ابراز بالفور در مورد صهیونیسم: «چهار قدرت بزرگ به صهیونیسم متعهدند. و صهیونیسم، درست باشد یا نادرست، خوب باشد یا بد، ریشه در سنت‌های دیرینه، نیازهای کنونی و امیدهای آینده دارد، و اهمیتی بسیار بیشتر از خواسته‌ها و پیش‌داوری‌های ۷۰۰٬۰۰۰ عرب [فلسطینی] دارد که اکنون در آن سرزمین باستانی زندگی می‌کنند.» (آرتور جیمز بالفور، به نقل از Nutting 2013)

The four Great Powers are committed to Zionism. And Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long traditions, in present needs, in future hopes, of far greater import than the desires and prejudices of the 700,000 [Palestine] Arabs who now inhabit that ancient land. (Arthur James Balfour, cited in Nutting 2013)

در قلب درگیری در فلسطین، استعمارگری شهرک‌نشینی صهیونیستی قرار دارد؛ و استعمارگری شهرک‌نشینی یک ساختار است، نه یک واقعه‌ی گذرا (Wolfe 2006). استعمارگری شهرک‌نشینی صهیونیستی ریشه‌ای عمیق در استعمار اروپایی دارد. استعمارگران بریتانیایی که حقوق و وجود مردمان بومی را نادیده می‌گرفتند، بخش‌های بزرگی از زمین را اغلب «terra nullius» یعنی «زمین کسی» می‌دیدند. این اصطلاح که در اصل از حقوق روم گرفته شده بود، برای توصیف سرزمینی به کار می‌رفت که تحت حاکمیت هیچ دولت اروپایی نبود؛ و حاکمیت بر سرزمینی که terra nullius است ممکن است از راه اشغال و/یا استعمارگری شهرک‌نشینی به دست آید.

Zionist settler-colonialism is at the heart of the conflict in Palestine; settler-colonialism is a structure not an episode (Wolfe 2006). Zionist settler-colonialism is deeply rooted in European colonialism. Ignoring the existence and rights of indigenous peoples, British colonialists often saw large parts of the earth as terra nullius, ‘nobody’s land’. This (originally Roman legal) expression was used to describe territory which was not subject to the sovereignty of any European state – sovereignty over territory which is terra nullius may be acquired through occupation and/ or settler-colonisation.

هنگامی که در اواخر قرن نوزدهم، «صهیونیسم» اروپایی به عنوان یک نیروی سیاسی ظهور کرد که خواستار استعمارگری مهاجرنشینی در فلسطین و «گردآوری همه یهودیان» بود، به این واقعیت توجه چندانی نشد که فلسطین از پیش جمعیت داشت. در واقع، برنامه بازل که در نخستین کنگره صهیونیستی به تصویب رسید و صهیونیسم سیاسی را در سال ۱۸۹۷ آغاز کرد، هنگام بیان هدف این جنبش، هیچ اشاره‌ای به جمعیت بومی فلسطینی نکرد: «ایجاد یک میهن عمومی و تضمین‌شده از نظر حقوقی برای ملت یهود در فلسطین».

When in the late 19th century European ‘Zionism nationalism’ arose as a political force calling for the settler-colonisation of Palestine and the ‘gathering of all Jews’, little attention was paid to the fact that Palestine was already populated. Indeed, the Basel Programme adopted at the First Zionist Congress, which launched political Zionism in 1897, made no mention of a Palestinian indigenous population when it spelled out the movement’s objective: ‘the establishment of a publicly and legally secured home in Palestine for the Jewish people’.

علاوه بر این، در سال‌های نخست تلاش‌های صهیونیست‌ها برای جلب حمایت از برنامه‌شان، آنان در غرب این اسطورهٔ نژادپرستانه را ترویج کردند که «سرزمینی بی‌مردم برای مردمی بی‌سرزمین». این شعار را ایزرائل زانگویل، نویسندهٔ برجستهٔ انگلیسی‌یهودی، رواج داد؛ کسی که اغلب در مطبوعات بریتانیا به‌عنوان سخنگوی صهیونیسم نقل می‌شد و یکی از نخستین سازمان‌دهندگان جنبش صهیونیستی در بریتانیا بود. حتی در سال ۱۹۱۴، حاییم وایزمن، که قرار بود نخستین رئیس‌جمهور اسرائیل شود و همراه با تئودور هرتزل و دیوید بن‌گوریون، یکی از سه مردی بود که بیشترین نقش را در تبدیل رؤیای صهیونیستی به واقعیت داشتند، چنین اظهار داشت:

Moreover, in the early years of their efforts to secure support for their enterprise, the Zionists propagated in the West the racist myth of ‘a land without a people for a people without a land’, a slogan popularised by Israel Zangwill, a prominent Anglo-Jewish writer often quoted in the British press as a spokesman for Zionism and one of the earliest organisers of the Zionist movement in Britain. Even as late as 1914, Chaim Weizmann, who was to become the first President of Israel and who, along with Theodor Herzl and David Ben-Gurion, was one of the three men most responsible for turning the Zionist dream into reality, stated:

در مرحله آغازین خود، صهیونیسم توسط پیشگامانش به‌عنوان جنبشی تصور می‌شد که کاملاً به عوامل مکانیکی وابسته است: کشوری وجود دارد که اتفاقاً فلسطین نام دارد، کشوری بدون مردم؛ و از سوی دیگر، ملت یهود وجود دارد که کشوری ندارد. پس چه چیز دیگری لازم است جز اینکه این گوهر را در حلقه قرار دهیم و این مردم را با این سرزمین متحد کنیم؟ بنابراین، صاحبان این سرزمین [ترک‌ها] باید متقاعد شوند و اطمینان یابند که این ازدواج نه‌تنها برای [مردم یهود] و برای سرزمین، بلکه برای خودشان نیز سودمند است.1

In its initial stage, Zionism was conceived by its pioneers as a movement wholly depending on mechanical factors: there is a country which happens to be called Palestine, a country without a people, and, on the other hand, there exists the Jewish people, and it has no country. What else is necessary, then, than to fit the gem into the ring, to unite this people with this country? The owners of the country [the Turks] must, therefore, be persuaded and convinced that this marriage is advantageous, not only for the [Jewish] people and for the country, but also for themselves.1

نه زنگویل و نه وایزمن این ارزیابی‌های جمعیتی را به معنای لفظی آن در نظر داشتند. آنان نمی‌خواستند بگویند که در فلسطین هیچ مردمی وجود نداشت، بلکه مقصودشان این بود که هیچ مردمی که شایستهٔ توجه باشند، در چارچوب مفاهیم برتری‌جویی نژادپرستانهٔ اروپایی که در آن زمان حاکم بود، وجود نداشت. در این زمینه، اظهارنظری از وایزمن به آرتور روپین، رئیس بخش استعمار آژانس یهود، بسیار آشکارکننده است.

Neither Zangwill nor Weizmann intended these demographic assessments in a literal fashion. They did not mean that there were no people in Palestine, but that there were no people worth considering within the framework of the notions of racist European supremacy that then held sway. In this connection, a comment by Weizmann to Arthur Ruppin, the head of the colonisation department of the Jewish Agency, is particularly revealing.

