منابع سکه‌شناختی و پولی، منابع مهمی برای شناخت اقتصاد و میزان خودمختاری سیاسی فلسطین رومی، بیزانسی و اسلامی قرون وسطا به شمار می‌روند. شواهد سکه‌شناختی سکه‌های عرب‌بیزانسی ایالت جند فلسطین (ایالت نظامی/اداری فلسطین در صدر اسلام) در قرن هفتم [Goodwin 2004]

Numismatic and monetary evidence are important sources of knowledge on the economy and degree of political autonomy of Roman, Byzantine and medieval Islamic Palestine. Numismatic evidence of Arab Byzantine coinage of the province of Jund Filastin (the military/administrative province of Palestine in early Islam) in the 7th century (Goodwin 2004)

این کتاب تداوم‌های فلسطین را نشان می‌دهد، تنوع سبک‌ها و سنت‌هایی را که در این سرزمین شکل گرفته‌اند، و همچنین برخی از سنت‌های متمایزی را که در درون فلسطین پدید آمده‌اند.

shows the continuities of Palestine, the variety of styles and traditions evolving in the country, as well as some of the distinct traditions evolving within Palestine.

یکی از شاخص‌های اصلی رونق اقتصادی و خودمختاری بیشتر منطقه‌ای و اقتصادی در زیر سلطه امپراتوری، توانایی یک منطقه یا شهر خاص در صدور پول رایج خود بود. همان‌طور که پیش‌تر دیدیم، نخستین مرحله‌ی پدیده‌ی پولی در فلسطین در اواخر قرن ششم و اوایل قرن پنجم پیش از میلاد آغاز شد و در فلسطینه (Philistia) رخ داد. این مرحله تا قرن چهارم و تا پایان حکومت هخامنشیان (ایرانیان) بر فلسطین ادامه یافت. در بیشتر این دوره، شهرهای فلسطینی غزه، اسقلان و اشدود که از نظر اقتصادی خودمختار بودند، توانستند سکه‌های نقره‌ای خود را منتشر کنند. پدیده‌ی پولی ضرب سکه‌ی نقره به‌طور گسترده به عنوان سکه‌های فلسطینه یا سکه‌های فیلیستو-عربی شناخته شد.

One of the key indicators of economic prosperity and greater regional and economic autonomy under empire was the ability of a particular region or city to issue its own currency. As we have already seen, the earliest phase of the momentary phenomenon in Palestine began in the late 6th and early 5th century BC and took place in Philistia. This phase continued into the 4th century up to the end of the Achaemenid (Persian) rule over Palestine. Throughout much of this period the economically autonomous Palestinian cities of Gaza, Ascalon and Ashdod were able to issue their own silver coins. The monetary phenomenon of silver coinage became widely known as the coinage of Philistia or Philisto-Arabian coins.

با این حال، در قرن اول میلادی امپراتوری روم به بسیاری از شهرهای فلسطین حق ضرب سکه‌های برنزی و مسی را اعطا کرد. ضرب سکه‌های نقره‌ی معتبر تنها به چند شهر مهم خارج از روم محدود بود.

However, in the 1st century AD the Roman Empire granted many cities in Palestine the right to mint only bronze and copper coins. Minting prestigious silver coins was confined to a few important cities outside of Rome.

بر پایهٔ سکههای برنجی بسیاری از شهرهای فلسطین ضرب میشد، از جمله غزه، قیصریه، یافا (جوپا)، عسقلان، عکا (پتولمایس)، طبریه، صفوریه، نابلس (نئاپولیس)، أنتیپاتریس، لود (دیوسپولیس)، اِمواس (نیکوپولیس)، ایلیا کاپیتولینا (اورشلیم) و بیتجبرین (الوتروپولیس). آنتونیوس پیوس (تیتوس فولویوس آیلیوس هادریانوس آنتونینوس اوگوستوس پیوس، ۸۶–۱۶۱)

Bronze coins were issued by many Palestinian cities, including Gaza, Caesarea, Joppa (Jaffa), Ascalon, Ptolemais (Akka), Tiberias, Sepphoris, Neapolis (Nablus), Antipatris, Diospolis (Lydda), Nicopolis (Emmaus), Aelia Capitolina (Jerusalem) and Eleutheropolis (Beit Jibrin). Antoninus Pius (Titus Fulvus Aelius Hadrianus Antoninus Augustus Pius, 86–161

امپراتور روم از سال ۱۳۸ تا ۱۶۱ میلادی بود، که با نام آنتونیnus نیز شناخته می‌شود. Wait — I should keep names in Persian script, so correcting: (۱۳۸ تا ۱۶۱ میلادی) بود، که به آنتونینوس نیز معروف است. Final: آنتونینوس، معروف به «آنتونینوس»، امپراتور روم از سال ۱۳۸ تا ۱۶۱ میلادی بود.

