اقدیمی‌ترین و سنتی‌ترین نام‌های مکانی برای منطقه‌ای که در عصر باستان کلاسیک به «فلسطین» معروف شد، ربطی به کنعان نداشتند۔

The most traditional and earliest toponyms for the area which became known in classical Antiquity as ‘Palestine’ were not related to Cana’an.

آنها نام‌های جغرافیایی رتنو و جاهی بودند که ممکن است نام‌های سنتی به شمار آیند، همان‌گونه که در داستان سنوهه مصری، متعلق به قرن چهاردهم پیش از میلاد، به کار رفته‌اند.1 رتنو برای اشاره به مناطقی در امتداد ساحل شرقی مدیترانه به کار می‌رفت و به سه زیرمنطقه تقسیم می‌شد: عموریه در شمال، لبنان (که گاهی «رتنوی بالا» نامیده می‌شود) که در جنوب عموریه و شمال رود لیطانی قرار داشت، و جاهی که جنوبی‌ترین بخش رتنو بود و به مناطق جنوب رود لیطانی تا عسقلان (عسقلان، یا شاید غزه) و تا دره ریفت در شرق اطلاق می‌شد.

They were the toponyms of Retenu and Djahi, which might be seen as traditional names, as used in the 14th century BC Egyptian story of Sinuhe.1 Retenu was used to refer to the regions along the eastern shore of the Mediterranean and was divided into three sub-regions: Amurru, in the north, Lebanon (sometimes referred to as ‘Upper Retenu’), which lay south of Amurru and north of the Litani river, and Djahi, the southernmost part of Retenu, which referred to the regions south of the Litani to Ascalon (‘Asqalan, or perhaps Gaza) and as far as the Rift Valley to the east.

رویکردهای سنتی به فلسطینی‌ها، «پلست» و فلسطین باستان از دیدگاه مهاجرانِ استعمارگر شکل گرفته‌اند. کشفیات باستان‌شناختی جدید و شواهد کتیبه‌ای می‌توانند به ما کمک کنند تاریخ فلسطین را از دیدگاه بومیان بخوانیم. کشفیات باستان‌شناختی جدید در فلسطین/اسرائیل و شواهد کتیبه‌ای درباره فلسطین باستان – نقش‌شده بر دیوارها، معابد، یادمان‌ها، سنگ‌قبرها، سکه‌ها و گورستان‌های فلسطینی‌ای که اخیراً در عسقلان کشف شده و به حدود ۳۰۰۰ سال پیش تعلق دارند (آریئل ۲۰۱۷) – همگی درک ما از تاریخ باستانی فلسطین را دگرگون کرده و پارادایم‌های نوینی پدید آورده‌اند که دانش علمی ما درباره فلسطین را متحول ساخته است. واژه‌ای هم‌ریشه با نام فلسطین، یعنی «پلست»، بر پنج کتیبه دیده می‌شود که به استقرار مردمی دریانورد در امتداد سواحل جنوبی فلسطین از میانه سده دوازدهم پیش از میلاد، در دوران رامسس دوم و سوم از سلسله نوزدهم مصر، اشاره دارد. اسناد ۳۲۰۰ ساله از رامسس سوم، از جمله کتیبه‌ای مربوط به حدود ۱۱۵۰ پیش از میلاد در معبد مقبره‌ای رامسس سوم در معبد مدینه‌حبو در لوکسور – یکی از بهترین معابد حفظ‌شده مصر – از پلست‌ها در میان کسانی یاد می‌کند که با رامسس سوم جنگیدند (برستد ۲۰۰۱: ۲۴؛ همچنین بروئر ۱۹۲۹–۱۹۳۰)، که از ۱۱۸۶ تا ۱۱۵۵ پیش از میلاد فرمانروایی کرد. جنگ رامسس سوم با به‌اصطلاح «اقوام دریایی» (۱۱۸۱–۱۱۷۵

The traditional approaches to the Philistines, ‘Peleset’ and ancient Palestine have been constructed through the eyes of settler-colonisers. New archaeological discoveries and epigraphical evidence can help us read the history of Palestine through the eyes of the indigenous. New archaeological discoveries in Palestine/Israel and epigraphic evidence on ancient Palestine – carved on walls, temples, memorials, gravestones, coins and Philistine graveyards uncovered recently in Ascalon, dating to about 3000 years ago (Ariel 2017) – have all transformed our understanding of the ancient history of Palestine and have resulted in new paradigms which revolutionised our scholarly knowledge on Palestine. A cognate of the name Palestine, ‘Peleset’, is found on five inscriptions as referring to the settlement of a seafaring people along the southern Palestinian coast from the mid-12th century BC during the reigns of Ramesses II2 and III of the nineteenth Egyptian dynasty. The 3200-year-old documents from Ramesses III, including an inscription dated c. 1150 BC, at the Mortuary Temple of Ramesses III at the Medinat Habu Temple in Luxor – one of the best-preserved temples of Egypt – refers to the Peleset among those who fought against Ramesses III (Breasted 2001: 24; also Bruyère 1929‒1930), who reigned from 1186 to 1155 BC. Ramesses III’s war against the so-called ‘sea peoples’ (1181‒1175