هنگامی که روپین درباره‌ی اعراب بومی فلسطین از وایزمن پرسید، او پاسخ داد: «انگلیسی‌ها به ما گفته‌اند که در آنجا صد هزار سیاه‌پوست [به عبری: کوشیم، یعنی سیاه‌پوستان] وجود دارد، و برای آنان هیچ ارزشی قائل نیستند.»2

When asked by Ruppin about the indigenous Palestinian Arabs, Weizmann replied: ‘The British told us that there are there some hundred thousand niggers [Hebrew: kushim, negroes] and for those there is no value.’2

در زبان انگلیسی، واژهٔ nigger یک توهین نژادپرستانهٔ سفیدپوستان است که به سیاهپوستان و مردم آفریقایی گفته می‌شود. بار تحقیرآمیز آن یادآور واژهٔ تحقیرآمیز دیگری در انگلیسی، یعنی philistine است که بریتانیای سفیدپوست آن را از پیش‌داوری‌های کتاب مقدس وام گرفت و در گفتار روزمره رواج داد. با این حال، در فرهنگ استعماری نژادپرستانهٔ سفیدپوستانی که وایزمن و همراهانش در آن فعالیت می‌کردند، اشاره به مردم بومی فلسطین با عنوان nigger امری طبیعی و غریزی به شمار می‌رفت. زنگویل خودش در سال ۱۹۲۰، با وضوحی قابل تحسین، معنای واقعی شعارش را بیان کرد که این بیان، طنینی از نژادپرستی جمعیتی وایزمن و شرق‌شناسی توراتی شفتسبری داشت.

In the English language, the word nigger is a White racist slur directed at Black and African people. Its derogatory connotations echo another pejorative English word, philistine, which White Britain borrowed from biblical prejudices and popularised in daily parlance. However, in the White racist colonial culture within which Weizmann and co. operated, the reference to the indigenous people of Palestine as nigger would have been instinctive and natural. Echoing Weizmann’s demographic racism and Shaftesbury’s biblical Orientalism, Zangwill himself spelled out the actual meaning of his slogan with admirable clarity in 1920:

اگر لرد شفتسبری در توصیف فلسطین به عنوان سرزمینی بدون مردم، از نظر لفظی نادرست بوده باشد، در اصل درست گفته است، زیرا هیچ مردم عرب‌تباری که در پیوندی نزدیک با این سرزمین زیست کنند، از منابع آن بهره ببرند و نشانی مشخص بر آن بزنند، در آن وجود ندارد: در بهترین حالت، تنها یک اردوگاه عربی وجود دارد. (زنگویل ۱۹۲۰: ۱۰۴؛ همچنین نگاه کنید به کامل ۲۰۱۵)

If Lord Shaftesbury was literally inexact in describing Palestine as a country without a people, he was essentially correct, for there is no Arab people living in intimate fusion with the country, utilising its resources and stamping it with a characteristic impress: there is at best an Arab encampment. (Zangwill 1920: 104; see also Kamel 2015)

بین ملاحظات داخلی و امپریالیستی بریتانیا، لابی‌گران صهیونیست یهودی (به‌ویژه حاییم وایزمن، ۱۸۷۴‑۱۹۵۲) و سیاست نبوت‌گرای صهیونیسم مسیحی، در نهایت به اعلامیه بالفور در سال ۱۹۱۷ انجامید که وعدهٔ «وطن ملی یهودیان» در فلسطین را داد (Anderson, I. 2005: 1, 57‒58). بدین ترتیب، بریتانیا به‌عنوان یک قدرت جهانی امپریالیستی، برای نخستین بار جنبش صهیونیستی برای تصاحب فلسطین را رسماً تأیید کرد. این سند بسیار بحث‌برانگیز که در تاریخ ۲ نوامبر صادر شد، از سوی آرتور جیمز بالفور، وزیر امور خارجه (که بعدها لرد بالفور شد)، در قالب نامه‌ای خطاب به یکی از یهودیان برجستهٔ بریتانیایی و حامیان جنبش صهیونیسم، یعنی لیونل والتر (لرد) روچیلد، صادر شد و از حمایت بریتانیا از صهیونیسم سیاسی خبر می‌داد.

The interplay between British domestic and imperial considerations, Jewish Zionist lobbyists (especially Chaim Weizmann, 1874‒1952) and Christian Zionist prophetic politics would lead to the Balfour Declaration of 1917 which promised a ‘Jewish homeland’ in Palestine (Anderson, I. 2005: 1, 57‒58). Then an imperial world power, Britain gave sanction for the first time to the Zionist campaign for possession of Palestine. This highly controversial document, dated 2 November, was issued by Foreign Secretary Arthur James Balfour (later Lord Balfour), in the form of a letter to a prominent British Jewish supporter of the Zionist movement, Lionel Walter (Lord) Rothschild, declaring British support for political Zionism:

دولت اعلیحضرت بریتانیا تأسیس یک وطن ملی برای قوم یهود در فلسطین را با نظر مساعد می‌نگرد و بهترین تلاش خود را برای تسهیل دستیابی به این هدف به کار خواهد گرفت، با این فهم روشن که هیچ اقدامی نباید به حقوق مدنی و دینی جوامع غیریهودی موجود در فلسطین، یا به حقوق و موقعیت سیاسی‌ای که یهودیان در هر کشور دیگری از آن برخوردارند، لطمه بزند. (نقل‌شده در Said 1980: 3)

Her Majesty’s Government views with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done to prejudice the civil and religious rights of the existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country. (Quoted in Said 1980: 3)

هرچند جنبش صهیونیستی یهودی پیش از این، در آغاز قرن بیستم، سلسله‌ای از کنگره‌های بین‌المللی را آغاز کرده و مستعمرات کوچک یهودی‌نشین در فلسطین تأسیس کرده بود، این حمایت قدرت امپراتوری پیشرو آن دوران از صهیونیسم بود که پروژه صهیونیستی را به یک پروژه بزرگ استعمارگرانه‌ی شهرک‌نشینانه‌ی اروپایی در فلسطین بدل کرد.

Although the Zionist Jewish movement had already initiated a series of international congresses and established small Jewish colonies in the early 20th century Palestine, it was the sponsorship of Zionism by the leading imperial power of the age that would transform the Zionist project into a major European settler-colonial project in Palestine.

بالفور کی میراث اُس اعلانِ ہمدردی کے ساتھ ناقابلِ تفریق بن گئی جو اُس نے ۱۹۱۷ء میں صیہونیت کے حق میں جاری کیا۔ اس اعلان کے اسباب پیچیدہ تھے۔ بالفور کی مسیحی صیہونیت کی جڑوں میں بہت زیادہ یہود دشمنی، صیہونی یہودی طاقت کے بڑھا چڑھا کر پیش کیے گئے تصورات، اور مشرقی یورپ سے بڑی تعداد میں یہودیوں کی برطانیہ آمد کا خوف کارفرما تھا۔ وزیرِ اعظم کی حیثیت سے بالفور نے ۱۹۰۵ء کا ایلین ایکٹ منظور کیا، جس کا بنیادی مقصد مشرقی یورپ کے یہودیوں کا برطانیہ میں داخلہ محدود کرنا تھا۔ برائن کلگ نے اس پر تشکیک آمیز انداز میں یوں تبصرہ کیا: ’یہودیوں کو برطانیہ سے دور رکھنا اور ان کو فلسطین کی طرف روانہ کرنا ایک ہی یہود دشمن سکّے کے دو رخ تھے‘۔ یہاں صیہونی مؤرخین اکثر محرکات اور جواز کے درمیان فرق کو نظر انداز کرتے ہوئے، اعلان کے جواز کے طور پر بالفور کی جنگ کے بعد کی مسیحی صیہونی بیان بازی ہی کو پکڑ لیتے ہیں۔ لیکن بالفور کے اسٹریٹجک اور قوم پرستانہ داخلی محرکات و خدشات، خصوصاً مشرقی یورپی یہودیوں کی برطانیہ میں آمد روکنے کی اُس کی بخوبی دستاویزی کوششیں اور پالیسیاں، اس اعلان کے پس پردہ محرکات کے ساتھ ساتھ فلسطین کے لیے بالفور عہد کے طویل المدتی تباہ کن نتائج کا جائزہ لیتے وقت، ہر کوشش میں ضرور مدِنظر رکھی جانی چاہئیں۔

Balfour’s legacy became inseparable from the pro-Zionist Declaration he issued in 1917. The reasons for the declaration were complex. Balfour’s brand of Christian Zionism was driven by a great deal of Judeophobia, hyped perceptions of ‘Zionist Jewish power’ and of fears of mass immigration of Jews from Eastern Europe to Britain. As Prime Minister, Balfour had passed the 1905 Aliens Act, the main object of which was to restrict the entry into Britain of Jews from Eastern Europe. Brian Klug put it rather sceptically: ‘Keeping Jews out of Britain and packing them off to Palestine were just two sides of the same antisemitic coin’.3 Here Zionist historians often chose to ignore the distinction between drivers/motives and justification and seize upon Balfour’s own post-war Christian Zionist rhetoric to justify his Declaration. Yet Balfour’s strategic and nationalist domestic motives and concerns, especially his well-documented efforts and policies to stop the influx of Eastern European Jewry into the UK, must be taken into consideration in any attempt to assess the motives behind the Declaration as well as the long-term catastrophic consequences for Palestine of that Balfour commitment.

