برای بیش از دو هزار سال، فلسطین مقصد ادیان توحیدی سه‌گانه بوده است. برخی از این مردان و زنان قربانی تقدیم کردند، آثار مقدس گرد آوردند و دعا کردند، و دیگران مطالعه کردند، جنگیدند، موعظه کردند، کاوش کردند یا فتح کردند. به عنوان انبار غلهٔ غنی در هلال حاصلخیز، هیچ سرزمینی به اندازهٔ فلسطین کانون گردشگری مذهبی و تقوا، زیارت و استعمار نبوده است. (Matar 2013: 913)

For over two millennia, Palestine has been the destination of the three monotheisms. While some of these men and women offered sacrifices, collected relics, and prayed, others studied fought, preached, excavated or conquered. A rich granary in the Fertile Crescent, no land has been as much the focus of religious tourism and piety, pilgrimage and colonization as Palestine. (Matar 2013: 913)

مسافران، زائران، نویسندگان، نقشه‌نگاران، جغرافیدانان، شرق‌شناسان کتاب‌مقدس‌پژوه و جویندگان ماجراهای عاشقانه‌ی اروپایی در دوران جدید، نه شواهد تاریخی، جغرافیایی یا باستان‌شناختی داشتند و نه دلیل موجهی برای آنکه فلسطین امروزی را «کنعان» بنامند. آنان به‌طور منطقی نقشه‌های کهن «پالائستینا» را بازتولید می‌کردند؛ نقشه‌هایی که از بیش از یک‌ونیم هزاره عتیقه‌ی کلاسیک و مسیحیت بیزانسی بر جای مانده بود. همچنین بر میراث و حافظه‌ی نام‌شناختی این سرزمین در دوره‌های هلنیستی، رومی، مسیحیت نخستین، بیزانسی و اسلامی-عربی تکیه داشتند.

Modern European travellers, pilgrims, writers, cartographers, geographers, biblical Orientalists and romance seekers had no historical, geographic or archaeological evidence or good reason to refer to modern Palestine as ‘Cana’an’. They logically reproduced ancient maps of Palaestina, maps derived from more than a millennium and a half of Classical Antiquity and Byzantine Christianity. They also relied on the Hellenistic, Roman, early Christian, Byzantine and Arab Islamic toponymic memory and heritage of the country.

در قرن‌های هفدهم و هجدهم، شرق‌شناسی رمانتیک اروپایی و «جغرافیای کتاب‌مقدسی» فلسطین به‌طرز چشمگیری گسترش یافت و آثار پرحجمی درباره‌ی جغرافیای تاریخی فلسطین نه‌تنها به زبان لاتین، بلکه به زبان‌های بومی اروپا نیز منتشر شد. از جمله‌ی این آثار، کارهای هادریانوس رلاندوس (۱۶۷۶ تا ۱۷۱۸) بود، شرق‌شناس، نقشه‌نگار و زبان‌شناس برجسته‌ی هلندی که در پژوهش درباره‌ی جغرافیای کتاب‌مقدسی فلسطین سهمی ماندگار داشت (پیلین ۱۹۸۴: ۲۱۲). کار او بیشتر ماهیتی زبان‌شناختی‌الهیاتی داشت و شامل دو اثر لاتین بود: *Antiquitates Sacrae veterum Hebraeorum* (۱۷۰۸) و *Palaestina ex monumentis Veteris illustrata* (۱۷۱۴)، که در آن‌ها کوشید جغرافیای «فلسطین کتاب‌مقدسی» را توصیف کند.

In the 17th and 18th centuries European romantic Orientalist and ‘biblical geography’ of Palestine increased phenomenally and voluminous publications on the historical geography of Palestine began to appear not only in Latin but in vernacular European languages. This included the works of Hadrianus Relandus (1676‒1718), a prominent Dutch Orientalist, cartographer and philologist who made a lasting contribution to research on the scriptural geography of Palestine (Pailin 1984: 212). His work was mainly philological-theological in character and included Antiquitates Sacrae veterum Hebraeorum (1708) and Palaestina ex monumentis Veteris illustrata (1714), written in Latin, in which he sought to describe the geography of ‘biblical Palestine’.