت در فلسطین بیزانسی به شمار می‌رفت. در دوران حکومت اسلامی عرب، این شهر همچنان به‌عنوان یک مرکز شهری مهم ادامه یافت و با نام عربی امروزی خود، «الخلاصه»، شناخته شد، اما در اواخر دوره مملوکی و در قرن پانزدهم میلادی متروک شد. در اوایل قرن بیستم، بادیه‌نشینان فلسطینی دوباره آن را آباد کردند. پس از ویرانی روستای عربی در سال ۱۹۴۸، اسرائیلی‌ها آن را «Haluza» (به زبان عبری: «پیشگام») نامیدند؛ نامی با آهنگ عبری که بر پایه نام مکانی عربی «al-Khalus» ساخته شده بود. و اخیراً یونسکو این محوطه باستانی را به‌عنوان میراث جهانی ثبت کرد؛ این امر به‌طور طنزآمیزی به دلیل اهمیت تاریخی آن بود، اما در واقع بدون اذعان به محوری بودن این محوطه در بیست و چهار قرن تاریخ و میراث عربی در فلسطین.

Under the Byzantines the Palaestina Tertia town became known as ‘Elusa’, preserving the Arabic name. It also served as an administrative centre in the Naqab desert and was the home of one of three classical schools of rhetoric in Byzantine Palaestina. Under Arab Islam the town continued to function as a major urban centre and became known by its modern Arabic name al-Khalasa, but was abandoned sometime during the late Mamluk period in the 15th century CE. It was repopulated by Palestinian Bedouins in the early 20th century. After the destruction of the Arab village in 1948 the Israelis renamed it Haluza (Hebrew: ‘pioneer’), a Hebrew-sounding name based on the Arabic toponym ‘al-Khalus’; and more recently UNESCO declared the archaeological site a World Heritage Site, ironically due to its historic importance but, in fact, without acknowledging the centrality of the site to the twenty-four centuries of Arab history and heritage in Palestine.

در صدر اسلام، ملاحظات راهبردی-نظامی و اداری که به ایجاد نظام چهار و سپس پنج جند (ایالت) مسلمانان در بلاد الشام انجامید، تحت تأثیر پیکربندی راهبردی پیشین بیزانس در این منطقه قرار داشت. خاستگاه‌های نظام اجناد بلاد الشام در دوران اسلام محل اختلاف است. با این حال، عرفان شهید (۱۹۸۶) منشأ بیزانسی برای این نظام قائل است. این ایالت‌ها یا اجناد، مسئولیت‌های مدنی و اداری مناطق اطراف خود را حفظ کردند، از جمله گردآوری مالیات‌ها (والمزلی ۲۰۰۰: ۲۷۳). امیران عرب پنج جند بلاد الشام، یعنی دمشق، فلسطین، اردن، حمص و قنسرین، امیر نامیده می‌شدند و در یک مورد، والی جند فلسطین، سلیمان بن عبدالملک، در سال ۷۱۵ خلیفه اموی شد.

In early Islam, the combination of strategic-military and administrative considerations for the creation of the four, and later five, Muslim ajnads (provinces) system in Bilad al-Sham were influenced by the previous Byzantine strategic configuration of the region. The origins of the ajnad system of Bilad al-Sham under Islam are in dispute. However, Irfan Shahid (1986) sees a Byzantine origin for this system. The provinces, or ajnad, retained civil and administrative responsibilities for their surrounding districts, including the raising of taxes (Walmsley 2000: 273). The Arab governors of the five ajnad (sing. jund) of al-Sham region, Damascus, Filastin, al-Urdun, Hims and Qinnasrin, were called amirs and, in one case, the Governor (wali) of Jund Filastin, Suleiman ibn ‘Abd al-Malik, became the Umayyad Caliph in 715.

فلسطین در سال‌های ۶۳۷ تا ۶۳۸ میلادی به‌طور کامل در قلمرو خلافت اسلامی قرار گرفته بود.

Palestine had been brought fully within the Islamic Caliphate in 637‒638.

