۱۰.۱۳ نام‌های جغرافیایی «از بالا» و پروژه‌های تحت نظارت دولت: کمیته‌ی دولتی نام‌گذاری اسرائیل - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

۱۰.۱۳ نام‌های جغرافیایی «از بالا» و پروژه‌های تحت نظارت دولت: کمیته‌ی دولتی نام‌گذاری اسرائیل - فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله | Quran Course

0% read · 2 min left

فلسطین: تاریخ چهار هزار ساله Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۰.۱۳ نام‌های جغرافیایی «از بالا» و پروژه‌های تحت نظارت دولت: کمیته‌ی دولتی نام‌گذاری اسرائیل

10.13 Toponyms ‘from Above’ And State-supervised Projects: The Israeli Governmental Names Committee

by Nur Masalha2 min readViewed 195 times

پس از سال ۱۹۴۸، پروژه‌های صهیونیستی بر عبری‌سازی و یهودی‌سازی جغرافیا و نام‌شناسی فلسطینی از طریق تغییر نام مکان‌ها، جاها و رویدادها تمرکز یافتند. پروژه عبری‌سازی از تغییر نام برای ساختن مکان‌ها و هویت‌های جغرافیایی تازه‌ای استفاده کرد که به جاهای منسوب به کتاب مقدس پیوند داده می‌شدند. این نام‌های «عبری نو» بار ایدئولوژیک و ویژگی‌های سیاسی‌ای داشتند که پروژه هژمونیک صهیونیستی می‌توانست آگاهانه به کار گیرد. این پروژه رسمی با تشکیل کمیته رسمی نام‌ها (وعدت هشموت همیمشلتیت) آغاز شد.

Post-1948 Zionist projects concentrated on the Hebraicisation/Judaisation of Palestinian geography and toponymy through the practice of renaming sites, places and events. The Hebraicisation project deployed renaming to construct new places and new geographic identities related to supposed biblical places. The ‘new Hebrew’ names embodied an ideological drive and political attributes that could be consciously mobilised by the Zionist hegemonic project. The official project began with the appointment of the Governmental Names Committee (Va’adat Hashemot Hamimshaltit)

پس از نکبت، باستان‌شناسان اسرائیلی و اعضای انجمن کاوش‌های اسرائیل در کمیته نام‌های دولتی، تلاش‌های اولیه خود را بر تهیه نقشه‌ای تازه برای «نقب» که به تازگی اشغال شده بود متمرکز کردند (ابو الحاج ۲۰۰۱: ۹۱–۹۴). این کمیته مأمور شد نام‌های عبری برای چشم‌انداز تازه‌اشغال‌شده فلسطینی بسازد و در سراسر اسنادی که این کمیته تولید کرد، به «نام‌های بیگانه» اشاره شده بود. از مردم اسرائیل خواسته شد «نام‌های بیگانه و موجود را ریشه‌کن کنند» و به جای آن‌ها نام‌های عبری تازه را «بیاموزند». بیشتر نام‌های موجود عربی بودند. این کمیته که وظیفه داشت صدها نام مکانی عربی را از میان ببرد و در نقب نام‌های عبری بسازد، نخستین نشست خود را در ۱۸ جولای برگزار کرد و پس از آن، به مدت ده ماه، سه بار در ماه تشکیل جلسه داد و به ۵۶۱ عارضه جغرافیایی متفاوت در نقب – کوه‌ها، دره‌ها، چشمه‌ها و گودال‌های آب – نام عبری اختصاص داد و در این کار از کتاب مقدس به‌عنوان منبع استفاده کرد. با وجود محو بسیاری از نام‌های باستانی عربی از چشم‌انداز نقب، برخی نام‌های عربی به نام‌های عبری با آوای مشابه تبدیل شدند: برای نمونه، «سیل عمران» به «نحل عمرام» تبدیل شد که ظاهراً یادآور پدر موسی و هارون است؛ «جبل حروف» عربی (کوه حروف) به «هار حریف» (کوه تیز) و «جبل دبّه» (تپه کوهان‌دار) به «هار دلعات» (کوه کدو) تبدیل شد. پس از رد نام «هار گشور»، برگرفته از نام قومی که همسر سوم داوود پادشاه به آن تعلق داشت، به‌عنوان نام عبری برای «جبل عِدید» عربی (کوه گسترده)، کمیته تصمیم گرفت آن را «هار کرکوم» (کوه زعفران) بنامد، زیرا زعفران در نقب می‌روید. با این حال، آوای نام عربی «عِدید» برای چشمه‌های نزدیک حفظ شد که اکنون «بئروت عوده» (چاه‌های عوده) نام دارند، که گفته می‌شود به نام پیامبر کتاب مقدس با همین نام است. کمیته نام‌های دولتی اسرائیل در گزارش خود در مارس ۱۹۵۶ چنین بیان کرد:

In the immediate post-Nakba period, Israeli archaeologists and members of the Israeli Exploration Society on the Governmental Names Committee concentrated their initial efforts on the creation of a new map for the newly occupied ‘Negev’ (Abu El-Haj 2001: 91–94). Commissioned to create Hebrew names for the newly occupied Palestinian landscape, throughout the documents produced by this committee were reported references to ‘foreign names’. The Israeli public was called upon ‘to uproot the foreign and existing names’ and in their place ‘to master’ the new Hebrew names. Most existing names were Arabic. Charged with the task of erasing hundreds of Arabic place names and creating Hebrew names in the Negev, the committee held its first meeting on 18 July and subsequently met three times a month for a ten-month period and assigned Hebrew names to 561 different geographical features in the Negev – mountains, valleys, springs and waterholes – using the Bible as a resource. Despite the obliteration of many ancient Arabic names from the Negev landscape, some Arabic names became similar-sounding Hebrew names: for example, Seil ‘Imran became Nahal Amram, apparently recalling the father of Moses and Aaron; the Arabic Jabal Haruf (Mount Haruf) became Har Harif (Sharp Mountain), Jabal Dibba (Hump Hill) became Har Dla’at (Mount Pumpkin). After rejecting the name Har Geshur, after the people to whom King David’s third wife belonged, as a Hebrew appellation for the Arabic Jabal ‘Ideid (Sprawling Mountain), the committee decided to call it Har Karkom (Mount Crocus), because crocuses grow in the Negev.28 However, the sound of the Arabic name ‘Ideid was retained for the nearby springs, which are now called Beerot Oded (the Wells of Oded), supposedly after the biblical prophet of the same name. In its report of March 1956 the Israeli Government Names Committee stated: