Syariat Islam mendefinisikan pekerja sebagai setiap orang yang bekerja dengan upah, sama ada majikannya seorang individu, sekumpulan orang, atau sebuah Negara. Maka istilah pekerja terpakai kepada semua orang yang bekerja dalam apa jua jenis pekerjaan.

The Islamic Shar’a defines the employee as every person who works for a wage, whether the employer is an individual, or a group, or a State. So the term employee applies to everyone who works in any type of work,

tidak ada perbezaan dalam hukum syarak antara pekerja kerajaan dan pekerja pihak lain. Maka mengenai pekerja Negara, pekerja kumpulan, dan pekerja individu, setiap daripada mereka ialah pekerja, dan hukum-hukum buruh terpakai ke atas mereka. Dengan kata lain, setiap daripada mereka ialah pekerja dan kaedah pengambilan pekerja terpakai ke atas mereka. Maka petani ialah pekerja, pembantu rumah ialah pekerja, pekerja di kilang-kilang ialah pekerja, kerani peniaga ialah pekerja, penjawat awam ialah pekerja, dan setiap seorang daripada mereka ialah pekerja. Ini kerana akad ijarah (pengupahan) adalah ke atas manfaat harta, manfaat kerja atau manfaat orang. Jika ia dikenakan ke atas manfaat harta, maka perkara pekerja tidak termasuk di dalamnya, kerana dia tidak ada hubungan dengannya. Jika ia dikenakan ke atas manfaat kerja, seperti mengupah tukang untuk kerja-kerja tertentu, atau jika ia terpakai ke atas manfaat orang, seperti mengupah pembantu dan pekerja, maka ini berkaitan dengan pekerja, dan inilah yang menjadi tumpuan perkara pekerjaan.