Pertukaran ialah penukaran satu mata wang dengan mata wang yang lain, iaitu pertukaran antara satu mata wang dengan mata wang yang lain. Ini boleh berlaku sama ada dengan menukar satu mata wang dengan mata wang lain dari jenis yang sama, seperti pertukaran emas dengan emas, dan perak dengan perak, atau pertukaran satu mata wang dengan mata wang lain dari jenis yang berbeza, seperti pertukaran emas dengan perak atau sebaliknya. Adapun pertukaran satu mata wang dengan mata wang lain dari jenis yang sama, ia mewajibkan kesamaan antara kedua-dua jenis tersebut, dan perbezaan adalah dilarang sama sekali, kerana ia merupakan Riba yang diharamkan, seperti pertukaran emas dengan emas, atau pertukaran wang kertas intrinsik – yang boleh ditukar dengan nilainya dalam emas dengan emas. Oleh itu, kadar pertukaran tidak terpakai dalam keadaan ini.

Exchange is the conversion of one currency for another i.e. the interchange of one currency with another. This would be either exchanging one currency for another of the same type, such as the exchange of gold for gold, and silver for silver, or the exchange of one currency for another of a different type, such as the exchange of gold for silver or vice versa. As for the exchange of one currency for another currency of the same type, this necessitates equality between the two types and differences are absolutely prohibited, since this would be Riba which is forbidden, such as the exchange of gold for gold, or the exchange of intrinsic paper money – which can be exchanged for its value in gold for gold. Therefore, the exchange rate does not apply in this case.

Adapun pertukaran satu jenis wang atau satu mata wang dengan mata wang lain yang berbeza jenisnya, seperti pertukaran emas dengan perak, atau pertukaran paun sterling dengan dolar Amerika Syarikat atau pertukaran rubel dengan franc, ini dibenarkan, dengan syarat pertukaran itu berlaku secara tunai di tempat. Kadar pertukaran ialah nisbah nilai satu mata wang berbanding mata wang yang lain; dengan kata lain, kadar pertukaran ialah nisbah pertukaran antara dua mata wang yang berbeza.

As for the exchange of one type of money or one currency for another of a different type, such as the exchange of gold for silver, or the exchange of pounds sterling for the U.S. dollar or the exchange of a ruble for a franc, this is permitted, provided the exchange takes place on the spot. The exchange rate would be the rate of one currency in ratio to the other, in other words the exchange rate would be the ratio of exchange between two different currencies.

Apa yang mendorong orang untuk bertukar mata wang ialah keperluan salah satu pihak yang bertukar terhadap mata wang pihak yang satu lagi. Adapun pertukaran yang berlaku antara orang ramai dalam mata wang yang beredar di satu negara tertentu, seperti pertukaran perak dengan emas, atau emas dengan perak, maka ia adalah mudah dan berlaku antara emas dan perak, kerana negara tersebut mengamalkan kedua-dua piawaian emas dan perak, dan kadar pertukaran antara kedua-dua mata wang itu ditetapkan mengikut kadar pasaran. Tidak ada salahnya jika kadar pertukaran berubah-ubah antara dua jenis mata wang yang digunakan dalam satu negara, kerana ini sama seperti turun naiknya harga barang dagangan.

What prompts people to exchange is the need of one of the exchanging parties for the currency of the other party. As for the exchange taking place between people in the currency circulating in one particular country, such as the exchange of silver for gold, or gold for silver, this is straightforward and would be between gold and silver, because the country would be operating both the gold and the silver standard and the exchange rate would be fixed between the two currencies, according to the market rate. There would be no harm if the exchange rate fluctuated between the two types of currency used in one country, because this would be just like the fluctuation in the commodities’ prices.

Adapun pertukaran antara dua mata wang yang berbeza dari dua negara atau lebih, perkara ini dianggap sebagai punca masalah. Oleh itu, adalah wajar untuk meneliti hakikatnya dan menjelaskan hukum Syariah mengenainya serta mengenai kadar pertukaran itu sendiri.

As for the exchange between two different currencies of two countries or more, this is regarded as a source of problems. It would therefore be appropriate to investigate its reality and clarify the Shari’ah rule regarding it and regarding the exchange rate as such.

