1.1 Sistem Ekonomi Kapitalis

1.1 Sistem Ekonomi Kapitalis - Sistem Ekonomi Islam | Quran Course

Yang dimaksudkan dengan pemikiran ialah wujudnya dalam sesebuah bangsa proses berfikir dalam urusan kehidupannya, sehingga kebanyakan individunya menggunakan maklumat yang mereka miliki ketika menghadapi peristiwa, untuk membuat penilaian terhadapnya. Ini bermakna mereka mempunyai pemikiran-pemikiran yang mereka usahakan untuk digunakan dalam kehidupan, dan dengan menggunakan pemikiran-pemikiran ini secara kerap dan berjaya, terhasillah cara berfikir yang produktif. Hari ini, umat Islam kekurangan pemikiran, lalu secara semula jadi ia kehilangan cara berfikir yang produktif. Generasi masa kini tidak menerima daripada generasi sebelumnya sebarang idea, sama ada Islam atau bukan Islam, dan secara semula jadi ia tidak menerima cara berfikir yang produktif. Ia juga tidak memperoleh sendiri sebarang pemikiran atau cara berfikir yang produktif. Akibatnya, adalah wajar generasi ini dilihat hidup dalam kemiskinan, walaupun tanah-tanahnya kaya dengan sumber bahan. Begitu juga, adalah wajar tiada penemuan saintifik dan ciptaan industri, walaupun ia mempelajari teori-teori penemuan dan ciptaan tersebut serta mengetahuinya. Ini kerana mustahil untuk tergesa-gesa memperolehnya secara produktif, kecuali jika ia memiliki cara berfikir yang produktif, iaitu kecuali jika ia mempunyai pemikiran dan kreatif dalam menggunakan pemikiran tersebut dalam kehidupan. Oleh itu, adalah wajib bagi umat Islam untuk membina untuk diri mereka pemikiran dan cara berfikir yang produktif. Setelah itu, mereka akan dapat meneruskan langkah, berdasarkan itu, untuk memperoleh kekayaan material, membuat penemuan saintifik, dan ciptaan industri. Selagi mereka tidak melakukan ini, mereka tidak akan melangkah walau selangkah pun; malah mereka akan terus berputar dalam lingkaran yang tidak berkesudahan, menguras tenaga fikiran dan fizikal, hanya untuk berakhir tepat di tempat mereka bermula.

What is meant by thoughts is the existence, within the nation, of the process of thinking in it’s life affairs, such that the majority of its individuals use the information that they have when facing events, so as to judge on them. This means that they have thoughts which they contrive to use in life, and by using these thoughts frequently and successfully, a productive way of thinking results. Today, the Islamic Ummah is lacking in thoughts, so it is naturally deprived of the productive way of thinking. The present generation did not receive from its preceding generation any ideas, be they Islamic or non-Islamic and naturally; it did not receive a productive way of thinking. Nor did it attain by itself any thoughts or a productive way of thinking. As a result, it is natural for this generation to be seen in poverty, despite the abundance of material resources in its lands. Likewise, it is natural to have no scientific discoveries and industrial inventions even though it studies the theories of these discoveries and inventions and is aware of them. This is because it is impossible to rush to gain them in a productive way, unless it possesses a productive way of thinking i.e. unless it has thoughts and it is creative in using their thoughts in life. Therefore, it is inevitable for the Muslims to establish for themselves thoughts and a productive way of thinking. Thereafter, they will be able to proceed, based on that, to acquire material wealth, make scientific discoveries, and industrial inventions. Unless they do this, they will not proceed a single step; rather they will continue to go around in a vicious circle, exhausting their mental and physical efforts, only to end up exactly where they began.

Generasi Muslim masa kini bahkan belum mengadopsi satu pemikiran dasar pun yang bertentangan dengan ideologi Islam, yang ingin kami tegakkan di tengah mereka. Seandainya mereka telah melakukannya, mereka tentu mampu memahami secara utuh ideologi Islam yang diberikan kepada mereka, sebab pemahaman itu akan lahir dari benturan antara ideologi Islam dengan ideologi yang dibawa generasi ini, sehingga Ummah menyadari kebenaran ideologi Islam. Sebaliknya, generasi Islam saat ini kosong dari pemikiran apa pun dan dari cara berpikir yang produktif. Mereka justru mewarisi pemikiran-pemikiran Islam sebagai filsafat akademik, sebagaimana bangsa Yunani mewarisi filsafat Aristoteles dan Plato. Mereka juga mewarisi Islam sebagai ritual dan dogma keagamaan, sebagaimana kaum Kristen mewarisi agama Kristen. Pada saat yang sama, mereka terpesona oleh Kapitalisme setelah menyaksikan keberhasilannya, bukan dengan memahami kebenaran pemikirannya; mereka tunduk pada aturan-aturannya, bukan dengan memahami bagaimana solusi-solusi itu lahir dari pandangan hidup Kapitalis. Oleh karena itu, Ummah kosong dari pemikiran Kapitalis secara intelektual, meskipun ia hidup menurut cara hidup Kapitalis. Ummah juga kehilangan pemikiran Islam dalam praktik, meskipun ia menjalankan sebagian ritualnya dan mempelajari pemikirannya.

The present generation of Muslims has not even adopted a basic thought which contradicts their ideology of Islam, which we aim to establish amongst them. If it had done so, it would have been able to fully comprehend the Islamic ideology given to it, because this comprehension would have resulted from a clash between the Islamic ideology and the one carried by this generation, making the Ummah realise the correctness of the Islamic ideology. Rather, the current Islamic generation is empty of any thought and of any productive way of thinking. Instead, it inherited the Islamic thoughts as an academic philosophy, in the same way that the Greeks inherited the philosophies of Aristotle and Plato. It also inherited Islam as rituals and religious dogma, in the same way the Christians inherited Christianity. At the same time, it became fascinated with Capitalism after witnessing its successes, and not through comprehending the validity of its thoughts; and from its submission to its rules, and not from comprehending how these solutions emanate from the Capitalist viewpoint of life. Therefore, the Ummah is devoid of the Capitalist thoughts intellectually, although it lives according to the Capitalist way of life. The Ummah also became devoid of the Islamic thoughts in practice, although it conducts some of its rituals and studies its thoughts.

Cara-cara untuk memuaskan dipanggil barangan dan perkhidmatan. Barangan ialah cara untuk memuaskan keperluan yang ketara, manakala perkhidmatan ialah cara untuk memuaskan keperluan yang tidak ketara. Apa yang menjadikan barangan dan perkhidmatan memuaskan keperluan, pada pandangan mereka, ialah faedah yang terdapat dalam barangan dan perkhidmatan tersebut. Faedah ini ialah satu sifat yang menjadikan sesuatu itu diingini untuk memuaskan sesuatu keperluan. Oleh kerana keperluan bermaksud keinginan ekonomi, maka sesuatu yang berfaedah dari segi ekonomi ialah segala yang diingini, sama ada ia perlu atau tidak, dan walaupun sebahagian pihak menganggapnya berfaedah dan sebahagian yang lain menganggapnya memudaratkan. Ia dianggap berfaedah dari segi ekonomi selagi terdapat seseorang yang mendapatinya diingini. Ini menyebabkan mereka menganggap sesuatu sebagai berfaedah dari sudut ekonomi walaupun pendapat umum menganggapnya tidak berfaedah, atau memudaratkan. Oleh itu, arak dan hashish ialah benda yang berfaedah pada pandangan ahli ekonomi, kerana terdapat orang yang menginginkannya.

The means of satisfaction are called commodities and services. Commodities are the means of satisfying the tangible needs, whereas services are the means of satisfying the intangible needs. What makes commodities and services satisfy the needs, in their viewpoint, is the benefit in these commodities and services. This benefit is an attribute which renders the thing desirable for satisfying a need. Since the need means the economic desire, then the economically beneficial thing is everything desired, whether it is essential or not, and even if some consider it beneficial and others consider it harmful. It is considered economically beneficial as long as there is someone who finds it desirable. This makes them consider things as beneficial from an economic viewpoint even if the public opinion considers them of no benefit, or harmful. Thus wine and hashish are beneficial things to the economists since there are people who want them.

Inilah hakikat keperluan dalam Kapitalisme dan hakikat cara-cara untuk memenuhi keperluan tersebut. Oleh itu, ahli ekonomi tidak mengambil berat tentang sifat masyarakat, tetapi mengambil berat tentang sumber material ekonomi (komoditi ekonomi), kerana ia memenuhi sesuatu keperluan. Maka, fungsi ahli ekonomi ialah membekalkan komoditi dan perkhidmatan, iaitu menyediakan cara-cara untuk memenuhi keperluan manusia, tanpa mengira sebarang pertimbangan lain. Justeru, ahli ekonomi berusaha untuk menyediakan cara-cara pemuasan tersebut. Oleh kerana komoditi dan perkhidmatan, yang merupakan cara-cara pemuasan, adalah terhad, ia tidak mencukupi untuk memenuhi semua keperluan manusia, kerana pada pandangan mereka keperluan ini tidak terhad dan sentiasa bertambah. Ini kerana terdapat keperluan asas yang mesti dipenuhi oleh manusia sebagai manusia, dan terdapat keperluan yang bertambah bilangannya apabila manusia beralih kepada tahap urbanisasi yang lebih tinggi. Keperluan-keperluan ini berganda dan bertambah, dan semuanya memerlukan pemuasan yang sempurna, suatu keadaan yang tidak dapat dicapai walau bagaimana pun komoditi dan perkhidmatan bertambah. Dari sini muncullah asas masalah ekonomi, iaitu kelebihan keperluan dan kekurangan cara-cara untuk memuaskannya, iaitu kekurangan komoditi dan perkhidmatan untuk memenuhi sepenuhnya semua keperluan manusia.

This is the nature of needs in Capitalism and the nature of the means of satisfying these needs. Hence, the economist does not care about the nature of society, but cares about the economic material resources (economic commodities), since they satisfy a need. Therefore, the function of the economist is to supply commodities and services i.e. to provide the means of satisfying man’s needs, irrespective of any other consideration. Accordingly, the economist strives to make available the means of satisfaction. Since the commodities and services, which are the means of satisfaction are limited, they are not sufficient to meet all of man’s needs, because these needs in their view are unlimited and constantly growing. This is because there are basic needs which man as a human must satisfy, and there are needs which increase in number as man proceeds to a higher level of urbanisation. These needs multiply and increase and they all need complete satisfaction, a situation which cannot be fulfilled no matter how much commodities and services increase. From here the basis of the economic problem emerged, which is an overabundance of needs and the shortage of the means of their satisfaction i.e. the lack of commodities and services to completely satisfy all of man’s needs.

Dari perspektif ini, masyarakat menghadapi satu masalah ekonomi, iaitu kekurangan relatif komoditi dan perkhidmatan. Akibat yang tidak dapat dielakkan daripada kekurangan ini ialah sebahagian keperluan hanya dipenuhi sebahagiannya atau tidak dipenuhi langsung. Oleh kerana keadaan ini, anggota masyarakat perlu bersetuju tentang peraturan yang menentukan keperluan mana yang mesti dipenuhi dan keperluan mana yang mesti dikorbankan. Dengan kata lain, perlu ditetapkan satu peraturan yang menentukan cara membahagikan sumber yang terhad kepada keperluan yang tidak terhad. Maka masalah yang perlu ditangani pada pandangan mereka ialah keperluan dan sumber, bukan manusia. Oleh itu, masalahnya ialah menyediakan sumber supaya keperluan dapat dipenuhi, tetapi tidak semestinya keperluan setiap individu. Oleh itu, peraturan yang digubal mestilah peraturan yang menjamin tercapainya tahap pengeluaran yang setinggi mungkin, supaya tercapai bekalan sumber yang setinggi mungkin, iaitu untuk membekalkan barangan dan perkhidmatan kepada negara secara keseluruhan, tetapi tidak semestinya kepada setiap individu. Maka, masalah pengagihan barangan dan perkhidmatan berkait rapat dengan masalah pengeluaran, dan objektif kajian serta penyelidikan ekonomi ialah untuk menambah barangan dan perkhidmatan yang digunakan oleh masyarakat. Oleh itu tidaklah menghairankan bahawa kajian tentang faktor-faktor yang mempengaruhi saiz pengeluaran negara (KDNK dan KNK) mendahului semua kajian ekonomi lain. Ini kerana kajian untuk meningkatkan pengeluaran negara merupakan antara kajian yang paling penting untuk menyelesaikan masalah ekonomi, iaitu kekurangan barangan dan perkhidmatan berbanding keperluan. Mereka percaya bahawa kemiskinan dan kekurangan tidak dapat diselesaikan kecuali dengan meningkatkan pengeluaran. Maka, menyelesaikan masalah ekonomi yang dihadapi masyarakat hanyalah dengan meningkatkan pengeluaran.

From this perspective, the society faces an economic problem, which is the relative shortage of commodities and services. The inevitable result of this shortage is that some needs are either partially satisfied or not satisfied at all. Since this is the situation, it is necessary that the members of society agree on rules that decide which needs have to be satisfied and which needs are to be deprived. In other words, it is necessary to set a rule that decides the manner of distributing the limited resources over the unlimited needs. So the problem to address in their view is the needs and resources and not the man. Thus, the problem is to make available the resources so as to satisfy the needs, but not necessarily the needs of every individual. Therefore, it is necessary that the rules which are laid down, be rules which guarantee the achievement of the highest possible level of production, so as to achieve the highest supply of resources i.e. to supply the goods and services to the nation as a whole, but not necessarily to each individual. Therefore, the problem of distributing the goods and services is closely connected to the problem of production, and the objective of economic studies and research is to increase the goods and services which are consumed by the society. It is not surprising therefore, that the study of the factors which affect the size of the national production (GDP and GNP) takes precedence over all economic studies. Because the study of increasing the national production is one of the most important studies to solve the economic problem, that is the scarcity of the commodities and services in relation to the needs. For they believe that poverty and deprivation cannot be solved except by increasing production. Therefore, solving the economic problem facing society is only by increasing production.

Nilai sesuatu produk bermaksud tahap kepentingannya, sama ada berbanding dengan individu tertentu atau berbanding dengan barang lain. Dalam kes pertama, ia dipanggil 'nilai manfaat'. Dalam kes kedua, ia dipanggil 'nilai tukaran'. Nilai manfaat sesuatu barang boleh diringkaskan seperti berikut: nilai manfaat bagi mana-mana unit sesuatu barang dinilai melalui manfaat sut (marginal) baginya, iaitu melalui manfaat unit yang memenuhi keperluan yang paling lemah. Mereka menamakannya 'Teori Utiliti Sut'. Ini bermakna manfaat tidak dinilai menurut sudut pandangan pengeluar semata-mata, iaitu dinilai dengan kos pengeluarannya, kerana ini bermakna pertimbangan penawaran tanpa permintaan. Ia juga tidak dinilai dari sudut pandangan pengguna semata-mata, iaitu dinilai dengan manfaat dan keinginannya, serta dengan melihat kekurangannya yang relatif, kerana ini bermakna pertimbangan permintaan tanpa penawaran. Sebenarnya, mereka mendakwa bahawa manfaat hendaklah diperhatikan dari sudut pandangan penawaran dan permintaan secara bersama. Oleh itu, manfaat sesuatu barang dinilai pada titik terakhir yang memenuhi keperluan, iaitu pada titik kepuasan yang minimum. Maka, nilai sekeping roti dinilai pada titik lapar yang minimum, bukan pada titik maksimumnya, dan pada masa roti sedia ada di pasaran, bukan pada masa berlakunya kekurangan.

The value of the product means its degree of importance, whether relative to a particular person or relative to another thing. In the first case, it is called ‘the value of the benefit’. In the second case, it is called the ‘value of exchange’. The value of the benefit of a thing can be summarised as: the value of benefit of any unit of a thing is evaluated by its marginal benefit i.e. by the benefit of the unit that satisfies the weakest need. They called this ‘The Theory of Marginal Utility’. This means that the benefit is not evaluated according to the viewpoint of the producer alone i.e. evaluated by the costs of its production, since this would mean consideration of supply without demand. Nor is it evaluated from the viewpoint of the consumer alone i.e. evaluated by its benefit and desirability, as well as looking at its relative shortage, because this would mean the consideration of demand without supply. In fact, they claim that benefit should be observed from the viewpoint of supply and demand together. Thus the benefit of a thing is assessed at the last point that satisfies the need i.e. at the minimum point of satisfaction. Therefore, the value of a loaf of bread is assessed at the minimum point of hunger not at its maximum, and at a time when there is an availability of bread in the market, not at a time when there is a shortage.

Pengeluaran, pada pandangan mereka, ialah mencipta manfaat atau menambah manfaat, yang dicapai melalui kerja. Oleh itu, untuk mengenal pasti sama ada kerja itu produktif atau tidak, dan untuk mengetahui yang mana satu lebih produktif, mesti ada skala yang tepat bagi pelbagai produk dan perkhidmatan. Skala ini ialah nilai masyarakat bagi pelbagai produk dan perkhidmatan tersebut. Dengan kata lain, ia ialah penilaian kolektif terhadap kerja yang dicurahkan dan perkhidmatan yang diberikan. Penilaian sebegini menjadi perlu kerana dalam zaman moden, pengeluaran untuk tujuan pertukaran telah menggantikan pengeluaran untuk tujuan penggunaan sendiri. Keadaannya kini ialah hampir setiap individu menukarkan pengeluarannya dengan pengeluaran orang lain. Pertukaran ini dilaksanakan melalui adanya pampasan bagi komoditi atau perkhidmatan, maka mesti ada anggaran nilai komoditi tersebut supaya ia dapat ditukarkan. Justeru, pengetahuan tentang nilai dari segi hakikatnya merupakan faktor yang penting dalam pengeluaran dan penggunaan, iaitu faktor yang penting untuk memenuhi keperluan manusia dengan menggunakan cara-cara ini.

Production, in their view, is creating a benefit or increasing it, which is accomplished by work. So, to identify works as being productive or not, and to know which are of greater productivity, there must be an accurate scale for the various products and services. This scale is the societal value of the various products and services. In other words, it is the collective evaluation of the work spent and the service provided. Such an evaluation became necessary, because in the modern time, production for the purpose of exchange has replaced production for consumption. The situation now arises whereby virtually every person exchanges his production with other people’s production. The exchange is achieved by the existence of compensation for the commodity or service, so there must be an estimation of the value of the commodity in order that it can be exchanged. Hence, knowledge of the value in terms of what it is, is an essential factor in production and consumption i.e. an essential factor towards satisfying man’s needs, by using these means.

Dalam sejarah moden, nilai pertukaran ini telah dikenal pasti melalui salah satu nilainya, dan jenis nilai ini telah menjadi dominan. Dalam masyarakat maju, nilai-nilai komoditi tidak berkait antara satu sama lain, tetapi berkait dengan satu komoditi tertentu yang dipanggil wang. Nisbah pertukaran sesuatu komoditi atau perkhidmatan dengan wang dipanggil harganya. Maka, harga ialah jumlah pertukaran sesuatu komoditi atau perkhidmatan berbanding dengan wang. Oleh itu, perbezaan antara nilai pertukaran dan harga ialah nilai pertukaran ialah nisbah pertukaran satu benda dengan benda lain, sama ada benda itu wang, komoditi, atau perkhidmatan; manakala harga ialah nilai pertukaran sesuatu benda dengan wang. Ini bermakna adalah mungkin harga semua barangan naik pada satu-satu masa, dan semuanya turun pada satu-satu masa, sedangkan adalah mustahil nilai pertukaran semua komoditi berbanding antara satu sama lain naik atau turun pada satu-satu masa. Adalah juga mungkin harga komoditi berubah tanpa menyebabkan perubahan dalam nilai pertukarannya. Oleh itu, harga sesuatu komoditi ialah salah satu nilainya; dengan kata lain, ia ialah nilai sesuatu komoditi berbanding wang sahaja. Oleh kerana harga ialah salah satu nilai, adalah wajar harga diambil sebagai skala untuk menentukan sama ada sesuatu benda itu bermanfaat atau tidak, dan darjah manfaat benda tersebut. Maka, komoditi atau perkhidmatan dianggap produktif atau bermanfaat jika masyarakat menilai komoditi atau perkhidmatan tertentu itu dengan harga tertentu. Darjah manfaat komoditi atau perkhidmatan ini diukur melalui harga yang majoriti pengguna bersetuju untuk bayar bagi memiliki atau menggunakannya, sama ada komoditi itu hasil pertanian atau perindustrian, dan sama ada perkhidmatan itu ialah perkhidmatan seorang peniaga, syarikat pengangkutan, doktor, atau jurutera.

In modern history, this value of exchange has been identified by one of its values, and this type of value has become predominant. In developed communities, the values of commodities are not related to each other but are related to a certain commodity called money. The exchange ratio of a commodity or a service with money is called its price. The price therefore, is the amount of exchange of a commodity or a service relative to money. Hence, the difference between the value of exchange and the price is that the value of exchange is the ratio of an exchange of one thing with another, whether that thing is money, commodities, or services; while the price is the exchange value of a thing with money. This means that it is possible that the prices of all goods rise at any one time, and all fall at any one time, whilst it is impossible that the exchange values of all commodities relative to each other rise or drop at any one time. It is also possible for prices of commodities to change without resulting in a change in their value of exchange. Therefore, the price of a commodity is one of its values; in other words it is the value of a commodity relative to money only. Since the price is one of the values, it is natural for price to be taken as a scale for deciding whether a thing is beneficial or not, and the degree of benefit of that thing. Therefore, the commodity or the service is considered as productive or beneficial if the society evaluates this particular commodity or service by a particular price. The degree of benefit of this commodity or service is measured by the price which the majority of the consumers agree to pay for possessing or utilising it, whether this commodity is an agricultural or industrial product, and whether the service is that of a trader, transportation company, doctor, or engineer.

Adapun peranan yang dimainkan oleh harga dalam pengeluaran, penggunaan dan pengagihan, ialah mekanisme harga yang menentukan antara para pengeluar siapakah yang akan memasuki persaingan pengeluaran dan siapakah yang akan dikecualikan. Dengan cara yang sama, harga menentukan antara para pengguna siapakah yang akan memenuhi keperluan mereka dan siapakah yang tidak akan dapat berbuat demikian. Kos pengeluaran sesuatu komoditi ialah faktor utama yang mengawal penawarannya di pasaran, manakala manfaat komoditi itu ialah faktor utama yang mengawal permintaan terhadapnya di pasaran, dan kedua-duanya diukur melalui harga. Oleh itu, kajian tentang penawaran dan permintaan merupakan isu asas dalam ekonomi Kapitalis. Yang dimaksudkan dengan penawaran ialah penawaran pasaran, dan yang dimaksudkan dengan permintaan ialah permintaan pasaran. Oleh kerana permintaan tidak dapat ditakrifkan tanpa menyebut harga, penawaran juga tidak dapat dinilai tanpa harga. Namun, permintaan berubah secara berkadar songsang dengan perubahan harga, iaitu jika harga meningkat, permintaan menurun, dan jika harga menurun, permintaan meningkat. Ini berbeza dengan penawaran yang berubah secara berkadar langsung dengan harga, iaitu tahap penawaran meningkat apabila harga meningkat dan menurun apabila harga menurun. Dalam kedua-dua keadaan, harga memberi kesan yang paling besar terhadap penawaran dan permintaan, yakni ia memberi kesan yang paling besar terhadap pengeluaran dan penggunaan.

