ولف‌دیتر هوترت و کمال عبدالفتاح (۱۹۷۷) در اثر پیشگامانه خود درباره جغرافیای تاریخی فلسطین، ترانس‌اردن و جنوب سوریه در اواخر قرن شانزدهم، که بر پایه دفتر تفصیلی عثمانی (مُفَصَّل دفتر) است، این مناطق را «مناطق مرزی» تحت حاکمیت عثمانی توصیف می‌کنند. در فلسطین قرن هجدهم، پاشالیک صفد (ولایت صفد) و جلیل به‌طور کلی نمونه‌ای از «ولایت مرزی» بودند و پایگاه قدرت یک قدرت محلی فلسطینی در حال ظهور بود که تحت حاکمیت اسمی عثمانی قرار داشت.

Wolf-Dieter Hütteroth and Kamal Abdulfattah’s (1977) seminal work on the Historical Geography of Palestine, Transjordan and Southern Syria in the Late 16th Century, based on a detailed Ottoman register (mufassal defter), describes these regions as ‘frontier zones’ under Ottoman rule. In 18th century Palestine, the pashalik of Safad (province of Safad) and Galilee as a whole were a case of ‘frontier province’ and a power base for a rising Palestinian local power under nominal Ottoman rule.

ظهور نظام التزام مالیاتی نخست در دوران مملوکان بود، و عثمانیان در قرن پانزدهم آن را نهادینه کردند. این نظام از طریق واگذاری درآمدهای مالیاتی عمومی اجرا می‌شد. دولت عثمانی جمع‌آوری مالیات را به بیرون از دستگاه دولت می‌سپرد و حق مالیات‌ستانی را به بالاترین پیشنهاددهنده می‌فروخت. این پیشنهاددهنده که «ملتزم» نامیده می‌شد، مالیات را در محل جمع می‌کرد و در پرداخت‌های قسطی ثابت به دولت می‌پرداخت، در حالی که سود حاصل از آن را برای خود نگه می‌داشت؛ و این سودجویی اغلب بی‌حساب و کتاب بود. واگذاری مالیات‌ها در نظام التزام شامل مالیات زمین و مالیات‌های شهری، تولید برخی کالاها مانند شراب و نمک، و حتی ارائه برخی خدمات عمومی می‌شد. واگذاری مالیات زمین در دوران عثمانی که شبیه نظام اقطاع در دوران فاطمیان بود، به پیدایش نخبگان محلی ثروتمند و سران محلی قدرتمند در فلسطین و سراسر منطقه انجامید. این نظام در جریان اصلاحات تنظیمات در سال ۱۸۵۶ رسماً لغو شد، اما در واقع تا پایان حکومت عثمانی در فلسطین ادامه یافت (یازبک ۱۹۹۸: ۷۲‒۷۳). نظام التزام بسیار پرسود و بسیار استثماری بود و سال‌های طولانی برای نخبگان محلی قدرتمند در دوران مملوکان و عثمانیان سودی بزرگ به همراه داشت (عبدالرحمن و ناگاتا ۱۹۷۷).

Appearing first under the Mamluks, the Iltizam taxation system was institutionalised by the Ottomans in the 15th century and was carried out by the farming of public tax revenues. The Ottoman state would outsource tax collection by auctioning taxation rights to the highest bidder (multazim), who would then profit, often profligately, from collecting the taxes locally, make payments to the state in fixed instalments, while keeping the profit. This outsourcing of the Iltizam tax system included the farming of land taxes and urban taxes, the production of certain goods such as wine and salt, and even the provision of certain public services. The outsourcing of the land Iltizam tax under the Ottomans, which resembled the iqta’a system under the Fatimids, gave rise to rich local elites and powerful local chieftains in Palestine and throughout the region. Formally abolished in the course of the reforms (Tanzimat) of 1856, but, in reality, continuing until the end of Ottoman rule in Palestine (Yazbak 1998: 72‒73), the ltizam system was very profitable and highly exploitative and was for many centuries of great benefit to powerful local elites under the Mamluks and Ottomans (Abdul Rahmam and Nagata 1977).

