چشم‌انداز چندفرهنگی و تنوع فرهنگی فلسطین همواره در تضادی آشکار با ناهم‌زمانی و تک‌فرهنگ‌گرایی صهیونیسم قرار داشت؛ جنبشی استعمارگرانه‌ـ‌شهرکی اروپایی که دیرهنگام پا به عرصه گذاشت. صهیونیسم، ایدئولوژی‌ای تک‌فرهنگی که از ملی‌گرایی نژادی و رمانتیک اروپای قرن نوزدهم الهام گرفته بود، در پایان قرن نوزدهم در اروپای مرکزی و شرقی پدید آمد. از این رو جای شگفتی نیست که رهبری و نهادهای صهیونیستی، از آغاز اواخر قرن نوزدهم تا تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸، خود بارها واژه «فلسطین» را در گفتمان و انتشارات رسمی به کار می‌بردند. این رویه با نامگذاری رسمی اروپایی و بریتانیایی این سرزمین به‌عنوان فلسطین همسو بود. با این حال، در دوران قیمومیت، صهیونیست‌ها اغلب این واژه، یعنی فلسطین، را همراه با ساختار خیالی خود از «ارض اسرائیل» به کار می‌بردند، در حالی که، همان‌گونه که در کتاب خود با عنوان «اخراج فلسطینیان» (۱۹۹۲) نشان داده‌ام،

The multi-cultural identity and diversity of Palestine was always in sharp contrast to the anachronism of mono-cultural Zionism, a latecomer European settler-colonial movement. A mono-culturalist ideology inspired by racialised and romantic 19th century European nationalism, Zionism originated in Central and Eastern Europe at the end of the 19th century. Therefore, it is hardly surprising that from its beginning in the late 19th century and until the creation of Israel in 1948 the Zionist leadership and institutions themselves frequently used the term Palestine in their official discourse and publications, This practice was in common with European and British official designation of the country as Palestine. However, during the Mandatory period the Zionists often employed this term Palestine in tandem with their imaginary construct of Eretz Israel, while, as I show in my 1992 work Expulsion of the Palestinians:

مفهوم «انتقال» در اندیشه سیاسی صهیونیستی، ۱۹۸۲–۱۹۴۸، که همزمان با برنامه‌ریزی برای از هم پاشاندن فلسطین و پاکسازی قومی فلسطینی‌ها بود (مَسلحه ۱۹۹۲).

The Concept of Transfer in Zionist Political Thought, 1982‒1948, simultaneously planning to dismantle Palestine and ethnically cleanse the Palestinians (Masalha 1992).

علاوه بر این، راهبردهای صهیونیستی «انتقال» و پاکسازی قومی و نیز عملیات نام‌زدایی جغرافیایی، در پی آن بودند که تنوع و فضای آمیخته‌ی فلسطین را با یک مستعمره‌ی اروپایی «ناب» جایگزین کنند؛ فضایی تک‌فرهنگی با سلطه‌ی اشکنازی‌ها، یعنی همان یشوو صهیونیستی تا سال ۱۹۴۸ (Kimmerling 2003).

Furthermore, the Zionist ‘transfer’ and ethnic cleansing strategies and toponymicidal practices sought to replace the heterogeneity and mixed space of Palestine with a ‘pure’ European colony, an Ashkenazi-dominated, mono-cultural space of the Zionist Yishuv until 1948 (Kimmerling 2003).

در مقیاسی خرد و نمونه‌ای، ناهمگونیِ یافا، شهری با قدمتی چندین هزار ساله، در سال ۱۹۴۸ پاک‌سازی قومی شد و فرهنگش نابود گشت.

In a microcosmic and typical fashion the heterogeneity of the thousandsof- years-old Jaffa was ethnically cleansed and culturally destroyed in 1948.

این شهر تاریخی و چندفرهنگی فلسطینی پس از ۱۹۴۸ جای خود را به شهر «خالص» یهودی و اروپایی تل‌آویو، همسایه‌اش، داد؛ شهری که «پایتخت یشوو» (مستعمره) پیش از تأسیس دولت بود. قدیمی‌ترین بخش یافا در زیر نام عبری «تل‌آویو-یافو» ادغام و تابع شد.