در نظریه‌ی اسلامی حکومت، خلیفه فرمانروای عالی‌ای بود که جامعه او را به‌عنوان جانشین پیامبر محمد ﷺ برمی‌گزید. خلیفه به‌عنوان رهبر سیاسی کل جامعه‌ی مسلمانان، چارچوب مرجع اسلامی‌ای داشت که قرآن و حدیث (گفتار و کردار پیامبر ﷺ) آن را تعیین می‌کرد، و موظف بود از راه شورا (مشورت، رایزنی، اندرز) حکومت کند. شورا، که اصلی قرآنی است، فضایی پدید آورد که سنت‌های اسلامی را قادر ساخت در سراسر امپراتوری وسیع اسلامی با کثرت‌گرایی اجتماعی و مبادلات بین‌فرهنگی کنار بیایند. اما در عمل، بسیاری از خلفا فرمانروایانی موروثی بودند و قدرتشان تنها به میزانی بود که ارتش‌ها و اتحادهای سیاسی‌شان به آنان می‌بخشید. بنیان‌گذاران خلافت امویان نیز، به تعبیر مشهور میشل فوکو درباره‌ی پیوند قدرت و دانش، به‌شدت از این پیوند آگاه بودند.

In the Islamic theory of governance, a Caliph was a supreme ruler who was chosen by the community to be a successor to the Prophet Muhammad. As political leader of the entire Muslim community, the Caliph was provided with an Islamic reference framework defined by the Quran and the Hadith (the sayings and actions of the Prophet Muhammad) and was obliged to govern through shura (consultation, deliberation, advice). The shura, a Quranic principle, created a space that enabled the Islamic traditions to negotiate social pluralism and inter-cultural exchanges throughout the vast Islamic empire. In practice, however, many Caliphs were hereditary rulers and they were only as strong as their armies and political alliances made them. The founders of the Umayyad dynasty were also acutely aware of the power/knowledge nexus, to echo Michel Foucault’s famous paradigm.

آنان خلفایی توانمند، زیرک و عمل‌گرا بودند و چه مسلمانان و چه غیرمسلمانان تحت حکومتشان را در امور اداری، مشورت‌های سیاسی، دانش علمی و تخصص فنی به کمک می‌گرفتند. با استقرار محکم انعطاف‌پذیری سنت اسلامی، در سال ۶۶۱ میلادی خلفای اموی زمام دولت اسلامی را به دست گرفتند و دمشق را پایتخت امپراتوری وسیع اسلامی کردند.

They were powerful, shrewd and pragmatic Caliphs and sought administrative advice, political shura, scientific knowledge and technological expertise from their Muslim and non-Muslim subjects alike. With the flexibility of the Islamic tradition firmly established, in 661 AD the Umayyad Caliphs took over the Islamic state and made Damascus the capital of the vast Islamic empire.

مدارک مادی، اقتصادی، دینی و سیاسی نشان می‌دهد که در دوران خلفای مروانی اموی، که توانستند امپراتوری اسلامی را تا اندازه‌ای بی‌سابقه گسترش دهند، دو ایالت (اَجناد) دمشق و فلسطین، به‌سبب ملاحظات دینی آمیخته با واقع‌گرایی سیاسی، به‌عنوان استان‌های اصلی یک امپراتوری وسیع به شمار می‌آمدند. پس از همه، فلسطین از نظر راهبردی اهمیت بیشتری داشت و فرمانروایان اموی آن را محکم‌تر از بیابان‌های عربستان کنترل می‌کردند، و همین‌طور سوریه؛ بنابراین جایگاه مرکزی و اهمیت فلسطین و سوریه در دوران خلفای مروانی اموی همچنان برجسته باقی ماند. همچنین، فرایند یکدست‌سازی و عربی‌سازی آن امپراتوری بزرگ از این جهت یاری می‌شد که دهقانان فلسطین به گونه‌ای محلی از زبان آرامی سخن می‌گفتند؛ گویشی که پس از زبان عبری، به‌جز آن، به زبان عربی نزدیک‌تر از هر زبان دیگری بود، و زبان عبری نیز قرن‌ها بود که تقریباً از میان رفته بود. از این رو، گذار تدریجی اما پیوسته به زبان عربی به‌عنوان زبان رسمی مشترک در فلسطین و خاور نزدیک، نه دشوار بود و نه طولانی.