ریشه‌های دینی‑سیاسی این تعهد بریتانیا به صهیونیسم به لابی صهیونیست مسیحی پروتستان بازمی‌گردد که در دهه ۱۸۳۰ در لندن به دست لرد شافتسبری (آنتونی اشلی کوپر؛ ۱۸۰۱‒۱۸۸۵) تأسیس شد. شافتسبری از طبقه حاکم اشرافی بریتانیا برخاست و برای دهه‌ها در قلب تشکیلات ویکتوریایی قرار داشت. او همچنین در اوج دوران ویکتوریا به دفاع از سیاست‌های اصلاح‌طلبانه اجتماعی شهرت یافت. شافتسبری نماینده حزب توری در مجلس عوام بود و بعدها عضو مجلس لردها، یعنی مجلس بالای پارلمان بریتانیای متحده شد. او داماد‌برادرزن لرد ملبورن (نخست‌وزیر در بیشتر دوره‌ی ۱۸۳۴ تا ۱۸۴۱) و پدرزن‌برادرزن لرد پالمرستون (وزیر امور خارجه در بیشتر سال‌های دهه ۱۸۴۰ و اوایل دهه ۱۸۵۰، و سپس نخست‌وزیر در بیشتر دوره‌ی ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۵) بود. (Merkley 1998:

The religio-political roots of this British pro-Zionist commitment go all the way back to the Protestant Christian Zionist lobby which was established in London in the 1830s by Lord Shaftesbury (Anthony Ashley Cooper; 1801‒1885). Shaftesbury came from the British aristocratic ruling elite and was for decades at the heart of the Victorian establishment. He also became well known for advocating socially reformist policies at the height of the Victorian era. Shaftesbury was a Tory member of the Commons, and later a member of the Lords, the upper house of Parliament in the United Kingdom. He was the nephew-in-law of Lord Melbourne (Prime Minister through most of the period from 1834 to 1841), and the stepson-in-law of Lord Palmerston (Foreign Minister for most of the 1840s and early 1850s, and then Prime Minister for most of the period 1855‒1865) (Merkley 1998:

13). پالمرستون (۱۷۸۴–۱۸۶۵) دو بار در نیمه‌ی قرن نوزدهم نخست‌وزیر بریتانیا بود. او از ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۵ تقریباً بر سیاست خارجی بریتانیا تسلط داشت، در زمانی که این کشور در اوج قدرت امپریالیستی خود بود. شَفتسبری از سوی دولت‌های متوالی بریتانیا به مقام‌های قدرت پیشنهاد می‌شد؛ پالمرستون او را تشویق و از نظر مالی حمایت می‌کرد، و هر دو مرد در تأسیس کنسولگری بریتانیا در اورشلیم در سال ۱۸۳۸ نقش داشتند. این کنسولگری در قرن نوزدهم زیر سلطه‌ی صهیونیست‌های مسیحی بود و در مرکز طرح‌های امپریالیستی بریتانیا قرار داشت که به سیاست بالفور در فلسطین انجامید (شولش ۱۹۹۲).

13). Palmerston (1784–1865) served twice as Prime Minister in the mid-19th century. For most of 1830 to 1865 he dominated British foreign policy when Britain was at the height of its imperialist power. Shaftesbury was offered positions of power by successive British governments, Palmerston encouraged and financially supported him and both men were instrumental in the establishment of the British Consulate in Jerusalem in 1838 – a Consulate which in the 19th century was dominated by Christian Zionists and was at the centre of British imperial schemes which led to the Balfour policy in Palestine (Schölch 1992).

بهویژه شَفتسبری، صهیونیست مسیحی پروتستان و صلیبیِ پرشور، پرشورترین مبلّغ و لابیگر بازگرداندنِ «قومِ کهنِ خدا» بود، همان‌گونه که یهودیان را خطاب می‌کرد (توکمن ۱۹۸۲). او و محفلِ نفوذمندی که بر آن مسلط بود، زیرِ تأثیرِ سیاستِ نبوّی‌ِ «پایانِ زمان» قرار داشتند؛ سیاستی بِشارت‌گرایانه که بر کتابِ دانیالِ عهدِ عتیق مبتنی بود و بر این باور بودند که با «بازگشتِ تحت‌اللفظی» و «اعادهٔ» یهودیان به فلسطین تحقق خواهد یافت. با نزدیک شدنِ فروپاشیِ امپراتوریِ عثمانی، حمایتِ پروتستان‌ها از «احیاگریِ یهودی» و استعمارِ شهرک‌نشینیِ فلسطین در بریتانیا افزایش یافت و برای امپراتوریِ در حالِ گسترشِ بریتانیا در خاورمیانه بسیار سودمند تلقی می‌شد. در نیمهٔ دوم و پایانِ قرنِ نوزدهم، شَفتسبری لابیِ صهیونیستیِ مسیحیِ بریتانیا را رهبری می‌کرد که شخصیت‌های برجستهٔ نظام حاکم، از جمله لُرد لیندسی (کراوفورد ۱۸۴۷: ۷۱)، لُرد مَنچستر، جورج الیوت، هولمن هانت و هال کین را دربرمی‌گرفت.

In particular, crusading Protestant Christian Zionist Shaftesbury was the most ardent propagator and lobbyist of the restoration of ‘God’s ancient people’, as he styled the Jews (Tuchman 1982). He and the influential circle he dominated were under the influence of the ‘End of Times’ prophetic politics – evangelising politics based on the Old Testament’s Book of Daniel – which they believed would be fulfilled by the ‘literal return’ and ‘Restoration’ of the Jews to Palestine. As the demise of the Ottoman Empire appeared to be approaching, the Protestant advocacy of ‘Jewish restorationism’ and settler-colonisation of Palestine increased in the UK and was seen as highly beneficial to the expanding British Empire in the Middle East. In the mid-to-late 19th century Shaftesbury led the British Christian Zionist lobby which included establishment figures such as Lord Lindsay (Crawford 1847: 71), Lord Manchester, George Eliot, Holman Hunt and Hall Caine.

