۲.۲ تصوّرِ فلسطین از نگاه پدرِ تاریخ

۲.۲ تصوّرِ فلسطین از نگاه پدرِ تاریخ - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

هرودوت این اصطلاح را به معنای گسترده‌تری به کار می‌برد و نه صرفاً به‌عنوان اشاره‌ای به فلسطیه یا نوار ساحلی‌ای که از کرمل تا غزه امتداد دارد، بلکه درباره‌ی داخل این سرزمین نیز. او و ارسطو، برای نمونه، این واژه را به گونه‌ای به کار بردند که شامل مناطق ماوراء اردن، یا «فلسطین شرقی»، فراتر از دره‌ی شکاف اردن نیز می‌شد. هرودوت نه‌تنها فلسطین را به‌عنوان ناحیه‌ای خودمختار از سوریه یاد می‌کند، بلکه آن را از نظر جغرافیایی توصیف می‌کند، همان سرزمینی که امروزه می‌شناسیم، اما شامل برخی مناطق مجاور در صحرای سینا و شمال، و نیز ناحیه‌ی شرق رود اردن نیز می‌شود. هرودوت همچنین می‌افزاید که بنادر ساحلی فلسطین جنوبی، از کادیتیس تا ینیسوس (یا ایه‌نیسوس، خان یونس امروزی در نوار غزه)، در اشغال اعراب بود (Herodotus 1841: 135).

Herodotus uses the term in its wider sense and not merely in reference to Philistia, or the coastal strip of land from Carmel to Gaza, but also the interior of the country (Herodotus 1841: 135). He and Aristotle, for example, used the term in a way that includes the regions of Transjordan, or ‘Eastern Palestine’, beyond the Jordan Rift Valley. Herodotus not only mentions Palestine as an autonomous district of Syria but describes it geographically, as the country we know today, but also including some adjoining areas in the Sinai and the north, as well as the area east of the river Jordan. Herodotus also adds that southern Palestine sea ports from Cadytis to Jenysus (or Ienysos, modern Khan Yunis in the Gaza Strip) were occupied by Arabians (Herodotus 1841: 135).

هرودوت معاصر سocrates بود و به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان «پدر تاریخ» شناخته می‌شود (سیسرو، قرن یکم پیش از میلاد). او نخستین مورخی بود که به‌طور نظام‌مند به موضوعات تاریخی پرداخت و مواد را در قالب یک روایت تاریخی سامان داد. تاریخ‌های هرودوت (که با عنوان The History، ۱۹۸۷ نیز شناخته می‌شود) یکی از مشهورترین متون تاریخی درباره ریشه‌های جنگ‌های یونان و ایران است؛ متنی که در دانشگاه‌ها، نزد مورخان و دانشجویان تاریخ در سراسر جهان شناخته شده است. امروزه تاریخ‌ها متنی بنیادین در دانشگاه غربی به شمار می‌رود. این کتاب سندی کلیدی از سنت‌های شفاهی باستانی، سیاست، جغرافیا و درگیری‌های قدرت‌های گوناگونی است که در یونان، آسیای غربی و شمال آفریقا شناخته می‌شدند. در مورد فلسطین باستان و حافظه نام‌های مکان‌ها، نوشته‌های مسیحی غربی معاصر تا حدی بر اثر کلاسیک هرودوت (۱۹۸۷) تکیه دارد.

Herodotus was a contemporary of Socrates and is widely referred to as ‘the Father of History’ (Cicero, 1st century BC). He was the first historian to systematically investigate historical subjects, arranging material into a historical narrative. Herodotus’ Histories (also known as The History, 1987) is one of the most famous historical texts on the origins of the Greco-Persian Wars, a text known to academics, historians and history students throughout the world. Histories is now considered a foundational text in the Western academy. It serves as a key record of ancient oral traditions, politics, geography and the clashes of various powers that were known in Greece, Western Asia and North Africa. When it comes to ancient Palestine and toponymic memory, modern Western Christian writing relies partly on Herodotus’ classic work (1987).