Mengenai hakikatnya, ini tercermin daripada kenyataan bahawa negara-negara mengamalkan piawaian yang berbeza, dan kedudukan negara-negara yang mengamalkan piawaian emas berbeza daripada mereka yang mengamalkan piawaian wang kertas tidak boleh ditukar. Oleh itu, apabila beberapa negara mengamalkan piawaian emas, nisbah pertukaran antara negara-negara tersebut atau nisbah pertukaran antara mata wang mereka secara semula jadi hampir kekal stabil. Keadaan ini akan berlaku jika mereka mengamalkan piawaian logam, kerana sebenarnya dalam keadaan ini seseorang tidak menukarkan dua mata wang yang berbeza di mana nilai setiap satunya boleh berubah berbanding yang lain mengikut tahap penawaran dan permintaan yang berkaitan dengannya. Sebaliknya, seseorang sedang menukarkan emas dengan emas, dan satu-satunya perbezaan ialah emas di sebuah negara telah dicetak dalam bentuk yang berbeza dan dicop dengan simbol yang berbeza daripada yang digunakan di negara lain. Nisbah pertukaran kemudiannya ditentukan oleh nisbah antara berat emas bersih yang terdapat dalam mata wang sesebuah negara dengan berat emas bersih yang terdapat dalam mata wang negara yang lain. Nisbah pertukaran antara negara-negara yang mengamalkan piawaian emas hanya akan turun naik dalam dua had tertentu yang bergantung kepada caj pemindahan emas antara mereka. Ini dikenali sebagai had emas (Haddi Dhahabiyy). Oleh kerana caj ini adalah minimum, kita boleh mengatakan bahawa nisbah pertukaran antara negara yang mengamalkan piawaian emas pada hakikatnya adalah stabil. Tambahan pula, jika sesebuah negara mengamalkan piawaian wang kertas yang mempunyai nilai intrinsik, ia akan berada dalam kedudukan yang sama seperti negara yang mengamalkan piawaian logam, kerana peredaran sebenar yang berlaku ialah peredaran wang logam. Satu-satunya perbezaan ialah wang logam itu sendiri beredar, manakala wang kertas beredar sebagai ganti baginya, kerana ia bertindak sebagai wakil kepadanya. Oleh itu, wang kertas intrinsik akan ditangani dengan cara yang sama sepenuhnya dari segi kadar pertukaran. Malah, hukum wang kertas intrinsik dalam semua aspek adalah sama dengan wang berasaskan logam.

As for its reality, this is reflected in the fact that countries operate different standards and the position of countries who operate the gold standard differs from those who operate the non-exchangeable paper money standard. Therefore, when several countries operate the gold standard, the exchange rate between these countries or the ratio of exchange between their currencies would consequently remain almost stable. This would be so if they were operating the metallic standard, because in fact, one would not in this case be exchanging two different currencies where the value of each one of them may alter with regard to the other in accordance with the level of supply and demand related to each of them. Instead, one would be exchanging gold for gold, and the only difference would be the fact that gold in one country has been coined in a different shape and stamped with a symbol different to that used in the other country. The exchange rate would then be determined by the ratio between the weight of the net gold to be found in the currency of one country and the net weight of gold to be found in the currency of the other country. The exchange rate between the countries who operate the gold standard would only fluctuate within two specific margins which would be dependent on the transfer charges of gold between them. This is known as the gold limits (Haddi Dhahabiyy). Since these charges are minimal, we can say that the exchange rate between countries operating the gold standard is virtually stable. Furthermore, if a country operated the intrinsic paper money standard, it would be in exactly the same position as a country that operates the metallic standard, because the real circulation taking place is that of the metallic money. The only difference would be that the metallic money itself circulates, whereas paper money circulates in lieu of it, for it acts as representative to it. Therefore, the intrinsic paper money would be dealt with in exactly the same way as far as the exchange rate is concerned. In fact the rule of intrinsic paper would in all aspects be the same as metallic money.

Namun, jika sebuah negara mengoperasikan wang kertas fidusiari, iaitu wang kertas, maka emas dalam kes ini hanya akan menjamin sebahagian daripada nilai wang fidusiari tersebut dan bukan keseluruhan nilainya, walaupun negara itu sedang mengamalkan standard emas. Oleh itu, nilai wang kertas fidusiari itu akan berbeza mengikut rizab emas yang menjaminnya, dan ini akan menentukan kadar pertukaran antara keduanya. Kadar pertukaran ini bagaimanapun akan kekal stabil dan mudah dipantau, kerana ia akan bergantung pada peratusan rizab emas yang kuantitinya telah ditetapkan.