در اوج امپریالیسم پروتستانی ویکتوریایی، شافتسبری که با تعصب کتاب مقدس را به رخ دیگران می‌کشید، خود اهل اسطوره‌سازی نیز بود. او با شور و حرارت، این افسانه را ترویج می‌کرد که اشتیاق بازگشت در میان یهودیان پراکنده، همه‌جایی و دیرینه است، و در ۴ نوامبر ۱۸۴۰

Epitomising Victorian Protestant imperialism, Bible-bashing Shaftesbury was also a myth-maker. He pushed zealously the myth of ubiquitous and perennial Jewish diaspora longing to ‘return’, and on 4 November 1840

او یک آگهی در روزنامه تایمز (لندن) منتشر کرد:

he placed an advertisement in the Times (London):

بازگرداندن یهودیان: یادداشتی خطاب به پادشاهان پروتستان اروپا با موضوع بازگرداندن قوم یهود به سرزمین فلسطین ارسال شده است. این سند که از یک هم‌زمانی ویژه‌ی امور در شرق و دیگر «نشانه‌های زمانه» شگفت‌انگیز برانگیخته شده، به پیمان نخستینی بازمی‌گردد که آن سرزمین را برای فرزند ابراهیم [یهودی] تضمین می‌کند. (نقل‌شده در Wagner 1995: 91)

RESTORATION OF THE JEWS: A memorandum has been addressed to the Protestant monarchs of Europe on the subject of the restoration of the Jewish people to the land of Palestine. The document in question, dictated by a peculiar conjunction of affairs in the East, and other striking ‘signs of the times’, reverts to the original covenant which secures that land to the [Jewish] descendant of Abraham. (Quoted in Wagner 1995: 91)

شفتسبری مستقیماً مسئول شعار تبلیغاتی «کشوری بدون ملت برای ملتی بدون کشور» بود،۴ که بعدها به یک اسطورهٔ کلیدی صهیونیستی-یهودی بدل شد: «سرزمینی بدون مردم برای مردمی بدون سرزمین» (مسالحه ۱۹۹۷؛ هایمسون ۱۹۵۰: ۱۰، ۱۲؛ کامل ۲۰۱۵).

Shaftesbury was directly responsible for the propagandistic slogan ‘A country without a nation for a nation without a country’,4 later to be become a key Zionist Jewish myth: ‘A land without a people for a people without a land’ (Masalha 1997; Hyamson 1950: 10, 12; Kamel 2015).

ارزیابی اهمیت تلاش‌های لابی‌گری او بر سرنوشت جنبش صهیونیسم پروتستان در بریتانیا، دونالد واگنر می‌نویسد:

Assessing the significance of his lobbying efforts on the fortunes of the Protestant Zionist movement in Britain, Donald Wagner writes:

لا يمكن المبالغة في تأثير اللورد شافتسبري على النخب السياسية البريطانية وقادة الكنيسة والمسيحي العادي. فقد ربما حدّدت جهوده وفكره السياسي الديني الاتجاه الذي سلكه النهج الاستعماري الإنجليزي تجاه الشرق الأدنى، ولا سيما الأرض المقدسة، خلال المئة عام التالية. لقد حوّل وحده المواقف اللاهوتية لكلٍّ من برايتمن وهنري فينش وجون نيلسون داربي [أبي الألفية الحديثة للتدبيرية الأولى الحديثة]: انظر أدناه ] إلى استراتيجية سياسية. وقد أسهمت صلاته السياسية الرفيعة، مقرونةً ببصيرته الحادة، في دفع الرؤية الصهيونية المسيحية إلى الأمام. (واغنر 1995: 92)

One cannot overstate the influence of Lord Shaftesbury on the British political elites, church leaders, and the average Christian layperson. His efforts and religious political thought may have set the tone for England’s colonial approach to the Near East and in particular the holy land during the next one hundred years. He singularly translated the theological positions of Brightman, Henry Finch, and John Nelson Darby [the father of modern premillennial dispensationalism]:5 see below]5 into a political strategy. His high political connections, matched by his uncanny instincts, combined to advance the Christian Zionist vision. (Wagner 1995: 92)

در سال ۱۸۸۰ میلادی، اف. لارنس اولیفانت (۱۸۲۹–۱۸۸۸)، نماینده پارلمان، رمان‌نویس و مسیحی انجیلی، از پیروان شفتسبری، کتابی با عنوان «سرزمین جلعاد» منتشر کرد (که نام خود را از «سرزمین جلعاد» در کتاب مقدس گرفته بود)، و در آن طرحی برای «بازسازی یهودیان» و پروژه‌ای دقیق برای اسکان یهودیان در شرق رود اردن ارائه داد. او از پارلمان بریتانیا خواست که به مهاجرت یهودیان از روسیه و اروپای شرقی به فلسطین کمک کند. طبیعتاً او همچنین از این حمایت می‌کرد که اعراب بومی فلسطین به مناطق محصوری مانند مناطق بومیان آمریکای شمالی منتقل شوند.7

In 1880 F. Laurence Oliphant (1829‒1888), MP, novelist and evangelical Christian, a follower of Shaftesbury, published a book entitled The Land of Gilead (named after the biblical ‘land of Gilead’),6 in which he presented a plan of ‘Jewish restoration’ and a detailed project for Jewish settlement east of the River Jordan. He urged the British parliament to assist Jewish immigration from Russia and Eastern Europe to Palestine. Not surprisingly he also advocated that indigenous Palestinian Arabs be removed to reservations like those of the indigenous inhabitants of North America7

(Sharif 1983: 68)، یا اشاره به ایدئولوژی بانتوستان که بعدها توسط آفریقای جنوبی توسعه یافت (Sharif 1983: 68؛ Wagner 1995: 93).

(Sharif 1983: 68), or hinting at the Bantustan ideology later developed by South Africa (Sharif 1983: 68; Wagner 1995: 93).

یک ترکیب از ملاحظات پروتستانی مذهبی و امپریالیستی برخی از بریتانیایی‌ها را به تولید رمان‌های صهیونیستی مسیحی، تأسیس انجمن‌های اکتشافی و حمایت علنی و خصوصی از «بازگرداندن یهودیان به فلسطین» سوق داد.۸ افزون بر این، پیاپی کشف‌های باستان‌شناختی در خاور نزدیک، ماجراجویی‌های نظامی و افزایش شمار سفرنامه‌ها، تخیل مبلغان پروتستان، مقامات اروپایی و پژوهشگران عرب‌شناس را برانگیخت و به مداخله مستقیم قدرت‌های اروپایی در سرزمین مقدس انجامید (شپرد ۱۹۸۷؛ اوزبند ۱۹۸۹). این شیفتگی اروپاییان به گذشته باستانی با تحقیری آشکار نسبت به مردم بومی فلسطین و زندگی در روستاها و شهرهای فلسطینی معاصر همراه بود. در اوج امپراتوری بریتانیا و عصر ویکتوریایی، سیاست پیامبرانه‌ی «احیاگری کتاب‌مقدسی» با افزایش دخالت استعماری بریتانیا در «شرق» همراه شد. سرزمین مقدس در قرن نوزدهم هدفی جذاب برای چند کشور اروپایی بود که در سراسر جهان عضلات استعماری خود را نمایش می‌دادند. این منطقه، به‌ویژه در زمانی که امپراتوری عثمانی نشانه‌های فروپاشی سیاسی و اقتصادی از خود نشان می‌داد، آماده نفوذ غربی بود. رقابت برای حضور ملی اروپایی و منافع تجاری استعماری در شرق، و به‌ویژه در سرزمین مقدس، در پوشش فعالیت‌های علمی و مطالعات شرق‌شناسی پنهان می‌شد (سعید ۱۹۷۸). همزمان با «هجوم اروپاییان به فلسطین»، بخش‌های گوناگون دانشگاه غرب و بیشتر کلیساهای مسیحی غربی، علاقه فزاینده‌ای به فلسطین نشان دادند. علاقه خارجی تقریباً همیشه به شکل تأسیس نهادهای مسیحی بروز می‌کرد؛ اصلاحات عثمانی پس از جنگ کریمه (۱۸۵۳ تا ۱۸۵۶) حقوق برابر، از جمله حقوق مالکیت، را به غیرمسلمانان اعطا کرد و بدین‌ترتیب تلاش تبلیغی مسیحی را با نفوذ ملی متحد ساخت. منافع خدا و کشور همسو پیش می‌رفت. بریتانیایی‌ها زودتر اقدام کردند،۹ و به‌زودی روس‌ها از آنان پیروی کردند،10

