در دوران رومی، استان (لاتین: provincia، جمع: provinciae) واحد سرزمینی و اداری اصلی و بزرگ‌ترین واحد امپراتوری بود که تا سال ۲۹۳ میلادی این جایگاه را داشت.

In Roman times, a province (Latin: provincia, pl. provinciae) was the basic and, until 293 AD, largest territorial and administrative unit of the empire.

در معنای امروزی، یک «ایالت» (provincia) در امپراتوری روم واحدی اداری و دارای مرزهای جغرافیایی مشخص بود. ایالت‌ها معمولاً به دست سیاستمدارانی با رتبهٔ سناتوری، یعنی کنسول‌های پیشین یا فرماندهان عالی‌رتبهٔ ارتش، اداره می‌شدند. رومیان همچنین میان دو نوع ایالت تمایز قائل بودند: ایالت‌های کوچک‌تر یا ایالت‌های تحت‌حکومت پروکوراتور، مانند یهودیه در قرن اول میلادی، و ایالت‌های بزرگ‌تر یا ایالت‌های تحت‌حکومت پروکنسول، مانند «سوریهٔ فلسطین» پس از سال ۱۳۵ میلادی.

A Roman provincia in the modern sense was a geographically defined official administrative unit. Provinces were generally governed by politicians of senatorial rank, former consuls or top army commanders. The Romans also distinguished between two types of provinces: minor provinces, or procuratorial provinces, such as Judaea in 1st century AD, and major provinces, or proconsular provinces, such proconsular provinces like ‘Syria Palaestina’ after 135 AD.

در سال ۱۳۵ میلادی، امپراتور روم هادریان (Hadrianus؛ فرمانروایی ۱۱۷–۱۳۸ Note: the rules require Persian script for names, but the original gives "Hadrianus" in Latin in parentheses; since that's not a reference in square brackets, I should not keep Latin letters. Corrected: در سال ۱۳۵ میلادی، امپراتور روم هادریان (هادریانوس؛ فرمانروایی ۱۱۷–۱۳۸

In 135 AD, the Roman Emperor Hadrian (Hadrianus; reigned 117–138

در سال ۱۳۵ میلادی، رومیان استان کوچک‌تر و تابع فرمانداری (procuratorial) یهودیه (شامل یهودیه و سامره) را با فلسطین باستان، جلیل در شمال و ادومیه در جنوب ادغام کردند و استان بزرگ‌تر و تحت فرمان کنسول (proconsular) جدیدی به نام «سوریه فلسطین» (Syria Palaestina) را پدید آوردند. بنا بر برخی روایات، این استان جدید پس از شکست نظامی قیام یهودیان به رهبری بار کوخبا در سال ۱۳۵ میلادی تشکیل شد. چهار سال بعد، نام رسمی استان جدید «سوریه فلسطین» در یک فرمان نظامی رومی به تاریخ ۱۳۹ میلادی که برای خدمت نظامی صادر شده بود، ثبت شد. این فرمان یک لوح برنزی مستطیلی بود که در اواخر قرن نوزدهم در فلسطین، نزدیک ناصره، کشف شد و در موزه لوور به نمایش گذاشته شد (de Villefosse 1897). این گواهی‌های نظامی که از سوی امپراتور روم صادر و در بایگانی نظامی رم نگهداری می‌شد، روی برنز حک می‌شد و تأیید می‌کرد که دارنده آن از نیروهای مسلح روم مرخص شده و به پاس خدمت نظامی، شهروندی رومی همراه با امتیازات آن را دریافت کرده است. افزون بر این شواهد نظامی، نخستین شواهد سکه‌شناختی برای استان سوریه فلسطین به دوران مارکوس اورلیوس، امپراتوری که از ۱۶۱ تا ۱۸۰ میلادی حکومت کرد، بازمی‌گردد. با این حال، نباید استان جدید «سوریه فلسطین» را با کل سوریه رومی یکی دانست، آن‌گونه که برخی مورخان چنین می‌کنند، و نیز نباید آن را با استان جداگانه روم یعنی سوریه کوله در بخش‌های شمالی سوریه، یا با فنیقیه رومی (لبنان امروزی) اشتباه گرفت.