This historic, culturally mixed Palestinian city was replaced after 1948 and subsumed by the European ‘pure’ Jewish city of neighbouring Tel Aviv, ‘the capital of the pre-state Yishuv’/Colony, subsumed and subordinated ancient Jaffa under the post-1948 Hebrew designation of Tel Aviv-Yafo.

این پروژهٔ صهیونیستی برای محو حافظه و نام‌های جغرافیایی، از نظر نهادی، شناختی و عاطفی درون یک «حباب» یهودیِ انحصارگر ساخته شد. طرح‌های دولت نوپای یهودی نیز به همین اندازه انحصارگرایانه بود. قرار بود دولت یهودی صرفاً یهودی باشد و هیچ ابزار سیاسی و اداری‌ای برای این احتمال آماده نشده بود که، همان‌گونه که در همهٔ طرح‌های تقسیم ذکر شده بود، اقلیت‌های بزرگ عرب در مرزهای دولت یهودی باقی بمانند.

This Zionist memoricidal and toponymicidal project was institutionally, cognitively, and emotionally built within an exclusionary Jewish ‘bubble’. The plans for the new Jewish state were similarly exclusive. The Jewish state was supposed to be purely Jewish and no political and bureaucratic tools were prepared for the possibility, mentioned in all partition proposals, that large Arab minorities would remain within the boundaries of the Jewish state.

(Kimmerling 2003: 22؛ همچنین نگاه کنید به Yiftachel 2006: 54؛ Shafir 1996a، 1996b، 1999)

(Kimmerling 2003: 22; see also Yiftachel 2006: 54; Shafir 1996a, 1996b, 1999)

در دوران انتداب، سازمان‌های صهیونیستی در فلسطین از روش‌های گوناگون پنهان‌کاری و فریب بهره می‌بردند که هدف آن‌ها یکی‌ دانستنِ «فلسطین» با «ارض اسرائیل» بود. یک نمونه از این پنهان‌کاری و فریب، افزودن مخفف عبری «ارض اسرائیل» (א״י) به دنبال واژه عبری «فلسطین» (פלשתינה) روی تمبرهای رسمی دولت انتدابی بود. این تمبرها به دست ده‌ها هزار عرب در فلسطین و کشورهای همسایه می‌رسید، و بیشتر آن‌ها زبان عبری نمی‌دانستند و نمی‌توانستند این مخفف صهیونیستی (א״י) را رمزگشایی کنند. با وجود اعتراض رهبران فلسطینی در دهه ۱۹۲۰ به گنجاندن «ارض اسرائیل» در اسناد رسمی، تمبرها و پول دولت انتدابی بریتانیا بر فلسطین، دولتی که به «وعده» صهیونیستی اعلامیه بالفور در سال ۱۹۱۷ پایبند بود، آنان نتوانستند مقامات انتدابی را از ادامه سیاست‌های طرفدار صهیونیسم بازدارند.

During the Mandatory period the Zionist organisations in Palestine employed a variety of methods of subterfuge designed to conflate ‘Palestine’ with ‘Eretz Yisrael’. One such example of concealment and subterfuge was the insertion of the Hebrew abbreviation of Eretz Yisrael ( א״י ), ‘Land of Israel’, after the Hebrew word for Palestine ( פלשתינה ) on the official Mandatory government stamps – stamps which would have been handled by tens of thousands of Arabs in Palestine and neighbouring countries, most of them not knowing Hebrew and unable to decipher the Zionist Hebrew abbreviation ( .(א״י Although Palestinian leaders protested in the 1920s at this inclusion of ‘Eretz Yisrael’ in the official documents, stamps and currency of the British Mandatory Government of Palestine – a government which was committed to the pro-Zionist ‘promise’ of the 1917 Balfour Declaration – they were incapable of dissuading the Mandatory authorities from pursuing their pro-Zionist policies.