AD), also known as Antoninus, was Roman Emperor from 138 to 161 AD.

نام او بر سکه‌های برنزی امپراتوری که در غزه، فلسطین ضرب شده‌اند، ظاهر می‌شود. این سنت سکه‌زنی برنزی که در چند شهر فلسطینی انجام می‌شد، تا دوران بیزانس ادامه یافت.

His name appears on imperial bronze coins struck in Gaza, Philistia. This tradition of bronze coinage struck in several Palestinian cities persisted into the Byzantine era.

اسلام در فلسطین، به‌صورت عملگرایانه، سنت سکه‌زنی رومی/بیزانسی را با سکه‌زنی نقره‌ای دوران هخامنشی در فلسطین تلفیق و تطبیق داد و ضرب سکه‌های نقره و طلا را در شهرهای فلسطین تشویق کرد. افزون بر این، تداوم این سنت عرب-بیزانسی و استمرار رشد اقتصادی و تجارت پررونق در فلسطین تحت اسلام، از حضور گسترده فلزات گران‌بها و ضرب سکه‌های طلا در فلسطین اسلامی آشکار است.

Islam in Palestine pragmatically adapted and combined the Roman/ Byzantine monetary tradition of coinage with the Achaemenid silver coinage in Palestine and encouraged the minting of both silver and gold coins in Palestinian cities. Furthermore, the continuation of this Arab-Byzantine tradition and the continuity of economic growth and prosperous trade in Palestine under Islam is evident in the widespread presence of precious metals and minting of gold coinage in Islamic Palestine.

فلزات گرانبها عناصری کمیاب و طبیعی با ارزش اقتصادی و سرمایه‌گذاری بالا هستند که از دیرباز در جواهرات ظریف و در ضرب سکه به‌عنوان پول رایج اهمیت داشته‌اند. مشهورترین فلزات گرانبها سکه‌های اسلامی عربی بودند. در آغاز، سکه‌ها در فلسطین از مس ضرب می‌شدند و بعدها سکه‌های طلا و نقره به‌طور گسترده در چندین شهر فلسطین ضرب شد.

Rare and naturally occurring elements of high economic value and investment, historically precious metals were important in fine jewellery and coinage as currency. The best known precious metals were the Arab Islamic coinage and initially coins were minted in Filastin in copper, and later gold and silver coins were widely minted in several Palestinian cities.

مواد، کلمات، طرح‌ها، نشانه‌ها و نمادهای کلیدی سکه‌های اسلامی ضرب‌شده در فلسطین، از سکه‌سازی اولیه‌ی اسلام که به سبک بیزانسی بود تا پول پس از اصلاحات که خلیفه عبدالملک بن مروان حدود سال ۶۹۶ میلادی معرفی کرد، و سپس سکه‌های دوره‌های عباسی، طولونی، اخشیدی و فاطمی در قرن‌های هشتم تا یازدهم، به‌طور قابل توجهی تغییر کردند (شَمّا ۱۹۶۹، ۱۹۸۰). پس از آنکه امویان خلافت مسلمانان را در دست گرفتند و در سال ۶۶۱ میلادی دمشق را پایتخت خود کردند، ثبات اقتصادی و مالی امپراتوری وسیع اسلامی‌شان یکی از بالاترین اولویت‌های آنان بود. در نتیجه، سالیدوس به سبک بیزانسی – که در اصل واحد وزنی رومی برای طلایی نسبتاً خالص بود – بر دینار طلای اموی تأثیر گذاشت؛ نام عربی سکه طلا از دنارئوس، سکه‌ای رومی، گرفته شده است. دینار طلای عربی نخستین بار حدود سال ۶۹۶ میلادی به دست خلیفه اصلاح‌گر عبدالملک بن مروان ضرب شد و تصویر خود او جایگزین تصویر امپراتور بیزانس گشت. با این حال، بعدها تصویر خلیفه از پول اسلامی حذف شد. زبان رسمی امپراتوری بیزانس یونانی بود و تحت تأثیر سکه‌سازی به سبک بیزانسی، عیار طلای دینار عربی با قیراط سنجیده می‌شد که از واژه‌ی یونانی κεράτιον گرفته شده است. قیراط به‌عنوان واحد وزنی طلا امروز نیز به کار می‌رود.