AD) officially combined the minor Roman (procuratorial) province of Iudaea (comprising Judaea and Samaria) with the old Philistia, the Galilee in the north and Idumaea in the south to form a new major (proconsular) province of ‘Syria Palaestina’. According to some accounts the new province was created following the military defeat of the Jewish revolt of Bar-Kochba in 135 AD. Four years later the official designation of the new province of ‘Syria Palaest[ina]’ was given in a 139 AD Roman military diploma granted for military service – ‘a rectangular bronze tablet’ which was ‘discovered in Palestine near Nazareth’ in the late 19th century and was exhibited at the Louvre Museum (de Villefosse 1897). Issued by the Roman Emperor and lodged in the military archive of Rome, these military certificates were inscribed in bronze confirming that the holder was discharged from the Roman armed forces and had received the grant of Roman citizenship with its privileges, as a reward for military service. In addition to this military evidence, the first numismatic evidence for the province of Syria-Palaestina comes from the period of Marcus Aurelius, Emperor from 161 to 180. However, the new province of ‘Syria Palaestina’ should not be conflated with Roman Syria as a whole – as some historians do – or with either the separate Roman province of Syria-Coele in the northern parts of Syria or Roman Phoenicia (modern Lebanon).

رومیان (و هادریان) از فلسطین تصوری داشتند که هیچ ربطی به روایات کتاب مقدس یا روایت عهد عتیق درباره «فلسطینیان» نداشت. برای هادریان، علاوه بر ملاحظات سیاسی و نظامی-راهبردی که پس از شکست قیام بار کوخبا در سال ۱۳۵ میلادی شکل گرفت، باید ملاحظات تاریخی-جغرافیایی را نیز در نظر گرفت که پشت ارتقاء رسمی «پالائستینا» توسط رومیان در آغاز سده دوم میلادی قرار داشت. پس از همه، امپراتور هادریان نام هزارساله فیلیستیا را برگزید، همان نام رایج‌ترین تعیین جغرافیایی-سیاسی برای فلسطین که جغرافی‌دانان و مورخان یونانی به کار می‌بردند، مدت‌ها پیش از آنکه داستان‌های عهد عتیق گردآوری شوند؛ و هادریان فلسطین را با بخش‌های جنوبی سوریه ترکیب کرد.

The Roman (and Hadrian’s) conception of Palestine had nothing to do with any biblical narratives or the Old Testament narrative of the ‘Philistines’. For Hadrian, in addition to a combination of political and military-strategic calculations following the defeat of the Bar-Kochba rebellion in 135, the historical-geographic considerations behind the official upgrading of Palaestina by the Romans in the early 2nd century should also be taken into account. After all, Emperor Hadrian chose the 1000-year-old name of Philistia, the most common geo-political designation for Palestine used by Greek geographers and historians, long before the Old Testament stories were put together; and Hadrian combined Palestine with the southern parts of Syria.

نام یونانی کشور Palaistine و نام لاتینی Palaestina بارها و بارها در ادبیات کلاسیک و از سوی مورخان و شاعران کلاسیک یونانی و رومی به سرزمینی واقع میان مصر و فنیقیه اشاره شده است. دگرگونی نام فلسطین — از فلیستیا به Palaestina — شگفت‌آور نیست، اگر در نظر بگیریم که اوید، شاعر رومی آغاز سده یکم میلادی و یکی از شاعران برجسته ادبیات لاتین، بارها واژه Palaestina و صفت Palaestino (فلسطینی) را در «دگردیسی‌ها» و دیگر منظومه‌های حماسی خود به کار برده است.۱ اوید در «هنر عشق» (Ars Amatoria) نیز از «جشن روز هفتم که سوری فلسطینی [Palaestino Syro] برگزار می‌کند» یاد کرده است، که اشاره‌ای است به پیروان یهودیت در فلسطین؛ کسانی که در سده یکم میلادی یکی از گروه‌های دینی متعدد آن سرزمین بودند. اوید و دیگر نویسندگان رومی واژه Palaestina و Palaestino را به ناحیه ساحلی معروف به فلیستیا محدود نکردند، بلکه داخل کشور را نیز دربر می‌گرفت. در حدود سال ۹۰ میلادی، نویسنده نامدار دیگر یونانی‑رومی سده یکم، دیون خریسوستوم (حدود ۴۰ تا حدود ۱۱۵