با این حال، کاربرد گسترده‌ی اصطلاح رسمی «فلسطین» توسط سازمان‌های صهیونیستی تا سال ۱۹۴۸ به دو دلیل اصلی شگفت‌آور نیست:

However, the extensive use of the official term Palestine by the Zionist organisations until 1948 is not surprising for two main reasons:

• تمام دولت‌ها و میلیون‌ها انسان در سراسر جهان، و به‌ویژه خوانندگان زبان‌های اروپایی، این سرزمین را فلسطین یا سرزمین مقدس می‌نامیدند؛ تنها استثنا، مدافعان صهیونیست یهودی بودند که این سرزمین را همچنین «ارض اسرائیل» (سرزمین اسرائیل) می‌خواندند:

• All governments and millions of people across the world, and especially readers of European languages, identified the country as Palestine or the Holy Land – the only exceptions were the Zionist Jewish advocates, who also identified the country as Eretz Yisrael (Land of Israel):

• به دنبال تعهدات اعلامیه بالفور در نوامبر ۱۹۱۷، که از سوی صهیونیسم حمایت می‌کرد، شهرک‌نشینی صهیونیستی در فلسطین (یشوف)

• Following the pro-Zionist Balfour Declaration commitments of November 1917, the Zionist settler-colony in Palestine (the Yishuv)

این موضوع هم به‌عنوان «استعمار‑شهرک‌نشین درون استعمار بریتانیا» و هم به‌عنوان «مستعمره‌ی شهرک‌نشین در کنار استعمار بریتانیا» شکل گرفت. این وضعیت به یişوو اروپایی نوپا امکان داد تا راهبردی دوگانه در پیش گیرد: (الف) همسان‌نمایی با اصطلاحات رسمی نظام قیمومیت بریتانیا در فلسطین و عمل «از درون» آن؛ و (ب) ایجاد گفتمانی موازی و خودمختار به زبان عبری صهیونیستی.

evolved both as ‘settler-colonialism within British colonialism’ and as a ‘settler-colony with British colonialism’. This allowed the emerging European Yishuv to pursue a double strategy of (a) shadowing (and operating ‘from within’) the official terminology of British Mandatory system in Palestine; and (b) of creating a parallel autonomous Zionist Hebrew discourse.

با این حال، حیله‌گری (در مورد فلسطین که در عین حال ارض اسرائیل نامیده می‌شد)، تعبیرهای ملایم‌کننده (مانند «انتقال»)، حقایق جایگزین، و «واقعیت‌های تازه روی زمین» در زبان نوین و راهبردهای مستعمره صهیونیستی («یشوو») در فلسطین در دوران پیش از تأسیس دولت محوری بودند، و این امر از نمونه‌های زیر آشکار است:

Nonetheless, subterfuge (of Palestine-cum-Eretz Yisrael), euphemism (‘transfer’), alternative facts, and new ‘facts on the ground’ were central to the newspeak and strategies of the Zionist colony (‘Yishuv’) in Palestine during the pre-state period and this is evident from the following examples:

انجمن حمایت از کشاورزان و صنعتگران یهودی در سوریه و فلسطین، نهادی وابسته به «حوبه‌وی تسیون» بود که در سال ۱۸۹۰ میلادی با حمایت و تشویق رسمی دولت تزاری روسیه تأسیس شد (Shafir 1996a: 46). این انجمن به جنبه‌های عملی استقرار مستعمرات کشاورزی یهودیان در فلسطین اختصاص داشت و طرح‌هایش شامل کمک به تأسیس مستعمرات رحوبوت و حدیرا نیز می‌شد.

• The Society for the Support of Jewish Farmers and Artisans in Syria and Palestine was a Hovevei Tzion organ established in 1890 with official support and encouragement of the Tsarist Russian government (Shafir 1996a: 46). The Society was dedicated to the practical aspects of establishing Jewish agricultural colonies in Palestine and its projects included help with the founding of the colonies of Rehovot and Hadera.

• آژانس یهودی برای فلسطین در سال ۱۹۳۰ تأسیس شد و در تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ نقشی محوری ایفا کرد؛ رئیس هیئت اجرائیه آن از سال ۱۹۳۵ تا ماه مه ۱۹۴۸ دیوید بن‌گوریون بود. تنها پس از سال ۱۹۴۸ بود که نام آن به آژانس یهودی برای اسرائیل تغییر یافت.