The key elements of the Islamic coins struck in Palestine – materials, words, designs, signs and symbols – evolved significantly from the initial Byzantine-style coinage used in early Islam to the post-reform currency introduced by Caliph ‘Abdel Malik ibn Marwan around 696 AD into the coins used during the Abbasid, Tulunid, Ikhshidid and Fatimid periods from the 8th to the 11th centuries (Shamma 1969, 1980). After the Umayyads took over the Muslim Caliphate and made Damascus their capital in 661 AD, the economic and financial stability of their vast Islamic empire was one of their top priorities. Consequently, the Byzantine-style solidus – originally a Roman weight unit of a relatively pure gold – influenced the Umayyad gold dinar; the Arabic name of the gold coin derives from denarius, a Roman coin. The Arab gold dinar was first issued by the reforming Caliph ‘Abdel Malik ibn Marwan around 696 AD, with his own image replacing that of the Byzantine Emperor. However, subsequently the image of the Caliph was removed from the Islamic currency. Greek was the official language of the Byzantine Empire and under the influence of Byzantine-style coinage, the fineness of the gold Arab dinar was measured in qirat (carat) which derives from the Greek κεράτιον. The carat as a gold unit of weight still stands today.

اصلاح پول به سبک اسلامی که این پنجمین خلیفه اموی معرفی کرد، با هدف تقویت قدرت امویان و ایجاد یک سکه‌ی عربی و اسلامی یکپارچه طراحی شده بود که واقعیت سیاسی و فرهنگی جدید آن زمان را بازتاب می‌داد ([Ramadan 2010b]). سکه‌های طلا، نقره و مس که در فلسطین ضرب می‌شدند، با استفاده از قدیمی‌ترین شکل خوشنویسی خط عربی، یعنی خط کوفی، علاوه بر عبارت «لا إله إلا الله» و بعدها «محمد رسول الله» ﷺ، نام عربی «فلسطین» را نیز بر خود داشتند.

The Islamic-style currency reform introduced by this fifth Umayyad ruler was designed to reinforce Umayyad power and provide a standardised Arab Islamic coinage that reflected the new politico-cultural reality of the time (Ramadan 2010b). Using the oldest calligraphic form of the Arabic script, the Kufi script, in addition to ‘there is no god but God’ and later ‘Muhammad is the messenger of God’, gold, silver and copper coins struck in Palestine added the Arabic name Filastin.

اقتصاد و ثروت پولی فلسطین در صدر اسلام، و جایگاه محوری سکه‌هایی که به‌صورت محلی در ولایت جند فلسطین، به‌ویژه در مرکز اداری آن، الرملہ، در نیمه نخست قرن هشتم ضرب می‌شدند، از منشأ دو گنجینه‌ی سکه‌های اسلامی پس از اصلاحات که در اریحا کشف شده‌اند آشکار است. پول دربارهٔ قدرت پولی است و سکه‌هایی که در فلسطین به‌صورت محلی ضرب می‌شدند، تصویری از میزان خودمختاری محلی‌ای که در ولایت فلسطین تحت حکومت اسلامی اعمال می‌شد به دست می‌دهند. طبیعی است که با توجه به موقعیت اریحا و جایگاه محوری ولایت فلسطین در دوره‌ی اموی، جند فلسطین و جند دمشق «تقریباً به یک میزان سکه» فراهم کرده‌اند که از محوطه‌ی اریحا کشف شده‌اند (Walmsley 2000: 338). این سکه‌ها که از شماری از ضرابخانه‌های بلاد الشام به دست آمده‌اند، درصد آن‌ها به این شرح است:

The economic and monetary prosperity of Palestine in early Islam and the centrality of the coins minted locally in the province of Jund Filastin, especially in the administrative capital al-Ramla, in the first half of the 8th century is evident from the origins of the two hoards of post-reform Islamic coins excavated at Jericho. Currency is about monetary power and the currency minted locally in Palestine gives us a sense of the extent of the local autonomy exercised in the province of Palestine under Islam. Not surprisingly, in view of the location of Jericho and the centrality of the province of Palestine in the Umayyad period, the provinces of Jund Filastin and Jund Dimashq ‘provided an almost equal number of coins’ excavated from the Jericho site (Walmsley 2000: 338). Originating from a range of mints in Bilad al-Sham, the percentage of these coins were as follows:

• ۳۲ درصد ضرب‌شده در ایالت جند فلسطین؛ • ۳۵ درصد از ایالت جند دمشق؛ • ۲۰ درصد ضرب‌شده در جند حمص؛ • ۶ درصد از جند الاردن؛ • ۵ درصد از الجزیره؛ • ۱ درصد از جند قنسرین؛ • ۱ درصد از مصر ([Walmsley 2000: 336‒337]).

• 32 per cent minted in the province of Jund Filastin; • 35 per cent from the province of Jund Dimashq; • 20 per cent minted in Jund Hims; • 6 per cent from Jund al-Urdun; • 5 per cent from al-Jazirah; • 1 per cent from Jund Qinnasrin; • 1 per cent from Egypt (Walmsley 2000: 336‒337).

این سکه‌ها از ضرابخانه‌های زیر بودند:

These coins were from the following mints:

• بیست و هفت جُند فلسطین (بیست و سه از ضرّابخانهٔ مرکز، الرّملة؛ سه از اللّدّ؛ یکی از ایلیا [بیت‌المقدس])؛ • بیست و نه جُند دمشق (همه از ضرّابخانهٔ مرکز، دمشق)؛ • پنج جُند اردن (چهار از طبریّه؛ یکی از الأردن)؛ • هفده جُند حمص (همه از ضرّابخانهٔ حمص)

• twenty-seven Jund Filastin (twenty-three from the mint of the capital al-Ramla; three Lydda; one Iliya [Jerusalem]); • twenty-nine Jund Dimashq (all from the mint of the capital Dimashq); • five Jund al-Urdin (four Tiberias; one al-Urdun); • seventeen Jund Hims (all from Hims mint)

• یک جُند قِنّسرین (ضرب‌خانه حلب)؛ • چهار جزیره (ضرب‌خانه الرُّها)؛ • یک مصر (ضرب‌خانه اسکندریه) (Walmsley 2000: 338).

• one Jund Qinnasrin (Aleppo mint); • four al-Jazirah (al-Ruha mint); • one Egypt (Alexandria mint) (Walmsley 2000: 338).

از سده هشتم میلادی به بعد، به‌ویژه، فلسطین در زیر سایهٔ اسلام، سنت‌های عربی-اسلامی خاص خود را در زمینهٔ اوزان، مقیاس‌ها و سکه‌زنی پدید آورد؛ و نکتهٔ مهم آن است که سکه‌هایی در چند شهر فلسطین با فرمول ضرب «ضُرِبَ در فِلَسطین» ساخته می‌شد و در سطح محلی، منطقه‌ای و بین‌المللی به گردش درمی‌آمد (گیل، م. ۱۹۹۷: ۲۵۷). نخستین شواهد سکه‌شناختی برای نام رسمی این سرزمین به‌صورت Palaestina بر سکه‌های رومی، از دوران وسپاسیانوس (۶۹ تا ۷۹ میلادی) به دست آمده است و پس از آن، برای نام «سوریهٔ فلسطین» از دوران مارکوس اورلیوس، که از ۱۶۱ تا ۱۸۰ میلادی امپراتور روم بود. در سدهٔ یکم میلادی نیز امپراتوری روم به بسیاری از شهرهای فلسطین حق ضرب سکه‌های برنزی را اعطا کرد.

Under Islam, especially from the early 8th century onwards, Palestine also began to develop its own distinct Arab Islamic traditions of weights, measures and coinage; crucially coins were produced in several Palestinian cities with the mint formula ‘struck in Filastin’ (Gil, M. 1997: 257)9 and circulated locally, regionally and internationally. The earliest numismatic evidence for the official designation of the country as Palaestina on Roman coins comes from the period of Vespasian (69 to 79 AD) and subsequently for the name ‘Syria Palaestina’ from the period of Marcus Aurelius, who was Roman Emperor from 161 to 180 AD. In the 1st century AD the Roman Empire also granted many Palestinian cities the right to mint bronze coins.

سر جورج فرانسیس هیل، مدیر و کتابدار ارشد موزهٔ بریتانیا (۱۹۳۱–۱۹۳۶)، کتاب «کاتالوگ موزهٔ بریتانیا از سکه‌های فلسطین» را تهیه کرد که نشان می‌دهد شانزده شهر فلسطینی سکه‌های خود را ضرب می‌کردند ([Hill 1914]).

Sir George Francis Hill, the Director and Principal Librarian of the British Museum (1931–1936), produced the British Museum Catalogue of Palestine coins showing sixteen Palestinian cities minting their own coins (Hill 1914).

این سنت خودگردانی اقتصادی و سکه‌های شهرهای فلسطین در قرن سوم میلادی، هنگامی که امپراتوری روم (غربی) فروپاشید، به پایان رسید، اما در فلسطین تحت حکومت مسلمانان در قرون وسطی احیا و گسترش یافت و شامل ضرب سکه‌های نقره و طلا در شهرهای فلسطین، یعنی ایلیا۱۰ (بیت المقدس، القدس، اورشلیم)، الرملہ، طبریہ، عسقلان و دیگر شهرها شد. این سکه‌های برنزی خودگردان شهرهای فلسطین در دوران رومیان و بیزانسی‌ها، و سکه‌های نقره و طلا در دوران اسلام، حاکی از پیدایش درجه قابل توجهی از خودمختاری منطقه‌ای فلسطینی و سنت‌های محلی متمایز است که از کنترل سخت‌گیرانه امپراتوری فاصله داشت.

This tradition of economic autonomy and Palestine city-coins came to an end in the 3rd century AD when the (western) Roman Empire disintegrated, but it was renewed and expanded in Muslim-ruled Palestine in the Middle Ages to include the minting of coins in silver and gold in the Palestine cities of Ilya10 (Bayt al-Maqdis, al-Quds, Jerusalem), al-Ramla, Tabariyyah (Tiberias), ‘Asqalan and others. This autonomous bronze coinage of Palestine cities under the Romans and Byzantines and silver and gold under Islam suggests the development of a considerable degree of regional Palestinian autonomy and of distinct local traditions, away from rigid imperial control:

یافته‌های سکه نشان می‌دهد که در فلسطین تولید گسترده‌ی سکه در این مکان‌ها رواج داشته است: اورشلیم، بیت جبرین، رمله، عسقلان، عمّان، غزه، لُد، یَبنه، طبریه، بیسان، صفوریه و صور. برخی از این ضرابخانه‌ها از پیش در دوران بیزانس وجود داشتند و چنین به نظر می‌رسد که پس از عبدالملک، در روزگار خلفای اموی دمشق، دوباره به کار افتادند. کتیبه‌های روی سکه‌ها «إلیاء فلسطین»، «القدس فلسطین»، «عسقلان فلسطین» و مانند آن بود. از ضرابخانه‌ی بیسان سکه‌هایی با کتیبه‌ی یونانی به دست آمده است، اما به تدریج به جای آن‌ها خط عربی به کار رفته است. در میان آن سکه‌های بیسان، برخی بودند با کتیبه‌ی یونانی «Skythopolis» همراه با عربی «بیسان» یا «بیسان» (گیل، م. ۱۹۹۷: ۱۱۰).

The finds of coins indicate that there was an intensive production of coins in Palestine in the following places: Jerusalem, Bet Guvrin [Beit Jibrin], Ramla, Ascalon, ‘Amman, Gaza, Lod [Lydda], Yavne [Yubna], Tiberias, Bet Shean [Beisan], Sipphoris [Saffuriyah] and Tyre. Some of these mints were already in existence during the Byzantine era, and it appears that they were again in use during the days of the Damascene Caliphs after ‘Abdel Malik. The inscriptions on the coins were Ilyā Filastin [al‑Quds Filastin], ‘Asqalān Filastin, and the like. From the mint of Bet Shean (Beisan), coins were found with Greek inscriptions, but appear to have been gradually replaced by Arabic. Among those coins from Bet Shean there were some with the Greek inscription ‘Skythopolis’ together with the Arabic, ‘Baysān’ or ‘Baysan’ (Gil, M. 1997: 110).