As for the role which the price plays in production, consumption, and distribution, it is the price mechanism that decides which of the producers will enter the production race and which will be excluded. In the same manner, price decides which of the consumers will satisfy their needs and which consumers will not be able to do so. The production cost of a commodity is the principal factor which governs its supply in the market, while the benefit of the commodity is the principal factor which governs the demand in the market for it, and both are measured by the price. Therefore, the study of supply and demand is the fundamental issue in the Capitalist economy.What is meant by the supply is the supply of the market, and what is meant by demand is the demand of the market. As demand cannot be defined without mentioning the price, supply too cannot be evaluated without the price. However, demand changes inversely proportional to the change in price i.e. if price increases, demand decreases, and if price decreases then demand increases. This is contrary to supply which changes directly proportional to the price i.e. the level of supply increases as the price increases and it drops as price decreases. In both cases, price has the greatest effect upon supply and demand, that is, it has the greatest effect upon production and consumption.

Mekanisme harga dalam pandangan golongan Kapitalis ialah kaedah yang ideal untuk mengagihkan barangan dan perkhidmatan dalam kalangan individu dalam masyarakat, kerana faedah yang diperoleh ialah hasil daripada usaha yang dicurahkan oleh manusia. Oleh itu, melainkan pampasan itu sama dengan usaha, sudah pasti tahap pengeluaran akan merosot. Maka, kaedah yang ideal untuk mengagihkan barangan dan perkhidmatan dalam sesebuah masyarakat ialah kaedah yang menjamin tahap pengeluaran yang setinggi mungkin. Kaedah ini ialah kaedah harga, yang juga dipanggil sistem harga atau mekanisme harga. Mereka berpendapat bahawa mekanisme harga menghasilkan keseimbangan ekonomi secara automatik, kerana ia memberikan kepada pengguna pilihan untuk menentukan sendiri pengagihan sumber yang dimiliki oleh masyarakat ke atas pelbagai aktiviti ekonomi, melalui permintaan pengguna terhadap sesetengah barangan dan keengganan mereka terhadap barangan lain. Maka mereka membelanjakan pendapatan dengan membeli apa yang mereka perlukan atau apa yang mereka suka. Dengan itu, pengguna yang tidak menyukai arak akan menahan diri daripada membelinya dan membelanjakan pendapatannya untuk perkara lain. Jika bilangan pengguna yang tidak menyukai arak bertambah, atau jika semua mereka mula tidak menyukainya, maka pengeluaran arak menjadi tidak menguntungkan akibat permintaan yang semakin berkurang. Dengan itu, pengeluaran arak akan terhenti secara semula jadi, dan kaedah yang sama terpakai bagi barangan dan perkhidmatan yang lain. Pengguna sendirilah yang menentukan tahap dan jenis pengeluaran dengan dibiarkan bebas memutuskan apa yang hendak dibeli dan apa yang hendak ditinggalkan. Melalui harga itu sendiri, pengagihan barangan dan perkhidmatan berlaku, sama ada harga itu sampai kepada pengeluar atau tidak, dan sama ada mereka diberi harga itu atau tidak.

The price mechanism in the view of the Capitalists is the ideal method of distribution of commodities and services amongst individuals in society, since the benefits are the result of the efforts which man expends. So, unless the compensation is equal to the effort, then, no doubt, the level of production will drop. Therefore, the ideal method to distribute commodities and services in a society is that which guarantees the highest possible level of production. This method is the price method which is also called the price system or the price mechanism. They consider that the price mechanism produces economic equilibrium automatically, since it gives the consumers the choice to decide for themselves the distribution of the resources owned by the society over the various economic activities, through the consumers demand for some commodities and their turning away from others. Hence they spend their income by buying what they need or what they like. Thus, the consumer who dislikes wine will abstain from buying it and spends his income on other things. If the number of consumers who dislike wine increased, or if all came to dislike it, then the production of wine becomes unprofitable due to decreasing demand. Thus, production of wine would stop naturally, and the same rule applies to other commodities and services. The consumers themselves define the level and kind of production by being left free to decide what to buy and what to leave. Via the price itself, the distribution of commodities and services occurs whether or not the price is available to the producers, and whether or not they give it to the producers.