The Greek name for the country Palaistine and the Latin name Palaestina were frequently and repeatedly cited in classical literature and by classical Greek and Roman historians and poets with reference to the country between Egypt and Phoenicia. The metamorphosis of Palestine – from Philistia to Palaestina – is not surprising when considering that the early 1st century Roman poet Ovid, one of the canonical poets of Latin literature, repeatedly invoked the term Palaestina and adjective Palaestino (Palestinian) in Metamorphoses and his other epic poems.1 In Ars Amatoria (‘The Art of Love’) Ovid also mentioned ‘the seventh-day feast that the Syrian of Palestine [Palaestino Syro] observes’, with reference to followers of Judaism in Palestine, who were in the 1st century AD one of the many religious groups in the country. Ovid and other Roman writers did not confine the term Palaestina and Palaestino to the coastal region known as Philitia, but included the interior of the country. In c. 90 AD another famous 1st century Greco-Roman author, Dio Chrysostom (c. 40–c. 115

AD)، خطیب، فیلسوف و تاریخ‌نگار امپراتوری روم (زاده‌شده در پروسا، ترکیه کنونی)، توسط سینسیوس، اسقف یونانی شهر پتولمایس در لیبی امروزی در آغاز قرن چهارم میلادی نقل شده که دریای مرده را «در درون فلسطین» واقع دانسته است ([Dio Chrysostom 1951, Vol. 5: 378‒379]).

AD), an orator, philosopher, historian of the Roman Empire (born at Prusa, present-day Turkey), was quoted by Synesius – Greek bishop of Ptolemais, in modern Libya, in the early 4th century – referring to the Dead Sea as located ‘in the interior of Palestine’ (Dio Chrysostom 1951, Vol. 5: 378‒379).

دیگر شاعر رومی برجسته قرن اول میلادی، پابلیوس پاپینیوس استاتیوس، در کتاب «سیلوه» به «liquores Palaestini» (شراب فلسطینی) اشاره می‌کند (Zeiner 2005: 104; Feldman 1996: 565)، شرابی که به مقدار زیاد تولید می‌شد و در سراسر منطقه مدیترانه شهرت داشت. بخشی از شهرت این شراب ناشی از به‌کارگیری ادویه‌های جنوب عربستان، گیاهان محلی و بلسان معطر فلسطینی در شراب‌سازی در فلسطین و کل منطقه عربی بود؛ چیزی که استاتیوس آن را «liquores Arabes» (شراب‌های عربی) نامید (Zeiner 2005: 104). در دوره بیزانسی بعدی، تولید گسترده «Palaestini liquores» در فلسطین بزرگ به تجارت بین‌المللی این کالا انجامید و شراب فلسطینی به سراسر منطقه مدیترانه و شرق نزدیک صادر شد. ژانر شعر شراب (الخمریات) با وجود منع دینی، در دوره عباسی در قرون وسطا به موضوعی تکرارشونده در شعر کلاسیک عربی تبدیل شد. روش‌های کهن شراب‌سازی در فلسطین تا دوران جدید ادامه یافت، در حالی که گزارش شده بود درخت بلسان در اوایل قرن نوزدهم میلادی در جلیل کشت می‌شد (Burckhardt 1822: 323).

Another classical Roman poet of the 1st century AD, Publius Papinius Statius, in the Silvae, refers to ‘liquores Palaestini’ (Palestinian wine) (Zeiner 2005: 104; Feldman 1996: 565), which was produced in large quantities and was widely known throughout the Mediterranean region. Its fame was partly derived from the application of south Arabian spices and local herbs and the Palestinian aromatic Balsam2 to wine-making in Palestine and the Arab region as a whole, something which Statius called liquores Arabes (Zeiner 2005: 104). In the course of the subsequent Byzantine period, large-scale production of Palaestini liquores in greater Palaestina led to international commerce in the commodity, and Palestinian wine was exported around the Mediterranean region and in the Near East. Although religiously discouraged, the genre of wine poetry (al-Khamriyyat) became a recurring theme in classical Arabic poetry of the Abbasid period in the Middle Ages. Ancient methods of wine-making survived in Palestine into the modern period, while the balsam shrub was reported to be cultivated in the Galilee in the early 19th century (Burckhardt 1822: 323).