بر اساس آنچه در متون مصری آمده، قوم پلست (Peleset) از نظر جغرافیایی در سرزمین «دجاهی» قرار داشت که همان فلسطین است.

BC) placed Peleset, geographically, in the land of Djahi, that is Palestine.

در واقع، کشفیات جدید باستان‌شناختی از گورستانی ۳۰۰۰ساله متعلق به فلسطینیان در عسقلان، منجر به پارادایمی تازه درباره خاستگاه فلسطینیان شده است؛ پارادایمی که به‌روشنی نشان می‌دهد آنان مهاجمان غارتگر اژه‌ای در جنوب لوانت یا «مردمان دریا» نبودند که در دوران اواخر عصر مفرغ در فلسطین ظاهر شدند، بلکه جمعیتی بومی از خاور نزدیک بودند (عویان ۲۰۱۷؛ داوود ۲۰۱۷). از قرن نوزدهم، دانشمندان شرق‌شناس کتاب‌مقدسی، کتیبه‌های مصری «پلست» را، که هم‌ریشه با این نام است، به «فلسطینیان» کتاب‌مقدس پیوند داده‌اند. کتیبه‌های آشوری از قرن هشتم و هفتم، این منطقه ساحلی جنوبی را «پلاشتو» یا «پلیستو» نامیده‌اند.

In fact, new archaeological discoveries from a 3000-year-old Philistine graveyard in Ascalon have resulted in a new paradigm on the origins of the Philistines, firmly suggesting that they were not marauding Aegean invaders of the southern Levant or ‘sea peoples’ that appeared in Palestine in the course of the Late Bronze Age, but an indigenous population of the Near East (Evian 2017; David 2017). Since the 19th century biblical Orientalist scholars have linked the Egyptian cognate Peleset inscriptions with the ‘biblical Philistines’. Assyrian inscriptions from the 8th and 7th century refer to this southern coastal region as ‘Palashtu’ or ‘Pilistu’.

شواهد کتیبه‌ای عربی‌زبان از فلسطین آن‌سوی رود اردن بسیار گسترده است، و برخی کتیبه‌های عربی به دوران روم بازمی‌گردند و تا حدود سال ۱۵۰ میلادی می‌رسند. در واقع، فلسطین از نظر کتیبه‌های عربی بسیار غنی است و بیشتر آن‌ها به دوره‌های آغازین اسلام و اموی تعلق دارند. از همان آغاز اسلام، فلسطین اهمیت دینی، اقتصادی و راهبردی ویژه‌ای یافت. اهمیت تاریخی فلسطین (فلستین) در صدها کتیبه عربی فلسطینی نمایان است که طیف گسترده‌ای از موضوعات را دربر می‌گیرند: معماری، اوقاف دینی (وقف)، کتیبه‌های مزار، ساخت‌وساز، بازارها، اهدا، متون قرآنی، دعاها و نیایش‌ها. مجموعه بزرگی از این کتیبه‌ها در مجلدات متعدد «مجموعه کتیبه‌های عربی فلسطین» (Corpus Inscriptionum Arabicarum Palaestina) گردآوری شده است ([Sharon 1997‒2013; van Berchem 1894]).

Arabic-language epigraphic evidence from Palestine east of the Jordan River is extensive, with some Arabic inscriptions dating from the Roman era and as early as 150 AD. In fact, Palestine is extremely rich in Arabic inscriptions, most of which date from the early Islamic and Umayyad periods. Already in early Islam Palestine acquired particular religious, economic and strategic importance. The historical importance of Filastin is shown in the hundreds of Palestine Arabic inscriptions which cover a huge variety of topics: architecture, Islamic religious (waqf) endowments, epitaphs, construction, markets, dedication, Quranic texts, prayers and invocations. A large collection of the inscriptions is assembled in the multivolume Corpus Inscriptionum Arabicarum Palaestina (Sharon 1997‒2013; van Berchem 1894).