A combination of Protestant religious and imperialist considerations drove some Britons to produce Christian Zionist novels, to set up exploration societies and to advocate the ‘restoration of the Jews to Palestine’ in public and in private.8 Furthermore, a succession of archaeological discoveries in the Near East, military adventurism and the growing number of travelogues fired the imagination of Protestant missionaries, European officials and Arabist scholars and led to the direct involvement European powers in the Holy Land (Shepherd 1987; Osband 1989). This European obsession with the archaeological past was marked by a decided contempt for the indigenous people of Palestine and life in modern Palestinian villages and towns At the height of the British Empire and the Victorian era prophetic politics of ‘biblical restorationism’ went hand in hand with increasing British colonial involvement in the ‘Orient’. The Holy Land in the 19th century was an attractive target for several European nations which were flexing their colonial muscles around the globe. The region was ready for Western penetration, particularly while the Ottoman Empire was showing signs of political and economic disintegration. The race for a European national presence and colonial commercial interests in the East, and in the Holy Land in particular, was masked by scholarly activities and Oriental Studies (Said 1978). Coinciding with the European ‘scramble for Palestine’, various sectors of the Western academy, and most of the Western Christian churches, displayed an increasing interest in Palestine. Invariably foreign interest took the form of establishing Christian institutions – the Ottoman reforms after the Crimean War (1853‒1856) granted equal rights, including property rights, to non-Muslims – thereby uniting Christian missionary endeavour with national influence. The interests of God and country ran in parallel. The British moved early,9 and were soon emulated by the Russians,10

آلمانیها،۱۱ اتریشیها (ورْبا ۱۹۹۶) و دیگران، که آغازگر نفوذ گستردهٔ غرب در فلسطین بود؛ نفوذی که عثمانیها از آن میترسیدند مقدمهای باشد برای تلاش در بازپسگیری فلسطین بهعنوان یک دولت مسیحی.۱۲ میزان نفوذ غربیها چنان بود که کنسول اتریش، کنت دِ کابوگا، در سال ۱۸۸۰ گزارش داد که اورشلیم به شهری اروپایی بدل شده است. کاپیتان (بعدها ژنرال سر) چارلز وارن (۱۸۴۰‒۱۹۲۷) از مهندسان سلطنتی بریتانیا و یکی از افسران کلیدی صندوق اکتشاف فلسطین بریتانیا، که برای نقشهبرداری از توپوگرافی عهد عتیق اورشلیم و بررسی «محل معبد» فرستاده شد، چنین نوشت: «کنسول پادشاهی [بریتانیا] [جیمز فین] بیهمتا فرمان میراند؛ نه بر بومیان شهر، بلکه بر بیگانگان؛ با این حال این بیگانگان در بیشتر موارد صاحبان بر حق هستند و بومیان در بیشتر موارد غاصب» (شِپرد ۱۹۸۷: ۱۲۷‒۱۲۸).

Germans,11 Austrians (Wrba 1996) and others, marking the beginning of extensive Western influence in Palestine, an influence which the Ottomans feared might be a prelude to attempting to recover Palestine as a Christian state.12 Such was the degree of Western penetration that the Austrian consul, the Count de Caboga, reported in 1880 that Jerusalem had become a European city, and Captain (later General Sir) Charles Warren (1840‒1927) of the British Royal Engineers and one of the key officers of the British Palestine Exploration Fund, who was sent to map the Old Testament topography of Jerusalem and investigate ‘the site of the temple’, noted: ‘[British] King Consul [James Finn] rules supreme, not over the natives of the city, but over strangers; but yet these strangers for the most part are the rightful owners, the natives, for the most part, are usurpers’ (Shepherd 1987: 127‒128).

پروتستان‌های صهیونیست و امپریالیست‌های بریتانیایی بر این باور بودند که یک «فلسطین یهودی» برای تحت‌الحمایگی بریتانیا در آنجا، در امتداد مسیر اصلی به هند، سودمند خواهد بود. از اواخر قرن نوزدهم تا میانه‌ی قرن بیستم، سه نخست‌وزیر مشهور بریتانیا با «صهیونیسم غیریهودی» در بریتانیا پیوند نزدیک داشتند: بنجامین دیزرائیلی (۱۸۰۴‑۱۸۸۱) که در تأمین کنترل کانال سوئز برای بریتانیای امپریالیستی موفق بود، دیوید لوید جورج (۱۸۶۳‑۱۹۴۵) که دولتش اعلامیه‌ی بالفور ۱۹۱۷ را صادر کرد، و سر وینستون چرچیل که نزدیک به نیم قرن، چه در قدرت و چه خارج از آن، وقف صهیونیسم سیاسی و امپراتوری بریتانیا بود ([Sykes 1973: 45, 52, 207]). هم دیزرائیلی و هم لوید جورج شیفته‌ی نظریه‌های ادغام یا قرابت میان مسیحیت و یهودیت بودند ([Anderson, I.

Protestant Zionists and British imperialists believed that a ‘Jewish Palestine’ would be convenient for a British protectorate there along the main route to India. From the late 19th century to the middle of the 20th century three famous British prime ministers were closely associated with ‘Gentile Zionism’ in Britain: Benjamin Disraeli (1804‒1881), who was successful in securing for imperial Britain control of the Suez Canal, David Lloyd George (1863‒1945), whose government issued the Balfour Declaration of 1917, and Sir Winston Churchill, who for nearly half a century in and out of office was devoted to political Zionism and the British Empire (Sykes 1973: 45, 52, 207). Both Disraeli and Lloyd George were fascinated by the theories of amalgamation or affinity between Christianity and Judaism (Anderson, I.

(۲۰۰۵: ۶۰). لوید جورج، صهیونیست پروتستان، روزی چنین نقل شده که گفته است:

2005: 60). Lloyd George, a Protestant Zionist, was once quoted as saying:

«من در باره تاریخ یهودیان بسیار بیش از تاریخ قوم خودم آموزش دیدم» (به نقل از اشتاین، ۱۹۶۱: ۱۴۲)؛ و دیزраeli در کودکی به آیین پروتestant تعمید یافت، اما همچنان شیفته پیشینهٔ یهودی خود باقی ماند. او مسیحیت پروتestant را «یهودیت کامل‌شده» توصیف می‌کرد و، مانند بسیاری از صهیونیست‌های مسیحی، از این که خود را «صفحهٔ گمشده» میان عهد عتیق و عهد جدید می‌خواند، لذت می‌برد (جانسون، پ. ۱۹۹۳: ۳۲۴). امپریالیسم مسیحی متمدن‌ساز دیزраeli، نگرش‌های حامیانه نسبت به یهودیان را با سیاست‌های امپریالیستی در قبال خاورمیانه درهم می‌آمیخت؛ سیاست‌هایی که او با استناد به نظریه‌های پدرسالارانه و نژادپرستانه توجیه می‌کرد، نظریه‌هایی که امپریالیسم را تجلی آنچه رادیارد کیپلینگ، شاعر امپراتوری بریتانیا، «بار سنگین مرد سفیدپوست» می‌نامید، می‌دانست.13

‘I was taught far more history about the Jews than about the history of my own people’ (quoted by Stein 1961: 142); and Disraeli was baptised a Protestant, but he remained fascinated by his Jewish background. Describing Protestant Christianity as ‘completed Judaism’, he – like many Christian Zionists – delighted in describing himself as the ‘missing page’ between the Old and New Testaments (Johnson, P. 1993: 324). Disraeli’s civilising Christian imperialism combined patronising attitudes towards the Jews with imperialist foreign policies towards the Middle East, policies which he justified by invoking paternalistic and racist theories which saw imperialism as a manifestation of what Britain’s imperial poet, Rudyard Kipling, would refer to as ‘the white man’s burden’.13

قرن‌ها، و بیش از هشتاد سال صهیونیسم سیاسی، عرب‌های فلسطینی در فلسطین اکثریت مطلق را تشکیل می‌دادند. بالفور از این واقعیت کاملاً آگاه بود، هنگامی که در ۱۱ اوت ۱۹۱۹ دیدگاه‌های استعماری همیشگی خود را آشکارا بیان کرد و نوشت:

For centuries, and for more than eighty years of political Zionism, the Palestinian Arabs were an absolute majority in Palestine. Balfour was fully aware of this fact when, on 11 August 1919, he frankly expressed his typically colonialist views and wrote:

صهیونیسم، چه درست باشد چه نادرست، چه خوب باشد چه بد، ریشه در سنت‌هایی دیرینه، نیازهای کنونی و امیدهای آینده دارد که بسیار عمیق‌تر از خواسته‌ها و تعصبات ۷۰۰٬۰۰۰ عربی است که اکنون در آن سرزمین باستانی زندگی می‌کنند… ایدهٔ مستقر کردن اقلیتی [اروپایی] از بیگانگان بر جمعیت اکثریتِ بومی، بدون مشورت با آن، برای کسانی که با سیسیل رودز کار کرده یا اسکان اروپاییان در کنیا را ترویج داده بودند، چیزی نبود که وحشت‌زده‌شان کند. [Talmon 1965: 248, 250]

Zionism, be it right or wrong, good or bad, is rooted in age-long traditions, in present needs, in future hopes, of far profounder import than the desires and prejudices of the 700,000 Arabs who now inhabit that ancient land … The idea of planting a [European] minority of outsiders upon an indigenous majority population, without consulting it, was not calculated to horrify men who had worked with Cecil Rhodes or promoted European settlement in Kenya. (Quoted in Talmon 1965: 248, 250)

در سال ۱۹۲۵ بالفور از فلسطین دیدن کرد و در مراسم افتتاح دانشگاه عبری اورشلیم یکی از مهمان‌های افتخاری اصلی بود. رهبری یشوو (شهرک‌نشینی) کوچک صهیونیست اروپایی با شور و شوق از او استقبال کرد.

In 1925 Balfour visited Palestine and was a key guest of honour at the opening of the Hebrew University of Jerusalem. He was greeted enthusiastically by the leadership of the small European Zionist Yishuv (settlement)

در فلسطین، در حالی که اکثریت ساکنان بومی فلسطین با پرچم‌های سیاه از او استقبال کردند.

in Palestine, while the majority of indigenous inhabitants of Palestine welcomed him with black flags.

کلید درک سهم بریتانیا در فاجعهٔ فلسطینیان (نکبت) در نیمهٔ دوم قرن بیستم، در شدت پذیرشی نهفته است که برخی از مسیحیان بازگشت‌گرای بریتانیایی به طرح «میهن یهودی» در فلسطین داشتند؛ در شیوه‌ای که کتاب مقدس و «حقوق الهی و وعده‌های الهی» در نگاه کسانی چون نخست‌وزیر بریتانیا، لوید جورج، و وزیر امور خارجه‌اش، آرتور جیمز بالفور (که اعلامیهٔ بالفور را صادر کرد) دیده می‌شد؛ و به‌طور کلی در جذابیت فوق‌العادهٔ صهیونیسم سیاسی در غرب. اگرچه اعلامیهٔ بالفور تا حدی ناشی از محاسبات جنگ جهانی اول بود، اما در خلأ ایدئولوژیک صادر نشد. محتوای آن بازتابی از سیاست پیامبرگونهٔ صهیونیسم مسیحی بود که در بریتانیای پروتستان امپریالیستی قرن نوزدهم ریشه‌ای عمیق یافت (Verete 1970).۱۴ همهٔ این‌ها به این معنا بود که از آغاز، واقعیت فلسطین و فلسطینیان خارج از بازنمایی‌های غربی و صهیونیستی از «میهن یهودی» در فلسطین قرار داشت.

The key to understanding the contribution of Britain to the Palestinian Nakba (catastrophe) of the mid-20th century lies in the intensity with which some British Christian restorationists embraced the project of a ‘Jewish homeland’in Palestine; the way in which the Bible and ‘divine rights and divine promises’ were seen by the likes of British Prime Minister Lloyd George and his Foreign Secretary Arthur James Balfour (who issued the Balfour Declaration); and generally the extraordinary appeal political Zionism had in the West. Although the Balfour Declaration was partly motivated by First World War calculations, it was not issued in an ideological vacuum. Its content reflected the Christian Zionist prophetic politics which became deeply rooted in 19th century imperialist Protestant Britain (Verete 1970).14 This all meant that, from the beginning, the reality of Palestine and the Palestinians lay outside Western and Zionist representations of the ‘Jewish homeland’ in Palestine.

علاوه بر این، همان‌طور که ادوارد سعید استدلال کرد، «محل مبارزه صهیونیستی تنها تا حدی در فلسطین بود»؛ محل اصلی مبارزه صهیونیستی تا سال ۱۹۴۸ در پایتخت‌های غربی باقی ماند، در حالی که واقعیت فلسطین و «مقاومت بومی در برابر صهیونیست‌ها» در غرب یا کم‌اهمیت جلوه داده می‌شد یا نادیده گرفته می‌شد (سعید ۱۹۸۰: ۲۲-۲۳). با بیرون بردن مبارزه از خاورمیانه، فلسطینیان (و اعراب) از نمایندگی خویش بازداشته شدند و توانایی آن را نیز نداشتند تلقی شدند: «آنان نمی‌توانند خود را نمایندگی کنند؛ باید نمایندگی شوند» (به نقل از سعید ۱۹۸۰).۱۵ رهبران جنبش صهیونیستی با جذاب کردن این جنبش برای مخاطبان غربی، نه‌تنها وجود مردم عرب‌زبان فلسطین را انکار کردند، بلکه اعراب را برای غرب به‌گونه‌ای معرفی کردند که گویی می‌توان آنان را به شیوه‌های خاصی فهمید و مدیریت کرد. میان صهیونیسم و غرب یک جامعهٔ زبانی و ایدئولوژیک وجود داشت و هنوز هم دارد؛ اعراب بخشی از این جامعه نبودند. این جامعه تا حد زیادی به سنت غربی دشمنی با اسلام به‌ویژه و با شرق به‌طور کلی وابسته است (سعید ۱۹۷۹: ۲۵-۲۶). یکی از موفقیت‌های عمدهٔ صهیونیست‌های مسیحی و یهودی این بوده است که توانستند آن جایگاهی را اشغال کنند که از آنجا همگی اعراب را برای غرب نمایندگی و تبیین کنند:

Furthermore, as Edward Said argued, the ‘site of the Zionist struggle was only partially in Palestine’; the crucial site of the Zionist struggle remained until 1948 in the capital cities in the West, while the reality of Palestine and ‘the native resistance to the Zionists was either played down or ignored in the West’ (Said 1980: 22‒23). By removing the struggle from the Middle East, the Palestinians (and Arabs) were prevented from representing themselves, and were deemed incapable of doing so: ‘[T]hey cannot represent themselves; they must be represented’ (quoted in Said 1980).15 In making the Zionist movement attractive to Western audiences, its leaders not only denied the existence of the Arabic-speaking people of Palestine; they represented the Arabs to the West as something that could be understood and managed in specific ways. Between Zionism and the West there was and still is a community of language and of ideology; Arabs were not part of this community. To a very great extent this community depends on a tradition in the West of enmity towards Islam in particular and the Orient in general (Said 1979: 25‒26). A major success of the Christian and Jewish Zionists has been their ability to occupy the space from which they were all to represent and explain the Arabs to the West:

صهیونیست‌ها این مسئولیت را بر عهده گرفتند که به‌عنوان قومی که تا حدی «شرقی» است و خود را از بدترین افراط‌های شرقی رها کرده است، اعراب شرقی را برای غرب توضیح دهند، مسئولیت بیان این را بر عهده بگیرند که اعراب واقعاً چگونه‌اند و درباره‌شان چه باید گفت، و هرگز نگذارند اعراب در فلسطین همچون خودشان به‌عنوان یک واقعیت موجود ظاهر شوند. این شیوه همواره به صهیونیسم امکان می‌داد که هم درگیر واقعیت‌های بومی هستی خاورمیانه به نظر برسد و هم برتر از آن‌ها. (Said 1980: 26)