نام اداری استان جدید، «سوریه پالستینا»، تقریباً قطعاً از آثار مورخان، جغرافیدانان و شاعران کلاسیک یونان و روم الهام گرفته شده است؛ کسانی که از زمان هرودوت در قرن پنجم پیش از میلاد، سهم بسزایی در گسترش و رواج نام پالستینا داشتند. هادریان که بسیاری او را یک انسان‌گرای کلاسیک‌گرا و یکی از بزرگ‌ترین و کامل‌ترین امپراتورهای روم می‌دانند، به فرهنگ، تاریخ‌نگاری و ادبیات یونانی علاقه‌مند بود (بیرلی ۱۹۹۷). در دوران سلطنت او، وی همراه با نیروهای نظامی روم بسیار سفر کرد و تقریباً از هر استان امپراتوری دیدن کرد، از جمله فلسطین. او که هلنی‌سازی فرهنگی را تحسین می‌کرد، می‌خواست آتن را پایتخت فرهنگی امپراتوری کند و دستور ساخت معابد باشکوه فراوانی در این شهر را صادر کرد. هادریان پیش‌تر به عنوان فرماندار سوریه خدمت کرده بود، که این امر به او شناخت نزدیکی از منطقه می‌داد (بیرلی ۱۹۹۷: ۷۵). او در سال ۱۳۰ میلادی در مسیر خود به مصر از فلسطین گذشت و از غزه، قدرتمندترین شهر فیلیستیای باستان، دیدن کرد: «غزه تاریخ‌گذاری سکه‌های خود را با یک دوره جدید آغاز کرد که از زمان ورود هادریان شروع می‌شد و می‌توان آن را به ماه ژوئیه محدود کرد. یک "جشن هادریان" نیز در آنجا تأسیس شد» (بیرلی ۱۹۹۷: ۱۳۰).

The administrative name of the new province, ‘Syria Palaestina’, was almost certainly inspired by the works of classical Greek and Roman historians, geographers and poets who had contributed so much to the spread and popularisation of the name Palaestina since the work of Herodotus in the 5th century BC. Considered by many to have been a classicising humanist, and one of the greatest and most accomplished of the Roman Emperors, Hadrian was fond of Greek culture, historiography and literature (Birley 1997). During his reign, he travelled extensively with the Roman military and visited nearly every province of the empire, including Palestine. An admirer of cultural Hellenisation, he sought to make Athens the cultural capital of the empire and ordered the construction of many opulent temples in the city. Hadrian had served as the Governor of Syria, giving him an intimate knowledge of the region (Birley 1997: 75). He had travelled through Palestine and visited Gaza – the most powerful city of old Philistia – on his way to Egypt in 130 AD: ‘Gaza began dating its coinage by a new era beginning with Hadrian’s arrival, which can be narrowed down to July. A “Hadrian festival” was also founded there’ (Birley 1997:

۲۳۴). سفر هادریان بیش از پیش به فرهنگ کلاسیک‌گرای این شهر دامن زد و ساخت معابد یونانی متعدد در آن را تقویت کرد.

234). Hadrian’s trip further encouraged the classicising culture of the city and the building of many Greek temples there.

سرعتی که نام جدید استان اداری «سوریه فلسطین» به‌طور گسترده پذیرفته شد، نه‌تنها در کاربرد آن توسط تاریخ‌نگاران و جغرافیدانان رسمی رومی که اغلب از وضع موجود دفاع می‌کردند، بلکه در میان مدافعان مسیحی اولیه مستقر در فلسطین که غالباً از نظر فلسفی رادیکال و از نظر سیاسی براندازانه بودند، آشکار است. آپیانِ اسکندرانی، مورخ یونانی‌–رومی (حدود ۹۵ تا حدود ۱۶۵ میلادی)، که در دوران پیش از، در طول و پس از سلطنت هادریان می‌زیست، در مقدمه کتاب «تاریخ روم» خود (حدود ۱۵۰ میلادی) نوشت:

The speed with which the new name of the administrative province of ‘Syria Palaestina’ was widely adopted is evident in its use not only by establishment Roman historians and geographers who often defended the status quo, but also among Palestine-based early Christian apologists who were often philosophically radical and politically subversive. Greco-Roman historian Appian of Alexandria (c. 95–c. 165 AD), who flourished before, throughout and after the reign of Hadrian, wrote in his Preface to Historia Romana (c. 150 AD):

من قصد دارم تاریخ رومیان را بنویسم و بهتر دیدم که آغاز کنم با مرزهای ملت‌هایی که زیر فرمان ایشان‌اند ... در اینجا [پس از مصر] مسیر خود را می‌چرخانیم و فلسطین-سوریه را در بر می‌گیریم، و فراتر از آن بخشی از عربستان. فینیقی‌ها سرزمینی را در کنار فلسطین بر دریا در اختیار دارند، و فراتر از قلمرو فینیقی‌ها کوئیله‌سوریه قرار دارد، و بخش‌هایی که از دریا تا درون خشکی تا رودخانه فرات کشیده می‌شوند، یعنی پالمیرا و سرزمین شنزار پیرامون آن، که حتی تا خود فرات امتداد دارد.3

Intending to write the history of the Romans, I have deemed it best to begin with the boundaries of the nations under their sway ... Here [after Egypt] turning our course we take in Palestine-Syria, and beyond it a part of Arabia. The Phoenicians hold the country next to Palestine on the sea, and beyond the Phoenician territory are Coele-Syria, and the parts stretching from the sea as far inland as the river Euphrates, namely Palmyra and the sandy country round about, extending even to the Euphrates itself.3

ژانر تازهٔ عذرخواهی مسیحی در سده‌های نخست، به دفاع از دین نوظهور در قالب مفاهیم فلسفی و برابر دانستن مسیحیت با فلسفهٔ یونانی می‌پرداخت. از عذرخواهان برجستهٔ مسیحی که در فلسطین می‌زیستند می‌توان یوستینوس شهید و اوریجن را نام برد. یوستینوس شهید در خانواده‌ای بت‌پرست در فلاویا نئاپولیس (نابلس) زاده شد؛ شهری که در آن زمان بیشتر یونانی‌زبان بود و در استان رومی سوریه-فلسطین قرار داشت (پارویس ۲۰۰۸). در آن روزگار، فلاویا نئاپولیس همچنین مرکزی پررونق برای فلسفهٔ یونانی و افلاطون‌گرایی بود.

The new genre of early Christian apologetics focused on defending the new religion in philosophical terms and on equating Christianity with Greek philosophy. Early Christian apologists included prominent Palestine-based writers such Justine the Martyr and Origen. Justine the Martyr was born to a pagan family in Flavia Neapolis (Nablus), then a largely Greek-speaking town in the Roman Province of Syria-Palaestina (Parvis 2008). At the time, Flavia Neapolis was also a flourishing centre of Greek philosophy and Platonism.

امروزه ژوستین به عنوان برجسته‌ترین مفسر مفهوم یونانی‌مسیحی «لوگوس» در قرن دوم میلادی شناخته می‌شود (Rokeah 2002: 22). پس از گرویدن به مسیحیت، ژوستین در دوران سلطنت آنتونینوس پیوس (۱۳۸ تا ۱۶۱ میلادی) به روم سفر کرد و مکتب فلسفی مسیحی خود را بنیان نهاد. ژوستین در روم سر از تن جدا شد. آپولوژی نخست او (حدود ۱۵۵ میلادی) که خطاب به آنتونینوس، پسرانش و سنای روم نوشته شده، با شور و حرارت از اخلاقیات ایمان مسیحی دفاع می‌کند و استدلال‌های اخلاقی و فلسفی گوناگونی ارائه می‌دهد تا مقامات رومی را متقاعد کند که آزار و اذیت این فرقه نوپا را کنار بگذارند. ژوستین در مقدمه آپولوژی نخست خود به زادگاهش «فلاویا نئاپولیس در فلسطین» نیز اشاره می‌کند.4