• The Jewish Agency for Palestine was founded in 1930, and played a central role in the founding of the Israeli state in 1948; the Chairman of its Executive Committee from 1935 until May 1948 was David Ben-Gurion. Only after 1948 did it change its name to the Jewish Agency for Israel.

دفتر فلسطین (به آلمانی: Palästinaamt) نام یک نهاد صهیونیستی بود که هیئت اجرایی سازمان جهانی صهیونیسم در سال ۱۹۰۸ آن را تأسیس کرد.

• The Palestine Office (German: Palästinaamt) was the name of a Zionist agency set up by the executive of the World Zionist Organisation in 1908

با دفتری در یافا. دفتر فلسطین، که به سرپرستی آرتور روپین (متولد امپراتوری آلمان؛ ۱۸۷۶–۱۹۴۳) اداره می‌شد، در دوران عثمانی به عنوان نهاد مرکزی فعالیت‌های استعمارگری صهیونیستی در فلسطین عمل می‌کرد، از جمله خرید زمین و کمک به مهاجرت یهودیان. پس از جنگ جهانی اول، نام صهیونیستی «دفاتر فلسطین» معنای دیگری یافت و به هیئت‌های بین‌المللی صهیونیستی اطلاق می‌شد که مأمور بسیج و سازماندهی مهاجرت یهودیان به فلسطین بودند.

with its office in Jaffa. Headed by Arthur Ruppin (born in the German empire; 1876–1943), the Palestine Office served during the Ottoman period as the central agency for Zionist colonisation activities in Palestine, including land purchases and assisting Jewish immigration. After the First World War the Zionist name ‘Palestine Offices’ had a different connotation and applied to Zionist international missions charged with the mobilisation and organisation of Jewish immigration to Palestine.

دفاتر فلسطین زیر نظر بخش مهاجرت اجرایی صهیونیستی قرار داشتند که با آژانس یهودی برای فلسطین همکاری می‌کرد. دفاتر فلسطین توسط یک کمیسیون فلسطین (Palaestinaamtskommission) اداره می‌شد که از نمایندگان احزاب مختلف صهیونیستی تشکیل شده بود.

The Palestine Offices were subordinated to the Immigration Department of the Zionist Executive, which worked with the Jewish Agency for Palestine. The Palestine Offices were run by a Palestine Commission (Palaestinaamts kommission) composed of representatives of various Zionist parties.

ارکستر فلسطین (ارکستر فیلارمونیک اسرائیل؛ تأسیس‌شده در فلسطین در سال ۱۹۳۶) و تا سال ۱۹۴۸ به‌طور مداوم ارکستر فلسطین نامیده می‌شد.

• The Palestine Orchestra (‘Israel Philharmonic Orchestra’; founded in Palestine 1936) and was continuously called the Palestine Orchestra until 1948.

بانک آنگلو-پالестاین: بانک لئومی (بانک ملی) که بزرگترین بانک اسرائیل است، در ابتدا در لندن با نام شرکت آنگلو-پالестاین تأسیس شد. این شرکت زیرمجموعهٔ «تراست استعماری یهود» بود که توسط کنگرهٔ دوم صهیونیستی بنیان گذاشته شد و در سال ۱۸۹۹ در لندن به ثبت رسید. پس از آن، این شرکت به‌طور رسمی به نام بانک آنگلو-پالestاین شناخته شد و این نام تا سال ۱۹۴۸ ادامه یافت.

• The Anglo-Palestine Bank: Israel’s largest bank, Bank Leumi (National Bank) was originally founded in London as the Anglo Palestine Company. It was a subsidiary of the Jewish Colonial Trust which was founded by the Second Zionist Congress and incorporated in London in 1899. It subsequently became officially known as the Anglo-Palestine Bank and this name continued until 1948.

• شرکت برق فلسطین در ابتدا در سال ۱۹۲۳ توسط پینحاس روتنبرگ با نام شرکت برق یافا تأسیس شد. بعدها این شرکت در فلسطین تحت قیمومیت با نام «شرکت برق فلسطین، با مسئولیت محدود» به ثبت رسید.

• The Palestine Electric Company was initially founded in 1923 by Pihnas Rotenberg as the Jaffa Electric Company. It was later incorporated in Mandatory Palestine as the Palestine Electricity, Corporation Limited.

