Terdapat harta yang tidak termasuk dalam harta awam, sebaliknya ia termasuk dalam harta individu, kerana ia adalah perkara yang boleh dimiliki oleh individu, seperti tanah dan harta alih. Walau bagaimanapun, rakyat Muslim mempunyai hak berkaitan dengannya. Oleh itu, perkara-perkara ini bukanlah daripada harta individu, dan bukan juga daripada harta awam. Maka ia adalah harta Negara. Harta Negara ialah harta yang mana masyarakat Muslim mempunyai hak, dan pengurusannya diserahkan kepada Khalifah yang boleh memperuntukkan sebahagiannya kepada mereka mengikut apa yang dianggapnya sesuai. Yang dimaksudkan dengan pengurusannya ke atas harta ini ialah beliau mempunyai kuasa ke atasnya untuk melupuskannya. Inilah yang dimaksudkan dengan pemilikan, kerana makna pemilikan ialah individu itu mempunyai kuasa ke atas apa yang dimilikinya. Maka, setiap harta yang perbelanjaannya tertakluk kepada pendapat dan Ijtihad Khalifah, dianggap sebagai harta Negara. Pembuat Syariat (Ash-Shaari') telah menjadikan dana tertentu sebagai harta Negara, yang mana Khalifah mempunyai hak untuk melupuskannya mengikut pendapat dan Ijtihadnya, seperti harta rampasan perang (al-ghanaim), Kharaj (cukai tanah), Jizyah (cukai kepala) dan seumpamanya; ini kerana Syara' tidak menentukan bidang yang di dalamnya ia boleh dibelanjakan. Tetapi di mana Syara' telah menentukan bahawa dana itu hendaklah dibelanjakan, dan tidak membiarkannya kepada Khalifah untuk memutuskan mengikut pendapat dan Ijtihadnya, maka harta ini tidak menjadi milik Negara; sebaliknya ia menjadi milik bidang yang ditentukan oleh Syara'. Oleh itu, Zakat tidak dianggap sebagai harta Negara. Ia sebaliknya ialah harta bagi lapan golongan yang ditetapkan oleh Syara'. Bait ul-Mal ialah tempat di mana dana akan disimpan supaya dibelanjakan pada bidang-bidang yang ditetapkan.

There are properties that do not fall under public property, rather they are included in the individual property, because they are things which can be owned by individuals, like land and moveable property. However, the Muslim populace have a right in connection to them. Therefore, these things are not from the individual property, nor are they from the public property. Thus they are State property. The State property is that property in which the Muslims masses have a right, and its management is left to the Khalifah who may assign some of it to them according to what He deems as appropriate. What is meant by his management of this property is that He has the authority over it to dispose of it. This is what is meant by ownership; because the meaning of ownership is that the individual has an authority over that which He owns. Thus, every property whose expenditure is subject to the opinion and Ijtihad of the Khalifah, is considered as State property. The Law Giver has made certain funds State property, where the Khalifah has the right to dispose of them according to his opinion and Ijtihad, such as the booties, Kharaj (land tax), Jizya (head tax) and the like; this is because the Shar’a did not determine the the area in which they may be spent. But where the Shar’a determined the funds should be spent, and did not leave it to the Khalifah to decide according to his opinion and Ijtihad, then this property does not belong to the State; rather it belongs to the area specified by the Shar’a. Therefore, the Zakah is not considered a State property. It is rather the property of the eight categories assigned by the Shar’a. The Bait ul-Mal is the place where the funds will be kept so as to be spent on the designated areas.

Walaupun Negara menguruskan harta awam dan harta Negara, terdapat perbezaan antara keduanya. Bagi harta yang tergolong dalam harta awam, Negara tidak mempunyai hak untuk memberikan atau menyerahkan sumbernya (jasadnya) kepada sesiapa pun, walaupun ia berhak membenarkan rakyat mengambil manfaat daripadanya berdasarkan suatu pengaturan yang membolehkan mereka semua mendapat faedah daripadanya. Ini berbeza dengan harta Negara, yang mana Negara berhak memberikannya sepenuhnya kepada individu tertentu dan tidak memberikannya kepada yang lain, dan ia juga boleh menghalang semua individu daripada memilikinya, sekiranya ia berpendapat bahawa menjaga urusan mereka memerlukan agar ia tidak diberikan kepada mereka. Oleh itu, air, garam, padang ragut dan taman-taman bandar tidak dibenarkan untuk diberikan kepada individu secara mutlak, walaupun semua rakyat boleh mendapat manfaat daripadanya, sehingga manfaat itu akan dinikmati oleh mereka semua tanpa menentukan mana-mana individu tertentu dengan mengecualikan yang lain. Al-Kharaj hanya boleh dibelanjakan ke atas para petani dengan mengecualikan yang lain, bagi menyelesaikan urusan pertanian. Negara juga dibenarkan membelanjakannya untuk membeli senjata sahaja, dan tidak memberikan sesiapa apa-apa daripadanya. Dengan cara ini, Negara membelanjakannya mengikut apa yang dilihatnya sebagai kepentingan rakyat (iaitu Ummah).

Although the State manages the public properties and State property, there is a difference between them. With reagrds to those which belong to the public property, the State has no right to assign or give its origin (body) to anyone, though it has the right to allow the people to take of it based upon an arrangement which enables all of them to benefit from it. This is different from the State property, where the State has the right to give it all to certain individuals and not give to others, and it can prevent all individuals from having it, if it viewed that caring for their affairs necessitated that it is not given to them. So the water, salt, pastures and town parks are not allowed to be given to individuals absolutely, although all peoples can benefit from them, such that the benefit will be for all of them without specifying anyone in particular to the exclusion of others. Al-Kharaj could be spent only on the farmers to the exclusion of others, so as to solve the farming matters. The State is also allowed to spend it on buying weapons only, where it does not give anybody anything of it. In this way, the State dispenses of it as it views to be in the citizens’ (i.e. the Ummah’s) interest.