[The] Zionists took it upon themselves as a partially ‘Eastern’ people who had emancipated themselves from the worst Eastern excesses, to explain the Oriental Arabs to the West, to assume responsibility for expressing what the Arabs were really like and about, never to let the Arabs appear equally with them as existing in Palestine. This method allowed Zionism always to seem both involved in and superior to the native realties of Middle Eastern existence. (Said 1980: 26)

با این حال، برخلاف چنین بیانیه‌های مسیحی و یهودی صهیونیستی، رهبران صهیونیست از همان آغاز به‌خوبی آگاه بودند که نه‌تنها مردمی بر این سرزمین زندگی می‌کردند، بلکه شمار آنان بسیار زیاد بود. زانگویل که در سال ۱۸۹۷ از فلسطین دیدن کرده و با واقعیت جمعیتی آن روبه‌رو شده بود، در سال ۱۹۰۵ در سخنرانی‌ای برای گروهی صهیونیست در منچестر اعتراف کرد که «خود فلسطین از پیش ساکنان خود را دارد. پاشالیک اورشلیم هم‌اکنون دو برابر ایالات متحده جمعیت متراکم دارد، با پنجاه و دو نفر در هر مایل مربع، و کمتر از ۲۵ درصد از ایشان یهودی‌اند» (زانگویل ۱۹۳۷: ۲۱۰). ارجاعات فراوان به جمعیت فلسطینی در متون اولیهٔ صهیونیستی به‌روشنی نشان می‌دهد که از آغاز استقرار صهیونیست‌ها در فلسطین، که تاریخ‌نگاری صهیونیستی آن را به ورود اعضای انجمن روسی «بیلو» در سال ۱۸۸۲ نسبت می‌دهد، اعراب فلسطینی به هیچ‌وجه حضوری «نادیده» یا «پنهان» نبودند. افزون بر این، پژوهش‌های اخیر نشان داده‌اند که رهبران صهیونیست به آنچه خود «مسئلهٔ عرب» (به عبری: הבעיה הערבית، הבעאיה הערבית ‹هَبِعایاه هَعَرְبیت›) یا «پرسش عرب» (به عبری:

Despite such Christian and Jewish Zionist statements, however, the Zionist leaders from the outset were well aware that not only were there people on the land, but that people were there in large numbers. Zangwill, who had visited Palestine in 1897 and come face to face with the demographic reality, acknowledged in 1905 in a speech to a Zionist group in Manchester that ‘Palestine proper has already its inhabitants. The pashalik of Jerusalem is already twice as thickly populated as the United States, having fifty-two souls to the square mile, and not 25 percent of them Jews’ (Zangwill 1937: 210). Abundant references to the Palestinian population in early Zionist texts show clearly that from the beginning of Zionist settlement in Palestine, which Zionist historiography dates to the arrival of the members of the Russian Bilu Society in 1882, the Palestinian Arabs were far from being an ‘unseen’ or ‘hidden’ presence. Moreover, recent studies have shown that Zionist leaders were concerned with what they termed the ‘Arab problem’ (Hebrew: Habe’ayah Ha’arvit) or the ‘Arab Question’ (Hebrew:

(هشلاه هعربیت). همانگونه که در نوشته‌های آنان دیده می‌شود، نگرش غالب میان بیشتر گروه‌ها و مهاجران صهیونیست نسبت به جمعیت بومی فلسطینی، از بی‌اعتنایی و نادیده گرفتن تا برتری‌جویی تحقیرآمیز بود. نمونه‌ای گویا را می‌توان در آثار موشه اسمیلانسکی، نویسنده صهیونیست و رهبر کارگری که در سال ۱۸۹۰ به فلسطین مهاجرت کرد، یافت:

Hashelah Ha’arvit). As seen in their writings, the attitudes prevailing among the majority of the Zionist groups and settlers concerning the indigenous Palestinian population ranged from indifference and disregard to patronising superiority. A typical example can be found in the works of Moshe Smilansky, a Zionist writer and Labour leader who immigrated to Palestine in 1890:

نباید با فلاحین عرب بیش از حد صمیمی شویم، مبادا فرزندانمان رفتار آنان را بیاموزند و از اعمال زشت ایشان تأثیر بپذیرند. همه کسانی که به تورات وفادارند باید از زشتی و آنچه شبیه آن است دوری کنند و از فلاحین و صفات پست ایشان فاصله بگیرند.

Let us not be too familiar with the Arab fellahin lest our children adopt their ways and learn from their ugly deeds. Let all those who are loyal to the Torah avoid ugliness and that which resembles it and keep their distance from the fellahin and their base attributes.

البته، کسانی بودند که با چنین نگرش‌هایی مخالفت می‌کردند.

There were, certainly, those who took exception to such attitudes.

آحاد هعام (آشر زوی گینزبرگ)، متفکر لیبرال یهودی روس که در سال ۱۸۹۱ از فلسطین دیدن کرد، مجموعه‌ای از مقالات را در نشریهٔ عبری «هَمِلیتس» منتشر کرد که به شدت از خودمحوری قومی صهیونیسم سیاسی و نیز بهره‌کشی از دهقانان فلسطینی به دست مهاجران استعمارگر صهیونیست انتقاد می‌کرد.

Ahad Ha’Am (Asher Zvi Ginzberg), a liberal Russian Jewish thinker who visited Palestine in 1891, published a series of articles in the Hebrew periodical Hamelitz that were sharply critical of the ethnocentricity of political Zionism as well as the exploitation of Palestinian peasantry by Zionist settlercolonists.

احاد هاعام، که می‌خواست توجه‌ها را به این واقعیت جلب کند که فلسطین سرزمینی خالی نبود و حضور قوم دیگری بر این زمین مشکلاتی پدید می‌آورد، این نکته را یادآور شد که «پیشگامان» صهیونیست بر این باور بودند که تنها زبانی که اعراب می‌فهمند زبان زور است... آنان با عرب‌ها با خصومت و بی‌رحمی رفتار می‌کنند، بی‌عدالتی به مرزهای ایشان تجاوز می‌کنند، بی‌دلیل آنان را به‌شرم‌آور شکنجه می‌دهند و حتی به آن مباهات می‌کنند، و هیچ‌کس برنمی‌خیزد تا این گرایش خوار و خطرناک را مهار کند. (نقل‌شده در مسالحه ۱۹۹۲: ۷)

Ahad Ha’Am, who sought to draw attention to the fact that Palestine was not an empty territory and that the presence of another people on the land posed problems, observed that the Zionist ‘pioneers’ believed that the only language that the Arabs understand is that of force ... [They] behave towards the Arabs with hostility and cruelty, trespass unjustly upon their boundaries, beat them shamefully without reason and even brag about it, and nobody stands to check this contemptible and dangerous tendency. (Cited in Masalha 1992: 7)

او زمانی به ریشه ماجرا رسید که گفت رفتار تهاجمی استعمارگران نسبت به دهقانان بومی از خشم آنان «نسبت به کسانی» برمی‌خاست که به ایشان یادآوری می‌کردند که هنوز قوم دیگری در سرزمین اسرائیل زندگی می‌کند که از ترک آن قصد ندارد.

He cut to the heart of the matter when he ventured that the colonists’ aggressive attitude towards the native peasants stemmed from their anger ‘towards those who reminded them that there is still another people in the land of Israel that have been living there and does not intend to leave’.

یتسحاق اپستاین، یکی دیگر از مهاجران نخستین، که در سال ۱۸۸۶ از روسیه به فلسطین آمد، نه تنها به پیامدهای اخلاقی استعمار صهیونیستی هشدار داد، بلکه به خطرهای سیاسی نهفته در این پروژه نیز اشاره کرد. در سال ۱۹۰۷، در زمانی که خریدهای زمین توسط صهیونیست‌ها در جلیل مخالفت دهقانان فلسطینی را برانگیخته بود، دهقاناني که به دلیل فروش زمین‌ها از سوی مالکان غایب از زمین‌هایشان رانده شده بودند، اپستاین مقاله‌ای جنجالی با عنوان «پرسش پنهان» نوشت و در آن شیوه‌هایی را که صهیونیست‌ها با آن زمین‌های عرب را خریده بودند، به شدت نقد کرد. به نظر او، این شیوه‌ها که به بی‌خانمان شدن کشاورزان عرب می‌انجامید، ناگزیر در آینده به رویارویی سیاسی منجر می‌شد.