این شرکت تنها در سال ۱۹۶۱ نام کنونی خود، یعنی «شرکت برق اسرائیل محدود» را به خود گرفت. امروزه این شرکت یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های صنعتی در اسرائیل است.

It only changed its name to the current one, the Israel Electric Corporation Limited, in 1961. Today it is one of the largest industrial companies in Israel.

• روزنامهٔ «پالestine Post» در سال ۱۹۳۲ در بیت‌المقدس و در چارچوب جنبش صهیونیستی تأسیس شد و تنها در سال ۱۹۵۰ نامش به «Jerusalem Post» (پست اورشلیم) تغییر یافت. مخاطبان هدف این روزنامه، خوانندگان انگلیسی‌زبان در فلسطین و کشورهای همسایه، و نیز خوانندگان یهودی در خارج از کشور بودند؛ از جمله مقامات قیمومت بریتانیا، یهودیان و عرب‌های محلی، گردشگران و زائران مسیحی. سازمان‌های صهیونیستی، «Jerusalem Post» را رسانه‌ای مؤثر برای اعمال نفوذ بر مقامات بریتانیایی در فلسطین می‌دانستند. روزنامهٔ «Palestine Post» در نخستین سال انتشار خود به تیراژ روزانهٔ حدود ۴۰۰۰ نسخه رسید و تا سال ۱۹۴۴ تیراژ آن به ۵۰٬۰۰۰ نسخه افزایش یافت.16

• The Palestine Post was established in Jerusalem in 1932 as part of the Zionist movement and only changed its name in 1950 to the Jerusalem Post. The newspaper’s targeted audiences were English readers in Palestine and neighbouring countries and Jewish readers abroad – British Mandate officials, local Jews and Arabs, tourists and Christian pilgrims. Zionist organisations considered the Jerusalem Post an effective medium for exerting influence on the British authorities in Palestine. During its first year the Palestine Post achieved a daily circulation of about 4000 copies and by 1944 its circulation reached 50,000 copies.16

انجمن کاوش فلسطین یهودیان در سال ۱۹۱۴ با تمرکز بر فلسطین باستان تأسیس شد؛ پس از سال ۱۹۴۸ این انجمن به «انجمن کاوش اسرائیل» تغییر نام یافت.

• The Jewish Palestine Exploration Society was founded in 1914 with a focus on ancient Palestine; it was renamed after 1948 as the Israel Exploration Society.

انجمن فوتبال فلسطین در سال ۱۹۲۸ توسط باشگاه‌های فوتبال یهودی صهیونیست تأسیس شد؛ پس از سال ۱۹۴۸ این انجمن به انجمن فوتبال اسرائیل تغییر نام یافت.

• The Palestine Football Association was established in 1928 by Zionist Jewish football clubs; after 1948 it was renamed the Israel Football Association.

شرکت پتاس فلسطین در سال ۱۹۳۰ تأسیس شد. در سال ۱۹۵۱ این شرکت توسط دولت اسرائیل ملی‌سازی شد و در سال ۱۹۵۳ نام آن به «کارخانه‌های بحر میت» تغییر یافت.

• The Palestine Potash Company was established in 1930. In 1951 the company was nationalised by the Israeli government and in 1953 it was renamed the Dead Sea Works.

• مجلهٔ Palestine Citrograph، نشریهٔ ماهانهٔ ویژهٔ صنعت مرکبات در فلسطین، در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در تل‌آviv توسط یشوو صهیونیستی منتشر می‌شد؛ نام آن بعدها به Hadar به زبان عبری تغییر یافت.

• Palestine Citrograph, a monthly journal devoted to the citrus industry in Palestine, was published in Tel Aviv in the 1930s and 1940s by the Zionist Yishuv; the name was later changed to the Hebrew Hadar.