Material, economic, religious and political evidence shows that under the Umayyad Marwanid Caliphs,1 who succeeded in expanding the Islamic empire to an unprecedented size, the two provinces (ajnad) of Dimashq and Filastin were treated as core provinces ( أجناد ) of a vast empire, for reasons of religious dogma mixed with realpolitik. After all, Palestine was more strategically important and more tightly controlled by the Umayyad rulers than the deserts of Arabia, as indeed was Syria, so that the centrality and importance of Palestine and Syria under the Umayyad Marwanid Caliphs remained paramount. It also helped the process of homogenisation and Arabisation of the large empire that the peasants of Palestine spoke a local version of Aramaic, a dialect much closer to Arabic than any other language but Hebrew, which had largely been extinct for centuries, so the gradual but steady move to Arabic as the official lingua franca in Palestine and the Near East was neither difficult nor protracted.

علاوه بر این، انقلاب مروانی امویان و زیرکی و نوآوری استثنایی ایشان نیز منجر به ساخت مجموعهای از کاخهای زیبا و بزرگ توسط خلفای مروانی اموی در بیتالمقدس، الرّملة، نزدیک اریحا و نزدیک طبریه شد که نگاهی اجمالی به محوریت فلسطین در این امپراتوری وسیع اسلامی به دست میدهد. عبدالملک بن مروان (حک. ۶۸۵–۷۰۵ میلادی)، حاکم اصلاحگر مروانی،

Moreover, the Umayyad Marwanid revolution and extraordinary shrewdness and innovation also resulted in the construction by the Umayyad Marwanid Caliphs of a system of exquisite and large palaces in Jerusalem, al-Ramla, near Jericho and near Tiberias which give us a glimpse into the centrality of Palestine within this vast Islamic empire. The reforming Marwanid ruler ‘Abd al-Malik ibn Marwan (r. 685‒705 AD)

به عبدالملک در تبدیل بیت‌المقدس، ساخت قبة الصخرة در این شهر و اصلاحات پولی اعتبار داده می‌شود، و نیز تثبیت عربی به‌عنوان زبان رسمی خلافت اسلامی (Ochsenwald and Fisher 2004: 57). در شصت سال نخست حکومت اسلام در فلسطین، پیش از اصلاحات زبانی و اداری عبدالملک، بخش بزرگی از کارهای دولت محلی در فلسطین به زبان یونانی کوینه ثبت می‌شد و بسیاری از مناصب برجستهٔ کشور در دست مسیحیان بود که برخی از ایشان به خانواده‌هایی تعلق داشتند که پیش‌تر در دستگاه‌های اداری بیزانس خدمت کرده بودند. انقلاب زبانی‌ای که با عبدالملک بن مروان آغاز شد و خلفای مروانی بعدی آن را ادامه دادند، سبب شد که عربی نه‌تنها زبان مشترک فلسطین، بلکه زبان مشترک امپراتوری اسلامی شود؛ امپراتوری‌ای که در آن زمان بیش از سی درصد جمعیت جهان را در بر می‌گرفت. این انقلاب زبانی و داشتن عربی به‌عنوان تنها زبان مشترک میان ده‌ها میلیون انسان، از اسپانیا تا آسیای مرکزی، همچنین در گسترش تجارت جهانی تحت حکومت مسلمانان نقش محوری داشت. در سراسر قرون وسطا، همانند دوران باستان، تجارت منطقه‌ای و دوردست منبع کلیدی شکوفایی فلسطینِ واقع در موقعیت راهبردی باقی ماند.

is credited with the transformation of Jerusalem, the construction of the Dome of the Rock in the city and the currency reforms, as well as the establishment of Arabic as the official language of the Islamic Caliphate (Ochsenwald and Fisher 2004: 57). For the first six decades of Islam in Palestine, prior to ‘Abd al-Malik’s linguistic and administrative reforms, much of the local government’s work in Palestine was recorded in Koine Greek and many prominent positions in the country were held by Christians, some of whom belonged to families that had served in Byzantine administrations. The linguistic revolution which began with ‘Abd al-Malik ibn Marwan and was maintained by subsequent Marwanid Caliphs meant that Arabic became the lingua franca not only of Palestine but the Islamic empire, which, at the time, included more than 30 per cent of the world’s population. The linguistic revolution and having Arabic as the single lingua franca for tens of millions of people from Spain to Central Asa was also central to the expansion of global trade under Muslim rule. Throughout the Middle Ages, as in ancient times, regional and distant trade remained a key source for the prosperity of a strategically located Palestine.