Today Justine is regarded as the foremost interpreter of the concept of the Greco-Christian logos in the 2nd century AD (Rokeah 2002: 22). Following his conversion to Christianity Justine travelled to Rome during the reign of Antoninus Pius (138‒161 AD) and started his own Christian philosophical school. Justine was beheaded in Rome. Addressed to Antoninus, his sons and the Roman Senate, his First Apology (c. 155 AD) passionately defended the morality of the Christian faith and provided various ethical and philosophical arguments to convince the Roman authorities to abandon their persecution of the fledgling sect. In the introduction to the First Apology Justin also refers to his native city ‘Flavia Neapolis in Palestine’.4

همچنین نام رسمی اداری استان «سوریه‌ی فلسطین» و واژه‌ی فلسطین، سال‌های زیادی به‌طور گسترده و به‌جای یکدیگر توسط نویسندگان، جغرافی‌دانان، مورخان و مدیران امپراتوری بومی فلسطینی و رومی و یونانی برای اشاره به منطقه‌ی میان دریای مدیترانه و رود اردن به کار می‌رفت. رومیان شهرنشینی بیشتر در فلسطین را ترویج کردند و خود استان «سوریه‌ی فلسطین» شبکه‌ی راه‌های سازمان‌یافته و نظام ترافیکی کارآمدی داشت که از عناصر اساسی اداره‌ی درست امپراتوری به شمار می‌رفت. اهمیت استان فلسطین رومی از این واقعیت پیداست که رومیان منابع عظیمی را در زیرساخت شهری و نظام حمل‌ونقل این سرزمین، در نیروی کار و مهارت فنی راه‌سازی سرمایه‌گذاری کردند. در بخش بزرگی از این دوره‌ی استان رومی فلسطین، اورشلیم یکی از دو مرکز اداری و فرهنگی این سرزمین بود – دیگری شهر قیصریه‌ی فلسطین – و مقر فرماندار رومی و دربار سلطنتی به شمار می‌رفت.

Both the official administrative name of the province of ‘Syria Palaestina’ and the term Palaestina continued for many years to be widely and interchangeably used by native Palestinian and Roman and Greek writers, geographers, historians and imperial administrators to refer to the area between the Mediterranean Sea and River Jordan. The Romans promoted further urbanisation in Palestine and the province of ‘Syria Palaestina’ itself had a well-organised road network and an efficient traffic system as basic elements of proper imperial administration. The importance of Provincia Palaestina can be seen by the fact that the Romans invested great resources in the urban infrastructure and transport system of the country, in labour and technological skill in road building. During much of this period of Roman Provincia Palaestina Jerusalem served as one of the two administrative and cultural hubs of the country – the other one being the city of Caesarea-Palaestina – and the seat of the Roman Governor and the royal court.

ادامه‌دهندهٔ سنت طولانی هلنistic در تغییر نام‌های مکانی و شخصی در فلسطین — سنتی که به‌طور فعال از سوی فرمانروایان و روشنفکران عمومی یهودیِ تحت سلطهٔ روم، از پادشاه هیرودیس (هرود) بزرگ تا یوسفوس، دنبال می‌شد — شهر اورشلیم توسط امپراتور هادریان (نام کامل به لاتین: Publius Aelius Hadrianus Augustus) تغییر نام یافت

Continuing the long Hellenistic tradition of changing place names and personal names in Palestine – a tradition which was actively pursued internally by Roman Jewish rulers and public intellectuals from King Herodes (Herod) the Great to Josephus – the city of Jerusalem was renamed by Emperor Hadrian (full name in Latin: Publius Aelius Hadrianus Augustus)

به‌عنوان آیلیا کاپیتولینا (ویلکینسون، ۱۹۷۵). کاپیتولینا به ژوپیتر کاپیتولینوس، خدای اصلی دین رسمی دولت روم، تقدیم شده بود، در حالی که آیلیا به نام دوم خود هادریان و به نام لوسیوس آیلیوس قیصر اشاره داشت. او پدر امپراتور لوسیوس بود که هادریان او را به فرزندی پذیرفت و وارث تاج و تخت نامید، اما پیش از هادریان درگذشت. این امر سنت هلنیستی تغییر نام شهرهای فلسطین را شتاب بخشید. پس از آن، آیلیا کاپیتولینا بیش از پنج قرن نام رسمی اورشلیم باقی ماند تا آنکه در سال ۶۳۸ میلادی اعراب شهر را فتح کردند و بخش نخست نام را به‌صورت ایلیا حفظ کردند. در واقع به نظر می‌رسد که اعراب نام ایلیا را «در دوره‌ای بسیار زودهنگام» به کار بردند، مدت‌ها پیش از فتح اسلامی شهر (گیل، م.