Another early settler, Yitzhak Epstein, who arrived in Palestine from Russia in 1886, warned not only of the moral implications of Zionist colonisation but also of the political dangers inherent in the enterprise. In 1907, at a time when Zionist land purchases in the Galilee were stirring opposition among Palestinian peasants forced off land sold by absentee landlords, Epstein wrote a controversial article entitled ‘The Hidden Question’, in which he strongly criticised the methods by which Zionists had purchased Arab land. In his view, these methods entailing dispossession of Arab farmers were bound to cause political confrontation in the future.

در واکنش خشمگینانهٔ تشکیلات صهیونیستی به مقالهٔ اپستاین، دو ویژگی اصلی اندیشهٔ صهیونیستی جریان اصلی بازتاب یافته است: این باور که دستیابی یهودیان به زمین بر ملاحظات اخلاقی مقدم بود، و حمایت از یک یشوو (مستعمره) جداطلب و طردکننده در فلسطین.

Reflected in the Zionist establishment’s angry response to Epstein’s article are two principal features of mainstream Zionist thought: the belief that Jewish acquisition of land took precedence over moral considerations, and the advocacy of a separatist and exclusionist Yishuv (colony) in Palestine.

به پیروی از استعمارگران ساکن اروپایی، برخی رهبران صهیونیست پیش از جنگ جهانی اول (به‌ویژه تئودور هرتزل در رمان صهیونیستی‌اش Altneuland)، واقعیت فلسطین و منافع مادی‌ای را که استعمار یهودیان اروپایی برای فلسطین به همراه می‌آورد، شبیه ایدئولوژی برتری‌جویانه «بار سفیدپوستان» تصور می‌کردند. با این حال، در دوران قیمومت بریتانیا، برای رهبری صهیونیسم روشن شد که جابه‌جایی نظام‌مند و «انتقال» ساکنان بومی فلسطین، شرط لازم و ضروری پروژه صهیونیستی است (Wiemer 1983: 26; Masalha 1992).

Following in the footsteps of European settler-colonialists, before the First World War some Zionist leaders (notably Theodor Herzl in his Zionist novel Altneuland), conceived the reality of Palestine, and the material benefits European Jewish colonisation would bring to Palestine, to be similar to the supremacist ideology of the ‘white man’s burden’. During the Mandatory period, however, it became clear to the Zionist leadership that a systematic dislocation and ‘transfer’ of the indigenous inhabitants of Palestine was the conditio sine qua non of the Zionist enterprise (Wiemer 1983: 26; Masalha 1992).

در کتاب ماندگار او، شرق‌شناسی (۱۹۷۸)، ادوارد و. سعید به «مطالعات شرق‌شناختی» غربی نقدی ویران‌گر وارد کرد و پیش‌فرض‌های پنهان این رشته را آشکار ساخت. او همچنین به این نتیجه رسید که مطالعات کتاب مقدس بخشی از گفتمان شرق‌شناسانه غربی و امتداد آن است، گفتمانی که بدون در نظر داشتن خواننده‌ای «شرقی»/عرب/مسلمان ساخته شده بود. از نظر سعید، در این گفتمان شرق‌شناسانه‌ی کتاب‌مقدسی، ساکنان بومی فلسطین ناتوان از عمل متحد و آگاهی ملی نشان داده می‌شدند. محققان کتاب مقدس، به پیروی از شرق‌شناسان غربی، بر پرسش‌های تاریخی و باستان‌شناختی تمرکز کردند. سعید در کتاب مسئلهٔ فلسطین که دو سال پس از شرق‌شناسی منتشر شد، همچنین کوشید حذف فلسطینیان از تاریخ را توضیح دهد. به نظر او، محو واقعیت فلسطین بر سه موضوع کلیدی متمرکز بود: نخست، درک بازنمایی فلسطین، فلسطینیان و اسلام در غرب: کتاب سعید با عنوان پوشاندن اسلام (۱۹۸۱) باید بخشی از سه‌گانه‌ای دانسته شود که شرق‌شناسی (۱۹۷۸) و مسئلهٔ فلسطین (Said 1980؛ Ashcroft and Ahluwalia 2001: 125) را شامل می‌شود. از نظر سعید، بازنمایی‌های اسلام در غرب بخش مهمی از مسئلهٔ فلسطین است، زیرا برای خاموش کردن فلسطینیان به کار می‌روند که اکثریت آنان مسلمان‌اند (Said 1980؛ Ashcroft and Ahluwalia 2001: 128)؛ دوم، درک «کشمکش میان تأیید و انکار»؛ سوم، درک نگرش‌های شرق‌شناسانه‌ی غربی نسبت به اعراب و اسلام؛ پیش‌داوری‌های نژادی غربی، و به‌ویژه روایت غربی از کشمکشی میان نیروهای «متمدن‌ساز» مهاجران صهیونیست اروپایی و اعراب شرقی «غیرمتمدن»، «خائن» و منحط (Said 1980: 25‒28). این گفتمان که چارچوبی کتاب‌مقدسی دارد، دو کار انجام می‌دهد: (الف) شکل‌دادن به تاریخ، «به‌گونه‌ای که این تاریخ اکنون گویی اعتبار ادعاهای صهیونیستی بر فلسطین را تأیید می‌کند و در نتیجه ادعاهای فلسطینیان را بی‌ارزش می‌سازد» (سعید ۱۹۸۰: ۸)، و (ب) مشروعیت‌بخشی صهیونیستی به استعمار-شهرک‌سازی صهیونیستی در فلسطین، فرایندی که با تأسیس اسرائیل در ۱۹۴۸ پایان نیافت.

In his seminal work, Orientalism (1978), Edward W. Said subjected Western ‘Oriental Studies’ to a devastating critique and exposed the underlying presumptions of the discipline. He also concluded that Biblical Studies were part of and an extension of the Western Orientalist discourse, which had been constructed without any ‘Oriental’/Arab/Muslim reader in view. For Said, in this biblical Orientalist discourse the indigenous inhabitants of Palestine were presented as incapable of unified action and national consciousness. The biblical scholars, following in the footsteps of the Western Orientalists, concentrated on historical and archaeological questions. In The Question of Palestine, which came out two years after Orientalism, Said also tried to explain the erasure of Palestinians from history. For him, the deletion of the reality of Palestine centred on three key issues: first, understanding the representation of Palestine, the Palestinians and Islam in the West: Said’s book Covering Islam (1981) should be treated as part of a trilogy which includes Orientalism (1978) and The Question of Palestine (Said 1980; Ashcroft and Ahluwalia 2001: 125). For Said, the representations of Islam in the West are an important part of the question of Palestine because they are used to silence the Palestinians, the majority of whom are Muslims (Said 1980; Ashcroft and Ahluwalia 2001: 128); second, understanding the ‘contest between an affirmation and a denial’; third, understanding Western Orientalist attitudes towards Arabs and Islam; Western racial prejudices, and especially the Western narrative of a contest between the ‘civilising’ forces of the Zionist European settlers and the ‘uncivilised’, ‘treacherous’ and degenerate Oriental Arabs (Said 1980: 25‒28). This biblically framed discourse entails (a) the shaping of history, ‘so that this history now appears to confirm the validity of Zionist claims to Palestine, thereby denigrating Palestinians claims’ (Said 1980: 8), and (b) the Zionist legitimisation of Zionist settler-colonisation in Palestine, a process that did not end with the creation of Israel in 1948.