تاریخ فلسطینِ اسلامی اغلب از خلال تاریخ‌نگاری‌های کلیِ خلافت خوانده می‌شود و کمتر به تحولات محلی و شرایط منطقه‌ای توجه می‌شود. فلسطین (Filastin) در دورهٔ اسلامی از استقلال اقتصادی و تجاری قابل توجهی برخوردار شد. این سرزمین سکهٔ مخصوص به خود را ضرب می‌کرد و سنت‌های تجاری متمایزی در زمینهٔ اوزان و مقیاس‌ها پدید آورد. سکه‌های آن در چند شهر فلسطین با کتیبهٔ «فی فلسطین» ضرب می‌شد، همان‌گونه که امروزه کشور ساخت یا تولید کالا بر روی آن ذکر می‌شود.

The history of Islamic Palestine is often read through overall Caliphate chronologies with little consideration for local developments and regional conditions. Under Islam Filastin developed a substantial measure of economic and commercial autonomy. It produced its own coinage and developed its own distinct commercial traditions of weights and measures. Its coins were minted in several Palestinian cities with the inscription ‘in Palestine’, in the same way as the country of manufacture or production is stated on goods today.

المقدسی بخشی از کتاب خود را به این سنت‌ها، اوزان و سکه‌های متمایز سرزمین زادگاهش اختصاص می‌دهد (Gil, M. 1997: 257). ضرب سکه‌های اسلامی (دینار طلایی و درهم نقره‌ای) در فلسطین در دوران امویان آغاز شد. این کار در آغاز توسط عباسیان متوقف شد، اما در الرمله در دوران طولونیان از سر گرفته شد؛ طولونیان نخستین سلسله مستقل مسلمانی بودند که از سال ۸۶۸ تا ۹۰۵ میلادی بر مصر، فلسطین و بخش بزرگی از سوریه حکومت کردند. سه دهه بعد، سلسله اخشیدیان از سال ۹۳۵ تا ۹۶۹ میلادی بر مصر و فلسطین فرمانروایی کرد:

Al-Maqdisi devotes an entire section of his work to these distinct traditions, measures and coins of his native country (Gil, M. 1997: 257). The minting of Islamic coins (dinar in gold and dirham in silver) in Filastin began under the Umayyads. It was initially halted by the Abbasids but was restarted in al-Ramla under the Tulunids, which was the first independent Muslim dynasty to rule Egypt, Palestine and much of Syria from 868 until 905 AD. Three decades later the Ikhshidid dynasty ruled Egypt and Palestine from 935 to 969 AD:

در قرن نهم، سکه‌هایی با کتیبه «بفلسطین» [‘بِفِلَسْطِينَ’، یعنی ‘در فلسطین’] ظاهر شدند. نخستین آن‌ها در روزگار خمارویه و پسرش هارون، از سال ۸۹۰ میلادی ضرب شد.

[in the 9th century Palestinian] coins began to appear with the inscription bi-filastin [‘ بفلسطين ’, ‘in-Palestine’]. The first of these were produced in the days of Khumarawayh and his son, Harun, from 890

تا سال ۹۰۴، و این‌ها دینارهای طلا با وزن غیرمعمول ۳ بودند.2

until 904, and these were gold dinars with the unusual weight of 3.2

grams. این رویه‌ها در دوره‌ای ادامه یافت که عباسیان مصر و فلسطین را بازپس گرفتند ... اخشیدیان همچنان مانند گذشته در رَمْلَه سکه ضرب می‌کردند، اما برخلاف کیفیت پایین‌تر سکه‌های فلسطینی که در دوره طولونیان ضرب می‌شد، محمد بن طغج، اخشید، دستور ضرب دینارهایی با کیفیتی بهتر را صادر کرد ...

grams. These practices continued during the period when the Abbasids reconquered Egypt and Palestine ... The Ikhshidids continued to mint coins in Ramla, as previously, but unlike the inferior quality of the Palestinian coins produced under the Tulunids, Muhammad ibn Tughj, the Ikhshid, ordered the minting of dinars of a finer quality ...

ضرب السکه در رملہ در دوران فاطمیان نیز ادامه یافت... ضرب سکه در طبریہ نیز فعال بود... پس از فتح بیشتر فلسطین به دست صلیبیون، ضرب سکه در عسقلان [‘Asqalan] فعال شد. (Gil, M. 1997: 258; see also Album 1998)11

The mint in Ramla continued working during Fatimid times as well ... The mint in Tiberias was also active ... After the conquest of most of Palestine by the Crusaders, the mint in Ascalon [‘Asqalan] was activated. (Gil, M. 1997: 258; see also Album 1998)11