as Aelia Capitolina (Wilkinson 1975). Capitolina was dedicated to Jupiter Capitolinus, the chief deity of the Roman state religion, while Aelia referred to Hadrian’s own second name and to the name of Lucius Aelius Caesar, the father of Emperor Lucius, who was adopted by Hadrian and named heir to the throne, but died before Hadrian. The latter accelerated the Hellenistic tradition of renaming Palestine cities. Subsequently Aelia Capitolina remained the official name of Jerusalem for more than five centuries until 638 AD when the Arabs conquered the city and kept the first part of the name as Iliya. In fact, it seems that the Arabs began to use the name Iliya at a ‘very early period’, long before the Islamic conquest of the city (Gil, M.

۱۹۹۷: ۱۱۴). نام «اورشلیم» تقریباً از میان رفت و «آیلیا کاپیتولینا» به نام رایج این شهر تبدیل شد. نسخه عربی آن، «ایلیا»، هنوز در منابع عربی قرن دهم میلادی به کار می‌رفت، همراه با نام عربی دیگر اورشلیم، «بیت المقدس» (المقدسی ۲۰۰۲: ۱۳۵، ۱۴۴؛ درایورز ۲۰۰۴: ۲). با این حال، یک قرن بعد، در دوره فاطمیان، جهانگرد مسلمان ناصر خسرو که در سال ۱۰۴۷ میلادی به اورشلیم سفر کرد، گزارش داد که مردم فلسطین و الشام به‌طور کلی شهر مقدس (بیت المقدس) را با نام «القدس» می‌خواندند (خسرو ۱۸۸۸). این نام امروزی و کنونی شهر است که فلسطینی‌ها به کار می‌برند.

1997: 114). The name ‘Jerusalem’ almost became extinct; Aelia Capitolina becoming the common name for the city. Its Arabic version, Iliya, was still being used in medieval Arabic sources in the 10th century, together with the other Arabic name for Jerusalem, Bayt al-Maqdis (al-Maqdisi 2002: 135, 144; Drijvers 2004: 2). However, a century later, during the Fatimid period, Muslim traveller Nasir Khusro (Khusrau), who visited Jerusalem in 1047, reported that the people of Palestine and al-Sham as a whole called al-Bayt al-Muqaddas (the Holy City) by the name al-Quds (Khusrau 1888). This is also the modern and current name of the city used by the Palestinians.

ایلیا کاپیتولینا، به سبب مرکزیت آن در دوران حکومت رومیان و پس از آن بیزانسی‌ها، نقطه آغاز دست‌کم هفت شاهراه بود. این هفت شاهراه بعدها تا حد زیادی در دیوارها و دروازه‌های شهر قدیم قدس، که در قرن شانزدهم به دست عثمانی‌ها ساخته شد، بازتاب یافت. «ستون هادریان» در نقشه موزاییکی کف کلیسای مادابا، متعلق به قرن ششم، دیده می‌شود (نگاه کنید به فصل ۴). این نام در حافظه اجتماعی محلی و مدرن فلسطینیان نیز باقی مانده و در نامگذاری باشکوه‌ترین دروازه عثمانی شهر قدیم اورشلیم، یعنی باب العمود (به معنای واقعی «دروازه ستون»)، که به دروازه دمشق نیز معروف است، حفظ شده است.

Aelia Capitolina, due to its centrality under both the Romans and later the Byzantines, served as a starting point for no fewer than seven highways. These seven highways were later broadly reflected in the 16th century Ottoman walls and gates of the Old City of al-Quds. The ‘Hadrian Column’ can be seen in the Madaba Floor Mosaic Map of the 6th century (see chapter 4). The name has also survived in local modern Palestinian social memory and in the naming of the most spectacular Ottoman Gate of the Old City of Jerusalem: Bab al-‘Amud (literally, the ‘Column Gate’), also known as Damascus Gate.