هرودوت در متن خود توصیفاتی از شهرها و بنادر مهم، از جاده‌ای که بعدها «ویا ماریس» نام گرفت، و بسیاری دیگر از مکان‌هایی که خود دیده و ثبت کرده است، ارائه می‌دهد. او شهر عسقلان را که بندری باستانی است و قدمتش به عصر نوسنگی می‌رسد، به تفصیل توصیف می‌کند. در زمان هرودوت، فلسطین چندخدایی بود و از همین رو او عسقلان را دارای معبدی برای آفرودیت اورانیا توصیف می‌کند. این نام به «عشق آسمانی» و «معنوی» دلالت داشت، در مقابل جنبه زمینی‌تر آفرودیت پاندموس، یعنی «آفرودیت همه مردم». آیین آفرودیت اورانیا با جسم و روح، عشق معنوی، زیبایی، باروری، زایش و لذت پیوند داشت و کبوترهای مقدس آن هنوز در دوران روم بر بام‌های شهر گرد می‌آمدند (لوین ۲۰۰۵: ۱۵۶). آیین آفرودیت اورانیا با دریا نیز مرتبط بود و در چند شهر فلسطینی وجود داشت، از جمله در بندر باستانی یافا که فلسطینیان اغلب آن را به عربی «عروس البحر» (عروس دریا) می‌نامند.

Herodotus’ text includes the description of key towns and ports, the road later to be called Via Maris, and many other places he had seen and recorded. He describes in detail the city of Ascalon, an ancient seaport city which dates back to the Neolithic Age. At the time of Herodotus Palestine was polytheistic and he consequently describes Ascalon as having a temple for Aphrodite Urania. This signified ‘celestial love’ and the ‘spiritual’, as distinct from the more earthly aspect of Aphrodite Pandemos, ‘Aphrodite for all the people’. The cult of Aphrodite Urania was associated with body and soul and with spiritual love, beauty, fertility, procreation and pleasure, and its sacred doves still flocked on the roofs of the city in Roman times (Lewin 2005: 156). The cult of Aphrodite Urania was also associated with the sea and existed in several Palestinian cities, including the ancient port city of Jaffa, often referred to in Arabic by Palestinians as ‘Arus al-Bahr’ (Bride of the Sea).

... بی‌سی)، برخلاف نویسندگان عهد عتیق، می‌کوشیدند اسطوره (muthos) را از واقعیت، که بر پایه استدلال خردمندانه (logos) استوار است، جدا کنند، و تاریخ خدایان را از تاریخ انسان‌ها متمایز سازند؛ آنان روایت‌های سیاسی و اسطوره‌ای را به نفع واقعیت‌های عینی نادیده می‌گرفتند. تاریخ‌نگاری آنان همچنین سخت جغرافیایی-قومی بود. جغرافیای قومی در روایت هرودوت از فلسطین باستان و ساکنان آن محوری است. تاریخ‌نگاران و جغرافی‌دانان یونانی کاملاً آگاه بودند که دریاهای مدیترانه و سرخ مسیر اصلی تجارت بین‌المللی و منبع عمده ثروت فلسطین بودند. هرودوت به اعرابی اشاره می‌کند که بندرهای مدیترانه‌ای جنوب فلسطین (هرودوت ۱۸۴۱: ۱۳۵) و شمال سینا را در اختیار داشتند و بر مسیر تجارت کندر از مدیترانه شرقی تا جنوب عربستان، و از طریق دریای سرخ تا هند کنترل داشتند؛ همان «جادهٔ کندر» دوران باستان که شبکه‌ای از مسیرهای بزرگ تجارت زمینی و دریایی باستانی بود و جهان مدیترانه را به منابع شرقی و جنوبی کندر، ادویه و دیگر کالاهای تجملی پیوند می‌داد. این تجارت زمینی دوربرد کندر، که از بندرهای مدیترانه‌ای فلسطین و مصر تا عربستان و فراتر گسترده بود و اعراب نبطی (و پترا در اوج خود در آغاز سده دوم میلادی) را در بر می‌گرفت، از سده هفتم پیش از میلاد تا سده دوم میلادی شکوفا بود.

BC), in contrast with the authors of the Old Testament, sought to separate myth (muthos) from reality based on reasoned argument (logos) and histories of the gods from histories of humans; they disregarded political and myth-narratives in favour of facts on the ground. Their histories were also strongly geo-ethnographic. Geo-ethnography is central to Herodotus’ account of ancient Palestine and its inhabitants. Greek historians and geographers were fully conscious of the fact that the Mediterranean and Red Seas were a major route of international trade and a major source of wealth for Palestine. Herodotus refers to the Arabs who occupied Mediterranean sea ports in southern Palestine (Herodotus 1841: 135) and north Sinai and controlled the incense trade route from the Eastern Mediterranean to southern Arabia and via the Red Sea to India – the frankincense road of Antiquity which comprised a network of major ancient land and sea trading routes linking the Mediterranean world with eastern and southern sources of incense, spices and other luxury goods. Stretching from the Mediterranean ports of Palestine and Egypt through Arabia and beyond, and involving the Nabataean Arabs (and Petra at its height at the beginning of the 2nd century AD), the long-distance land trade in incense flourished between the 7th century BC and the 2nd century AD.