Mekanisme harga ialah insentif bagi pengeluaran, ia ialah pengawal selia pengagihan, dan ia ialah penghubung antara pengeluar dan pengguna, iaitu ia merupakan cara yang mencapai keseimbangan antara pengeluaran dan penggunaan. Mekanisme harga ialah insentif bagi pengeluaran, kerana motif utama manusia untuk melakukan sebarang usaha atau pengorbanan produktif ialah ganjaran material baginya. Ahli ekonomi Kapitalis menafikan kemungkinan bahawa manusia mengerahkan usaha kerana motif moral atau rohani. Motif moral, apabila mereka mengiktirafnya, dianggap sebagai pampasan materialistik. Mereka berpendapat bahawa manusia mengerahkan usahanya hanya untuk memuaskan keperluan dan keinginan materialistiknya. Kepuasan ini dicapai sama ada melalui penggunaan komoditi yang dihasilkannya secara langsung, atau melalui penerimaan ganjaran wang yang membolehkannya memperoleh komoditi dan perkhidmatan yang dihasilkan oleh orang lain. Oleh kerana manusia bergantung untuk memuaskan kebanyakan keperluannya, jika tidak semuanya, pada pertukaran usahanya dengan orang lain, maka pemuasan keperluan itu tertumpu pada memperoleh ganjaran wang bagi usahanya. Ganjaran wang ini membolehkannya memperoleh komoditi dan perkhidmatan, dan oleh itu dia tidak tertumpu pada memperoleh komoditi yang dihasilkannya sendiri. Maka, ganjaran wang, iaitu harga, ialah motif bagi manusia untuk mengeluarkan. Oleh itu, harga ialah cara yang mendorong pengeluar untuk menawarkan usaha mereka. Dengan itu, harga ialah insentif bagi pengeluaran.

The price mechanism is the incentive for production, it is the regulator of distribution, and the link between the producer and the consumer i.e. it is the means which achieves equilibrium between production and consumption. The price mechanism is the incentive for production, because the principal motive for man to undertake any productive effort or sacrifice is his material reward. The Capitalist economists exclude the possibility that man expends effort for a moral or spiritual motive. The moral motive, when they do recognise it, is attributed to a materialist compensation. They consider that man expends his efforts to satisfy his materialistic needs and wishes only. This satisfaction is either through the consumption of commodities which He produces directly, or through receiving a monetary reward that enables Him to obtain the commodities and services produced by others. Since man depends in satisfying most of his needs, if not all of them, on exchanging his efforts with others, then the satisfaction of needs is focused on obtaining a monetary reward for his efforts. This monetary reward allows Him to obtain commodities and services, and accordingly He is not focused on obtaining the commodities which He produces. Therefore, the monetary reward, which is the price, is the motive for man to produce. Hence, the price is the means which motivates the producers to offer their efforts. Thus the price is the incentive for production.

Harga ialah sarana yang mengatur pengagihan, kerana manusia suka memuaskan semua keperluannya sepenuhnya dan dia berusaha untuk memperoleh barang serta perkhidmatan yang memuaskan keperluan-keperluan tersebut. Sekiranya setiap manusia dibiarkan bebas memuaskan keperluannya, dia tidak akan berhenti setakat memiliki dan menggunakan apa sahaja barang yang dia suka. Oleh kerana setiap manusia berusaha untuk tujuan yang sama ini, maka setiap orang terpaksa berhenti dalam memuaskan keperluannya pada had yang dia mampu untuk menukarkan usahanya dengan usaha orang lain, iaitu pada had pampasan wang yang dia terima untuk mencurahkan usahanya, yakni pada had harga. Oleh itu, harga ialah kekangan yang bertindak secara semula jadi untuk menghadkan manusia dalam pemilikan dan penggunaannya kepada tahap yang seimbang dengan pendapatannya. Maka, wujudnya harga menjadikan manusia berfikir, menilai, dan membezakan antara keperluan-keperluannya yang bersaing dan memerlukan pemuasan. Dia mengambil apa yang didapatinya perlu, dan meninggalkan apa yang didapatinya kurang penting. Dengan itu, harga memaksa individu untuk berpuas hati dengan pemuasan separa bagi sebahagian keperluannya, supaya dia dapat memuaskan keperluan-keperluan lain yang dianggapnya tidak kurang pentingnya.

