حزب کمونیست اسرائیل در سال ۱۹۲۳ در فلسطین به‌عنوان حزبی منحصراً یهودی و آشکنازی آغاز شد. از آنجا که زبان یidish زبان تاریخی و به‌لفظ واقعی «زبان مادری» (mame-loshn) یهودیان آشکنازی است و زبانی است که بسیاری از یهودیان اروپای شرقی به آن سخن می‌گفتند، این حزب کمونیست به زبان یidish «Palestinishe Komunistishe Partei» نامیده شد. با رواج یافتن «عبری نو»، این حزب سرانجام در اسرائیل به نام عبری‌اش شناخته شد: «Ha-Miflaga Ha-Komunistit Ha-Yisraelit». با این حال، در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، نام عربی آن «حزب الشیوعی الفلسطینی» بود. در سال ۱۹۲۳، حزب کمونیست فلسطین به‌عنوان ائتلافی از شهرک‌نشینان صهیونیست چپگرا و کمونیست‌های غیرصهیونیست در میان مهاجران یهودی اروپای شرقی به فلسطین متولد شد.

The Israeli Communist Party began as an exclusively Jewish Ashkenazi party in Palestine in 1923. With Yiddish being the historical and literally the ‘mother language’ (mame-loshn) of the Ashkenazi Jews and being a language spoken by many East European Jews, the Communist Party was called in Yiddish: Palestinishe Komunistishe Partei. With the ‘new Hebrew’ being in ascendancy, the party became eventually known in Israel by its Hebrew name: Ha-Miflaga Ha-Komunistit Ha-Yisraelit. In Mandatory Palestine, however, its Arabic name was the Palestine Communist Party (al-Hizb al-Shuyu’i al-Filastini). In 1923, the PCP was born as a coalition of left-wing Zionist settlers and non-Zionist communists among the East European Jewish immigrants to Palestine.

در بنیاد و در سال‌های نخست، این حزب عمدتاً یهودی بود و در بیشتر دوران انتداب بریتانیا بر فلسطین کوچک ماند، اما ترکیبی به‌شدت متشکل از یهودیان اروپای شرقی داشت (Younis 2000: 117).

At its foundation and in its early years the party was predominantly Jewish and it remained small but overwhelmingly composed of East European Jews during much of Mandatory Palestine (Younis 2000: 117).

در دوره‌ی انتداب، این حزب بیشتر زیر سلطه‌ی استالینیست‌ها بود. در اواخر سال ۱۹۴۷، پس از حمایت اتحاد شوروی از قطعنامه‌ی تقسیم سازمان ملل، حزب نام صهیونیستی «ارض اسرائیل» (Eretz Yisrael) را به جای فلسطین برای این سرزمین پذیرفت و در مراحل سخت جنگ ۱۹۴۸ نقش مهمی در جلب کمک نظامی چکسلواکی به دولت اسرائیل داشت.۳۱ همچنین در سال ۱۹۴۸، مییر ویلنر، رهبر حزب، امضاکننده‌ی «منشور استقلال» صهیونیستی اسرائیل (مگیلات ها-عَتصوت) بود که در آن بارها این کشور «سرزمین اسرائیل» (به عبری: Eretz Yisrael) خوانده شده بود. در دوران پس از نکبت، این حزب حافظه‌ی جمعی‌ای را ترویج می‌کرد که به اسرائیلی‌سازی شهروندان فلسطینی اسرائیل، یعنی به‌اصطلاح «اعراب اسرائیلی»، کمک می‌کرد.

Dominated by Stalinists throughout much of the Mandatory period, in late 1947, following the Soviet Union’s support for the UN Partition Resolution, the party embraced a Zionist designation for the country, ‘Eretz Yisrael’ (instead of Palestine) and were instrumental in securing military assistance from Czechoslovakia for the State of Israel during the toughest stages of the 1948 war.31 Also in 1948 the leader of the party, Meir Vilner, was a signatory to the Israeli Zionist ‘Independence Charter’ (Megilat ha-ʿAtzmaut), which repeatedly described the country as the Land of Israel (Hebrew: Eretz Yisrael). In the post-Nakba period the party promoted a collective memory which contributed to the Israelification of the Palestinian citizens of Israel, the so-called ‘Israeli Arabs’.