بخش‌هایی از پیامدهای نظام مالیات‌گیری عثمانی، یعنی رشد خودمختاری محلی و برآمدن سران قدرتمند در فلسطین، به‌ویژه در چارچوب «ایالات مرزی»، را می‌توان در ظهور پیشین پادشاهان متحد عرب غسانی (فیلارک‌های عالی) نیز مشاهده کرد.

Certain aspects of the impact of the Ottoman tax farming system, with the growth of local autonomy and rise of powerful chiefs in Palestine especially within the context of ‘frontier provinces’, can also be seen in the previous rise of the Ghassanid Arab federate kings (supreme phylarchs)

از «مرزهای» استان‌های فلسطین دوم و فلسطین سوم در سده‌های ششم و اوایل هفتم میلادی، و نیز در ظهور رهبران جراح از قبایل بدوی بنی طی تحت حکومت فاطمیان، تا شکست نظامی آنان به دست انوشتکین الدزبری، فرماندار نظامی فلسطین، در سال ۱۰۲۹ میلادی.

of the ‘frontier provinces’ of Palaestina Secunda and Palaestina Tertia in the 6th and early 7th centuries and in the rise of the Jarrah leaders of the Bedouin tribes of Banu Tayy under the Fatimids, until their military defeat by Anushtakin al-Dizbari, the Military Governor of Palestine, in 1029 AD.

در میان نمونه‌های شاخص، خیزش چشمگیر ظاهر العمر در جلیل در قرن هجدهم نیز شایان توجه است. توانایی او در جمع‌آوری کارآمد مالیات، گردآوری و فرماندهی مؤثر لشکر، برقراری پیوندهای موفق با متحدان و برقراری نظم و قانون، در چارچوب «استان مرزی» جلیل، همگی بخشی از عواملی بودند که اوج قدرت او را در فلسطین قرن هجدهم توضیح می‌دهد.

The spectacular rise of Dhaher al-ʿUmar in Galilee in the 18th century is also a case in point. His ability to collect taxes efficiently, raise and command an army effectively, forge alliances successfully and enforce law and order, within the context of the ‘frontier province’ of the Galilee, were all part of the mix which explains his rise to power in 18th century Palestine.

نزدیک‌ترین چیزی که فلسطین در آغاز دوران جدید به استقلال دولتی دست یافت، نتیجهٔ هم‌زمانی پویایی تجاری فلسطین و رهبر افسانه‌ای آن، ظاهر العمر، و بی‌توجهی مداوم عثمانی‌ها بود. قبیلهٔ زیدانی (حَمولَه) ظاهر العمر از روستاهای فلسطین و حاشیهٔ این سرزمین برخاست، از پاشالیک صفد، ولایتی مرزی که هم در دورهٔ مملوکان و هم در دورهٔ عثمانی چنین بود، نه از مراکز شهری بزرگ سنتی کشور یا از نخبگان اجتماعی شهری فلسطین که عموماً طرفدار عثمانی بودند. العمر که در روستای عَرَّابه در مرکز جلیل زاده شد، از اشراف زمین‌دار شهری سنتی فلسطین نبود و برخلاف بزرگان محلی (اَعیان)، مشروعیت خود را مدیون مقامات مرکزی عثمانی نبود. اعضای خانوادهٔ العمر به‌عنوان مُلتزِم‌های محلی (گیرندگان مالیات) در شهرهای ولایتی طبریه و صفد در پاشالیک صفد خدمت کرده بودند و خود او نیز کار خویش را به‌عنوان بازرگان و مالیات‌گیر در نظام التزام عثمانی آغاز کرده بود (کرامر ۲۰۱۱:

The closest Palestine got to early modern independent statehood was a result of both commercial dynamism of Palestine and its legendary leader Dhaher al-ʿUmar and the continued neglect of the Ottomans. The Zaydani clan (hamulah) of Dhaher al-ʿUmar emerged from the Palestinian countryside and periphery of the country, from the pashalik of Safad, a ‘frontier province’ under both the Mamluks and Ottomans, not from the traditional major urban centres of the country or the generally pro-Ottoman urban social elites of Palestine. Born in the village of ‘Arrabah in central Galilee, al-ʿUmar did not come from the traditional urban landowning aristocracy of Palestine and, unlike the local notables (‘ayan), he did not owe his legitimacy to the central Ottoman authorities. Al-ʿUmar’s family members had served as local multazims (tax collectors) in the provincial towns of Tiberias and Safad in the pashalik of Safad and he himself had begun his career as a trader and tax farmer under the Ottoman Iltizam system (Krämer 2011:

۶۰). اما نظام مالیاتی التزام عثمانی در فلسطین بسیار استثمارگرانه و ظالمانه نسبت به دهقانان بود و، همان‌گونه که در ادامه خواهیم دید، نظام مالیاتی جدید ظاهر عمر و حکومت اجتماعی روشنگرانه او آشکارا در میان دهقانان فلسطینی محبوب بود. او قدرت اشراف شهری و «طبقات غارتگر» را که از گروه‌های آسیب‌پذیر اجتماعی، به‌ویژه دهقانان، تغذیه کرده بودند، به‌طور چشمگیری کاهش داد. ظاهر عمر آموزش رسمی اندکی دیده بود، اما به نظر می‌رسد که بیشتر خودآموخته بود و تجربه اولیه‌اش در کار، توانایی مالی و تجربه عملی‌اش به‌عنوان یک مالیات‌گیرِ کارآمد، ارزش حیاتی داشت. اما این توانایی‌های سیاسی، نظامی، اقتصادی، دیپلماتیک و مالیاتی او بود که شاید او را قدرتمندترین رهبر در تاریخ معاصر فلسطین ساخت. ظهور او در روستاهای جلیل آغاز شد و نخستین مقر فرماندهی‌اش طبریه در شرق جلیل بود، نه مراکز شهری سنتی کشور: نابلس، اورشلیم و غزه. پس از شورش موفقیت‌آمیز علیه دولت عثمانی و تثبیت حکومتش، ظاهر عمر عملاً به فرمانروای مستقل بخش بزرگی از فلسطین بدل شد. پس از پیروزی نظامی او در مرج ابن عامر در سال ۱۷۳۵، هزاران نفر از مردم محلی، از جمله بسیاری از ساکنان ناصره، به نیروهای او پیوستند. گفته می‌شود که در میان حامیان او در جلیل، مسیحیان محلی بسیاری بودند، از جمله زنان مسیحی ناصره که به سربازان او غذا و آب می‌رساندند (جودَه ۱۹۸۷: ۲۸‌–۳۱). «در طول سه دهه بعد، جایگاه ظاهر العمر چنان بالا رفت که توانست اتحادهای موقتی با دولت روسیه برقرار کند و با ممالیک مصر همکاری نماید» (دومانی ۱۹۹۵: ۴۲).

60). But the Ottoman Iltizam land tax system in Palestine had been highly exploitative and oppressive towards the peasantry and, as we shall see below, al-ʿUmar’s new taxation system and his socially enlightened regime were evidently popular among the Palestinian peasantry. He substantially reduced the power of the urban notables and ‘predatory classes’ that had fed upon vulnerable social groups, especially the peasants. Al-ʿUmar had received some formal education but he appears to have been largely selftaught and his early career, financial competence and practical experience as an efficient tax farmer were of critical value. But it was his political, military, economic, diplomatic and taxation skills which made him perhaps the most powerful leader in modern Palestinian history. His rise to power began in the Galilee countryside and his first headquarters was Tiberias in Eastern Galilee, not the traditional urban centres of the country: Nablus, Jerusalem and Gaza. After rebelling successfully against the Ottoman state and consolidating his regime, al-ʿUmar became effectively the sovereign ruler of much of Palestine. Following his military victory at Marj ibn ‘Amer in 1735, thousands of local people, including many residents of Nazareth, joined his forces. Apparently among his Galilee supporters were many local Christians, including Christian women from Nazareth who provided his troops with food and water (Joudah 1987: 28‒31). ‘Over the next three decades Zahir al-Umar’s stature became such that he found it possible to forge temporary alliances with the Russian government and to cooperate with the Mamluks in Egypt’ (Doumani 1995: 42).