The price is the means which regulates distribution, because man likes to satisfy all of his needs completely and He strives to obtain the commodities and services which satisfy these needs. Had every human being been left free to satisfy his needs He would not stop short of possessing and consuming whatever commodity He likes. Since every man strives for this same aim, everybody has to stop in satisfying his needs at the limit at which He can afford to exchange his efforts with others efforts, that is at the limit of the monetary compensation which He receives for expending his effort i.e. at the limit of the price. Therefore, the price is the constraint which acts naturally to restrict man in his possession and consumption to a level which is proportional to his income. So the existence of the price makes man think, evaluate, and differentiate between his competing needs which require satisfaction, and He takes what He finds necessary, and leaves what He finds of less importance. Thus, the price forces the individual to settle for partial satisfaction of some of his needs, so as to be able to satisfy the other needs which He considers no less important.

Harga mencapai keseimbangan antara pengeluaran dan penggunaan, dan ia merupakan penghubung antara pengeluar dan pengguna, kerana pengeluar yang memenuhi kehendak para pengguna diberi ganjaran melalui keuntungan. Sebaliknya, pengeluar yang produknya tidak diterima oleh para pengguna akan akhirnya menanggung kerugian. Kaedah yang melaluinya pengeluar dapat mengesan kehendak para pengguna ialah harga. Jika para pengguna menuntut sesuatu komoditi tertentu, harganya akan meningkat, dan pengeluaran komoditi tersebut akan bertambah, bagi memenuhi kehendak pengguna. Jika pengguna berhenti membeli sesuatu komoditi tertentu, harganya akan jatuh di pasaran, maka pengeluaran komoditi ini akan berkurang. Oleh itu, sumber yang diperuntukkan untuk pengeluaran bertambah apabila harga meningkat, dan berkurang apabila harga menurun. Dengan cara ini, harga ialah alat yang mencapai keseimbangan antara pengeluaran dan penggunaan, dan ia merupakan penghubung antara pengeluar dan pengguna, serta proses ini berlaku secara automatik. Oleh itu, harga ialah asas yang di atasnya ekonomi dibina menurut pandangan golongan Kapitalis, dan ia merupakan asas utama ekonomi bagi mereka.

The price achieves equilibrium between production and consumption, and it is the link between the producer and the consumer, because the producer who fulfils the desires of the consumers is rewarded through profits. On the other hand, the producer whose products are not accepted by the consumers, would end up with losses. The method through which the producer can detect the desires of the consumers is the price. If the consumers demand any particular commodity its price will increase, and the production of that commodity will increase, in fulfilment of the consumer’s desires. If consumers turn away from buying a particular commodity, its price will drop in the market, and so production of this commodity will decrease. So, the resources assigned to production increase as the price increases, and decrease as the price decreases. In this way the price is the tool which achieves equilibrium between production and consumption, and it is the link between the producer and the consumer, and this process occurs automatically. Therefore, the price is the basis on which the economy is established in the view of the Capitalists, and it is the cornerstone of the economy to them.

1. Mencampuradaduk Keperluan dan Cara Memenuhinya Ekonomi dalam kapitalisme bermaksud menangani keperluan manusia dan cara-cara untuk memenuhinya. Oleh itu, pengeluaran barangan dan perkhidmatan, yang merupakan cara untuk memenuhi keperluan, bersama-sama dengan pengagihan barangan dan perkhidmatan tersebut, dianggap sebagai satu perkara di ssisi mereka. Keperluan dan cara untuk memenuhinya dianggap saling berkait sehingga menjadi satu perkara yang tidak boleh dipisahkan, seolah-olah salah satunya terkandung di dalam yang lain. Maka, pengagihan barangan dan perkhidmatan dimasukkan ke dalam perbincangan tentang pengeluaran barangan dan perkhidmatan tersebut. Atas sebab itu, mereka melihat ekonomi dari satu sudut pandangan yang merangkumi barangan ekonomi dan kaedah pemilikannya, tanpa pemisahan antara keduanya dan tanpa membezakan salah satu daripadanya dari yang lain. Dengan itu, mereka berpegang kepada satu pandangan terhadap ilmu ekonomi dan sistem ekonomi tanpa membezakan antara keduanya. Namun, terdapat perbezaan antara sistem ekonomi dan ilmu ekonomi.

1. Mixing the Needs and the Means of Satisfaction Economy in Capitalism means to address man’s needs and the means of their satisfaction. Hence the production of commodities and services, which are the means of satisfying the needs, together with the distribution of these commodities and services are considered in their view, one subject. The needs and the means of their satisfaction are considered to be interrelated such that they are one subject, inseparable from each other, as if one of them is included within the other. So, the distribution of commodities and services is included in the subject of the production of these commodities and services. Thereupon, they look at the economy from one angle which includes the economic commodities and the method of their possession, without separation between them and without differentiating one of them from the other. Thus, they hold one view towards the economic science and the economic system without differentiating between them. However, there is a difference between the economic system and economic science.