عربی و عربی‌سازی فلسطین، لایه‌های فرهنگی بیشتری به هویت غنی و پیچیدهٔ فلسطین افزود. عربی‌سازی فلسطین از این واقعیت سود برد که دهقانان مسیحیِ عمدتاً فلسطینی به گویشی فلسطینی از زبان آرامی سخن می‌گفتند، زبانی سامی که با عربی خویشاوندی نزدیک دارد. با این حال، اگر در دوران رومیان و بیزانسی‌ها یونانی کوینه زبان نخبگان فلسطین و لوانت بود و هلنی‌سازی با جهان‌وطنی و فرهنگ عالی پیوندی نزدیک داشت، در دوران اسلام عربی ادبی و عربی‌سازی به ابزاری برای جهانی‌شدن بدل شد. عربی ادبی و ترجمه به عربی به‌طور نزدیکی با پژوهش علمی و نوآوری فرهنگی گره خورد و تجارت بین‌المللی و جهان‌وطنی را گسترش داد.

Arabic and the Arabisation of Palestine added more cultural layers to Palestine’s already rich and complex identity. The Arabisation of Palestine benefited from the fact that the predominantly Palestinian Christian peasantry spoke a Palestinian dialect of Aramaic, a Semitic language closely related to Arabic. However, if under the Romans and Byzantines Koine Greek was the elite language of Palestine and the Levant and Hellenisation was closely associated with cosmopolitanism and high culture, under Islam literary Arabic and Arabisation became a vehicle for globalisation. Literary Arabic and translation into Arabic became closely associated with scientific inquiry and cultural innovation, expanding international trade and cosmopolitanism.

علاوه بر این، فلسطین بیزانسی به‌سبب شکاف‌های عمیق طبقاتی که در تقسیمات زبانی بازتاب می‌یافت، دچار آشفتگی بود. اگر تکلم به زبان یونانی نشانهٔ اصلی هویت نخبگان شهری و پایتخت‌نشین بود، و تکلم به زبان آرامی نشانهٔ هویت مردم عادی و دهقانان فلسطینی در فلسطین بیزانسی با اکثریت مسیحی به شمار می‌رفت، آنگاه عربی و عربی‌سازی به برابری‌خواهی در فلسطین کمک کرد و به نشانه‌های اصلی هویت هم برای نخبگان شهری و هم برای دهقانان فلسطینی که به‌تدریج عربی‌زبان می‌شدند، تبدیل گشت.

Furthermore, Byzantine Palestine had been bedevilled by deep class cleavages reflected in linguistic divisions. If speaking Greek was a key marker of metropolitan and urban elite identity and speaking Aramaic was a key marker of identity for ordinary people and Palestinian peasantry in Christian-majority Byzantine Palaestina, Arabic and Arabisation encouraged egalitarianism in Palestine and became key markers of identity for both urban elites and the increasingly Arabised Palestinian peasantry.

تحت حاکمیت اسلام، شهرهای بزرگ دمشق و بغداد و قاهره به عنوان مراکز امپراتوری برجسته بودند، اما تجارت و پیوندهای راهبردی آنها از طریق راه‌های زمینی و دریایی، آنها را به مجموعه‌ای از شهرهای درون‌سرزمینی در الشام و فلسطین و تمامی منطقه الشام پیوند می‌داد، از جمله الرمله، غزه، عسقلان، اللجون، القدس، نابلس، عکا و طبریه. طبیعی است که عربی‌سازی و اسلامی‌سازی به دنبال تجارت و قدرت سیاسی آمد، و این دگرگونی فرهنگی و زبانی فلسطین پس از فتح عربی-اسلامی فلسطین به شدت و با کوشش فراوان ترویج شد. روند اسلامی‌سازی در این سرزمین نیز به همین ترتیب پیش رفت. فلسطین پس از نبرد یرموک (۶۳۶ میلادی) در جریان فتح مسلمانان بر شام و فلسطین، بخشی از دولت عربی-اسلامی شد.

Under Islam, the metropolises of Damascus, Baghdad and Cairo stood out as imperial centres, but their trade and strategic linkages through overland and sea routes tied them to an archipelago of hinterland cities in al-Sham and Palestine and the whole al-Sham region, including al-Ramla, Gaza, ‘Asqalan, al-Lajjun, al-Quds, Nablus, Acre and Tiberias. Naturally Arabisation and Islamisation followed trade and political power, and this cultural and linguistic transformation of Palestine was promoted actively and assiduously after the Arab Islamic conquest of Palestine. Islamisation processes in the country followed suit. Filastin became part of the Arab Islamic state following the Battle of Yarmuk (636 AD) in the course the Muslim conquest of Syria and Palestine.