However, if a country operated fiduciary paper money i.e. banknotes, the gold in this case would only be covering some of the fiduciary money’s value and not all of its value, even though the country would be operating the gold standard. Therefore, the value of the fiduciary paper money would differ according to the gold reserves covering it, and this would determine the exchange rate between them. This exchange rate would however remain stable and easy to monitor, for it would depend on the percentage rate of gold reserves whose quantities would be defined.

Namun, sekiranya sejumlah negara mengamalkan standard wang kertas yang tidak boleh ditukar, persoalan menetapkan kadar pertukaran antara negara-negara tersebut akan timbul. Ini kerana apabila penukaran mata wang kepada emas pada harga tetap menjadi mustahil, maka masalah yang dihadapi oleh negara-negara yang mengamalkan standard wang kertas tidak boleh ditukar ialah cara untuk menetapkan kadar pertukaran antara mereka.

However, if a host of countries were to operate the non-exchangeable paper money standard, the issue of fixing the exchange rate between these countries would then arise. This is because when the exchange of currency to gold at a fixed price becomes impossible, then the problem facing these countries operating the non-exchangeable paper money standard is the way to fix the exchange rate between them.

Penyelesaian kepada masalah ini terletak pada hakikat bahawa pelbagai jenis wang kertas dianggap sebagai komoditi yang boleh ditukar di pasaran wang antarabangsa. Mereka sebenarnya tidak membeli nota-nota ini kerana nilai intrinsiknya, tetapi kerana keupayaannya untuk membeli komoditi lain di negara asal masing-masing. Oleh itu, nisbah antara dua mata wang kertas, atau kadar pertukaran antara keduanya, akan ditentukan mengikut kuasa beli bagi setiap wang kertas di negara asal masing-masing.

Solving this problem lies in the fact that the various types of paper money are considered commodities which are exchangeable in the international money market. They in fact do not buy these notes for their own worth, but for their ability to purchase other commodities in their countries of origin. Therefore, the ratio between two paper currencies, or the exchange rate between them, would be determined according to the purchasing power of each paper money in its respective country of origin.

Oleh itu, kadar pertukaran akan ditentukan oleh nisbah antara dua mata wang. Sebagai contoh, jika Mesir dan Itali mengamalkan piawaian wang kertas, dan lira Itali boleh membeli 10 unit komoditi di Itali, manakala paun Mesir boleh membeli 100 unit komoditi di Mesir, maka nisbah antara kedua-dua mata wang ini ialah 1 paun Mesir bersamaan 10 lira Itali. Walau bagaimanapun, kadar pertukaran boleh berubah-ubah kerana mata wang kertas itu sebenarnya merupakan komoditi yang diperjual-belikan dan didagangkan oleh orang ramai di pasaran wang antarabangsa; mereka tidak membelinya kerana nilai zatnya, tetapi kerana keupayaannya untuk membeli barangan dan perkhidmatan daripada negara yang mengeluarkannya. Oleh itu, nilainya akan meningkat apabila harga komoditi menurun di negara asal masing-masing, dan menurun apabila harga tersebut meningkat. Justeru, manfaat yang diperoleh daripada sesuatu mata wang asing bergantung kepada kuasa belinya. Jika kuasa ini meningkat, maka manfaat yang kita peroleh juga bertambah, dan kesanggupan kita untuk membayar lebih dengan mata wang kita sendiri bagi mendapatkan jumlah mata wang asing yang setara juga akan meningkat. Sebaliknya, jika kuasa belinya berkurang, maka manfaat yang diperoleh daripada mata wang tersebut juga akan berkurang, dan kesanggupan kita untuk membayar lebih dengan mata wang kita sendiri bagi mendapatkan jumlah mata wang asing yang setara juga akan berkurang. Ini kerana mata wang asing itu tidak lagi dapat membeli di negara asalnya jumlah unit komoditi yang sama seperti sebelumnya, sedangkan mata wang kita masih mengekalkan nilainya.

Therefore, the exchange rate would be determined by the ratio between two currencies. If for instance Egypt and Italy were operating the paper money standard, and the Italian lira would purchase in Italy 10 units of commodities, whereas the Egyptian pound would purchase in Egypt 100 units of commodities, the ratio between these two currencies would be 1 Egyptian pound for 10 Italian liras. However, the exchange rate could fluctuate because the paper currencies are in fact commodities which people exchange and trade in the international money market; they do not buy them for their own worth, but for their ability to purchase goods and services from the countries which issued them. Their value would therefore increase when the prices of commodities decrease in their respective countries of origin, and decrease when those prices increase. Therefore, the benefit that one makes from a foreign currency depends on its purchasing power. If this power increases the benefit we gain, our willingness to pay more with our own currency in order to obtain an equivalent amount of that foreign currency would also increase. On the other hand, if the purchasing power diminishes then the benefit obtained from that currency would also diminish, and our willingness to pay more with our own currency in order to obtain an equivalent amount of that foreign currency would also diminish. This is because that foreign currency could no longer purchase in its country of origin the same units of commodities it used to, while our currency would still maintain its value.

Katakan bahawa dalam tahun tertentu, tahap harga di Mesir dan England adalah 100 di kedua-dua negara, dan kadar pertukaran antara keduanya ialah 1.00 paun Mesir bersamaan £1.00 sterling. Dalam keadaan ini kadar pertukaran adalah sama, dan oleh kerana dorongan untuk menukar wang ialah untuk memperoleh kecukupan keperluan terhadap barangan England, maka tiada permintaan yang besar terhadap, mahupun keengganan terhadap, paun sterling akan berlaku di Mesir. Namun, jika tahap harga di Mesir naik kepada 200, nilai paun sterling di Mesir akan menjadi dua kali ganda, dan kadar pertukaran akan menjadi 1 paun Mesir bersamaan £0.50 sterling. Oleh itu, permintaan terhadap paun sterling akan timbul kerana penurunan harga relatif di England, manakala permintaan terhadap paun Mesir akan berkurang kerana kenaikan harga relatif di Mesir. Ini akan membawa kepada penurunan permintaan terhadap paun Mesir oleh orang England, dan permintaan mereka terhadap barangan Mesir juga akan menurun, dan mereka pasti akan lebih memilih barangan mereka sendiri pada harga semasa kerana harga barangan Mesir telah menjadi dua kali ganda sementara harga mereka sendiri kekal sama. Oleh itu, kadar pertukaran akan berubah mengikut perubahan harga komoditi negara yang mengeluarkan mata wang tersebut. Jika tahap harga di sesebuah negara meningkat berbanding negara lain, misalnya disebabkan pertambahan penawaran wang, kadar pertukaran antara kedua-dua negara itu pasti akan berubah, lalu membawa kepada penurunan nilai asing negara yang harganya telah meningkat. Kadar pertukaran antara mata wang sesebuah negara dengan mata wang asing akan selaras dengan hubungan yang telah terbentuk antara kadar pertukaran mata wang asing yang lain itu sendiri. Dengan kata lain, jika sebagai contoh satu Dinar Iraq bersamaan dengan 100 riyal Iran, 200 lira Itali atau 400 franc Perancis, maka nilai tukaran antara mata wang asing itu ialah, di Iran, 1 riyal Iran untuk 2 lira Itali atau 4 franc Perancis, dan di Itali pula 1 lira Itali untuk 2 franc Perancis atau 0.5 riyal Iran, dan seterusnya. Inilah sebenarnya yang akan berlaku jika setiap negara membiarkan nilai asing mata wangnya turun naik mengikut turun naik aras harga, tanpa mengenakan sekatan yang berat ke atas perdagangan antarabangsa dan ke atas pemindahan mata wang asing kepada mata wang tempatan atau mata wang tempatan kepada mata wang asing. Namun, sesebuah negara mungkin cuba mengekalkan nilai asing mata wangnya walaupun harga di dalam negeri tinggi, dengan menyekat permintaan pengimport tempatan terhadap barangan asing, misalnya dengan mengurangkan bilangan lesen import. Dalam keadaan sedemikian, keharmonian antara pelbagai nilai tukaran di pelbagai negara akan terganggu. Perbezaan nilai tukaran antara negara-negara yang berbeza ini tidak akan berlaku melainkan sesetengah negara memilih untuk mengenakan sekatan ke atas transaksi mata wang asing mereka. Ini kerana jika tiada sekatan, seorang ahli perniagaan akan dapat menukar mata wang dan memperoleh keuntungan. Maka orang lain akan berpusu-pusu merebut peluang perniagaan ini dan berbuat perkara yang sama, yang seterusnya akan membawa kepada terwujudnya semula keharmonian antara pelbagai nilai tukaran.