در همین دوران آغازین قیمومیت، عرب‌های فلسطینی یک جنبش کارگری پدید آوردند و «جمعیت کارگران عرب فلسطین» (جمعیة العمال العربیة الفلسطینیة) را بنیاد نهادند؛ مهم‌ترین سازمان کارگری عرب فلسطین که در سال ۱۹۲۵ با مقر مرکزی در حیفا و شعبه‌هایی در ناصره، یافا و مجدل عسقلان تأسیس شد. دبیرکل این جمعیت از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۷ سامی طه (۱۹۱۶–۱۹۴۷) بود. او که در شهر عرابه، نزدیک جنین، زاده شد و خانواده‌اش بعدها به حیفا کوچ کردند، در دوران قیمومیت مهم‌ترین رهبر کارگری عرب فلسطین به شمار می‌رفت (Lockman 1996: 259). وی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۷ در حیفا ترور شد.

At the same time, during this early Mandatory period, the Palestinian Arabs created a labour movement and set up the Palestine Arab Workers Society (Jam’iyyat al-ʿUmmal al-ʿArabiyyah al-Filastiniyyah), the main Palestinian Arab labour organisation, established in 1925 with headquarters in Haifa, and branches in Nazareth, Jaffa and Majdal ‘Asqalan. From 1937 to 1947 its general secretary was Sami Taha (1916–1947) – born in ‘Arrabah, a town near Jenin, his family later moved to Haifa – who was the main Palestinian Arab labour leader during the Mandatory period (Lockman 1996: 259). He was assassinated in Haifa on 12 September 1947.

در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، کمونیست‌های یهودی فلسطین با «انجمن کارگران عرب فلسطین» روابط نزدیکی داشتند.

Throughout the 1920s and 1930s the Palestine Jewish communists maintained close relations with the Palestine Arab Workers Society.

در میانهٔ جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۳، حزب کمونیست فلسطین، که تحت فشار بود تا با سیاست‌های خاورمیانه‌ای استالینیست روسیه همراه شود، با اهداف اصلی جنبش ملی فلسطین به تعارض برخورد. این حزب از اعضای عرب فلسطینیِ ضدصهیونیستیِ رادیکال‌تر جدا شد، و اینان در سال ۱۹۴۴ «اتحادیهٔ آزادیبخش ملی» را تشکیل دادند. حزب که زیر نفوذ جریان‌های چپِ صهیونیستی قرار گرفت و این نظر شوروی را پذیرفت که صهیونیسم شکلی از ناسیونالیسم بورژوایی است، نام خود را به «مَکی»، یعنی حزب کمونیست ارض اسرائیل («حزب کمونیست سرزمین اسرائیل»)، تغییر داد. این کار پس از پذیرش قطعنامهٔ تقسیم سازمان ملل در نوامبر ۱۹۴۷ انجام شد و حزب با این کار اصطلاحی را پذیرفت که در مرکز اندیشهٔ صهیونیستی قرار دارد. این نخستین باری بود که کمونیست‌های فلسطینی از اصطلاح صهیونیستی «ارض اسرائیل» (سرزمین اسرائیل) استفاده می‌کردند. افزون بر این، رهبر مَکی، مئیر ویلنر-کوونر، یکی از امضاکنندگان اعلامیهٔ استقلال اسرائیل در مه ۱۹۴۸ بود، سندی که متن عبری آن واژهٔ فلسطین را نمی‌آورد و تنها از ارض اسرائیل سخن می‌گوید. این سند با بازگویی برخی از اسطوره‌های بنیادین صهیونیسم آغاز می‌شود:

In the middle of the Second World War, in 1943, the Palestine Communist Party, under pressure to accommodate the Middle Eastern policies of Stalinist Russia, came into conflict with the key aims of the Palestinian national movement. The party split with the more radical anti-Zionist Palestinian Arab members, who formed the National Liberation League in 1944. Coming under Zionist left-wing influences, and endorsing the Soviet notion that Zionism was a form of bourgeois nationalism, the PCP changed its name to MAKEY, the Communist Party of Eretz Yisrael (‘the Communist Party of the Land of Israel’) – after endorsing the UN Partition Resolution of November 1947 – embracing a term central to Zionist thinking. This was the first time the Palestine communists had used the Zionist term Eretz Yisrael (‘Land of Israel’). Furthermore, the leader of MAKEY, Meir Vilner-Kovner, was one of the signatories of the Israeli Declaration of Independence of May 1948, a document whose Hebrew text does not mention the term Palestine and talks only about Eretz Yisrael. The document begins with rehashing some of the founding myths of Zionism:

سرزمین اسرائیل زادگاه قوم یہود بود۔

[The Land of Israel] was the birthplace of the Jewish people.

اینجا هویت معنوی، دینی و سیاسی آنان شکل گرفت۔

Here their spiritual, religious and political identity was shaped.

اینجا بود که نخستین بار به دولت‌مندی دست یافتند، ارزش‌های فرهنگی با اهمیتِ ملی و جهانی پدید آوردند و کتابِ کتاب‌ها، کتابی جاودان، را به جهان ارزانی داشتند.32

Here they first attained statehood, created cultural values of national and universal significance and gave to the world the eternal Book of Books.32

همچنین، و این نکته بسیار مهم است، این حزب در سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ در ارسال محموله‌های سلاح از چکسلواکی به سازمان‌های نظامی صهیونیستی دست داشت. این محموله‌ها توازن نظامی در میدان نبرد فلسطین در سال ۱۹۴۸ را به‌طور چشمگیری تغییر داد و در تأسیس دولت اسرائیل نقشی مهم ایفا کرد. از سال ۱۹۴۸ به این سو، اعضای یهودی این حزب نیز در ارتش اسرائیل خدمت کرده‌اند.

Also, crucially, the party was involved in arms shipments from Czechoslovakia to the Zionist military organisations in 1948‒1949 – deliveries which radically altered the military balance on the ground in Palestine in 1948 and proved significant for the establishment of the Israeli state. Since 1948 the Jewish members of the party have also served in the Israeli army.

پس از سال ۱۹۴۸، این حزب که دچار گرایش‌های متناقض بود، در سیاست پارلمانی اسرائیل شرکت کرد و به «ماکی» معروف شد. پس از یک انشعاب داخلی دیگر در سال ۱۹۶۵، جناح اصلی پارلمانی به «راکاه» معروف شد، که مخفف «فهرست کمونیست جدید» (به عبری: رشیمه کومونیستیت هادشا) است. تا این مرحله، حزب عمدتاً حزبی عرب فلسطینی در داخل خط سبز بود که در کنست (پارلمان) اسرائیل نمایندگی داشت. از نظر تاریخی، و به‌ویژه از سال ۱۹۴۸ به بعد، برنامه سیاسی حزب عمدتاً بر برابری و حقوق مدنی فلسطینیان در داخل اسرائیل متمرکز بود. امروزه این حزب به «حداش» معروف است، مخفف عبری «ها-حزیت ها-دموکراتیت له‌شالوم» (جبهه دموکراتیک برای صلح و برابری؛ به عربی: الجبهة الديمقراطية للسلام والمساواة)، با برنامه سیاسی متعهد به راه‌حل دو کشوری.

Bedevilled by contradictory tendencies, after 1948 the party took part in Israeli parliamentary politics and became known as MAKEY. After another internal split in 1965, the main parliamentary faction became known as Rakah, an acronym for the New Communist List (Hebrew: Reshima Komunistit Hadasha). By this stage the party was a predominantly Palestinian Arab party within the Green Line with representation in the Israeli Knesset (parliament). Historically, and in particular since 1948, the party’s political platform largely focused on equality and civil rights for the Palestinians within Israel. Today the party is known as Hadash, a Hebrew acronym for Ha-Hazit Ha-Demokratit Le-Shalom (Democratic Front for Peace and Equality; Arabic: al-Jabhah ad-Dimuqratiyyah lis-Salam wal-Musawah), with a political platform committed to the two-state solution.