اگرچه فتح نظامی فلسطین توسط اعراب مسلمان در سال ۶۳۸ میلادی رخ داد، اسلامی‌شدن عملی فلسطین فرایندی تدریجی اما بنیادین بود که نسل‌های متمادی ادامه یافت. همچنین شواهدی از گرویدن دسته‌جمعی سامری‌ها به اسلام در فلسطین در طول دوره نخست اسلامی وجود دارد (نگاه کنید به Levy-Rubin 2000). با این حال، تأثیر قدرتمند اعراب مسلمان بر فلسطین نزدیک به ۱۴۰۰ سال تا زمان حاضر ادامه داشته است. دگرگونی عمیق دینی، اجتماعی، فرهنگی و زبانی این سرزمین تحت اسلام در سراسر آن آشکار است.

Although the Arab Islamic military conquest of Palestine took place in 638 AD, the practical Islamisation of Palestine was a gradual but radical process which went on for many generations. There is also some evidence of the mass conversion by Samaritans to Islam in Palestine in the course of the early Muslim period (see Levy-Rubin 2000). However, the powerful Arab Muslim impact on Palestine has continued for nearly 1400 years, to the present time. The profound religious, social, cultural and linguistic transformation of the country under Islam is evident throughout the land.

اما فرایندهای تدریجی عربی‌سازی، یکدست‌سازی و اسلامی‌سازی این سرزمین، از کشوری با اکثریت مسیحی و زبان آرامی به کشوری با اکثریت مسلمان و زبان عربی غالب، و از یک دین توحیدی به دین توحیدی دیگر، و همچنین از یک زبان سامی به زبانی سامی و بسیار نزدیک به آن، از نظر فرهنگی کم‌دردسرتر بود و از نظر اجتماعی کمتر دردناک بود تا تبدیل ناگهانی یک جامعه بت‌پرست به یک نظام توحیدی.

But the gradual processes of Arabisation, homogenisation and Islamisation of the country, from a largely Aramaic-speaking majority Christian country to a predominantly Arabic-speaking Muslim majority, and from one monotheistic religion to another – as well as from one Semitic language to another closely related one – was less traumatic culturally and socially less painful than the sudden conversion of a pagan society into a monotheistic polity.

شواهد باستان‌شناختی درباره تاریخ آغازین اسلام در فلسطین، این تصور رایج و این افسانهٔ فریبنده را رد می‌کند که فتح مسلمانان بر فلسطین در قرن هفتم موجب کاهش شمار آبادی‌ها و رونق کلی این سرزمین شد (Magness 2003: 1‒3).

The archaeological evidence on the early history of Islam in Palestine debunks the common perception and insidious myth that the Muslim conquest of Palestine in the 7th century caused a decline in the number of localities and the overall prosperity of the country (Magness 2003: 1‒3).

برعکس، مسلمانان عرب دورهٔ رونق و تساهل دینی و خودمختاری فرهنگی و دینی را برای جوامع دینی مسیحی و یهودی (به عربی: ملّة) در فلسطین آغاز کردند و اجازه دادند که ساختار اداری پیشین ادامه یابد (The Encyclopaedia of Islam 1965, Vol. II: 911). دولت‌های اسلامی، همچون امپراتوری‌های روم و بیزانس، در فلسطین نظام حامی‌پروری و موکل‌پروری را نیز به کار بستند و این نظام حامی‌پروری امکان پیدایش درجه‌ای از خودمختاری محلی و نخبگان شهری نیرومند را فراهم آورد.

On the contrary, the Muslim Arabs ushered in a period of prosperity and religious toleration and religious and cultural autonomy for Christian and Jewish religious communities (Arabic: millah) in Palestine and permitted the previous administrative organisation to continue (The Encyclopaedia of Islam 1965, Vol. II: 911). The Islamic states, like the Roman and Byzantine empires, also applied a patron‒client system in Palestine and this patronage system allowed the emergence of a degree of local autonomy and powerful urban elites.