Sekatan-sekatan yang dikenakan ke atas transaksi pertukaran mata wang ini telah menjadi fenomena yang meluas di banyak negara ketika berlakunya peperangan dan pada masa kegawatan ekonomi yang teruk. Kita dapati bahawa pada masa sedemikian, nilai mata wang tempatan di sebuah negara yang mengenakan sekatan terhadap transaksi kewangannya akan berbeza dari satu negara ke negara lain, bergantung kepada sistem kewangan yang digunakan di setiap negara. Oleh itu, di sebuah negara yang mengamalkan kadar pertukaran seragam, kadar pertukaran rasmi antara mata wang negara tersebut dengan negara yang disebutkan sebelum ini akan kekal stabil, kerana mata wang itu akan dibeli oleh bank pusat dan bank-bank yang dilesenkan untuk menjalankan transaksi mata wang asing pada kadar tetap, dan menjual mata wang tersebut pada harga tetap.

These restrictions imposed upon exchange transactions have become a widespread phenomenon in many countries in wartime and at times of severe economic unrest.We find that at such times, the value of the local currency in a country who subjects her monetary transactions to such restrictions would vary from one country to another according to the monetary system applied in each country. Therefore, in a country where the uniform exchange rate is applied, the official exchange rate between the currency of such a country and the country mentioned earlier would remain stable, for the currency would be purchased by the central bank and the banks which are licensed to undertake foreign currencies transactions at a fixed rate and sell these currencies at a fixed price.

Bagi negara-negara yang mengamalkan sistem nilai tukar seragam dan yang bank pusatnya tidak mengambil komitmen untuk membeli atau menjual mata wang asing pada harga tertentu, harga mata wang asing akan berubah-ubah dari semasa ke semasa mengikut penawaran dan permintaan. Sistem nilai tukar di sebuah negara yang membenarkan turun naik mata wang asing mengikut penawaran dan permintaan dinamakan sistem nilai tukar boleh ubah. Diperhatikan bahawa dalam negara yang mengamalkan sistem sedemikian, nilai tukar tidak semata-mata berpunca daripada perbezaan turun naik aras harga antara negaranya dengan negara-negara lain; ia juga boleh berpunca daripada sekatan yang dikenakan ke atas perdagangan antarabangsa, atau daripada defisit dalam imbangan perdagangan yang dialami oleh pelbagai negara atas sebarang sebab. Sistem nilai tukar boleh ubah boleh menjadi sah di sesetengah negara, sebagaimana berlaku di Lubnan, di mana kerajaan membenarkan turun naik nilai tukar mengikut turun naik penawaran dan permintaan setiap hari. Di negara-negara lain, sistem nilai tukar boleh ubah mungkin menjadi haram, namun walaupun begitu, sesetengah transaksi tetap berlaku antara individu, yang merangkumi pembelian dan penjualan mata wang, atau akaun asing, pada harga yang sama sekali berbeza daripada harga rasmi.

For countries who operate the uniform exchange rate system and whose central banks do not undertake to buy or sell foreign currencies at a specific price, the prices of foreign currencies would fluctuate from time to time according to supply and demand. The exchange rate system in a country which allows the fluctuations of foreign currencies according to supply and demand is described as the variable exchange rate system. It is noticed that in a country operating such a system, the exchange rate would not stem exclusively from the fluctuation in price levels between her and other countries, it could also stem from restrictions imposed on international trade, or from a deficiency in the balance of trade experienced by various countries for whatever reason. The variable exchange rate system would in some countries be legitimate, as is the case in Lebanon, where the government allows the fluctuation in exchange rates according to the daily fluctuations of supply and demand. In other countries, the variable exchange rate system could be illegal, but despite this, some transactions would take place between individuals, which include the purchase and the sale of currencies, or foreign accounts, at prices completely different from the official prices.

Berkaitan dengan pertukaran mata wang dan kadar pertukaran di seluruh dunia. Hukum Syariah berkenaan pertukaran dan kadar pertukaran adalah seperti berikut: Negara Islam mengamalkan piawaian emas, sama ada ia menggunakan wang berasaskan logam atau piawaian wang kertas (yang mempunyai sokongan emas dan perak bersamaan dengan nilai nominalnya), dan sama ada ia menetapkan ciri tertentu yang tetap bagi wang logam atau tidak. Negara itu wajib mematuhi piawaian ini kerana ia adalah hukum Syariah yang banyak hukum Syariah lain bergantung kepadanya. Pertukaran antara dua unit dari jenis yang sama dalam Negara Islam mestilah sama nilainya, dan adalah haram jika berlaku perbezaan. Begitu juga, pertukaran antara dua mata wang dari jenis yang sama di luar Negara Islam akan mengikut peraturan yang sama sepenuhnya. Hukum Syariah itu satu dan tidak berubah. Adapun pertukaran antara dua piawaian yang berbeza, ia dibenarkan sama ada dengan kesamaan mahupun perbezaan nilai, seperti pertukaran antara emas dan perak, dengan syarat penyerahan dilakukan secara tunai di tempat itu, iaitu "tangan ke tangan" bagi emas dan bagi perak. Tiada perbezaan di sini antara transaksi pertukaran yang dijalankan di dalam negara atau di luar negara, kerana hukum Syariah adalah sama dan tidak berubah. Sebagaimana perbezaan nilai dalam pertukaran antara emas dan perak (secara tunai) dibenarkan di dalam negara, begitu juga pertukaran antara keduanya dibenarkan di luar negara. Peraturan yang sama terpakai dalam pertukaran antara mata wang Negara Islam dengan mata wang negara lain, bagi kedua-dua wang logam dan wang kertas yang bersifat intrinsik, iaitu wang yang disokong oleh sejumlah emas dan perak yang tepat sama dengan nilai nominalnya. Perbezaan nilai dalam transaksi ini dibenarkan jika piawaiannya berbeza, dengan syarat penyerahan dilakukan secara tunai dalam emas dan perak. Namun, perbezaan nilai tidak dibenarkan apabila mata wang tersebut berada pada piawaian yang sama. Kesamaan mesti dipatuhi, kerana ketidaksamaan dalam kes ini akan menjadi Riba, dan itu diharamkan dari sudut pandangan Syariah.

This is regarding the exchange, and the exchange rate throughout the world. The Shari’ah rule concerning exchange and the exchange rate is as follows: The Islamic State operates the gold standard, regardless of whether she uses the metallic, or paper money standard (which would have gold and silver backing equal to its nominal value), and regardless of whether she adopted a specific fixed distinct feature or not for the metallic money. She is obliged to abide by this standard because it is a Shari’ah rule upon which many Shari’ah rules depend. Exchange between two units of the same type within the Islamic State must be equal, and it would be forbidden to have a disparity. Likewise, exchange between two currencies of the same type would follow exactly the same rule outside the Islamic State. The Shari’ah rule is one and does not change. As for the exchange between two different standards, it is permitted to have equality as well as disparity, such as with the exchange between gold and silver, on condition that the hand-over takes place on the spot i.e. “hand to hand” in gold and in silver. There is no difference here between the transactions of exchange undertaken at home or abroad, because the Shari’ah rule is the same and does not change. Just as disparity in the exchange between gold and silver (on the spot), would be allowed at home, so would exchange between them be allowed abroad. The same rule would apply in the exchange between the Islamic State’s currency and other countries’ currencies for both metallic money and the intrinsic paper money i.e. the money that is backed by an amount of gold and silver exactly equal to its nominal value. Disparity in these transactions would be permitted if the standards were different, only on condition that the hand-over is on the spot in gold and silver. However, disparity would not be permitted when the currencies are of the same standard. Equality must be observed, for disparity in this case would be Riba and that is forbidden from a Shari’ah viewpoint.

Adapun wang kertas fidusiari yang disokong sebahagian, iaitu yang mempunyai rizab yang kurang daripada nilai nominalnya, nilai monetarinya hanya dianggap setakat jumlah rizab yang dimilikinya. Ia akan ditukarkan dengan mata wang Negara Islam atas dasar ini. Oleh itu, mata wang ini dinilai atas dasar tersebut, dan menurut penilaian sedemikian ia mengikuti hukum Syarak yang sama seperti yang terpakai kepada pertukaran antara wang logam emas dan perak, dengan hanya nilai rizab diambil kira apabila menilai pertukaran itu.