• شرکت اقتصادی فلسطین (که اکنون شرکت اقتصادی اسرائیل نامیده می‌شود)

• The Palestine Economic Corporation (now the Israel Economic Corporation)

در سال ۱۹۲۲ توسط سرمایه‌گذاران صهیونیست آمریکایی به‌عنوان یک شرکت عمومی تأسیس شد و در ایالات متحده به ثبت رسید. این شرکت در آغاز از طریق سازمان صهیونیستی آمریکایی دیگری به نام بانک مرکزی مؤسسات تعاونی در فلسطین و مجموعه‌ای از شرکت‌های فرعی صهیونیستی با نام «فلسطین» سرمایه‌گذاری کرده و فعالیت می‌کرد، از جمله بانک رهنی و اعتباری فلسطین (Palestine Mortgage and Credit Bank Ltd) و شرکت آب فلسطین (Palestine Water Company). شرکت آب فلسطین خود در سال ۱۹۳۳ به زیرمجموعه شرکت اقتصادی فلسطین (Palestine Economic Corporation) تبدیل شد و در سال ۱۹۴۹ به «مکوروت»، شرکت آب اسرائیل، که بخشی از هیستدروت است، تغییر نام یافت.

was founded by American Zionist investors in 1922 as a public company and incorporated in the US. Initially it invested and operated through another American Zionist organisation, the Central Bank of Cooperative Institutions in Palestine and a string of Zionist ‘Palestine’ subsidiary companies including the Palestine Mortgage and Credit Bank Ltd and the Palestine Water Company. The Palestine Water Company itself became a subsidiary of the Palestine Economic Corporation in 1933 and in 1949 it was renamed Mekorot, the Israeli Water Company, a division of the Histadrut.

صندوق‌های وقف فلسطین در سال ۱۹۲۲ توسط رهبران صهیونیست آمریکا تأسیس شد تا امکان توزیع کمک‌های مالی به سازمان‌های صهیونیستی منتخب و تأییدشده در فلسطین را فراهم کند. سال‌ها پس از تأسیس اسرائیل، نام آن به صندوق‌های وقف اسرائیل تغییر یافت. اعطای کمک‌های مالی این صندوق‌ها اکنون به بیش از ۱ میلیارد دلار می‌رسد.

• Palestine Endowment Funds was created in 1922 by US Zionist leaders to enable the distribution of funds to selected and approved Zionist organisations in Palestine. Many years after Israel was established it was renamed Israel Endowment Funds. Its grants now total over $1 billion.

• شرکت خودروی فلسطین (Palestine Automobile Corporation Ltd) در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد و فعالیت خود را به عنوان نمایندگی شورلت برای تلآویو و حیفا آغاز کرد. در سال ۱۹۳۷ این شرکت انحصار توزیع محصولات فورد را به دست گرفت و خودروها و وسایل نقلیه تجاری فورد را که در آمریکا و اروپا تولید می‌شدند، به بازار عرضه کرد. این شرکت پس از تأسیس اسرائیل نیز برای چندین سال با نام «فلسطین» به فعالیت خود ادامه داد.

• The Palestine Automobile Corporation Ltd was founded in 1934 and began its activities as a Chevrolet dealer for Tel Aviv and Haifa. In 1937 the company took over the sole distributorship of Ford products, marketing Ford cars and commercial vehicles manufactured in the US and in Europe. The company continued to operate under the ‘Palestine’ name for several years after the establishment of Israel.

فلورا فلسطینا نشریهای است از سوی آکادمی علوم و علوم انسانی اسرائیل که نخستین بار در سال ۱۹۶۶ منتشر شد. این اثر دادههای طبقهبندی گیاهی و فلورستیک منطقهٔ فلسطین را در ناحیهٔ جغرافیایی-گیاهشناختی میان سواحل مدیترانه در غرب و بیابانهای ترانسجردن در شرق، کوههای لبنان در شمال و صحرای سینا در جنوب دربر میگیرد. نسخهٔ به‌روزشدهٔ آن با عنوان «اطلس پراکندگی گیاهان در منطقهٔ فلورا فلسطینا» نوشتهٔ ا. دانین در سال ۲۰۰۴ منتشر شد.

• Flora Palaestina is a publication by the Israeli Academy of Sciences and Humanities, first appeared in 1966. It encompasses the Palaestina plant taxonomic and floristic data in the geo-botanical area between the Mediterranean coast in the west and the Transjordan deserts in the east, the mountains of Lebanon in the north and the desert of Sinai in the south. An updated version, Distribution Atlas of Plants in the Flora Palaestina Area by A. Danin, was published in 2004.