برای دلایل عمدتاً دفاعی و نظامی-راهبردی، فلسطینِ بزرگ تحت حکومت اسلامی از دو تا از «سه فلسطین» بیزانسی بازسازی و دوباره تشکیل شد (بلنکینشیپ، ۱۹۹۴). این بازآرایی و سازمان‌دهیِ دوبارهٔ نظامی-راهبردی در نام‌گذاریِ واقعیِ این سرزمین نیز بازتاب یافت: جند فلسطین، یعنی «استانِ اداری/نظامیِ فلسطین». این بازآرایی همچنین با هدف رفع برخی از نقاط ضعف بنیادین اندیشهٔ راهبردی بیزانس برای دفاع از «سه فلسطین» و دیگر مناطق سوریه صورت گرفت. ارتش بیزانس در شهر ساحلی قیساریهٔ مریم مستقر بود و به‌شدت بر متحدان عرب غسانی در سرزمین‌های داخلی تکیه داشت؛ آنان عملاً فلسطین دوم و فلسطین سوم را کنترل می‌کردند. فرماندهان عرب مسلمان، هرچند همچنان از بسیاری از سربازان مسیحی غسانی در ارتش‌های مسلمانان استفاده می‌کردند، ترجیح می‌دادند بر فرماندهان مسلمان تکیه کنند.

For largely defensive military-strategic reasons greater Palestine under Islam was reconfigured and reconstituted from two of the ‘Three Palestines’ of the Byzantines (Blankinship 1994). This military-strategic reconfiguration and reorganisation was also reflected in the actual naming of the country: Jund Filastin, the ‘administrative/military province of Palestine’. This reconfiguration was also aimed at addressing some of the fundamental weaknesses of the Byzantine strategic thinking for defending the ‘Three Palestines’ and other regions in Syria. The Byzantine military was headquartered in the coastal city of Caesarea Maritima and relied extensively on the Ghassanid Arab allies of the hinterland who had effectively controlled Palaestina Secunda and Palaestina Tertia. The Muslim Arab commanders, while still using many Ghassanid Christian troops in Muslim armies, preferred to rely on Muslim commanders.

کاهش جند فلسطین از سه جند اصلی به «دو فلسطین» (فلسطین اول و فلسطین سوم) از نظر راهبردی-نظامی نیز معنا داشت.

Reducing Jund Filastin from the original Three to ‘Two Palestines’ (Palaestina Prima and Palaestina Tertia) also made sense in military-strategic terms.

در پی بازسازی اداری فلسطین در صدر اسلام، فلسطین بیزانسیِ بزرگ به ترکیبی از یک ولایت نسبتاً بزرگ به نام جند فلسطین و یک ولایت کوچک به نام جند الاردن (ولایت اردن) تبدیل شد. جند الاردن که از طبریه در جلیل اداره می‌شد، نباید با اردنِ امروزی یکی دانسته شود. با تثبیت حکومت عرب مسلمان در فلسطین و شام در اواسط سده هفتم، منطقه به فلسطین، اردن و دمشق تقسیم شد.

The administrative reorganisation of Palestine during early Islam meant that Byzantine greater Palestine became a combination of a relatively large Jund Filastin province and a small Jund al-Urdun (Jordan province). Governed from Tiberias in Galilee, Jund al-Urdun should not be equated with modern-day Jordan. With the consolidation of Arab Muslim rule in Palestine and the Levant in the mid-7th century, the region was divided into Filastin, al-Urdun and Dimashq (Damascus)

و عرب‌ها (مانند رومی‌ها) اداره‌ای غیرمتمرکز را برگزیدند.

and the Arabs (like the Romans) opted for a decentralised administration.

در دوران امویان (۶۶۱‒۷۵۰ میلادی)، منطقهٔ الشام به «اجناد» یا ایالت‌های نظامی و اداری تقسیم می‌شد. جند فلسطین اندکی پس از فتح مسلمانان بر فلسطین در دههٔ ۶۳۰ میلادی سازمان‌دهی شد. امویان بسیاری از سنت‌های بیزانسی در نام‌گذاری مکان‌ها، پول‌سازی و اداره را اقتباس کردند، و این روند اقتباس در جنبه‌های بسیاری از ایالت جند فلسطین آشکار بود.

During the Umayyad period (661‒750 AD) the al-Sham region was divided into junds or military/administrative provinces. Jund Filastin was organised soon after the Muslim conquest of Palestine in the 630s. The Umayyads adapted many of the Byzantine toponymic, monetary and administrative traditions and this process of adaptation was evident in many aspects of the province of Jund Filastin.