As for fiduciary paper money, which is partially backed i.e. with a reserve that is less than its nominal value, the monetary value of this currency would be considered only up to the amount of reserves it holds. It would be exchanged against the Islamic State’s currency on this basis. Consequently, this currency would be valued on this basis and according to such valuation it follows the same Shari’ah rule as that applies to the exchange between gold and silver metallic money, with only the value of the reserve considered when evaluating the exchange.

Mengenai wang kertas yang tidak boleh ditukar, yang tidak berfungsi sebagai pengganti emas mahupun perak, dan tidak disandarkan kepada emas atau perak, hukumnya menurut Syariah adalah sama dengan dua jenis mata wang yang berbeza. Oleh itu, dalam urus niaga sedemikian, dibenarkan untuk mempunyai nilai yang sama mahupun berbeza, tetapi ia mesti diniagakan secara tunai di tempat itu.

As for non-exchangeable paper money, which does not act as a substitute for either gold nor silver, nor is it backed by gold or silver, its rule according to Shari’ah would be the same as that of the two currencies of different types. Therefore, it is permitted to have in such transactions both equality and disparity, but they must be traded on the spot.

Oleh itu, pertukaran antara mata wang Negara Islam dengan mata wang negara-negara lain dibenarkan, sama seperti pertukaran antara mata wang tempatannya sendiri. Dibenarkan juga untuk pertukaran itu disertai perbezaan nilai kerana kedua-duanya adalah dua standard yang berbeza, dengan syarat penyerahan dibuat secara serta-merta ("tangan ke tangan") sejauh mana melibatkan emas dan perak.

Therefore, exchange between the Islamic State’s currency and the currencies of other countries is allowed, just like the exchange between her local currency. It is also permitted for the exchange to include a disparity because they are of two different standards, on condition that the hand-over is on the spot (“hand to hand”) as far as gold and silver are concerned.

Nisbah antara emas dan perak, atau kadar pertukaran antara keduanya, tidak akan tetap sepenuhnya. Sebaliknya, ia akan berubah-ubah mengikut harga pasaran emas dan perak, tanpa perbezaan antara pertukaran tempatan atau pertukaran asing. Perkara yang sama juga terpakai bagi mata wang Negara Islam dan mata wang negara-negara lain; iaitu, dibenarkan kadar pertukaran antara keduanya berubah-ubah. Namun, kadar pertukaran antara mata wang Negara Islam dan mata wang negara-negara lain tidak akan memberi kesan kepada Negara Islam atas dua sebab.

The ratio between gold and silver, or the exchange rate between them would not be totally stable. It would rather fluctuate according to the gold and silver market prices, with no difference between the local or the foreign exchange. The same would apply to the Islamic State’s currency and the currencies of other countries; i.e. it would be permitted for the exchange rate between them to fluctuate. However, the exchange rate between the Islamic State’s currency and the currencies of other countries would not have an effect upon the Islamic State for two reasons:

1. Negeri-negeri Islam memiliki semua bahan mentah yang diperlukan oleh Ummah dan Negara. Oleh itu, keperluannya terhadap barangan negara-negara lain tidak akan menjadi penting atau perlu. Ia berdikari dengan barangan tempatannya sendiri, maka tidak terjejas oleh turun naik pertukaran mata wang.

1. The Islamic lands possess all the raw materials that the Ummah and the State need. Therefore, her need for other countries’ commodities would not be essential or necessary. She is self-sufficient of her local goods, thus not affected by exchange fluctuations.

2. Negeri-negeri Islam memiliki komoditi yang semua negara lain perlukan, contohnya minyak. Negara Islam boleh menyekat jualan komoditi sedemikian melainkan ia dibayar dengan emas. Negara boleh menghapuskan komoditi negara-negara lain dengan hanya bergantung kepada komoditi tempatan sendiri, dan sesiapa yang memiliki komoditi yang semua bangsa lain perlukan tidak akan terjejas dengan apa cara sekalipun oleh turun naik kadar pertukaran. Negara itulah yang boleh mengawal pasaran antarabangsa, dengan tiada seorang pun yang mampu mengawal mata wangnya.

2. The Islamic lands possess commodities which all other countries need, for example oil. The Islamic State could restrict the sale of such commodities unless they are paid for by gold. The State could do away with other countries’ commodities by relying solely on her own local commodities, and who ever owns commodities that all other peoples need, could not in any way be affected by the fluctuation of the exchange rate. It is she who could control international markets, with none able to control her currency.